W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
Teatr to dom wariatów, ale opera to dopiero oddział dla nieuleczalnie chorych!. Słowa, których autorem był rzekomo Hugo von Hofmannsthal, stały się dla Marcina Boguckiego inspiracją do napisania książki o motywie szaleństwa w operze od XVII do początku XX wieku. Jej główną część stanowią studia historyczne, w których autor prezentuje, jak motyw szaleństwa był w poszczególnych stuleciach opracowywany muzycznie. Aby zaznaczyć dzisiejszą perspektywę, Bogucki każdy z rozdziałów rozpoczyna od analizy współczesnego utworu nawiązującego do dzieła z epoki. Swe rozważania uzupełnia zagadnieniami teoretycznymi: W jaki sposób szaleństwo można rozumieć jako chorobę nowoczesną? W jaki sposób opera była powiązana z nowoczesną estetyką? W jaki sposób dotychczas opisywano historię motywu szaleństwa w operze? Dzięki interdyscyplinarnej perspektywie książka pokazuje operę wielowymiarowo jako teatr anatomiczny duszy, będący w dawnych wiekach ważnym medium nie tylko artystycznym, ale i społecznym.
Kolejny zeszyt do kolorowania, tym razem prezentujący dzieła Zdzisława Beksińskiego. To propozycja skierowana do wszystkich miłośników kolorowanek oraz sztuki polskiej, którzy nie tylko podziwiają dzieła największych malarskich mistrzów, ale także sami chętnie sięgają po plastyczne przybory. Zeszyt zawiera ilustracje reprodukcji obrazów Zdzisława Beksińskiego. Obok zdjęcia danego dzieła umieszczono szablon do samodzielnego pokolorowania. Dzięki temu każdy kolorujący będzie mógł w swojej wersji zbliżyć się do oryginału lub przeciwnie - nadać obrazkowi własne barwy, zmieniając jego dotychczasowy charakter.
W „Słowach” Karoliny Serwickiej znajdziesz różne znaczenia i odniesienia do tego… słowa. Słowo jako kod, jako przekaz. Jaka jest świadomość słowa, jaka moc, jaka jego struktura? „To właśnie słowo – napisane, pokazane, usłyszane i przeczytane daje do myślenia, drażni, pobudza lub przynosi ukojenie, przywołuje wspomnienia, zapładnia wyobraźnię, skłania do działania lub refleksji”.
To ono nas rani, boli i może zniszczyć, ale też przynosi otuchę, nadzieję i miłość. Było na początku, JEST i będzie na końcu…
Ta książka rozbudzi Twoją wyobraźnię:
„Litery w »muszelce« – gdy napisać je ręcznie – stają się jej wcieleniem. Bruzdy i rowki zapisane są bowiem literą »m«, jej pusta przestrzeń zapamiętana w »u«, a skręt liter »s« i »z« to jej spirala Fibonacciego. Złącz litery – słyszysz morze?”.
Karolina Serwicka – kobieta wielu pasji i zainteresowań. Niepoprawnie zakręcona. Z wykształcenia i zawodu – lekarz stomatolog z dużą inklinacją do chirurgii. Pasjonatka nauki, odkryć i języków obcych. Miłośniczka życia, natury (zwłaszcza morza), spacerów, roweru, psiaków westów, kuchni włoskiej… Uwielbia malarstwo (szczególnie Caravaggia, Klimta, van Gogha i Veermera) i muzykę – od Mozarta po smooth jazz. Sama gra na fortepianie, a ostatnio dla własnej uciechy kupiła klarnet i poznaje ze słuchu jego tajniki. W wolnych chwilach, w skali mikrodomowej, rzeźbi w glinie, maluje i rysuje pastelą suchą i olejną. Uwielbia się śmiać i spotykać w życiu wspaniałych ludzi.
