HYPOTHERMIA can be a blessing or a curse for our patients. Cardiac surgery, neurosurgery and intensive care are fields in which cooling of the body increases chances for recovery. Medical research is conducted in the entire world which aims to expand the use of hypothermia onto other spheres of medical practice.Unfortunately, hypothermia may also claim life. It may be a curse for those who live, work or rest in cold climate zones and for those who live in poverty right on our doorstep It can strike hard and rough, but it can also be cunning and devious. The malicious side of hypothermia is the subject of the book which we present to our Readers. It was written by a group of people who have been studying intricacies of hypothermia for years physicians, paramedics, mountain rescuers, and specialists in technical fields.We hope that the knowledge contained here will help to discover and comprehend hypothermia together with the modern methods of its treatment. Technological advancement offers us constantly new capabilities of efficient and safe rewarming. Extracorporeal rewarming should not be considered a last-ditch effort. Early diagnosis, identification of risk factors, and qualification of patients for extracorporeal life support enable a more efficient treatment. Delays in reporting of hypothermic patients and incomprehensible decision halting, often met in practice, determine eventual prognosis in this group of patients.
Książka Strategie i innowacje organizacyjne w polskich uczelniach analizuje problem współczesnego zarządzania w obszarze strategii i innowacji na uczelniach i podejmuje kwestie obecnych zmian w systemie szkolnictwa wyższego w Polsce. Walor publikacji stanowi różnorodność tematyki poszczególnych rozdziałów. Ich autorami są osoby o znaczącym dorobku naukowym i doświadczeniu praktycznym w zakresie ładu akademickiego i zarządzania instytucjami szkolnictwa wyższego. Monografia stanowić będzie ważną pozycję dla czytelników, których zainteresowania naukowe obejmują zarządzanie w sektorze szkolnictwa wyższego. Polecam ją zarówno osobom zarządzającym uczelniami wyższymi, jak i całemu środowisku naukowemu.
Z recenzji prof. dr. hab. Bogdana Piaseckiego
Poznaj terapeutyczną moc klocków LEGO®
Daniel B. LeGoff jest pomysłodawcą wykorzystywania klocków LEGO® w terapii autyzmu. Jego książka LEGO® w terapii autyzmu to doskonały poradnik, pokazujący, że wspólne budowanie z klocków to nie tylko wspaniała zabawa, lecz także skuteczne narzędzie terapeutyczne. Tworzenie konstrukcji z użyciem klocków LEGO® pomaga w kształtowaniu umiejętności dzielenia się, wymieniania rolami czy nawiązywania kontaktu wzrokowego oraz wspiera rozwój kompetencji społecznych.
Stworzony przez autora i jego współpracowników program terapeutyczny obejmuje sprawdzone strategie zarządzania zachowaniem dziecka z autyzmem i rozwijania jego umiejętności oraz ocenę postępów. Niniejsza książka zawiera wiele praktycznych wskazówek dotyczących tego, jak dostosować dom czy gabinet terapeuty do założeń tej terapii oraz jak dobierać właściwe materiały.
„Najlepsza terapia to taka, która jest tak dobrą zabawą, że dziecko nawet jej nie zauważa. Terapia z zastosowaniem klocków LEGO® wpisuje się w tę definicję”.
Dr Lynn Koegel, Clinical Director, Koegel Autism Center, University of California, Santa Barbara, CA
„Oto praktyczny przewodnik pokazujący, jak dzięki czystej magii klocków LEGO® uczestnicy programu mogą spędzać razem czas i wspólnie tworzyć”.
Prof. Uta Frith, Emeritus Professor of Cognitive Development, Institute of Cognitive Neuroscience, University College London
Daniel B. LeGoff jest licencjonowanym neuropsychologiem dziecięcym, a także pionierem terapii z wykorzystaniem klocków LEGO®. Specjalizuje się w diagnozowaniu i leczeniu zaburzeń neurorozwojowych oraz neurobehawioralnych u niemowląt, dzieci i nastolatków.
Gina Gómez de la Cuesta uzyskała stopień doktora w 2008 roku w Centrum Badań Autyzmu w Cambridge w Wielkiej Brytanii. Prowadziła i oceniała terapię z wykorzystaniem klocków LEGO® pod nadzorem Daniela LeGoffa, Simona Baron-Cohena oraz Ayli Humphrey. Jest wykwalifikowanym nauczycielem i prowadził „Kluby LEGO®” w szkołach oraz szpitalach.
