Po dwóch latach od wydania „Davos” Iwona Skwarek i Bartosz Szczęsny wychodzą z materiałem, który przypomni wszystkim marzycielom o tym, że istnieje świat równoległy, a dzięki tej płycie będziemy mogli się w niego zagłębić. IWONA: POST DREAMS to będzie prawdopodobnie najbardziej piosenkowa płyta Rebeki. Staraliśmy się zawrzeć w niej mnóstwo różnorodności. Z jednej strony wydaje się utkana z delikatnych ornamentów, z drugiej strony uderza potężną falą przesterowanych gitar i ciężkich bębnów. BARTOSZ: Zdecydowaliśmy się wprowadzić nieco nowości do naszego stylu komponowania i zaprosiliśmy do współpracy gitarzystę, trębacza oraz kwartet smyczkowy. Na płycie znalazły się trzy utwory po polsku: ”Fale”, „Zachód” oraz Światła”, już się nie możemy doczekać aż je Wam zaprezentujemy na żywo!!! Lista utworów: Indie Cavegirl Elesi Fale Zachód The Last Episode Cavegirl (jogging version) Percival We Will Love You Światła

Projekt Jonasz. Czym jest siła mężczyzny?

Projekt Judyta. Czym jest siła kobiety?

Książka przybliża współczesną subdyscyplinę nauki jaką jest socjologia pracy. Poruszana tematyka we wprowadzeniu dotyczy obszarów historii socjologii pracy w Polsce oraz wskazuje na elementy socjologii organizacji i przemysłu. Współczesny obraz socjologii pracy opisywany jest przez społeczne obszary: rynku pracy, zawodu, instytucje kształcące do zawodów różnego typu, wskazuje się także na pojęcia adaptacji zawodowej, satysfakcji zawodowej oraz zjawisk występujących w grupach pracowniczych i organizacjach zatrudniających ludzi. Publikacja prezentuje socjologiczne spojrzenie na socjologię pracy z perspektywy organizacji: prywatnych, publicznych, sfery ekonomii społecznej i podmiotów istotnych z perspektywy podziału pracy. Wskazuje się na zróżnicowane relacje w podziale pracy w kontekście pojęć socjologicznych wskazujących na nowe formy pracy obecne we współczesności.

Monografia pt. Nurty etyki. Od starożytności do nowożytności jest podręcznikiem pisanym z myślą o dydaktyce. Każdy podręcznik jest jakąś autorską propozycją prezentacji stanowisk i wyeksponowania określonych problemów. Zadaniem tego opracowania jest wprowadzenie czytelnika w zagadnienia etyczne osadzone w określonych modelach filozoficznych. To pierwszy krok na drodze poznania filozoficznych podstaw etyki i dlatego jest on tak ważny. Autor starał się z powodzeniem zadanie to zrealizować, posługując się jasnym językiem i jasnym komentarzem. Z tych powodów omawiany podręcznik może się stać pouczającą lekturą dla wszystkich zainteresowanych etyką. Etyka i jej dziedzictwo są zawsze osadzone w tradycyjnie rozumianych kulturach, wzorcach postępowania, w tabelach wartości i obowiązujących normach. I to one stają się dzisiaj przedmiotem polemik, krytyki czy apologii, wymagają zatem bardzo wnikliwego przemyślenia w sferze publicznej, w czym może pomóc lektura tego podręcznika. Dr hab. Ewa Podrez, prof. UKSW