Courmayeur. Mont Blanc. Najpiękniejsze trasy hikingowe Wznoszący się na 4810 m n.p.m. Mont Blanc zwyczajowo uznaje się za najwyższy szczyt Europy. Przez wieki był nazywany Górą Przeklętą. Potem stał się Białą Górą i utracił złowrogą reputację. Dziś Mont Blanc jest symbolem, jego nazwa automatycznie przywołuje koncept góry i szczytu. Poza najwyższym wierzchołkiem aż 27 pozostałych głównych szczytów masywu przekracza wysokość 4000 m n.p.m., a dostępu do nich w większości przypadków bronią majestatyczne granitowe ściany i lodowce. WĘDROWANIE DOLINAMI U PODNÓŻY MONT BLANC U stóp masywu ciągną się kilometry szlaków umożliwiających zbliżenie się do tego fascynującego lodowo-skalnego giganta w różnorodny i zindywidualizowany sposób. I tak oto możemy wędrować porośniętymi trawą grzbietami Mont Fortin lub Mont de la Saxe, z których rozpościerają się niesamowite widoki na szczyty grupy Mont Blanc. Spacerować malowniczymi płaskowyżami i korzystać z noclegów, na przykład w schroniskach: Elisabetta, Elena, Bonatti i Bertone, do których dojście jest także w zasięgu rodzin z małymi dziećmi. Możemy również szukać samotności i ciszy, wędrując śladami historii i ciekawostek przyrodniczych w dolinach Val Sapin lub Comba d'Arminaz, albo wybrać się na bardziej wymagające trasy i zagłębić, choćby w nieznacznym stopniu, w urzekające królestwo masywu Mont Blanc, docierając do schronów: Hess, Rainetto i Fiorio. Wędrówka dolinkami w Valdigne to kolejny krok, aby na nowo odkryć tutejsze góry. A czekają jeszcze szlaki biegnące w dolinie La Thuile prawdziwy skarbiec niespodzianek, ukazujący różnorodność i kontrastowość krajobrazów przemierzanych okolic, gdzie jeziora, wodospady, obszary podmokłe, wielkie i małe lodowce, skalne piramidy i gęste lasy noszą ślady historii pisanej przez człowieka i przyrodę. Opisane w książce 44 trasy obejmują niemal wszystkie oznakowane szlaki w dolinach Val Ferret, Val Veny, kotlinie Courmayeur, a także dolinach Valdigne i La Thuile.
Śladami bogów to dziennik z podróży, jaką Sndor Mrai odbył w 1926 r. na Bliski Wschód. Pokonując trudy i niebezpieczeństwa trzymiesięcznej wyprawy, odwiedził Egipt, Palestynę, Liban, Syrię i Turcję, a także Grecję oraz Włochy. Podziwiał egzotyczną przyrodę i starożytną architekturę. Rozmyślał o trwającej już wiele tysięcy lat historii regionu, a również z wielką uwagą przyglądał się wydarzeniom współczesnym, takim jak kształtowanie się podstaw przyszłego państwa izraelskiego. Na swojej drodze spotkał wielu ludzi. Odnosił się do nich ze szczerą ciekawością i otwartością, by poznać ich kulturową odmienność. Nigdy jednak nie zapominał o ukochanej Europie i z perspektywy Wschodu krytycznie spoglądał na Stary Kontynent odradzający się po wojennej pożodze. Zdecydowanie wykraczając poza dziennikarską formę, książka Śladami bogów jest nie tylko zbiorem reporterskich relacji, ale też zapisem błyskotliwych refleksji, lirycznie ukazanych wrażeń i trafnych spostrzeżeń, które nic nie straciły na czasie.
Książka Sława literacka albo nowe reguły sztuki stanowi próbę zrozumienia szczególnego typu sławy pisarzy, która wynika z pozornie sprzecznych źródeł uznania - popularności w kulturze masowej i środowiskowego prestiżu. Celebryci literatury zajmują problematyczną pozycję, gdyż łączą takie pola i formy kapitału, które powinny się wzajemnie wypierać, jednocześnie negocjując i wystawiając na próbę społeczną wiarę w sens i wartość sztuki oraz reguły obowiązujące w jej obrębie. Wymykają się tym samym tradycyjnym podziałom na autonomię i heteronomię, sztukę wysoką i popularną, gromadząc wiele odmiennych form kapitału i zmieniając je w prestiż kulturowy. Autor książki mierzy się zatem z szeregiem paradoksów, mitów i teoretycznych zawiłości, starając się wyjaśnić, jak różne i rzekomo przeciwstawne waluty, logiki i wartości działają w obrębie twórczości literackiej i jak zmienia to warunki akumulacji uznania. Jak przekonuje, prominentni twórcy zajmują centralną pozycję we współczesnym polu literatury i decydują o warunkach jego funkcjonowania. Nie są ciekawostką, marginesem czy wyjątkiem, działają raczej jak soczewka, w której skupiają się problemy najnowszej literatury w jej silnych związkach z mediami