G.W. Krauss od sześciu lat pracuje wraz z dr. LeGoffem nad rozwojem i wdrażaniem terapii z wykorzystaniem klocków LEGO®. Zajmuje się wprowadzaniem tego podejścia do planu społecznego uczenia się w szkole oraz klinice Y.A.L.E. w Cherry Hill w stanie New Jersey, gdzie pracuje jako licencjonowany neuropsycholog kliniczny.
Simon Baron-Cohen jest profesorem psychopatologii rozwojowej na Uniwersytecie Cambridge, a także dyrektorem Centrum Badań Autyzmu w Cambridge w Wielkiej Brytanii. Prowadzi klinikę dla dorosłych z zespołem Aspergera i jest zaangażowany w badania nad terapią z wykorzystaniem klocków LEGO®.
Źródło inspiracji dla rodziców dzieci z autyzmem
Wychowywanie dzieci z autyzmem stawia wiele wyzwań przed ich rodzicami, którzy często spotykają się z niezrozumieniem i muszą się tłumaczyć ze swoich strategii wychowawczych. Doświadczenie innych rodziców dzieci z ASD może więc stanowić cenne źródło inspiracji i wsparcie w trudnym procesie wychowania. Książka Moje dziecko ma autyzm zawiera opowieści matek osób z autyzmem z różnych zakątków świata – od Ameryki po Australię. To zbiór poruszających historii o lepszych i gorszych momentach życia rodzinnego oraz o zmianach w postrzeganiu autyzmu przez społeczeństwo.
Oddając głos matkom dzieci z autyzmem, Maggi Golding i Jill Stacey obalają stereotypowy pogląd, że autyzm stanowi wynik błędów wychowawczych. Ich książka daje rodzicom poczucie, że są częścią wspierającej się międzynarodowej społeczności, wierzącej w moc rodzicielskiego uczucia. Jednocześnie ukazuje zarówno uwarunkowaną kulturowo różnorodność, jak i uniwersalność doświadczenia rodzica dziecka z ASD.
„Cudowny zbiór opowieści matek z całego świata. Zachwyt budzą ich heroizm, ciężka praca i radość z tego, co razem ze swoimi dziećmi zdołały osiągnąć”.
Gary B. Mesibov, prof. em., University of North Carolina
„Inspirujące opowieści o bezwarunkowej miłości snute przez matki, które wykazały się niebywałą siłą i determinacją w walce o godne życie i szczęście dla swoich dzieci”.
Hilde De Clercq, kierowniczka Centre for Training in Autism w Belgii
Jill Stacey – współzałożycielka organizacji Autism South Africa (ASA), była kierowniczka World Autism Organisation.
Maggi Golding – konsultantka ds. edukacji osób z autyzmem, instruktorka metody TEACCH oraz krajowa koordynatorka programu Makaton South Africa.
Książka Katarzyny Fazan to ważne osiągnięcie w dziedzinie badań nad twórczością Tadeusza Kantora. Publikacja tomu wydaje się niezwykle aktualna, zważywszy na zbliżającą się w grudniu 2020 roku 30. rocznicę śmierci artysty. Praca ta nie tylko stanowi podsumowanie dorobku autorki, która od wielu lat zajmuje się dziełem Kantora, ale także otwiera pole nowych odczytań jego sztuki, próbuje pokazać odmienne sposoby jej recepcji i zwrócić uwagę na jej radykalne znaczenia. Proponowany sposób interpretowania dzieł artysty, a także zasugerowany performatywny wymiar jego praktyk wskazuje na inne przestrzenie obecności teatralnego i plastycznego dorobku Kantora. Trzy części pracy – „Manifestacje”, „Konfrontacje”, „Ślady” – wyznaczają zarys nowej topografii możliwego ulokowania jego twórczości. […] To projekt o niezrównanej skali, imponujący zarówno pod względem wartości historiograficznej, jak i krytycznej przenikliwości, precyzji myślenia i twórczego podejścia do przedmiotu badań.
