Tutaj znajdziesz bogaty wybór lektury z zakresu chrześcijaństwa: modlitewniki, teologia, historia religii, żywoty świętych, wiara, cuda, katecheza, islam, judaizm, religie dalekiego wschodu oraz świata starożytnego.
Wspólnota z Taizé to jedna z najbardziej zdumiewających inicjatyw XX wieku. Jej pomysłodawcą i założycielem był młody Szwajcar, brat Roger, który w latach czterdziestych - w samym środku wojny - przybył do Francji, by zrealizować swoją ideę w niewielkiej burgundzkiej wiosce. Obecnie do zgromadzenia należą katolicy, protestanci i anglikanie trzydziestu narodowości. Charyzma brata Rogera, jego śmiałe pomysły i przyjazne kontakty sprawiły, że Wspólnota stała się mostem między podzielonymi wyznaniami.
Od lat sześćdziesiątych Taizé jest ważnym miejscem spotkań młodzieży chrześcijańskiej z całego świata. Mijają pokolenia, a tam wciąż przewijają się te same obrazy - radosnych tłumów, nawołujących się na wzgórzu i zastygających w przejmującej ciszy, gdy dzwony wzywają na modlitwę.
Jakie były koleje losów tej jedynej w swoim rodzaju Wspólnoty przez ostatnie siedem dziesięcioleci, jak przeżywała ona kolejne etapy rozwoju, obejmując coraz większe kręgi wiernych na wszystkich kontynentach? Książka rzetelnie relacjonuje jej dzieje, podaje wiele niepublikowanych dotąd informacji, nie stroniąc także od trudnych pytań.
Modlitwa Ojcze nasz jest podstawowym programem każdej duchowości chrześcijańskiej. Częste jej odmawianie sprawia, że trzeba starannie unikać ryzyka banalizacji słów, przekazanych nam przecież przez samego Jezusa. Książka Angelo Rusconiego może być bardzo pomocna w uczynieniu z nich głównego schematu własnej modlitwy i przede wszystkim własnego życia.
Styl Rusconiego jest żywy, obfituje w głębokie słowa, rzucane przed czytelnika z pewnego rodzaju pośpiechem. Pośpiech ten, swego rodzaju bieg, jest jednak biegiem serca, które daje się rozpalić żarliwością i entuzjazmem.
„[...] dystansujący się wobec tradycyjnej instytucji eklezjalnej człowiek nie przestaje poszukiwać sensu życia i «przeżyć duchowych». Częstokroć znajduje je w sektach i tzw. nowych ruchach religijnych, które - na tle tradycyjnych wyznań chrześcijańskich - jawią się jako bardziej atrakcyjne i wiarygodne. Zasygnalizowane fenomeny są dla Kościoła katolickiego trudnym wyzwaniem; każą bowiem pytać nie tylko o adekwatne metody ewangelizacji, ale także o własną tożsamość, samo-zrozumienie. Tylko taki Kościół, którego wierni odkrywają i jednocześnie urzeczywistniają jego prawdziwą naturę, zdolny jest do życia pełnią bogactwa Chrystusa. Przez to zaś może stanowić wiarygodny znak Bożej miłości. [...]
Niniejszy tom podejmuje - w różnych aspektach - zagadnienie eklezjo-genezy, czyli ustawicznego wrodzenia się» Kościoła w akcie modlitwy. Szczytowym momentem, w którym Kościół uobecnia się i «wydarza» jako Bosko-ludzka komunia, jest sprawowana w nim Tajemnica Eucharystii. W niej to aktualizuje się całe misterium paschalne Chrystusa, które inkorporuje i jednocześnie przemienia uczestników Ofiary Eucharystycznej. Z drugiej zaś strony, Chrystus buduje z nich swoje mistyczne Ciało; wspólnota z Nim tworzy z partycypujących w Eucharystii osób prawdziwą communio także w wymiarze horyzontalnym".
(Z Wprowadzenia ks. dr. hab. Jana Perszona, prof. UMK)
Można powiedzieć, że każdy święty ma swój własny szlak do Królestwa Bożego. Jest tych dróżek mnóstwo, każda nieco inna, bo i mieszkań przygotowanych w domu Ojca jest wiele. Czy warto zatem pytać, którędy do nieba?