i ekonomią. Sławni autorzy uruchamiają najbardziej złożone układy relacji w sieciowej kulturze literackiej i inicjują największą liczbę transakcji między wszystkimi polami i formami kapitału, stanowiąc klucz do zrozumienia współczesnego przemysłu literackiego jako całości. Więcej nawet - pomagają zrozumieć szersze relacje kultury i ekonomii, złożoną mechanikę późnego kapitalizmu, sens inwestycji w sferę wolną od rynkowej ewaluacji i paradoksy ukryte w samym pojęciu wartości artystycznej. Pisarze-celebryci odsłaniają zasady funkcjonowania piramidy finansowej, jaką jest kultura, jednocześnie utwierdzając naszą wiarę w to piękne "nie-całkiem-oszustwo". Dominik Antonik - doktor literaturoznawstwa związany z Wydziałem Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się teorią, socjologią i ekonomią literatury i kultury, badając najnowszą polską literaturę w jej powiązaniach z rynkiem, mediami, kulturą sławy oraz szeroko pojętą sferą społeczną. W swoich interpretacjach uwypukla bliskie relacje tego, co prywatne, jednostkowe i przypisywane kulturze, z ekonomią, reprodukcją kapitału i logiką konkurencji. Opublikował monografię Autor jako marka (2014), jego artykuły ukazywały się m. in. w "Kulturze i Społeczeństwie", "Tekstach Drugich" i "Zagadnieniach Rodzajów Literackich".
Album prezentuje najbardziej niezwykłe, a zarazem najbardziej fascynujące budowle na świecie. Książka zabierze Czytelnika w ekscytującą podróż po wszystkich kontynentach, dostarczając nie tylko wielu emocji i wrażeń, lecz także wiedzy o spektakularnych obiektach architektonicznych. Przedstawia niezwykłe arcydzieła sztuki budowlanej stworzone na przestrzeni tysiącleci: od megalitycznych obiektów w Wielkiej Brytanii, po drapacze chmur w Dubaju.
Europa to niezwykła część świata. Zróżnicowanie geograficzne i bogactwo kulturowe usatysfakcjonować może najbardziej wymagających podróżników, zarówno tych żądnych wrażeń, jak i nastawionych na kontemplację. Bo piękno starego kontynentu przejawia się w zapierających dech w piersiach krajobrazach - od Atlantyku po Ural, a także w fascynujących zabytkach kultury odzwierciedlających to, co najcenniejsze dla europejskiego i światowego dziedzictwa.
Według Grzegorza Kapli, znanego podróżnika i pisarza, miasta mają serca tak samo jak ludzie. Mają swego ducha - genius loci. Pomysł na książkę urodził się z tęsknoty, aby osobiście poznać miasta, znane dotąd jedynie z nazwy: Jerozolimę, Kair, Dubaj, Delhi, Singapur, Bandar Seri Begawan, Dżakartę, Port Vila, Papeete, Panamę, Nowy Jork, Kapsztad, Berlin. Teksty zebrane w tym zbiorze są bardzo osobiste, niejednokrotnie pisane na gorąco w barach i hotelikach, oddające niepowtarzalny charakteru danego miejsca i towarzyszącej mu atmosfery. Poznaj reportaże Grzegorza Kapli, który dzięki mistrzowskiej precyzji opisu i błyskotliwemu językowi zaraża czytelnika swoją pasją życia i podróżowania. Publikacja ilustrowana bogatym zbiorem zdjęć autora.
Seksualność, odczuwanie pożądania, pragnienie intymności.Jak te strefy życia postrzegali nasi przodkowie? Czy cechowała ich otwartość? Dużo się mówi o Kupale jako święcie miłości i rozwiązłości. Czy aby na pewno chodziło w nim tylko o niepohamowane orgie?W kulturze Słowian energia seksualna była ściśle związana z przyrodą. Zbliżenie postrzegano jako symbol zrównania seksualności ludzkiej z oddawaniem czci różnym przejawom i źródłom płodności: Słońcu, Księżycowi, wodzie, roślinności. Gdy patrzymy z zewnątrz na wiele obyczajów, może wydawać się, że są nacechowane erotyzmem i skoncentrowane na fizyczności. Jednak gdy przyjrzymy się im bliżej, dostrzeżemy zależności, jakie zachodzą między naturalnymi zjawiskami a mistycyzmem.Czym dla Słowian były rytuały przejścia? Co symbolizowało płodność? Jakie były żeńskie, a jakie męskie atrybuty seksualności? Jak traktowano zjawiska takie jak prostytucja, kazirodztwo, zdrada? Jakie stosowano afrodyzjaki? Które rośliny służyły leczeniu impotencji, a które typowo kobiecych schorzeń? Jak przekłada się to na obecną wiedzę? Jakie rytuały odprawiano, by poprawić jakość współżycia?Książka Korneli Kwajzer to jedna z prób interpretacji i rozważań na temat życia Słowian. Odpowiada na wiele pytań oraz stawia nowe.