Z recenzji prof. Michała Kobiałki, University of Minnesota
Tom Kantor. Nie/Obecność zogniskowany jest wokół osobowości artystycznej Tadeusza Kantora, jego twórczości, obecnych w niej przekształceń i nawrotów, zmieniających się technik plastycznych i projektów teatralnych; jest to studium miejsc ważnych dla biografii artysty i archiwów jego pamięci, analiza pozostawionych, albo śladowych, albo restytuowanych, albo wreszcie konstruowanych przez nieobecność, znaków jego obecności i dynamicznego dzieła. […] Autorka przeprowadza czytelnika przez kolejne „stacje” artystycznej, intelektualnej i emocjonalnej podróży Kantora – artysty obecnego i nieobecnego, tworzącego, a zarazem będącego obiektem przetwarzania w sztuce. Z tego właśnie powodu książka niniejsza jest także wspaniałą podróżą – peregrynacją przez sztukę współczesną: malarstwo i instalacje, performans i przedstawienia teatralne, zwłaszcza przez scenografię i obiekty eksponowane jako osobne dzieła sztuki. Jest to książka nie tylko o Kantorze, ale i o sztuce współczesnej, także o sztuce czasów, w których żyjemy.
Z recenzji prof. Włodzimierza Szturca, Uniwersytet Jagielloński
Katarzyna Fazan – wykłada w Katedrze Teatru i Dramatu Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz na Wydziale Reżyserii Dramatu w Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego. Autorka prac poświęconych literaturze modernizmu, estetyce teatru i związkom scenografii z plastyką. Wydała monografię Szczera poza dekadenta. Kazimierz Tetmajer między epistolografią a sztuką (2001), Projekty intymnego teatru śmierci. Wyspiański – Leśmian – Kantor (2009), była współredaktorką dwutomowego wydania pism teatralnych i filmowych Tadeusza Peipera Wśród ludzi na scenach i na ekranie (2000), opracowania edytorskiego i naukowego Utworów wybranych Ludwika Marii Staffa (2004), książki zbiorowej Dziś Tadeusz Kantor! Metamorfozy
śmierci, pamięci i obecności (2014), także jej wersji angielskiej Tadeusz Kantor Today: Metamorphoses of Death, Memory and Presence. Współredagowała tom Odsłony współczesnej scenografii. Problemy – sylwetki – rozmowy (2016). Przewodniczy komitetowi redakcyjnemu serii Wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego Teatr/Konstelacje, jest stałym współpracownikiem „Didaskaliów”, należy do Rady Programowej Cricoteki.
After reading this voluminous and, contrary to what the title might suggest, engaging study, I have no doubt that it is a great scientific achievement. Firstly, the authors managed to develop an approach to the otherwise sensitive subject of the IDO heritage that enables a cool, albeit not entirely distanced way of looking at the history of a certain institution, as well as at the entanglement of many people in its activity. The fact that the institution was established in dark times, and, in addition, by Hans Frank, should not a priori put it in the context of regular Nazi propaganda and degenerated science. The authors managed to separate what in the IDO output was based on objective research from what could never be defined as scientific. Secondly, the high level of competence of the papers in this tome makes one confident about the applied methods of presentation and interpretation of the available material, which, moreover, is still subject to further verification. This publication is not yet the final outcome of several years of research and queries, but a stop-over, an important one, on the way to further work, which is signaled throughout the book. So it is an example of work in progress.
Prof. dr hab. Wojciech Józef Burszta
W dobie turbulentnego i coraz mniej poddającego się predykcji otoczenia, jak również konkurencji o ograniczone i często nieimitowane zasoby szczególnego znaczenia nabiera potrzeba kreowania pożądanego wizerunku organizacji publicznej. Konstatacja ta odnosi się także do wizerunku pracodawcy samorządowego. Pozyskanie oraz utrzymanie zdolnych pracowników stanowi przejaw dbałości o zasoby ludzkie. To dzięki zaangażowaniu oraz kreatywności urzędników samorządowych można skutecznie osiągać zakładane cele organizacyjne. Badania, których wyniki przedstawiono w niniejszej książce, zawierają analizę i przedstawienie determinant wizerunku pracodawcy samorządowego, jego ograniczeń oraz kierunkowych propozycji doskonalenia wizerunku organizacji samorządowej.