Niniejsza książka stanowi pierwsze w polskiej i zagranicznej literaturze naukowej kompleksowe studium, które za cel stawia sobie przedstawienie koncepcji dekadencji moralnej społeczeństwa rzymskiego późnego cesarstwa ukazanej w Res Gestae Ammiana Marcellina, jednego z najważniejszych historyków świata starożytnego, żyjącego w IV w. n.e. Ammian, opisując w swym dziele długi okres historii Rzymu, zdiagnozował jednocześnie głęboki kryzys moralności współczesnych. Książka przynosi całościowy i wielostronny ogląd koncepcji Ammiana, którą Autorka przedstawia w świetle założeń jego systemu etyczno-historiozoficznego oraz w konfrontacji z bogatym źródłowym materiałem porównawczym. Opiera się przy tym na świetnej znajomości i analizie zarówno tekstu Res Gestae, jak i obszernej literatury naukowej, a swe ustalenia cały czas odnosi do kompetentnie zarysowanego obrazu tradycji moralistycznej kilku wieków rozwoju historiografii rzymskiej. Dr Anna Mleczek jest filologiem klasycznym, wykładowcą języka łacińskiego w Jagiellońskim Centrum Językowym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracę dydaktyczną łączy z działalnością naukową, skupiając swoje zainteresowania badawcze głównie na historiografii rzymskiej okresu cesarstwa i republiki. Rezultatem pracy naukowej są artykuły opublikowane w czasopismach filologicznych, m.in. Ekskursy historyczne w dziełach Salustiusza, „Nowy Filomata” 2002, 6(3), czy The Counterfeit and Fake Emperor – Procopius in the „Res Gestae” of Ammianus Marcellinus, „Classica Cracoviensia” 2015, 18

To piękne, klasyczne wydanie Biblii zaprasza nieco starsze dzieci do odkrywania bogactwa słowa Bożego. Księgi Nowego i Starego Testamentu zostały podzielone na 365 historii, dokładnie tyle ile jest dni w roku. Wszystko po to, by moc słowa Bożego towarzyszyła młodym chrześcijanom przez cały rok, każdego dnia! Stworzenie świata, Arka Noego, Abraham i prorocy Starego Testamentu, Maryja, Święty Józef, wreszcie Jezus Chrystus, Emmanuel, Bóg z nami… To do spotkania z nimi i przyjaźni z Bogiem zaprasza nas Pismo Święte. Słowo Boże to dobra nowina dla każdego z nas, dlatego warto rozważać ją każdego dnia… Odbiorcy – starsze dzieci, które będą poznawać historie biblijne; – rodzice i opiekunowie, którzy chcą podarować dzieciom piękne wydanie Pisma Świętego. Dlaczego warto nabyć tę książkę – zaprasza młodych chrześcijan do pogłębiania wiary i karmienia się słowem Bożym; – jej język trafia do młodych ludzi, jej urzekające ilustracje zachwycają.

Czy wiesz, że: • w japońskim mieście Sendai czarnowrony nauczyły się wykorzystywać ruch uliczny do rozłupywania orzechów,  • populacje londyńskich podziemnych komarów w wyniku mutacji dostosowały się do zróżnicowanych środowisk linii metra, • u jaskółek zmienił się kształt skrzydeł, by ptaki te miały większe szanse na przeżycie przy autostradach, • miejskie ćmy, poznawszy zagrożenia, jakie rodzi kontakt ze światłem, starają się go unikać, • słynne zięby Darwina z Wysp Galapagos zaczynają dostosowywać długość dzioba do… korzystania z fast foodów?   Ewolucja nie jest tylko kwestią dinozaurów i odległych epok. Możemy ją obserwować tu i teraz! W dodatku człowiek wcale nie musi odgrywać w tej historii roli czarnego charakteru. W ślad za ludźmi pojawia się bowiem ogromna obfitość żywności, dogodne schronienia oraz stanowiska nadające się do lęgów i ogólnie nowe możliwości bytowe. Wszędzie w mieście – przy krawężnikach, na poboczach dróg i na dzikich tarasach dachowych – społeczności roślin współewoluują w kontakcie z sobą nawzajem, z mikroorganizmami w glebie i w powietrzu, z owadami i innymi bezkręgowcami, które je zjadają i zapylają, a także ze środowiskiem miasta.   Menno Schilthuizen w swej fascynującej książce pokazuje nam, że ewolucja może postępować znacznie szybciej, niż Darwin ośmielił się marzyć.

36 dni. 36 ćwiczeń pisarskich. A wszystko po to, abyście zaczęli pisać tak, by inni chcieli to czytać i z czasem mogli napisać dobrą książkę lub prowadzić poczytny blog. „Piszę codziennie. 36-dniowe wyzwanie” to 36 ćwiczeń, dzięki którym: – wyrobisz w sobie nawyk systematycznego pisania; – wyćwiczysz swój warsztat pisarski; – wyćwiczysz lekkie pióro. Jesteście gotowi podjąć wyzwanie?