W "Listach starego diabła do młodego" piekielna ekscelencja, podsekretarz stanu w piekle, wymienia urzędowe listy ze swoim podwładnym. Jest nim jego bratanek, młodszy diabeł, który ma okazać swoje zdolności w służbie kusicielskiej. Za tym humorem, dowcipem, elegancją, za tą dociekliwością i przewrotnością kryją się ważne przesłania i pytania. Najważniejsze z nich to pytanie o rolę i miejsce zła w świecie stworzonym przez Boga.
Największe gwiazdy rodzimej sceny muzycznej i najbardziej znane przeboje polskiej muzyki rozrywkowej w opowieści, jakiej dotąd nie było! Czy pierwszą proponowaną nazwą Czerwonych Gitar były... Maskotki? Czym zawodowo zajmował się tekściarz legendarnego SBB? Jak omijało się cenzurę w czasach komunizmu?Kontynuacja współpracy najpopularniejszego pisarza historycznego Sławomira Kopra i znanego dziennikarza muzycznego Marka Sierockiego. Po ciepłym przyjęciu książki "Przeboje PRL" czas na drugą podróż do świata największych gwiazd polskiej muzyki lat sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Kulisy występów, nagrań, tras i koncertów, a także najpopularniejszych polskich festiwali muzycznych. Nieznane fakty, ciekawostki, tajemnice i skandale środowiska artystycznego.Wszystko z pierwszej ręki, na podstawie niepublikowanych dotąd wywiadów Marka Sierockiego z czołowymi polskimi artystami, wplecione w anegdotyczny, lekki i pełen wyrafinowanego poczucia humoru styl pisarski Sławomira Kopra. Ten duet po prostu gwarantuje świetną lekturę!
W niniejszym przewodniku weekendowym zaprezentowano ponad 50 najpiękniejszych tras, dzięki którym można poznać bogactwo polskiej kultury i natury. Każdy może znaleźć tu coś dla siebie. Osoby ceniące ciszę, spokój, czyste powietrze i wodę, zapraszamy do zielonych zakątków Polski, gdzie można zatrzymać się na dłużej, przemierzając leśne ścieżki pieszo lub na rowerze. Osoby, które najlepiej odpoczywają w zabytkowej miejskiej scenerii, poznając miejscową historię i kulturę, znajdą w przewodniku opisy i adresy interesujących obiektów architektonicznych, muzeów, pałaców, kościołów lub skansenów.
Książka Szlaki Polski omawia najważniejsze, najciekawsze i najpopularniejsze polskie szlaki tematyczne, zarówno kulturowo-historyczne, jak i turystyczno-rekreacyjne, dzięki którym można w atrakcyjny sposób poznać historię i kulturę różnych regionów naszego kraju, a także aktywnie wypocząć w jego najpiękniejszych zakątkach. W albumie zaprezentowane są szlaki piesze i samochodowe. Każda trasa zawiera schematyczną mapkę ułatwiającą planowanie podróży oraz podstawowe informacje praktyczne.
Polska to kraj niezwykły. Zróżnicowanie geograficzne usatysfakcjonować może najbardziej wymagających podróżników, zarówno tych żądnych wrażeń, jak i nastawionych na kontemplację. Bo piękno kraju przejawia się w zapierających dech w piersiach krajobrazach - od morza po góry, a także w fascynujących zabytkach kultury, muzeach i skansenach przechowujących to, co najcenniejsze dla naszej tradycji.