Zbysław Dobrowolski – profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, doktor ekonomii, doktor habilitowany w dziedzinie nauk o zarządzaniu, autor dziesiątek publikacji naukowych (w tym kilkunastu monografii wydanych w Polsce i za granicą), prakseolog. Badał patologie organizacyjne, zjawiska etnocentryzmu publicznego, problematykę kontroli publicznej i funkcjonowanie spółek Skarbu Państwa. Uczestniczył w prestiżowym stażu w instytucji kontrolnej amerykańskiego Kongresu oraz w szkoleniach w instytucji kontrolnej brytyjskiego parlamentu. Podejmował działania jako ekspert Międzynarodowej Organizacji Najwyższych Organów Kontroli (INTOSAI). Napisał unikatowe monografie o naczelnym organie kontroli państwowej USA oraz najwyższych organach kontroli państwowej w krajach członkowskich Unii Europejskiej. Pełnił funkcję redaktora światowego periodyku „International Journal on Governmental Financial Management” wydawanego w USA. Był liderem Grupy Roboczej ds. Walki z Korupcją i Praniem Pieniędzy INTOSAI, ekspertem OECD oraz finansowanego przez Unię Europejską projektu usprawnienia funkcjonowania instytucji kontrolnej w Albanii. Współuczestniczył w doskonaleniu działania naczelnych organów kontroli państwowej w kilkunastu krajach. Współtworzył kilka światowych wytycznych i standardów INTOSAI.
Tadeusz Kowalski – doktor, dziekan Wydziału Studiów Społeczno-Ekonomicznych Łużyckiej Szkoły Wyższej im. Jana Benedykta Solfy, autor licznych opracowań naukowych poświęconych problematyce zarządzania publicznego.
Książka dr Doroty Rak, poświęcona charakterystyce archiwaliów podhalańskich zgromadzonych w Archiwum Muzeum Etnograficznego im. Seweryna Udzieli w Krakowie i ich waloryzacji pod kątem pełnionych funkcji informacyjnej i naukowej, jest pozycją z wielu powodów cenną i zasługującą na uwagę. Autorka na wstępie klarownie przedstawiła zakres i cele pracy, sformułowała główne pytania badawcze, postawiła hipotezy, omówiła metody, a także zdefiniowała podstawowe pojęcia,takie jak podhalanika, funkcja informacyjna i funkcja naukowa, a także komunikacja naukowa, komunikacja społeczna i komunikacja kulturowa. Jest to rzetelnie udokumentowana i ważna z punktu widzenia badań źródłowych książka, podejmująca próbę analizy gromadzonych w Archiwum Muzeum Etnograficznego nieprzerwanie od 1911 roku rękopisów, maszynopisów, pocztówek, rysunków, fotografii, druków ulotnych i listów. [] Dla zainteresowanych problematyką kultury Podhala jest także wręcz niezbędnym źródłem wiedzy, pomocnym w poszukiwaniu odpowiednich materiałów i dokumentów archiwalnych.Z recenzji prof. dra hab. Andrzeja Linerta
Idea niniejszego tomu wyrosła z licznych rozmów, doświadczeń i obserwacji. Swoje rozpoznania i postulaty przedstawiają tutaj pedagodzy, muzealnicy, poloniści, edukatorzy, nauczyciele akademiccy i szkolni, a teoretyczny namysł łączy się ze wskazywaniem rozwiązań wywiedzionych z praktyki. Słowo museion, pojawiające się w tytule, zostało użyte metaforycznie, nie nazywa realnie istniejącego miejsca, ale odnosi się do przestrzeni kulturowej i edukacyjnej aktywności, w której zachodzą i mogą na zasadzie synergii łączyć się działania różnych instytucji.
Współczesny museion. Edukacja kulturowa z perspektywy uniwersytetu, muzeum, szkoły wyznacza i promuje nowe trendy zachodzące w edukacji i muzealnictwie, uznające ucznia i widza nie tyle za odbiorcę gotowych treści, ile za aktywnego współtwórcę kultury, odkrywającego swą tożsamość i świadomie podejmującego swe dziedzictwo. [...]
Niewątpliwą zaletą tej książki jest wieloperspektywiczny ogląd podejmowanej w niej problematyki oraz zachowanie równowagi pomiędzy poznawczym a kształcącym
wymiarem jej przekazu. Innymi słowy pozwala ona czytelnikowi nie tylko posiąść rozległą wiedzę na temat nowoczesnych strategii wystawienniczych czy „miejsc
wspólnych” współczesnego muzealnictwa oraz edukacji polonistyczno-kulturowej, ale i zyskać praktyczne wskazówki [...].
Książka ta ukazuje możliwości i drogi koegzystencji muzeum, uniwersytetu i szkoły oraz przypomina o tym, że współpraca wymienionych podmiotów edukacyjno-kulturowych winna być bazą rozmaitych koncepcji życia społecznego i podmiotowej formacji młodych ludzi.