Każdy w Polsce zna tę postać. Stary szlachcic. Gruby i śmieszny. Na wpół ślepy, z bielmem przesłaniającym jedno oko. Dziwak na pewno i wielki oryginał. Otoczony jednak – choć porusza się niezgrabnie – szacunkiem rycerzy, wśród których zajmuje pozycję Mędrca. Pan Zagłoba. Kto spojrzy uważniej, zobaczy w tej Sienkiewiczowskiej figurze cień innej wielkiej postaci. Tamten także był gruby i śmieszny. I także otaczał go szacunek ateńskich rycerzy, nad którymi górował dowcipem, myślowym wigorem i przewrotnym konceptem. Sokrates – bo o nim tu mowa – potwierdził, że zasługuje na szacunek towarzyszy, wybierając honorową śmierć zamiast publicznego upokorzenia. Arystoteles uznał go dlatego za megalopsychosa, wielkiego ducha. Tutaj Sienkiewiczowi zadrżało pióro. Uznał najwyraźniej, że śmierć wesołego Zagłoby będzie zbyt ponurym końcem opowieści, pogrążając czytelnika w rozpaczy, zamiast przynosić pocieszenie. Nie ulega jednak wątpliwości, że konstruując postać Zagłoby, sięgnął do schematu Platońskich dialogów. To pocieszenie – tak rozumiem jego zamysł – polega nie tylko na przypomnieniu o dawnej wielkości (co, zauważmy na marginesie, nie musi być wcale budujące), lecz także na pokazaniu, że Rzeczpospolita była piękna. I że jest to piękno nadal żywe, silne, fascynujące, a zatem wciąż jeszcze – choć tyle czasu minęło już od jej upadku – związane z jakąś rzeczywistością. Wedle Greków i Rzymian, a w takim porządku należy czytać Trylogię, piękno nie sprowadza się do czystej formy lub subiektywnego wrażenia, lecz jest jednym z imion istnienia, wyrazem samej natury. Pytanie, co to za rzeczywistość i dlaczego Sienkiewicz jest dalej pisarzem żywym, a jego literackie figury znakomicie sobie radzą w środowisku ultranowoczesnej popkultury, prowadzi nas do pytań filozoficznych. Historię Polski można czytać w trybie filozoficznym. I w ten sam sposób można czytać nasze mity i baśnie narodowe: odsłaniając pytania w nich złożone, przez nie dyktowane, w nich rozwiązywane. Mity i baśnie są bowiem – jest to antropologiczna oczywistość – formą świadomego albo półświadomego myślenia. U podstaw I Rzeczpospolitej złożone było starożytne pytanie, jak stworzyć państwo zgodne z naturą? Takie państwo, wiemy to od Arystotelesa, powinno służyć dobru wspólnemu, zabezpieczając wolność obywateli. W osobliwym porządku Rzeczpospolitej, będącej pomieszaniem monarchii i republiki, można zobaczyć próbę połączenia zalet różnych ustrojów, które Stagiryta rozważa w Polityce: żaden z nich, czytamy, nie jest bezwzględnie doskonały, lecz w różnych okolicznościach może okazać swą siłę lub słabość. Niekiedy dobrze jest, gdy rządzi jeden; czasem lepiej, żeby rządziło wielu; w innym z kolei przypadku powinni rządzić wszyscy. Rzeczywistość jest w ruchu. Wyroki losu są zmienne. Polityczna hybryda wydaje się dlatego najlepszą odpowiedzią na wielokształtność samej natury. Siła tej odpowiedzi do dzisiaj jest odczuwalna. Trzymajmy się Sienkiewicza. Sarmaci byli wolnymi ludźmi. A wolni ludzie są piękni. Panowie polscy zostali w naszej zbiorowej pamięci i wyobraźni jako persony wyraziste, figury oryginalne, osoby samoistne. Każdy chciałby mieć takiego przyjaciela jak Zagłoba. Tutaj rodzi się jednak wątpliwość, która ma znowu sens filozoficzny: Rzeczpospolita upadła. Jej upadek miał różne przyczyny, z których na plan pierwszy wysuwają się powody militarne i polityczne; poza nimi istnieje jednak taki wymiar tego upadku, który każe zobaczyć w nim katastrofę ontologiczną: nagłą zmianę porządku życia, skokowe przekształcenie się rzeczywistości, w którym istnienie zmienia swoją postać. Rzeczpospolita upadła w konfrontacji z państwami, z których jedno – Prusy – było oparte na nowej formie ludzkiej, a dwa pozostałe tę formę mniej lub bardziej skutecznie imitowały. Prusacy inaczej rozumieli wolność: polegała ona dla nich na przestrzeganiu prawa i wypełnianiu obowiązków; inaczej rozumieli wspólnotę: jako poddaną dyscyplinie homogeniczną zbiorowość, regulowaną przez przepisy, instrukcje i rozkazy. W ten sposób początkowa trudność, znana Arystotelesowi – natura jest w ruchu – zostaje spotęgowana o nowy, katastroficzny wymiar: natura może wyjść ze swojej formy. Podstawowe słowa mogą stracić sens, a reguły życia całkowicie się zmienić. Najgłębszym powodem upadku Rzeczpospolitej było powstanie w jej sąsiedztwie państw biurokratycznych i społeczeństw dyscyplinarnych. Tę przemianę rozumiano zwykle w porządku nowoczesnym jako nieuchronny postęp natury ludzkiej, która zmierza od form niższych do wyższych, od barbarzyństwa ku cywilizacji. Rzeczpospolita, mówią Nowocześni, upadła, ponieważ była zacofana. Ta perspektywa jednak – zauważmy – także jest ruchoma: nowoczesność się kończy, dochodzi do swoich granic i wychodzi ze swojej formy. Dzisiaj nowoczesna jest postnowoczesność. I w tej nowej perspektywie powinniśmy widzieć upadek Rzeczpospolitej i pierwszą próbę jej obrony: konfederację barską. Ta historia wygląda zadziwiająco współcześnie. Rosjanie rozpętują w Polsce wojną hybrydową, podając się za obrońców pokoju i tolerancji. Polska odpowiedź na ich agresję ma z kolei – żeby użyć współczesnego słowa – charakter ruchu tożsamościowego, próbującego skupić wspólnotę nie wokół interesów ekonomicznych, lecz wokół kwestii ostatecznych i katolickiej eschatologii. Najciekawsza jednak jest misja przedstawiciela konfederatów w Paryżu, Michała Wielhorskiego, który nawiązuje kontakt z Rousseau i szuka u niego filozoficznego wsparcia. Dwie rozprawy Wielhorskiego, nigdy dotąd nie wydane, znajdzie czytelnik w tym tomie. Chciałbym widzieć w Wielhorskim ucznia pana Zagłoby, rozmyślającego o paradoksach ludzkiej natury i marzącego o Rzeczpospolitej będącej stowarzyszeniem sejmików, na których – jak w greckim polis – spotykają się ludzie wolni. Wawrzyniec Rymkiewicz Redaktor Naczelny