Ta książka to kompendium wiedzy i dzikich roślinach jadalnych. Każda roślina jest zilustrowana i opisana. Dodatkowym atutem jest informacja o wykorzystaniu jej w kuchni, zielarstwie czy do produkcji kosmetyków. Tak zwane ?chwasty? są naszą pasją od lat. Szczególnie interesuje nas ich zastosowanie kulinarne, ale nie sposób oddzielić go od zielarstwa i kosmetyki. Tematyki te zazębiają się wzajemnie. Dziś dieta ludzi opiera się na roślinach uprawnych, wywodzących się jednak od roślin, które ?gdzieś tam? na świecie rosną lub rosły kiedyś dziko. Niektórzy wierzą, że każdy naród dostał wszystko, czego mu potrzeba w miejscu, w którym żyje? Czy to prawda? Naszym zdaniem tak. Dlatego postanowiliśmy zabrać Was w wirtualną podroż dookoła Polski, by opowiedzieć o najciekawszych dzikich warzywach, owocach, przyprawach, o ich smakach, właściwościach i dawnych zastosowaniach. Zapraszamy do wędrówki. Doświadczcie jej razem z nami. Wybierzcie się z nami w podróż dookoła Polski, śladami pospolitych ?chwastów? i ich niepospolitych smaków i właściwości. Dziś zainteresowanie dzikimi roślinami jadanymi przechodzi w Polsce renesans. Jednak dotyczy to jedynie niewielu gatunków, jak np. pokrzywy zwyczajnej (Urtica dioica), podagrycznika (Aegopodium podagraria) i kilku innych. Ludziom zależy na zebraniu bez trudu świeżych, zdrowych roślin, ale wiedza na temat dzikich warzyw jest u nas niewielka. Zbieramy tylko to, co jest nam dobrze znane i szczegółowo opisane oraz łatwe w pozyskaniu. Nazywamy się dr Wojciech M. Szymański i mgr Iwona Ziółkowska i jesteśmy Odkrywcami Natury. Naszą pasją są rośliny jadalne ? dzikie, jak i uprawne, rodzime i egzotyczne. Kiedyś przeczytaliśmy, że ?można sobie wyjść do lasu, na łąkę, bagna, nazbierać listków, korzonków, jagódek, ale żeby się najeść, trzeba ze sobą wziąć kilogram mąki lub dwa kilogramy ziemniaków?? to nieprawda! Nie zgadzamy się z tym i możemy to udowodnić! Spędziliśmy ponad 25 lat, rekonstruując dawne, zapomniane metody obróbki dzikich roślin na pokarm. A dzikie rośliny jadalne są nie tylko zdrowe, ale kryją również w sobie unikalne smaki i mają różnorodne, ciekawe możliwości zastosowania.
Każdy z tekstów to niejako etiuda na zadany temat, bliski autorkom i autorom, ale zarazem nienachalna fantazja na temat współczesności, zadań nauki i jej związków z otoczeniem społecznym, politycznym i kulturowym. Jest to próba ukazania i objaśnienia relacji i napięć między różnymi składowymi społecznego uniwersum. Przez te na pozór cząstkowe spojrzenia przezierają złożone konstelacje współczesnego społeczeństwa, pulsacje i paroksyzmy jego zwielokrotnionej dynamiki. Słowem, podążając za narracją, czytelnik poznaje najnowsze osiągnięcia w określonej domenie refleksji czy badań, a zarazem jej związki z innymi domenami i ich funkcjonowaniem w ramach szerszej całości.z recenzji prof. Aleksandra Manterysa Tom drugi Socjologicznej agory, choć niepozbawiony inspiracji i referencji bieżących, przesuwa się w stronę zagadnień fundamentalnych i globalnych. To przesunięcie wydaje się naturalne i zrozumiałe, a jego konsekwencją jest większe niż w tomie pierwszym nasycenie treściami teoretycznymi oraz odniesieniami do najnowszej literatury z dziedziny socjologii i innych nauk społecznych. Z każdego rozdziału tego tomu czytelnik dowie się czegoś ciekawego i nowego o współczesnym myśleniu teoretycznym i o polskim społeczeństwie.Z recenzji prof.. Antoniego Sułka W tomie publikują:Henryk Domański, Grzegorz Ekiert, Kaja Gadowska, Anna Giza, Mirosława Grabowska, Michał Kaczmarczyk, Krzysztof T. Konecki, Andrzej Rychard, Marek Zirk-Sadowski.