Boży zapaleniec ? ciekawski i wszędobylski Promyk, dobrze znany z religijnych czasopism dla dzieci ? jest przekonany, że warto, i dlatego, dostawszy się do nieba, z właściwym sobie zapałem przeprowadza wywiady ze świętymi, błogosławionymi i kandydatami na ołtarze. Efektem jego pracy jest seria książeczek, których zadaniem jest pomoc w odnalezieniu tej jedynej i niepowtarzalnej ? własnej drogi do nieba.
W niniejszej książeczce zawarto dziesięć wywiadów Promyka z następującymi świętymi (wcześniej ukazały się w książce ?Jak dostałeś się do nieba. 30 wywiadów): św. Piotr, św. Paweł, św. Mikołaj, św. Walenty, św. Józef Pelczar, św. Jan Maria Vianney, św. Józef Kalasancjusz, bł. Sancja Szymkowiak, bł. Franciszek i Hiacynta, św. Katarzyna Sieneńska.
Można powiedzieć, że każdy święty ma swój własny szlak do Królestwa Bożego. Jest tych dróżek mnóstwo, każda nieco inna, bo i mieszkań przygotowanych w domu Ojca jest wiele. Czy warto zatem pytać, którędy do nieba?Boży zapaleniec ? ciekawski i wszędobylski Promyk, dobrze znany z religijnych czasopism dla dzieci ? jest przekonany, że warto, i dlatego, dostawszy się do nieba, z właściwym sobie zapałem przeprowadza wywiady ze świętymi, błogosławionymi i kandydatami na ołtarze. Efektem jego pracy jest seria książeczek, których zadaniem jest pomoc w odnalezieniu tej jedynej i niepowtarzalnej ? własnej drogi do nieba. Niniejsza ksiązka zawiera dziesięć wywiadów Promyka z następującymi świętymi (wcześniej ukazały się w książce ?Jak dostałeś się do nieba. 30 wywiadów): św. Ojciec Pio, św. Jan Bosko, św. Brat Albert, bł. Jan Beyzym, św. Siostra Faustyna, św. Tereska z Lisieux, sł. Boży Stefan Wyszyński, św. Urszula Ledóchowska, św. Bernadetta Soubirous, sł. Boży Franciszek Blachnicki.
Można powiedzieć, że każdy święty ma swój własny szlak do Królestwa Bożego. Jest tych dróżek mnóstwo, każda nieco inna, bo i mieszkań przygotowanych w domu Ojca jest wiele. Czy warto zatem pytać, którędy do nieba?
Boży zapaleniec ? ciekawski i wszędobylski Promyk, dobrze znany z religijnych czasopism dla dzieci ? jest przekonany, że warto, i dlatego, dostawszy się do nieba, z właściwym sobie zapałem przeprowadza wywiady ze świętymi, błogosławionymi i kandydatami na ołtarze. Efektem jego pracy jest seria książeczek, których zadaniem jest pomoc w odnalezieniu tej jedynej i niepowtarzalnej ? własnej drogi do nieba.
Niniejsza ksiązka zawiera dziesięć wywiadów Promyka ze świętymi (wcześniej ukazały się w książce ?Jak dostałeś się do nieba. 30 wywiadów"):
Św. Józef, bł. Juan Diego, św. Edyta Stein, bł. Matka Teresa, św. Dominik Savio, Pier Giorgio Frassati, św. Stanisław Kostka, św. Franciszek z Asyżu, św. Maksymilian Maria Kolbe, bł. Alojzy i Maria Quattrocchi.
Zbiór dwunastu studiów napisanych przez uczniów i młodszych kolegów prof. Włodzimierza Lengauera, z okazji przypadających w sierpniu 2009 roku 60. urodzin profesora. Teksty dotyczą nie tylko historii starożytnej Grecji, ale także starożytnego Rzymu, Izraela i początków chrześcijaństwa.
Zbiór poprzedzony jest wstępem autorstwa prof. Ryszarda Kuleszy oraz bibliografią dzieł honorandusa.