Musisz iść do spowiedzi, bo chcesz przyjąć Komunię Brzmi znajomo? Dla wielu katolików spowiedź jest jedynie środkiem do celu: oczyszcza nas z grzechu, byśmy mogli przyjmować Komunię. Papież Franciszek mówi jednak, że spowiedź jest czymś więcej niż tylko „wizytą w pralni”. Jest „spotkaniem z Jezusem, który czeka na nas takich, jacy jesteśmy”. W 7 tajemnicach spowiedzi Vinny Flynn zdradza nam sekrety tego wyjątkowego spotkania. Dla wielu osób będą one zupełną nowością! Zrozumienie ich przemieni twoje życie. Vinny Flynn napisał głęboką i praktyczną książkę. Chciałbym zachęcić do zapoznania się z nią nie tylko osoby, które się regularnie spowiadają. Polecam ją przede wszystkim tym, którzy z różnych względów nie przystąpili do tego sakramentu od bardzo dawna, a poszukują powodu, by do niego powrócić. abp William E. Lori, arcybiskup Baltimore Vinny Flynn jest katolikiem, liderem ruchu Posługa Uzdrawiania MercySong. Jest autorem wielu bestsellerów, m.in. 7 tajemnic Eucharystii, 21 sposobów modlitewnego uwielbienia oraz Spojrzenia miłosierdzia. Jest także utalentowanym muzykiem i popularnym mówca.