Rodzaj: mapa dwustronna Skala: 1:50'000 Rok wydania: 2024 Wydanie: 1 Format: B1 (68 x 98 cm) Mapa południowych okolic Warszawy w skali 1:50 000 obejmuje rozległy obszar sięgający od śródmieścia Warszawy na północy po Grójec na południu. Na zachodzie zasięg mapy wyznaczają Ożarów Mazowiecki i Pruszków, na wschodzie - Garwolin. Mapa przedstawia okolice takich miast jak Pruszków, Piaseczno, Józefów, Konstancin-Jeziorna, Otwock, Karczew, Mińsk Mazowiecki, Góra Kalwaria. Prezentuje w całości Chojnowski Park Krajobrazowy i Mazowiecki Park Krajobrazowy. To tereny rekreacyjne mieszkańców stolicy, ale i przyjezdnych. Tereny parków krajobrazowych to głównie leśne enklawy, atrakcyjne turystycznie. Krajobraz sosnowych borów urozmaicają okazałe wydmy, bagna, pomnikowe drzewa, malownicze dolinki Jeziorki i Świdra, po których odbywają się spływy kajakowe. Nie brak tu ciekawych miejsc z zabytkami architektury - prym wiodą Otwock i Konstancin-Jeziorna z zabudową willową. Sporo tu miejsc pamięci narodowej - pomniki, mogiły, krzyże, cmentarze. Dotyczą one głównie czasów II wojny światowej, ale i powstania styczniowego. Skala mapy (1:50 000) pozwoliła na dokładne naniesienie sieci dróg leśnych i ścieżek. Na mapie wyróżnione zostały szlaki piesze i rowerowe, dobrze widoczne są drogi rowerowe i rezerwaty. Pomocne będą również lokalizacje wiat, restauracji i obiektów noclegowych (poza Warszawą). Mapa z pewnością przysłuży się mieszkańcom aglomeracji warszawskiej, przyjezdnym oraz wszystkim zainteresowanym odkrywaniem regionalnych ciekawostek. Błądząc palcem po mapie warto zwrócić uwagę na nazwy terenowe - często odnoszą się one do ciekawych wydarzeń historycznych.
Po Prouście francuska literatura celebruje szaloną miłość razem z Bretonem i Aragonem, przemienia się w filozofię wraz z Sartrem, staje się polityką z Malraux, moralnością wraz z Camusem czy też spojrzeniem flaubertowskim wraz z minimalizmem Blanchota i Nouveau Roman, i w końcu, wraz z Célinem, rywalizuje z proustowskim poszukiwaniem emocji, choć sprawia wrażenie, jak gdyby odrzucała jego „francusko-jidyszowy” styl i seksualność. Spośród nielicznych autorów zwracających uwagę na Prousta to Blanchot – i jego orfizm – uprzywilejowuje implozję pustki, która powiększa sferę Czasu odnalezionego. Niemniej jednak owa przenikliwość pozostaje zależna od milczenia w kwestii brutalności zła, które u Prousta jest samotnym rewersem niestałości Bytu. Upierać się przy amoralizmie proustowskiego dzieła będzie dwóch podziwiających go pisarzy: katolicki moralista interesujący się rozkoszami piekielnymi, który go opłakuje – czyli Mauriac – oraz badacz doświadczenia mistycznego, który go wychwala – którym jest Bataille. Natomiast poważny Walter Benjamin będzie się zastanawiał nad tym „eleackim” szczęściem tych odmiennych „materii”. Pełnia proustowskiego doświadczenia – zmysłowa, sztuczna, bluźniercza – ciągle nam się wymyka.
Gilles Deleuze komentuje tę proustowską koncepcję homoseksualizmu z rzeczowością filozofa, który zrozumiał odkrycie Freuda: odróżnia homoseksualizm „ogólny i ścisły” od homoseksualizmu „lokalnego i nieścisłego”. Ten ostatni opiera się na „współistnieniu fragmentów dwóch płci, cząstkowych przedmiotów, które nie mogą się ze sobą porozumieć”, oraz na „oddzieleniu od siebie płci-narządów”. Całość zmierza tutaj w kierunku „transseksualizmu jako ostatecznego poziomu Proustowskiej teorii”.