Sufizm, który pierwotnie był formą sprzeciwu wobec coraz bardziej doczesnego charakteru islamu, zachowuje aktualność we współczesnym świecie trawionym obsesją przyjemności i bogactwa materialnego. To mistyczny nurt islamu, który uczy miłości, pokory, ubóstwa, pragmatyzmu i mądrości. Droga sufich Idriesa Shaha prezentuje bogactwo i zakres sufickich idei. Przedstawia wybór wierszy, baśni, humorystycznych anegdot i pouczających maksym zaczerpniętych z pism czcigodnych sufickich mistrzów, a także wykłady, tematy do kontemplacji i historie dydaktyczne zaczerpnięte z takich klasycznych autorów jak Rumi, Al-Ghazali i Omar Chajjam oraz innych źródeł najlepiej znanych samym sufim.
Książki Idriesa Shaha zostały przetłumaczone na 12 języków i sprzedały się w 15 milionach egzemplarzy, sam zaś autor został nazwany „najważniejszym adaptatorem klasycznej myśli duchowej do potrzeb współczesnego świata”.
Droga Sufich – wstęp
Sufi to człowiek, który czyni to, co czynią inni — kiedy to jest konieczne. To także człowiek, który czyni to, czego inni uczynić nie mogą — kiedy to jest wskazane.
Nuri Modżudi
Tak wiele osób przyznaje się do niezrozumienia tradycji su-fickiej, że wniosek narzuca się sam: nie chcą zrozumieć. Inni, z bardziej oczywistych przyczyn, tak bardzo upraszczają, że sufizm staje się w ich opisie tylko kultem miłości, medytacji czy czegoś równie wybiórczego.
A przecież jeśli przyjrzymy się różnorodności sufickich działań z zainteresowaniem i bez uprzedzeń, to natychmiast zauważymy ich wspólną cechę.
Suficcy mędrcy, pisarze, sufickie szkoły, nauki, humor, mistycyzm, powiedzenia — u podłoża tego wszystkiego leżą pewne społecznie i psychologicznie istotne ogólnoludzkie idee.
Będąc człowiekiem „ponadczasowym" i „uniwersalnym", sufi zarazem przeżywa swoje doświadczenie w danej kulturze, w danym kraju, w danym klimacie.
Badanie działalności sufickiej wyłącznie w odległych kulturach ma wartość jedynie dla wąsko wyspecjalizowanych naukowców. Rozważanie sufizmu jako zjawiska tylko religijnego, literackiego i filozoficznego da w wyniku wypaczony obraz sufickiej drogi. Równie bezużyteczne są próby wypre-parowania z sufizmu jakiejś teorii czy systemu i analizowanie go w oderwaniu od całości kontekstu.
Celem tej książki jest przedstawienie sufickich idei i działań nie jako preparatów do oglądania pod mikroskopem lub eksponatów muzealnych, lecz jako żywej tradycji, z której współczesny świat może wiele skorzystać.
Londyn 1968 ,idries shah Droga Sufich Spis Treści
Wstęp
Część pierwsza. ZACHODNIE STUDIA NAD SUFIZMEM
Przypisy i bibliografia
Część druga. AUTORZY KLASYCZNI
1. Al-Ghazali
2. Omar Chajjam
3. Attar z Niszapuru
4. Ibn al-Arabi
5. Sadi z Szirazu
6. Nuraddin Dżami
7. Abu al-Madżid as-Sana'i
8. Dżalaluddin Rumi
Część trzecia. CZTERY NAJWAŻNIEJSZE ZAKONY
Wprowadzenie
1. Zakon czisztijja
2. Zakon kadirijja
3. Zakon suhrawardijja
4. Zakon nakszbandijja
Część czwarta. POŚRÓD MISTRZÓW Spotkanie z Chidrem
Część piąta. HISTORIE DYDAKTYCZNE
Część szósta. TEMATY DO SAMOTNYCH ROZMYŚLAŃ
Suficki notes: garść tematów do kontemplacji
Część siódma. RECYTACJE GRUPOWE
Część ósma. LISTY I WYKŁADY
Część dziewiąta. SUFIZM W PYTANIACH I ODPOWIEDZIACH
1. Sufizm a islam
2. Głębokie zrozumienie
