Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Zaledwie Hania i jej mama wróciły z Domu Gdzie Indziej, a już (jak? gdzie? może w Domu Kiedy Indziej?) znika stryj Alfons, a wraz z nim rudowłosa Eufemia I nie będzie to ostatnie zapierające dech w piersiach zniknięcie! Mama Hani nie przestaje się zamartwiać, że wyniesiona przez nią ze skarbca tajemnicza srebrna kula została w przeszłości. I choć bez niej nie uratowałaby Jerzyka, nie pokonałaby borboraka i nie odnalazłaby Hani, czuje się winna, bo DOM RODOMIŁÓW może być zagrożony. NADCIĄGA KATASTROFA złowieszczy latawica, a Pankracy nie mdleje na widok lewitującej cioci Heli! Czyżby miał zdolności czarnowidcze jak jego brat Julian? Trzeba jak najszybciej wrócić po kulę do Domu Gdzie Indziej. Ale jak, skoro MAKABRAMA już nie istnieje? Zdesperowani Rodomiłowie postanawiają przesłuchać zamieszkującą w Heli latawicę! Tymczasem Bibi, która znalazła w swoim magazynie potworów magiczny artefakt (potężniejszy od CZARNÓŻKI!), zmienia się nie do poznania. Przeprowadzona po sąsiedzku akcja czarnowidcza przynosi nieoczekiwany skutek. A w Domu Nigdzie Indziej (bo jak wiadomo, najciemniej bywa pod latarnią) Neomonia jest (dosłownie) o włos od sukcesu, gdy na jej drodze staje POŻREKADŁO! I nadzwyczaj spektakularnie przerywa akcję! Której ciąg dalszy rychło nastąpi. Chyba że znów drzwi przytrzasną jakiemuś demonowi trzecią nogę Pożrekadło to już 6. tom niesamowitego DOMU RODOMIŁÓW Marcina Szczygielskiego sagi z dreszczykiem i humorem o wielopokoleniowej rodzinie czarnowidzów z warszawskich Siekierek, którzy niczym ghostbusterzy uzbrojeni w kwiatowe napary, maści, świece i rodowy topór zwalczają zmory i wszelkie istoty mroku, nawiedzające ludzi (za jedyne 800 zł plus VAT!). Wcześniej w serii ukazały się kolejno: Kwiatokosy, Szkieletnicy, Makabrama, Neomama i Czarnóżka. Tom 7. Zmór trafi do rąk czytelników w 2027 roku.
TA KSIĄŻKA TO ROZMOWA O ZAWODZIE AKTORKI, W KTÓRYM LEPIEJ NIE MIEĆ MARZEŃ, BO I TAK WSZYSTKO PRZYCHODZI PÓŹNIEJ, NIŻ SIĘ MYŚLAŁO. I O TYM, ŻE TO, CO NAJLEPSZE, ZAWSZE JEST PRZED NAMI.W szkole podstawowej pojechała z klasą do Teatru Studio i wpadła na widownię spóźniona. Zamiast usiąść, stanęła jak wryta: scena ją oczarowała.Dekady później sama na tej scenie wystąpiła - już jako doświadczona aktorka. Ale biografia Małgorzaty Rożniatowskiej to nie jest typowa historia gwiazdy teatru czy kina.Urodziła się w rodzinie lekarzy, jednak medycyna nigdy jej nie interesowała. Już jako dziecko urządzała przedstawienia z lalkami, a niedługo potem zaczęła pasjonować się westernami. Od zawsze wiedziała, że chce zostać aktorką, ale po skończeniu szkoły teatralnej na rolę, która przyniosła jej prawdziwą popularność, musiała czekać trzydzieści lat. Przez ten czas był Płock, gdzie pierwsze miesiące przemieszkała w garderobie, awangardowe przedstawienia Janusza Wiśniewskiego, dekada bez teatru i siedem lat prowadzenia agencji aktorskiej. Dopiero jako prawie pięćdziesięcioletnia kobieta zdobyła wielką popularność - Polska pokochała ją za rolę Elżuni Kleczkowskiej w serialu "Złotopolscy".W szczerej i inspirującej rozmowie z Bereniką Steinberg uwielbiana aktorka opowiada o drodze, którą przebyła. O młodości i odważnych decyzjach, o wielkiej miłości i nieuniknionych stratach, o wspaniałych ludziach kina i teatru, od których się uczyła i z którymi pracowała (m.in. o Ryszardzie Hanin, Tadeuszu Łomnickim, Zofii Mrozowskiej, Krzysztofie Kieślowskim, Marianie Opani), ale też o trudach zawodu i cenie, jaką płaci się za wybór kariery artystycznej.