Czy filozofia wyszła z jaskini? To pytanie nasuwa się w kontekście lektury tzw. metafory jaskini Platona. Łatwo bowiem sobie wyobrazić, że człowiek wszedł do jaskini z własnej woli; bądź szukając wygodnego „mieszkania”, gotowego „domu”; bądź ze strachu przed otaczającym go światem. Nie możemy też wykluczyć, że to ciekawość „światła” zwyciężyła strach, a nie odwrotnie, i wyprowadziła człowieka na powrót z jaskini do „świata zewnętrznego”, tak jak niepokój intelektualny wyprowadza kajdaniarza z jaskini, czyniąc go filozofem. Czy Platońska metafora jest więc echem doświadczeń człowieka pierwotnego, który zdobył się na odwagę opuszczenia jaskini, tak jak czyni to Platoński filozof? A może jest ona literackim żartem Platona, który sięgnął do przygód Odyseusza w jaskini Polifema, chcąc przedstawić filozofa jako sprytnego i odważnego niczym Odys. A może Platon inspirował się kultami misteryjnymi, w ramach których inicjowany napotykał w ciemnościach światło, wskazujące mu drogę do nowego życia. W tym sensie filozofowanie i podążanie za światłem słonecznym byłoby wyborem nowej drogi życia dla wtajemniczonych w filozofię? A może metafora jaskini jest daleką reminiscencją biblijnej przypowieści o Danielu zamkniętym w jaskini z lwami, ocalonym przez swoją wiarę, a z jaskini może wyjść (stać się filozofem), tylko ten, kto „wierzy” w słuszność wybranej przez siebie drogi? A może wreszcie chodzi po prostu o to, że ta i inne metafory Platona zawładnęły myśleniem filozoficznym, czy też myśleniem jako takim, zniewalając ludzkość owym „jaskiniowym” sposobem myślenia, z którego ludzie nie zdołają się już wyzwolić?

Kolejny album z serii Malarstwo przedstawia życie i twórczość jednej z najważniejszych i najoryginalniejszych polskich artystek XX wieku – Zofii Stryjeńskiej – „księżniczki malarstwa polskiego”. Jej przepełnione duchem słowiańskim prace zachwycają wielobarwnością i porywają żywiołowością. Są świadectwem niezwykłej wyobraźni, humoru i niepowtarzalnego talentu. Zaprezentowane w książce reprodukcje pochodzą ze zbiorów muzealnych oraz kolekcji prywatnych w Polsce i na świecie.

Kiedyś i dziś. Ta niezwykła muzyka! to książkadedykowana dzieciom, która jest swoistymprzewodnikiem po świecie muzyki, zarównotej współczesnej, jak i dawnej. Dzięki tej książcedzieci poznają m.in. starożytne instrumenty,dowiedzą się, jaka muzyka była popularnaw czasach średniowiecza, baroku, klasycyzmuczy romantyzmu. Poznają też najpopularniejszeopery, musicale i najznamienitszych twórcóworaz ikony muzyki współczesnej. Ponadtodzieci znajdą tutaj podział instrumentów wrazz krótkimi opisami na instrumenty: strunowe,klawiszowe, dęte i perkusyjne. Całość bogatoilustrowana kolorowymi ilustracjami.

W publikacji zawarto informacje na temat historii miasta, najciekawszych zabytków i ciekawostek związanych z daną stolicą. Na kartach niniejszej książki znajdują się m.in. Warszawa, Paryż, Ateny, Bruksela, Pekin, Tokio, Meksyk, Hawana, Waszyngton, Canberra.