Jeśli to prawda, że każde dzieło z przeszłości tylko w określonych momentach swojej historii może być odczytane w całości, to ? jak się zdaje ? dla Listów świętego Pawła czas nadszedł właśnie teraz. Giorgio Agamben przywraca im ich mesjanistyczne znaczenie, które na nowo kształtuje perspektywę liczącej już dwa tysiące lat tradycji interpretacyjnej: w tym ujęciu święty Paweł nie był założycielem religii uniwersalnej, zapowiadając nową tożsamość i nowe powołanie, przywołał natomiast każdą tożsamość i każde powołanie; nie zniósł starego prawa, lecz otworzył je na nowe zastosowanie ? takie, które mieści się poza wszelkim prawem. Od nowiny świętego Pawła do tez o pojęciu historii Waltera Benjamina (które niekiedy zawierają niezwykłe z niej zapożyczenia), zamiana przeszłości i przyszłości, wspomnień i nadziei buduje jądro mesjanizmu. Czas mesjanistyczny to czas obecny; jako segment świeckiego czasu między zmartwychwstaniem Jezusa a apokaliptycznym końcem, konstruuje się w doświadczeniu współczesności. Książka Agambena trzyma się mesjanistycznego wzoru ?rekapitulacji przyprawiającej o zawrót głowy?: egzegetyczna wiedza o Biblii przechodzi w iluminacje filozofa, który ? wychodząc od Schmitta, Kafki i Scholema ? bada teksty świętego Pawła i znajduje w nich pojęciowe korzenie heglowskiej dialektyki
Czy pożycie małżeńskie musi przekształcić się w nużącą rutynę? Gdzie szukać inspiracji dla udanego życia seksualnego? Czy po wielu latach małżeństwa można jeszcze nawzajem siebie zadziwić? Wielu katolikom wydaje się, że powinni w łóżku zachowywać się jak w Kościele, a więc poważnie, wyrzekając się śmiechu i frywolności. Ojciec Ksawery Knotz, od lat zaangażowany w szerzenie nauki o pięknie aktu seksualnego, mówi coś wręcz przeciwnego: zachęca kochanków, aby rozmawiali ze sobą o doznaniach i wychodzili naprzeciw swoich oczekiwań. Przywołując słowa św. Augustyna, można by powiedzieć: "Kochaj i rób, co chcesz!".
O. Ksawery przypomina, że miłosne igraszki, fantazje i ciekawe pozycje nie są zarezerwowane dla amatorów przygodnego seksu bez miłości. Nie zapomina jednak o całościowym obrazie człowieka - sfera cielesna nie jest celem samym w sobie, ale dopełnieniem sfery duchowej.
Małżonkowie, jeśli dadzą sobie szansę, mogą po latach wspólnego życia stać się wytrawnymi kochankami. Wbrew współczesnym przesądom, które utożsamiają ilość partnerów seksualnych z jakością czerpanych doznań, ojciec Knotz mówi, że seks z jedną jedyną osobą można porównać do wina - im starszy tym lepszy! A dowie się o tym ten, kto wytrwa?
Unikalne połączenie duchowości ze sztuką komunikacji
Jak możemy uszanować wartości, potrzeby i zainteresowania innych, a jednocześnie zaznaczyć własne i nie popaść w wyniszczającą sprzeczność? Święty Ignacy odkrył, że dla dobrej współpracy najistotniejsze jest, by relacje między ludźmi odznaczały się wolnością oraz wzajemnym poszanowaniem światopoglądów i upodobań. Powiązał przy tym dwa wymiary: powołanie do duchowej dojrzałości na drodze do Boga z pozytywnym i owocnym ukierunkowaniem na świat. Autor książki ukazuje założyciela jezuitów jako doskonałego nauczyciela komunikacji i wykorzystuje jego inspiracje dla formułowania praktycznych wskazań dotyczących udanego kontaktu z Bogiem, drugim człowiekiem i sobą samym.
Niniejsza praca, przedkładana zainteresowanym tym tematem Czytelnikom, to wynik dociekań naukowych specjalistów różnych dziedzin, którzy byli łaskawi zaprezentować je w czasie sympozjum naukowego, które odbyło się w ramach tradycyjnych Dni Interdyscyplinarnych (19-20 X 2007) Wydziału Teologii UWM w Olsztynie.
Inkwizycja ? to słowo przez kilkaset lat wywoływało ogromne kontrowersje, i nic nie wskazuje, aby w najbliższym czasie ów stan rzeczy miał ulec zmianie. Dostrzega się w niej zarówno dowód na łamanie przez Kościół zasad ujętych w Piśmie Świętym, jak i konieczność obrony przed zalewem herezji. Część widzi w inkwizytorach duchownych, stojących na straży władzy i wpływów biskupów, kardynałów i papieży. Natomiast inni są przekonani o uświęconej roli inkwizytorów, dzięki którym udało się utrzymać względny ład społeczny i religijny w okresie średniowiecza.