Wieniawski skomponował dziewięć mazurków, z czego siedem zostało wydanych przez kompozytora (op. 3, 12, 19 oraz 2 mazurki nieopusowane), a dwa niewydane zaginęły. Wszystkie mazurki należą do utworów wczesnych, pochodzą bowiem z pierwszej połowy lat 50. XIX w.; jedynie mazurki op. 19, najpóźniejsze, datowane są na rok 1860. Później kompozytor już nie sięgał do tego gatunku. Mazurki op.19, pierwszy Obertas, drugi Dudziarz / Le mntrier, zostały wydane dopiero w 1878 roku, czyli blisko 20 lat po ich skomponowaniu, w wydawnictwie Schotta w Moguncji. Dwa mazurki op. 12 tworzą pewną całość, o czym świadczy m.in. ich powiązanie tonalne; La Champetre rozpoczyna się w D-dur i kończy w G-dur, a więc plan tonalny utworu prowadzi od tonacji dominanty do toniki. Chanson polonaise jest tonalnie bardziej stabilna, utrzymana w g-moll, czyli w molowej wersji tonacji kończącej pierwszy mazurek, i jedynie w ustępie środkowym następuje zmiana trybu (G-dur). Oba mazurki, zgodnie z tytułem, mają charakter salonowy, co potwierdza ich nieco sentymentalna melodyka oraz konwencjonalne środki muzyczne. Fortepian jedynie towarzyszy skrzypcom, realizuje podstawę harmoniczną oraz podkreśla rytm trójdzielny. Między partiami obu instrumentów brak jakiejkolwiek korespondencji motywicznej, a w samej partii fortepianu element melodyczny jest niemal całkowicie wyeliminowany. Stereotypowy akompaniament zbudowany jest z figur charakterystycznych dla tańców trójdzielnych (podstawa basowa, a następnie dźwięki uzupełniające). Całą partię fortepianu charakteryzuje prosta i niezróżnicowana faktura. Partia skrzypiec jest również dość prosta i co u Wieniawskiego jest stosunkowo rzadkie niemal pozbawiona elementu wirtuozowskiego, zgodnie z charakterem tego tańca. Mazurki opierają się na bardzo prostej harmonice, z dominacją odniesień dominantowych i bliskich relacji tonalnych. Zofia Chechlińska
Reverie jest jedynym w zachowanej twórczosci kompozytora utworem na altówkę i fortepian. Utwór niedokończony, odnaleziony w spusciźnie zmarłego kompozytora, przekazany Hieronimowi Weickmannowi, który ze względu na pamięć i szacunek dla H. Wieniawskiego dokończył kompozycję i ją opublikował. Reverie jest to nazwa okręślajaca bardziej charakter utworu aniżeli jego formę. Jest zwartym i dośc krótkim jednoczęściowym utworem, bez elementów improwizacyjnych. Operuje powtarzajacymi się motywami melorytmicznymi o charakterze recytatywno-kantylenowym.
''Legenda'' op. 17 na skrzypce i fortepian powstała w 1859 roku w Ostendzie, pod wpływem gorącego uczucia do Izabeli Hampton, przyszłej żony Henryka. Tęsknota, ból i miłość emanują z każdego elementu dzieła, toteż wszystkie czynniki podporządkowane są nadrzędnym celom wyrazowym: molowa tonacja, liryczna, śpiewna melodia, balladowa nastrojowość, stopniowanie napięcia poprzez narastające tremolo akompaniamentu, kontrast tonacyjny - w części środkowej G-dur. Utwór jest typowo romantyczną miniaturą, o prostej trójczłonowej budowie ABA. W całości zawiera duży ładunek ekspresji. Wydawnictwo finansowane przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Operacyjnego Promocja Twórczości
Juliusz Zarębski skomponował swoje Cztery Etiudy Koncertowe w duchu tradycji Chopina i Liszta, tworząc dzieła łączące walory pedagogiczne z dramaturgią i wirtuozerią, które wyróżniają ten gatunek w epoce romantyzmu. Etiudy, choć osadzone w estetyce XIX wieku, są pełne technicznych wyzwań i artystycznej głębi, co czyni je atrakcyjnym repertuarem dla pianistów. Ze względu na brak zachowanych rękopisów, publikacja opiera się na dziewiętnastowiecznych pierwodrukach i późniejszych edycjach. W niniejszym wydaniu uwzględniono poprawki tekstowe oraz autorskie wskazówki dotyczące palcowania, pedalizacji i dynamiki, co czyni je cennym źródłem wykonawczym.
W niniejszym zeszycie zamieszczone zostały trzy fantazje taneczne Zarębskiego: Fantazja polska op. 9, Ballada op. 18 i Barkarola op. 31. Dzieła te łączy rozbudowana i swobodnie kształtowana forma oraz obecność rytmów tanecznych, a także pokrewieństwo z twórczością Fryderyka Chopina.
