Oddaję w Wasze ręce mój trzeci tomik poezji. Dwa poprzednie, zatytułowane „Między niebem, wodą i ziemią” (tom pierwszy i drugi), podobnie jak obecny – „Niosę w sobie melodię” – powstały nad stawami, gdzie od dwudziestu lat mieszkamy z mężem. To przepiękne miejsce, oddalone od najbliższych miejscowości, w którym strumień łagodnie zakręca i zasila nasze stawy. Jego niezwykły urok wywarł na mnie tak ogromne wrażenie, że zaczęłam pisać wiersze. Było to dla mnie samej zaskoczeniem, ponieważ zawsze byłam osobą praktyczną, o umyśle ścisłym – z zawodu jestem nauczycielką fizyki. Początkowo karteczki z pierwszymi wierszami chowałam w szufladzie. Wstydziłam się je komukolwiek pokazać, obawiając się, że ktoś pomyśli, iż zwariowałam. Ale wiersze przychodziły do mnie same. Zapisywałam zachwyt nad cudami natury, swoje zauroczenia, a także przeżycia – zarówno te radosne, jak i bolesne. Pisanie stało się dla mnie sposobem wyrażania uczuć, dzielenia się troskami oraz szukania pocieszenia dla siebie i innych. Tak powstały dwa pierwsze tomiki. Życie nie zawsze mnie rozpieszczało. Bardzo wcześnie straciłam matkę, a na moje barki spadł ciężar opieki nad czterema młodszymi braćmi. Byłam wówczas przed maturą i marzyłam o studiach matematycznych. Los jednak zdecydował inaczej. Ojciec ożenił się ponownie, a ja poczułam, że nie jestem już potrzebna, wręcz przeciwnie – zaczęłam przeszkadzać. Mając osiemnaście lat, zaraz po maturze, podjęłam pracę jako nauczycielka w szkole w górach. Studia ukończyłam zaocznie, będąc już żoną i matką. Potem przyszła emigracja. Poczucie obcości to niezwykle bolesne doświadczenie. Uzyskałam uznanie dyplomu i podejmowałam się różnych zajęć. Jakie jednak możliwości pracy miała czterdziestoletnia emigrantka? Pracowałam między innymi przy taśmie produkcyjnej w fabryce, sprzątałam, byłam też zatrudniona w supermarkecie Walmart. Przez cały ten czas udzielałam jednak korepetycji z matematyki, a nawet przygotowywałam ucznia do matury z matematyki i fizyki. Gdy tylko osiągnęliśmy z mężem wiek emerytalny, wróciliśmy na stare śmieci. Było to wymarzone miejsce mojego męża. Wybudował tu stawy, a otaczająca je przyroda sprawiła, że stworzyliśmy naszą urokliwą przystań. Z czasem nadeszła starość, a wraz z nią choroba. Usłyszałam diagnozę: rak. Przez trzy lata leczyłam się w klinice w Niemczech. Myśl o wierszach, które napisałam i które wciąż czekały na wydanie, dodawała mi jednak sił i mobilizowała do walki. I… wyzdrowiałam! Jak napisałam w moim pierwszym tomiku: „By zraniona dusza Mogła się ukoić Nie wolno nic pod nią chować Trzeba wyrzucić z siebie żal”.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