Z recenzji dr hab. Joanny Hobot-Marcinek, prof. UJ
Współczesne kształcenie kulturowe równie mocno jest określane przez relację teraźniejszość–przeszłość, jak i teraźniejszość–przyszłość. Przy czym odniesienie do dziedzictwa czasów minionych służy nie tylko jego utrwaleniu i przekazywaniu: namysł nad tradycją ma także na celu lepsze rozpoznawanie kształtów współczesności. Z kolei nastawienie na projektowanie, wykraczanie poza hic et nunc, umożliwia traktowanie kultury jako przestrzeni transformacji, w której określana jest sfera wspólnie uznawanych wartości i postaw, rodzi się wizja nadchodzących czasów, projektowany jest ich kształt.
Marta Rusek
W obliczu nowych wyzwań i nasilającego się tempa nieprzewidywalnych zmian, wielorakich czynników i uwarunkowań proaktywność wraz z podejmowaniem ryzyka nabiera znaczenia jako nośnik tworzenia wartości i bogactwa, a w ślad za tym - osiągania wysokiej efektywności. W tym świetle zrozumienie procesu rozwoju współczesnych organizacji jest możliwe, jeśli umieści się go w kontekście orientacji przedsiębiorczej, która jest katalizatorem aktywności umożliwiających stopniowe doskonalenie pewnych umiejętności i osiąganie szczególnych cech.
W niniejszej monografii zamierzenia naukowe Autorów poszczególnych rozdziałów są skupione wokół próby zrozumienia:
roli orientacji przedsiębiorczej w procesie rozwoju organizacji,
społecznych i kulturowych uwarunkowań rozwoju organizacji,
jakości, współpracy i innowacji we współczesnych przedsiębiorstwach.
Dr hab. Leszek M. Sokołowski jest fizykiem teoretykiem pracującym w Zakładzie Astrofizyki Relatywistycznej i Kosmologii Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego, którym przez wiele lat kierował. Zajmuje się kosmologią matematyczną i konceptualnymi podstawami fizyki grawitacji, problemem istnienia wielu alternatywnych (do teorii Einsteina) teorii grawitacji oraz filozofią fizyki, w tym zagadką matematyczności przyrody.
Monografia W kulturze wstydu? Wstyd i jego reprezentacje w tekstach kultury układa się w koherentną całość i stanowi wzorcowy przykład współpracy między uczonymi reprezentującymi różne dziedziny humanistyki. Rozmaite oblicza wstydu, analizy oraz interpretacje wybranych tekstów literackich i tekstów kultury przeplatają się w tej monografii ze sobą i wchodzą w szczególny rodzaj dialogu tworzącego wielopoziomową strukturę dyskursu na temat wstydu. To jeden z cenniejszych walorów omawianej książki, który z pewnością pozytywnie zaważy na jej recepcji i stałej obecności w pracach pojawiających się po jej wydaniu.
Bez wątpienia publikacja ta stanie się źródłem licznych cytowań i inspiracji dla badaczy, krytyków, a także studentów literaturoznawstwa i kulturoznawstwa zajmujących się problematyką wstydu w kulturze.
Z recenzji prof. dra hab. Adama Dziadka
Tytułowa „kultura wstydu” to zarówno kultura wywodząca się z tej emocji, jak i ujęcie różnych sposobów kulturowych form przeżywania wstydu. Oba ujęcia są ważne dla autorów poszczególnych tekstów, pokazują historyczną i geograficzną zmienność tych form, zwracając uwagę na cywilizacyjną rolę analizowanej emocji. Czytelnicy otrzymują książkę bardzo ważną, kompetentnie przybliżającą wybrane przykłady siły oddziaływania zachowań opartych na wstydzie, jak i wstydem się posługujących (problem zawstydzania), wskazującą na konieczność podjęcia tej tematyki przez innych badaczy z uwagi na jej istotny dla zrozumienia jednostkowych i zbiorowych reakcji charakter. Praca wypełnia lukę w polskich badaniach nad kulturowymi reprezentacjami emocji, pozwalając zarazem w innym świetle ujrzeć znane i mniej znane teksty kultury.