Ojcostwo przeżywa kryzys. Wypływa on nie tylko z postaw i zachowań samych mężczyzn, ale także powszechnego w naszej cywilizacji kryzysu małżeństwa i rodziny. I choć wielu mężczyzn pogubiło się dzisiaj w pełnieniu ojcowskiej roli, nie zatracili jednak głębokiego pragnienia posiadania i wychowywania dzieci. Umarł na naszych oczach jedynie pewien model ojcostwa; ojciec w rodzinie stracił "charakter autorytetu pana rodziny i niepodlegającej dyskusji wyroczni". Ojcostwo jawi się dzisiaj bardziej jako służba dzieciom. Stąd też trzeba mówić nie tyle o funkcji czy roli ojcowskiej, odtwarzanej z pokolenia na pokolenie, ile raczej o misji i powołaniu, które - jak nigdy dotąd - domagą się osobistego zaangażowania, odwagi, woli zmagania się ze swymi słabościami, zapomnienia o sobie, męskiej twórczości oraz powrotu do duchowości i religii. Książkę Ojcostwo, która jest owocem wielu rozmów z młodymi ludźmi spragnionymi ojcowskiej miłości, chciałbym polecić nie tylko dojrzałym ojcom, młodym mężczyznom przygotowującym się do małżeństwa, ale także alumnom i młodym księżom. Przejrzyste i pogłębione relacje z własnym ojcem są ważnym elementem dojrzewania do ojcostwa duchowego, które jest integralnym elementem celibatu ze względu na królestwo niebieskie. I chociaż książka traktująca o ojcostwie jest skierowana najpierw do mężczyzn, pragnę ją polecić również kobietom. Dobre rozumienie własnego ojca, narzeczonego i męża, dobre odczytywanie ich pragnień i potrzeb, mocnych i słabych stron ich męskości jest jednym z ważniejszych warunków dojrzałej relacji narzeczeńskiej, małżeńskiej i rodzinnej. Józef Augustyn SJ
Pierwszy List św. Jana Apostoła pozostawał we wczesnych wiekach chrześcijaństwa trochę w cieniu Ewangelii, Dziejów Apostolskich, Listów św. Pawła Apostoła i Apokalipsy. Potrzeba było czasu i wysiłku, aby w piśmie o tak skomplikowanej strukturze językowej i tak wielu wątkach tematycznych, dostrzec (i ukazać) wyjątkowo bogate treści teologiczne i ascetyczne.
Praca ks. Waldemara Turka jest w pierwszym rzędzie próbą odpowiedzi na pytanie jak wczesnochrześcijańscy autorzy łacińscy (głównie św. Augustyn, Pseudo-Hilary z Arles, św. Beda Czcigodny), interpretowali Janowe słowa o Bogu, który "jest światłością, a nie ma w Nim żadnej ciemności" (1 J 1,5), oraz jakie wyciągali wnioski z nauki "o nowym przykazaniu, które prawdziwie jest w Nim i w nas, ponieważ ciemności ustępują, a jaśnieje już prawdziwa światłość" (1 J 2,8)? Autor zastanawia się także, co w praktyce oznacza podstawowe dla chrześcijan określenie - "Bóg jest miłością" (1 J 4,8) i "Kto trwa w miłości" (1 J 4,16)?
Zaskakująco aktualne i pożyteczne dla współczesnego czytelnika są bez wątpienia teksty patrystyczne nawiązujące do Pierwszego Listu św. Jana Apostoła, zawierające nie tylko rozważania teoretyczne, ale i wskazania o charakterze duchowym.
„Taki duży, taki mały, może świętym być" głoszą słowa znanej piosenki. Każdy może zostać świętym – to wspaniała wiadomość. Jednak droga do świętości zazwyczaj nie jest prosta. Może być jednak fascynująca i wspaniała. Przekonacie się o tym, czytając opowiadania znanych polskich duchownych o ich ulubionych świętych. W książce znajdziecie między innymi opowieści Kardynała Stanisława Dziwisza i Arcybiskupa Józefa Michalika. Prymas Polski Józef Kardynał Glemp opowie o świętym Karolu Boromeuszu. Z ust Księdza Adama Bonieckiego usłyszymy opowieść o Ojcu Tytusie Brandsma. Do którego świętego należy się pomodlić, gdy mamy problemy z samochodem - zdradzi Siostra Małgorzata Chmielewska. Dowiecie się nawet, jakie ciasteczka Siostra Anastazja Pustelnik zamierza upiec dla Świętego Józefa...