Dwa impromptus op. 34 posth. Karola Lipińskiego to niezwykle urokliwe i melodyjne miniatury na skrzypce solo, pełne wirtuozerii i subtelności. Dedykowane Franzowi Schubertowi, ukazują techniczną biegłość i wyczucie stylu, jakie były znakiem rozpoznawczym Lipińskiego. Każde z impromptus oferuje wyjątkowe wyzwania techniczne i interpretacyjne, czyniąc je idealnym materiałem zarówno na estradę, jak i do pracy dydaktycznej. Pierwsze Impromptu w d-moll zachwyca dramatycznym charakterem i wymaga doskonałego opanowania techniki obu rąk, natomiast drugie, w D-dur, emanuje radością i tanecznością, wymagając mocnej techniki gry akordowej oraz wyczucia stylu w charakterze Tempo di menuetto. Publikację uzupełnia wymagające technicznie Impromptu w Es-dur, które pozwala na rozwijanie elastyczności palców, precyzji intonacji oraz gry akordowej. Ten zbiór to inspiracja i wyzwanie dla każdego skrzypka pragnącego rozwijać swoje umiejętności techniczne i artystyczne.
Trzy kaprysy na skrzypce solo Karola Lipińskiego, w opracowaniu Agaty Szymczewskiej, to odświeżona interpretacja jednych z najbardziej rozpoznawalnych dzieł tego wybitnego polskiego wirtuoza. Powstałe w latach 183536, Kaprysy op. 29 wpisują się w tradycję wirtuozowskich utworów skrzypcowych i niewątpliwie czerpią inspirację z kaprysów Niccolo Paganiniego, z którym Lipiński wielokrotnie koncertował. Opracowanie Agaty Szymczewskiej łączy bogactwo interpretacyjne z wygodą wykonania. Uwzględnia zarówno brzmieniowe niuanse, jak i uniwersalność aplikatury, dzięki czemu jest dostosowane do różnych typów dłoni. Rozwiązania zaproponowane przez artystkę stanowią doskonałą podstawę do dalszych poszukiwań interpretacyjnych i technicznych. W zbiorze znajdują się: Kaprys nr 1 e-moll Kaprys nr 2 Es-dur Kaprys nr 3 D-dur
na skrzypce i fortepian op. 21 (seria A tom 4) Publikowany Polonez jest szeroko rozbudowanym, koncertowym utworem jednoczęściowym, o budowie repryzowej, przy czym repryza jest bardzo skrócona. Ogniwo środkowe ma charakter kontrastujący, uzyskany poprzez zmianę tonacji (F-dur), zmniejszenie obsady (w wersji orkiestrowej) i zwolnienie tempa. Natomiast tematycznie wszystkie ogniwa są ze sobą powiązane. Również pierwsze ogniwo utworu ma podobną, 3-odcinkową budowę z kontrastującym odcinkiem środkowym (E-dur). Polonez A-dur jest typowym utworem wirtuozowskim, w którym skrzypce solo odgrywają zdecydowanie dominującą rolę. Partia fortepianu ma tu przede wszystkim charakter akompaniamentu, podkreśla podstawę harmoniczną. Jedynie w ogniwie środkowym relacje między obydwoma instrumentami są bardziej wyrównane. Pojawiają się tu obszerne fragmenty oparte na dialogowaniu obu instrumentów.
Trzy kaprysy op. 10 Karola Lipińskiego to zbiór na skrzypce solo, który ukazuje mistrzowski kunszt kompozytora jako wirtuoza i artysty. Utwory te, różnorodne technicznie i pełne barwnych pomysłów melodycznych, harmonicznych i fakturalnych, były pisane z myślą o prezentacji wirtuozowskich możliwości Lipińskiego. Dzięki temu każdy kaprys stanowi wyzwanie dla skrzypka, wymagając zarówno doskonałej techniki, jak i wyobraźni artystycznej. Zbiór nie tylko umożliwia rozwijanie warsztatu skrzypcowego, ale także oferuje wyjątkowe doświadczenie muzyczne, które zachwyca słuchaczy i wzbudza ich podziw. Kaprysy te są idealne zarówno do pracy nad techniką, jak i do prezentacji estradowych, będąc wciąż aktualnym przykładem wirtuozerii romantycznej.