Z recenzji dr hab. Beaty Przymuszały
Hanna Margolis w książce Animacja autorska w PRL w latach 1957–1968. Ukryty projekt Kazimierza Urbańskiego łączy kompetencje historyczki sztuki, krytyczki artystycznej i animatorki, co sprawia, że wyposażona jest w narzędzia badawcze i wiedzę z obranej dziedziny, jak i obserwacje oraz doświadczenie w działaniach artystycznych, organizacyjnych i produkcyjnych filmu animowanego. Autorka bada proces wyłaniania się w PRL praktyk i strategii animacji autorskiej oraz dokonuje rewizji dotychczasowych sądów na ten temat, dołączając do publikacji, które zaczynają składać się na rosnący powoli korpus polskich tekstów z dziedziny kultury produkcji. Trafnie wybrała metody pracy na dokumentach z publicznych i prywatnych archiwów, przeprowadziła wywiady z bohaterem książki, jego współpracownikami i studentami, sama była studentką Urbańskiego.
Problematyka polskiego filmu animowanego jest prawdopodobnie najbardziej zaniedbanym tematem w dziedzinie refleksji naukowej o filmie, a książka Margolis ma charakter wyraźnie polemiczny wobec dotychczasowych publikacji i obiera nieużywaną w refleksji nad animacją ścieżkę, w której neutralne zdawałoby się pojęcia, jak film polski, polska animacja, animacja autorska, stają się problematyczne.
Autorka prezentuje sytuację instytucji kinematograficznej w Polsce od lat odwilży i kluczowe dla zrozumienia paradoksów animacji autorskiej filmy Jana Lenicy i Waleriana Borowczyka, które – zupełnie inaczej niż inni badacze – przybliża jako produkcje Zespołu Filmowego Kadr zrealizowane w Wytwórni Filmów Dokumentalnych w Warszawie i z tego precedensu, a nie tylko talentu grafików, wysnuwa wnioski natury badawczej. Realizacje Lenicy i Borowczyka stają się głównym punktem odniesienia, niejako probierzem ukrytego w historii kina projektu Kazimierza Urbańskiego, powstałego w tym samym czasie w Pracowni Rysunku Filmowego przy krakowskiej ASP. Badaczka przybliża metody pracy, dydaktyki i teorii Urbańskiego. Nurt filozoficznej refleksji, uprzywilejowany w badaniach animacji, zderza z „dramatem materii”, kompozycjami kinetycznymi pozbawionymi scenariusza lub traktującymi go pretekstowo. Wreszcie staje się jaśniejsze, co Urbański rozumiał przez termin „kinoplastyka” i jak wcielał tę ideę w praktykę. Uzyskujemy także dostęp do „tygla laboratoryjnego”, mitycznego krakowskiego oddziału Studia Miniatur Filmowych, z którego wywodziło się całe pokolenie polskich animatorów, niejako z symbolicznego „ojcobójstwa” jego założyciela.
Książka przekonuje, jak wiele z dorobku autorskiej animacji ma swoją kontynuację we współczesności i jak bezbronni, a nawet bezmyślni pozostajemy, nie zdając sobie w pełni sprawy z tego pełnego paradoksów dziedzictwa.
Z recenzji dr hab. Moniki Talarczyk-Gubały
Jakość życia oraz zdrowie ludzi zależą od wielu różnych czynników. Mając wiedzę o ich znaczeniu, można łatwiej podejmować właściwe decyzje, aby żyć długo i w dobrym zdrowiu. Przede wszystkim należy brać pod uwagę indywidualną odpowiedzialność za stan własnego zdrowia. Trzeba jednak wiedzieć, że mózgi ludzi są nastawione na poznawanie otoczenia, a nie analizowanie siebie. Konieczne jest zatem wkładanie wysiłku w działania na rzecz świadomego zarządzania swoimi działaniami. Można tutaj wskazać na racjonalność w odżywianiu się, utrzymywanie organizmu w ruchu, budowanie relacji z innymi ludźmi, a także stawianie sobie celów i kierowanie się własnym systemem wartości. Zachowania i praktyki prozdrowotne ludzi są również kształtowane przez różnorodne narzędzia komunikacji, w tym promocji i reklamy. W trosce o wspólne dobro istotne jest tworzenie uregulowań prawnych, które pozwolą na podejmowanie działań zgodnych z interesem wszystkich podmiotów z obszaru rynku zdrowia. Dotyczy to poprawności reklamy artykułów żywnościowych i farmaceutycznych, opakowań produktów, sposobów ich ekspozycji na półkach sklepowych oraz przestrzegania etyki w sferze konkurencji rynkowej. Autorzy, reprezentując nauki prawne i ekonomiczne, połączyli swą wiedzę i doświadczenia, aby podzielić się krytycznymi refleksjami na temat uwarunkowań w procesie podnoszenia jakości życia i zdrowia społeczeństwa.
