Kampania w północnej Wirginii lipiec - wrzesień 1862 Spis treści:I. Sytuacja w dolinie Shenandoah i innych obszarach północnej Wirginii po zakończeniu ofensywy Jacksona. Zmiany personalne i zmiana strategii stron wojnyII. Organizacja Armii WirginiiIII. Liczebność i organizacja Armii Północnej Wirginii w lipcu i sierpniu 1862 rokuIV. Kadra dowódcza Armii Wirginii i jednostek do niej przydzielonychV. Kadra dowódcza Armii Północnej WirginiiVI. Bitwa pod Cedar Mountain 9 sierpnia 1862 rokuVII. Działania na terenie północnej Wirginii w okresie 10-23 sierpnia 1862 rokuVIII. Ofensywa Armii Północnej Wirginii 24 sierpnia 27 sierpnia 1862 rokuIX. Działania 28 sierpnia 1862 roku. Dzień pierwszy II bitwy nad Bull RunX. Dzień drugi II bitwy nad Bull Run 29 sierpnia 1862 rokuXI. Dzień trzeci II bitwy nad Bull Run 30 sierpnia 1862 rokuXII. Działania 31 sierpnia 2 września 1862 roku. Bitwa pod Chantilly (Ox Hill) i potyczka pod Germantown 1 września 1862 rokuXIII. Podsumowanie kampaniiAneksyBibliografiaSpis map O książce:Zwycięstwa pod Cross Keys i Port Republic 8 i 9 czerwca 1862 roku były ostatnimi akordami ofensywy Jacksona w dolinie Shenandoah. Armia Doliny Jacksona została następnie przetransportowana do Richmond, gdzie weszła w skład Armii Północnej Wirginii, która w końcu czerwca 1862 roku rozpoczęła kontrofensywę. Tymczasem siły armii USA, które walczyły z Armią Doliny Mountain Departament, Departament of Shenandoah i Departament of Rappahannock poniosły ciężkie straty w kolejnych bitwach i uległy dezorganizacji. Dowódca Departament of Shenandoah generał major Banks zaczął nadużywać alkoholu, a dowódca dywizji Shieldsa generał brygady James Shields z dnia na dzień zniknął, a jego dywizja została rozformowana. Stanton nie wiedział, gdzie znajduje się większość jednostek. Stanton uznał siebie samego za współwinnym tej porażki i zaczął dążyć do utworzenia armii, w skład której miały wejść jednostki wyżej wymienionych departamentów. Na dowódcę nowej armii Armii Wirginii Stanton i Lincoln wybrali generała majora Johna Popea, który 24 czerwca 1862 przybył do Waszyngtonu. Pope spotkał się z Stantonem, który wyznaczył zadanie Armii Wirginii zagrożenia linii kolejowej Virginia Central Railroad w rejonie Gordonsville i Charlottesville. Stanton miał nadzieję, że działania zaczepne doprowadzą do przerzutu części Armii Północnej Wirginii w ten rejon i przez to Armia Potomaku będzie miała większe szanse przy szturmie Richmond... O autorze:Robert Rogoń (1976), ukończył studia historyczne w 2002 roku na Uniwersytecie Śląskim, uczeń docenta Antoniego Molendy. W zakresie jego zainteresowań znajdują się działania wojsk lądowych na froncie wschodnim II wojny światowej i amerykańska wojna secesyjna.
Grudzień 1862 roku był ciężkim czasem dla armii USA zmagającej się z wojskami rebeliantów. Największa armia Unii – Armia Potomaku – spróbowała przełamać pozycje Armii Północnej Wirginii 13 grudnia pod Fredericksburgiem. Bitwa ta miała być wstępem do ofensywy wzdłuż linii kolejowej w kierunku Richmond. Fredericksburg był jednak ciężką porażką dla Armii Potomaku, poniosła ona duże straty – 1784 zabitych, 9600 rannych, 1769 wziętych do niewoli i zaginionych, Burnside i Franklin zostali zdymisjonowani, a Sumner zrezygnował ze stanowiska na własną prośbę.
Na drugim co do ważności teatrze działań wojennych – dolinie Missisipi – Grant ostatecznie sformował armię złożoną z czterech korpusów. Ofensywa lądowa na Grenade–Jackson–Vicksburg nie doszła do skutku z powodu zbyt małych sił i zniszczenia głównych składów zaopatrzenia w Holly Springs podczas rajdu kawalerii Van Dorna 20 grudnia. Flota Portera przetransportowała XIII K Shermana w rejon Vicksburga, jednak szturm konfederackich umocnień w Chickasaw Bluffs 29 grudnia był nieskuteczny. Stosunek strat wynosił 1 do 8,5 (konfederaci stracili 63 zabitych, 134 rannych, dziesięciu zaginionych, a XIII K 208 zabitych, 1005 rannych, 563 zaginionych). Fredericksburg, Holly Springs i Chickasaw Bluffs doprowadziły do kryzysu w kręgach decyzyjnych w Waszyngtonie. [...].
Jedynym zbawicielem spraw Unii mógł być William Starke Rosecrans i jego Armia Cumberlandu. Tylko sukces tej armii mógł poprawić stan spraw United States of America. Dlatego Halleck wymógł na Rosecransie rozpoczęcie ofensywy. Bitwa nad Stones River była zwieńczeniem ofensywy Armii Cumberlandu…
(opis wydawcy)
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