Trzy kaprysy koncertowe w stylu dramatycznym, op. 27 to wymagające technicznie i interpretacyjnie dzieła, które stanowią prawdziwe wyzwanie dla skrzypków o najwyższym poziomie zaawansowania. Każdy kaprys trwa kilkanaście minut i składa się z licznych, zróżnicowanych odcinków, które ukazują pełen wachlarz technik gry obu rąk. Znajdziemy tu dwudźwięki, akordy, gamy, pasaże, flażolety i wiele innych efektów, które wymagają doskonałego warsztatu, fantazji i finezji. Opracowanie autorstwa Agaty Szymczewskiej wprowadza nowoczesne podejście do niezwykle rozbudowanych utworów, uwzględniając zarówno ich wirtuozowski charakter, jak i potrzeby współczesnych skrzypków. To publikacja dla artystów szukających dzieł, które pozwalają na pełne zaprezentowanie ich umiejętności technicznych i artystycznych. Zawarte w zbiorze: Kaprys nr 1 w tonacji b-moll Kaprys nr 2 w tonacji gis-moll Kaprys nr 3 w tonacji g-moll
Muzyka współczesna określenie, co kryje się pod tym pojęciem, zawsze było problematyczne, jednak w obecnych czasach pełnych natłoku informacji oraz nowych konwencji termin ten sprawia wrażenie szczególnie wyeksploatowanego. Zatytułowanie w ten sposób mojej kompozycji miało na celu sprowokowanie Państwa twórców, wykonawców, pedagogów, słuchaczy do zastanowienia, czy to pojęcie jeszcze cokolwiek dla Was oznacza? A jeśli tak, to co?
Muzyka współczesna określenie, co kryje się pod tym pojęciem, zawsze było problematyczne, jednak w obecnych czasach pełnych natłoku informacji oraz nowych konwencji termin ten sprawia wrażenie szczególnie wyeksploatowanego. Zatytułowanie w ten sposób mojej kompozycji miało na celu sprowokowanie Państwa twórców, wykonawców, pedagogów, słuchaczy do zastanowienia, czy to pojęcie jeszcze cokolwiek dla Was oznacza? A jeśli tak, to co?
Wykonanie Sonaty F-dur wymaga od wykonawców ogromnej dojrzałości muzycznej, umiejętności myślenia wielkimi planami formalnymi. Można ten utwór polecać raczej wytrawnym kameralistom niż solistom, którzy nie znajdą tu pola do indywidualnego popisu. Warto zwrócić uwagę, że utwór ten mieści się całkowicie w konwencjach stylistycznych swojego czasu, a pod względem jakości konstrukcji i ogólnej wartości artystycznej nie ustępuje sonatom skrzypcowym Brahmsa. Głos skrzypcowy zamieszczony w oddzielnej wkładce został opracowany wykonawczo przez Kaję Danczowską.
Utwór jest opracowaniem na skrzypce i fortepian fragmentu baletu z III aktu opery Konrad Wallenrod. To dzieło sceniczne o patriotycznym przesłaniu i bazujące na Mickiewiczowskim pierwowzorze należy do największych osiągnięć kompozytorskich Żeleńskiego. Wspomniany akt stanowi barwną scenę uczty, podczas której to sceny poza baletem odnajdujemy szereg ballad i pieśni. Pośród nich znajduje się napisana w dość nietypowym metrum 8/8 Scena zalecanek, która wzbogaci repertuar każdego skrzypka.
Tom V Dzieł wszystkich Ignacego Jana Paderewskiego obejmuje cztery kompozycje kameralne: Sonatę a-moll na skrzypce i fortepian op. 13 oraz trzy utwory, które zostały odnalezione w latach 1986-88, tak więc nie figurowały do niedawna w spisach kompozycji żadnego z autorów piszących o Paderewskim, nie były też dotąd wydane. Są to: dwie miniatury na skrzypce i fortepian - Pieśń F-dur i Romans A-dur op. 7 oraz Wariacje F-dur na kwartet smyczkowy.
Siciliana to taniec pochodzący z Sycylii rozpowszechniony w XVII i XVIII w. Stanowi wolną część w wielu sonatach J. S. Bacha. Prezentowane opracowanie jest transkrypcją Siciliany z II Sonaty Es dur na flet i klawesyn J. S. Bacha, a wykorzystano w nim elementy wcześniejszej transkrypcji utworu na skrzypce i fortepian.Niniejsza transkrypcja utworu została napisana w tonacji g-moll w stroju orkiestrowym. Dodano palcowanie, dzięki czemu utwór łatwo wykonają nie tylko profesjonalni kontrabasiści, ale też studenci i licealiści, którzy opanowali pozycję kciukową lewej ręki. Poziom średnio zaawansowany.
W Fantazji Polskiej kompozytor misternie, przy użyciu wysmakowanej sztuki kontrapunktycznej konfrontuje ze sobą tematy polskich kolęd (Anioł pasterzom i Gdy się Chrystus rodzi). Utwór nabiera w pewnym momencie chorałowej podniosłości wzbogaconej o imitacje dzwonów kościelnych i nawiązuje do muzyki górali podhalańskich z charakterystyczną skalą lidyjską.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