Polski Hamlet sytuuje się wobec nierozwiązywalnych problemów: wobec ojca, który zginął w Katyniu, więc nie można się przeciwko niemu buntować; wobec niemożności realizacji własnej seksualności obarczonej społecznym tabu; wobec kryzysu rodziny, w której kobiety redefiniują swoją pozycję; wobec władzy, która od 1945 roku zawsze jest podejrzana; wobec państwa, które jest, ale równie szybko może go nie być. Nasz Hamlet wciąż tkwi w czasie wyłamanym ze stawu, dlatego jest Bohaterem Polaków. Hamlet to nasza sytuacja. Hamlet.pl ukazuje procesy myślenia Hamletem i obecność dzieła Williama Szekspira w powojennej kulturze polskiej. Punktem wyjścia proponowanych analiz jest diagnoza Stanisława Wyspiańskiego ze „studium o Hamlecie” (1905): „W Polsce zagadką Hamleta jest to: co jest w Polsce – do myślenia”. Autorka pokazuje, jak za pomocą Hamleta podejmowano fundamentalne kwestie: pamięci i ojców, władzy i polityki, tożsamości i ciała, seksualności i płci, sztuki i teatru. Hamlet może posłużyć jako rodzaj katalizatora, który pozwala te kwestie ujawnić, zdiagnozować, wystawić i skomentować, a także w ogóle je poruszyć, żeby się z nimi zmierzyć. Uchwycenie dynamiki recepcji Hamleta umożliwia wykorzystanie narzędzi performatyki, gdyż najlepiej uzmysławia, że jest to dzieło „w ruchu”, powtarzalny scenariusz działań, który funkcjonuje w obiegu energii społecznych, zawsze w kontekście danego czasu i sytuacji społeczno-politycznej. Perspektywa teatrologiczna daje natomiast możliwość śledzenia procesów recepcji w szczególnie wrażliwym na społeczno polityczne zmiany medium, jakim jest teatr. Jako materiał badawczy posłużyły przede wszystkim polskie inscenizacje Hamleta, ale też dzieła literackie i filmowe, eseistyka czy prace krytyczne. Pozwalają one bowiem nie tylko pokazać uwarunkowania polskiej recepcji i specyfikę polskich interpretacji, lecz nade wszystko zastanowić się nad tym, jaką diagnozę dzieło Szekspira stawia naszej rzeczywistości.
To książka o niezwykłych relacjach ludzi i algorytmów Google i Facebooka. O nowej inkarnacji władzy – władzy społecznych algorytmów. Żyjemy w kulturze algorytmów, w czasach algokracji wpływającej na decyzje polityczne, kariery, na to, z kim się komunikujemy, co czytamy, oglądamy… Algorytmy społeczne mają wpływ na społeczny dobrostan, mogą kształtować formacje społeczne, oddziaływać kulturowo i bezpośrednio wpływać na indywidualne życie. Kreują dynamiczny przepływ symboli, są częścią nowego świata, w którym ludzki udział w przekazywaniu informacji nie jest już niezbędny. Mamy do czynienia z dziełem wybitnym, erudycyjnym, pracą świetnie napisaną i pionierską na gruncie polskim. Prof. dr hab. Stanisław Jędrzejewski, Akademia Leona Koźmińskiego Autor włożył ogrom pracy w zebranie bogatych zagranicznych i polskich materiałów o tak licznych elementach teorii i praktyki nowych mediów. Zasługuje na uznanie swej monografii jako znaczącego osiągnięcia naukowego. Prof. zw. dr hab. Tomasz Goban-Klas, Prof. em. Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kierownik Katedry Mediów, Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie
Książka przedstawia współczesne ruchy queerowe poprzez głosy i refleksje aktywistów i aktywistek od lat zaangażowanych w działania na rzecz praw osób LGBTQ. Autorka skupia się na zbudowaniu socjologicznego portretu prezentującego queerowy aktywizm na podstawie narracji osób go współtworzących. Chodziło o ukazanie wewnętrznych dyskusji, negocjacji celów czy różnorodności idei obecnych wśród działaczy i działaczek. Publikacja ta, będąc pewnego rodzaju lustrem omawianych ruchów, pokazuje, że mimo wewnętrznych napięć wynikających z różnorodności ram działań kolektywnych tytułowa „queerowa solidarność” jest nie tyle oddalonym i nierealizowalnym, utopijnym projektem, ile raczej codzienną, związaną z wieloma trudnościami i wewnętrznymi konfliktami, praktyką. Mówienie o codziennej solidarności nie ma na celu tuszowania czy przemilczania różnic oraz sporów pomiędzy działaczami i działaczkami, ale raczej dowartościowanie społecznego aktywizmu.