Homoseksualista jest produktem społecznego odrzucenia, a jego poczucie winy nie istniałoby bez owego wykluczenia, bez owego ostracyzmu, na jaki skazuje go kontrakt społeczny. Proust podkreślał, jak bardzo homoseksualizm jest społecznym artefaktem, i połączył homoseksualistę z Żydem, jako że oboje są ofiarami normatywnej nietolerancji. Do tego protestu narrator dodaje również szczegółowy opis psychotycznej mocy uniwersalnego transseksualizmu. Wszyscy jesteśmy hermafrodytyczymi roślinami i bąkami, lecz niektórzy są nimi bardziej niż inni, aż do szaleństwa, tak jak Palamed z Guermantes’ów, baron Charlus, książę Brabancki, książę de Carency, książę des Dunes, dziedzic de Montargis, książę d’Agrigente, etc. Pani de Guermantes nie waha się mówić, w jego kontekście, o „szaleństwie”. Szaleństwie, które narrator wydaje się sam znać na tyle, że o nim śni: „Otóż śniło mi się, że pan de Charlus ma sto dziesięć lat i że wyciął właśnie kilka policzków własnej matce; że pani Verdurin kupiła za pięć miliardów bukiecik fiołków”. Nikt nie potrafiłby być bardziej szalony. Jeśli wierzyć Freudowi, w postaci ze snu zawsze jest coś ze śniącego. Zatem Charlus policzkujący swoją matkę Verdurin… Cierpienie i śmiech narratora.
Bezsprzecznie, baron wykazuje osobliwe symptomy. Najpierw jego oczy, „rozszerzone uwagą”, „nadzwyczaj żywe”, rzucają „żarliwe spojrzenie, śmiałe, ostrożne, szybkie i głębokie zarazem”, raz po raz roztargnione „z natrętną przesadą”. Oczy „niby szczelina, niby strzelnica, której nie mógł zatkać”, „spuszczone jezuicko”, zdradzają cechy uwięzionej i rozregulowanej energii bąka albo, jeszcze brutalniej, „maszyny palnej, niezbyt bezpiecznej nawet dla tego, kto, nie będąc całkowicie jej panem, nosił ją w sobie, w stanie chwiejnej równowagi i zawsze gotową wybuchnąć”. Na szczęście najczęściej owemu materiałowi wybuchowemu udaje się znaleźć odpowiednie zastosowanie, np. w „racach jego wymowy”. Lecz niekiedy pewien rodzaj obraźliwej i raniącej werbalnej niewstrzemięźliwości odkrywa nagle „maszynę” rozregulowaną.
Apokalupto bez wątpienia było dobrym słowem dla hebrajskiego gala. Apokalupto – wyjawiam, odsłaniam, odkrywam, ujawniam rzecz, która może być częścią ciała, głową lub oczami, częścią sekretną, płcią lub czymkolwiek, co może być ukryte, rzeczą tajemną, rzeczą zakrytą, rzeczą, która pozostaje w ukryciu i nie jest artykułowana, może być wyrażona, ale która nie potrafi, albo której nie wolno odsłaniać ani wyprowadzać na światło dzienne. Apokekalummenoi logoi to epizodyczne uwagi. Jest to więc rzecz tajemnicy lub pudenda. Być może byłoby konieczne – i myślałem przez moment o zrobieniu tego – by zebrać lub wydobyć wszystkie znaczenia tłoczące się wokół hebrajskiego gala, przyglądając się kolumnom i kolosom Grecji, obcując z galaktyką pod Drogą Mleczną, której konstelacja ostatnio mnie fascynuje. Co ciekawe, znaleźlibyśmy tam znowu takie znaczenia, jak te w kamieniu, na kamiennych tablicach, cylindrach, pergaminach lub księgach, zwojach, które określają ideę obnażenia [mise a nu], specyficznie apokaliptycznego odsłonięcia, wyjawienia tego, co do tej pory pozostawało spowite, odseparowane, zatajone, na przykład ciało, kiedy zdjęte zostaje ubranie lub żołądź, kiedy napletek zostaje usunięty przy obrzezaniu. A tym, co zdaje się najbardziej godne uwagi we wszystkich tych biblijnych przykładach, jakie udało mi się znaleźć, a które muszę pozostawić bez komentarza, jest fakt, że gest obnażenia lub wystawienia na widok – ten ruch apokaliptyczny – jest tutaj bardziej poważny, niekiedy bardziej winny i bardziej niebezpieczny, niż to, co następuje potem i czemu może on dać początek, na przykład stosunkowi płciowemu. fragment książki O apokalipsie
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
![Okładka książki Szkoła przetrwania [o edukacji]. Płomienie](https://dobreksiazki.pl/Photos/7/MEDIUM/000080/szkola-przetrwania-o-edukacji-plomienie.jpg "Szkoła przetrwania [o edukacji]. Płomienie. Autor: Justyna Drath. Dobreksiazki.pl")