Ze wstępu:
W zamierzchłych czasach, gdy nie było radia, telewizji i Internetu, a na książki stać było tylko ludzi zamożnych, całe rodziny zbierały się wieczorami przy kominku i słuchały ciekawych historii – żywotów świętych, legend i podań. Opowiadano o cudach, objawieniach, smokach i potworach, wygranych wojnach, potyczkach. Życiorysy wielu świętych zakasowałyby niejeden film grozy!
Tylu ich mam, tych najbliższych świętych... Odkrywałam ich kolejno, pasjonowałam się ich życiorysami, bo życiorysy świętych – te prawdziwe, nie podkolorowane – są przypomnieniem, że byli to zwykli ludzie.
Siostra Małgorzata Chmielewska
Aleksandra Klich w książce ?Brat Karol, Siostra Wanda? przedstawia niezwykłą historię przyjaźni ks. Karola Wojtyły, późniejszego papieża, i lekarki z Krakowa Wandy Półtawskiej. Choć ich znajomość była bardzo bliska i trwająca ponad pół wieku, w tym cały pontyfikat, i choć Półtawska jako jedyna świecka kobieta towarzyszyła papieżowi, gdy umierał - jej nazwisko prawie nie pada w biografiach Jana Pawła II.
Gdy sama Półtawska ujawniła część tajemnicy wiosną 2009 roku publikując fragmenty swoich pamiętników oraz drobną część prywatnej korespondencji z Wojtyłą, spotkała się z krytyką hierarchów Kościoła, w tym bliskich współpracowników papieża.
Przyjaźń z Półtawską, jej mężem i dziećmi - jak wynika z ustaleń dziennikarki - w pewnym sensie zastępowała Wojtyle rodzinę, którą wcześnie utracił (matka zmarła, gdy miał 9 lat; ojciec, gdy miał 21 lat). Dzięki Półtawskim papież doświadczał życia zwykłych ludzi, dzielił ich smutki i radości, lepiej ich rozumiał.
Klich dowodzi też, że Półtawska miała wpływ na poglądy oraz decyzje Wojtyły w ważnych sprawach - dotyczących etyki katolickiej, polityki Kościoła w sprawie antykoncepcji, aborcji, in vitro oraz kwestiach personalnych. Wojtyła natomiast był dla Półtawskiej nie tylko duchowym przewodnikiem, ale też wyznaczał jej zadania w działalności naukowej, społecznej, kościelnej.
Książkę wzbogaca esej o przyjaźniach wybitnych ludzi Kościoła z kobietami, rozmowa z teologiem Jarosławem Makowskim o roli kobiet w Kościele oraz poświęcony Wandzie Półtawskiej film dokumentalny na płycie DVD pt. ?Duśka? w reż. Wandy Różyckiej-Zborowskiej.
O autorce: Aleksandra Klich - Ślązaczka, polonistka, katoliczka, feministka, dziennikarka ?Gazety Wyborczej?, autorka książek: ?Bez mitów. Portrety ze Śląska? i ?Cały ten Kutz. Biografia niepokorna?
Mężowie niezłomni to dokumentalna opowieść o dwóch wielkich Polakach, metropolitach krakowskich, którzy swoim życiem i dokonaniami, zapisali piękne karty w dziejach Krakowa, Polski i Kościoła. Michał Rożek barwnie kreśli tło historyczne, starannie relacjonuje wydarzenia i szczegółowo przedstawia realia epoki. Książka zawiera także wiele wzruszających wspomnień oraz cenne dokumenty.
Kardynał Wojtyła nieraz powoływał się na kardynała Sapiehę, zawsze dostrzegając w nim Niezłomnego Księcia, który bez wahania bronił niezbywalnych praw człowieka do wyznawania swej wiary i godziwego bytowania. W takim to właśnie sapieżyńskim klimacie duchowym rozwijało się życie kapłańskie i biskupie Karola Wojtyły. Wielkość Adama Sapiehy, jego niezłomna postawa, stała się także inspirującą i piękną lekcją dla przyszłego papieża...
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