Album, którego celem jest zaprezentowanie najpiękniejszych miejsc europejskich stolic. W publikacji zawarto informacje na temat historii miasta, najciekawszych zabytków i ciekawostek związanych z daną stolicą. Na kartach niniejszej książki znajdują się m.in. Oslo, Kopenhaga, Berlin, Wiedeń, Paryż, Madryt, Rzym, Warszawa, Skopje, Wilno, Mińsk.

"Niniejsza książka to opowieść o najwybitniejszym polskim kompozytorze. Przedstawia jego biografię i najważniejsze fakty, przeplatając ciekawostkami oraz cytatami z listów Fryderyka Chopina i jego bliskich, a także z ówczesnej prasy. Kolorowe zdjęcia i ryciny ilustrują szlak jego życiowych wędrówek: z XIX-wiecznej Warszawy, przez urokliwe krajobrazy polskiej wsi, do stolic najważniejszych europejskich państw. Autorka przedstawia Chopina nie tylko jako wybitnego kompozytora i wirtuoza, ale także jako wielkiego człowieka i patriotę. Konfrontuje również ze sobą opinie znanych chopinologów, przybliżając czytelnikowi charakterystyczne cechy twórczości genialnego muzyka i zastanawiając się nad fenomenem jego niesłabnącej popularności. Osobny dział opisuje instytucje kultywujące dzieło Chopina i omawia m. in. obiekty nazwane jego imieniem. Szczególną atrakcję stanowi dołączona do książki płyta CD, która zawiera pochodzące z Konkursów Chopinowskich wybitne interpretacje najbardziej znanych utworów polskiego kompozytora"

Opowieść o Chopinie to książka dla dzieci przybliżająca postać najwybitniejszego polskiego kompozytora. Mali czytelnicy dowiedzą się z niej, jakim był dzieckiem, w co najchętniej się bawił, gdzie spędzał wakacje oraz jak to się stało, że zaczął grać na fortepianie i komponować własne utwory Świetna propozycja na nagrody dla uczniów szkół podstawowych.

„Należy stwierdzić, że kultura szkoły jest obszarem wzbudzającym coraz większe zainteresowanie w debacie nad uwarunkowaniami procesów edukacyjnych. Zatem wychodząc naprzeciw brutalizacji życia, fascynacji światem konsumpcji, miernocie intelektualnej, masowej komercjalizacji życia, Autorzy z odwagą i determinacją pragną przybliżyć czytelnikowi ten jakże ważny element współczesnej szkoły”. Z recenzji prof. dr. hab. Mariana Śnieżyńskiego „Warto podkreślić, że przedstawiona do recenzji monografia ma dużą wartość poznawczą. W kontekście aktualnej teorii naukowej i praktyki edukacyjnej publikacja ta wpisuje się w kanon współczesnych dyskursów oraz poszukiwań teoretycznych i badawczych”. Z recenzji prof. dr hab. Zdzisławy Zacłony

Dawid Junke (ur. 1989) – doktor nauk humanistycznych, kulturoznawca, adiunkt w Instytucie Kulturoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się wokół badań nad kulturą popularną, ze szczególnym uwzględnieniem kulturowych aspektów produkcji i recepcji seriali telewizyjnych. Członek Polskiego Towarzystwa Kulturoznawczego, Polskiego Towarzystwa Badań nad Filmem i Mediami oraz Stowarzyszenia Badaczy Popkultury i Edukacji Popkulturalnej „Trickster”. Transcendencja i sekularyzacja… to książka niezwykle interesująca. Autor zmierzył się w niej z bardzo ciekawym i nieopisanym dotychczas fenomenem. W trudnej analizie tekstów kultury popularnej zachował odpowiednie proporcje pomiędzy badawczą wnikliwością i świadomością funkcjonowania tego typu specyficznych, bo będących jednocześnie dziełem sztuki i wytworem przemysłowo-ekonomicznym, utworów jak amerykańskie seriale telewizyjne. […] Publikacja świetnie balansuje pomiędzy potoczystą narracją a zwięzłością, pomiędzy stylem naukowym a opisem popkulturowego fenomenu, który może być atrakcyjny dla czytelnika poszukującego pogłębienia wiedzy o ulubionych telewizyjnych serialach. Z recenzji dr. hab. Arkadiusza Lewickiego, prof. UWr