Solidarność queerowa jest na gruncie polskiej literatury naukowej pierwszą tak szeroko zakrojoną analizą ruchów społecznych działających na rzecz członków mniejszości seksualnych. Autorce udało się w przekonujący sposób zaprezentować złożoność rodzimych ruchów queerowych oraz różnorodność motywacji, celów i strategii preferowanych przez aktywistki i aktywistów, a jednocześnie zaakcentować nadrzędną w ich działaniach zasadę solidarności. Książka Justyny Struzik powinna być lekturą atrakcyjną poznawczo nie tylko dla czytelników zajmujących się socjologią ruchów społecznych czy socjologią seksualności, ale również dla wszystkich zainteresowanych współczesnymi przemianami społeczno-kulturowymi.
Fragment recenzji dr hab. Doroty Majki-Rostek, prof. Uwr
Tematem przewodnim książki Marty Stańczyk są przemiany, jakie zaszły w kinie w ostatnich latach. Choć autorka skupia się na nurcie nazywanym przez krytyków slow cinema – czyli filmach, które akcentują powolność i trwanie, różne sposoby przeżywania czasu – to nie przeciwstawia ich utworom gatunkowym, lecz zmierza do podważenia myślenia w kategoriach opozycji binarnych. Źródłem inspiracji jest dla niej przede wszystkim fenomenologia egzystencjalna, ale do pewnego stopnia również filozofia Gilles’a Deleuze’a, i to pomimo wyraźnego zdystansowania się badaczki wobec koncepcji kina w ujęciu francuskiego myśliciela (w którym niektórzy krytycy dopatrywali się patrona slow cinema). Głównym punktem odniesienia jest w tej książce kategoria afektu, dzięki czemu wpisuje się ona w zwrot afektywny we współczesnej humanistyce, na razie słabo obecny w polskich badaniach filmoznawczych. Jednym z wielu atutów Czasu w kinie jest mocne osadzenie rozważań teoretycznych w analizach konkretnych przykładów filmowych, bardzo dobra znajomość kontekstów historycznych oraz przekonujące wyjaśnienie tego, na czym
polega cielesne i zmysłowe doświadczenie kina. Książkę można także czytać jako udaną próbę opisania głównych wyznaczników poetyki slow cinema (w odniesieniu do kategorii powtórzenia, nudy czy realizmu), a przez to umożliwiającą dostrzeżenie cech łączących filmy tak różnych twórców, jak Lisandro Alonso, Corneliu Porumboiu, Tsai Ming-liang, Lav Diaz, Albert Serra, Amat Escalante i Apichatpong Weerasethakul.
Z recenzji prof. dr. hab. Krzysztofa Loski
Książka Tomasza Z. Majkowskiego należy do ciągle nielicznych polskich opracowań jednego z najważniejszych zjawisk współczesnej kultury popularnej, jakimi są cyfrowe gry wideo. Łączy w sobie zalety kompetentnego przewodnika (przydatnego zarówno dla początkujących, jak i dla zaawansowanych) po tym rozległym kontynencie powszechnej rozrywki, coraz bardziej wyrafinowanej technologii, niezwykle dochodowego kulturowego przemysłu oraz nieprzerwanie rosnącej, wielomilionowej rzeszy entuzjastycznych konsumentów wszystkich pokoleń – z walorami oryginalnej, profesjonalnej kulturowej analizy tego ważnego fenomenu dzisiejszej cyberkultury. Zainteresowania autora skupiają się na centralnej formie czy gatunku tego świata gier cyfrowych, którą autor nazywa gropowieściami. Ich aspekty growe podporządkowane są przebiegom fabularnym, niosącym całościową, złożoną, pełną „różnojęzycznych” napięć ideowych wizję świata, wyłaniającą się w toku przygód poszukującego w nim swego miejsca działającego człowieka. Tomasz Z. Majkowski zarysowuje genealogię owych gropowieści, dostrzegalną już w tradycji kultury ludowej, ewolucyjne przemiany, jakie zaszły w rozwoju tego gatunku w ostatnim ćwierćwieczu, oraz najbardziej charakterystyczne cechy składające się na jego poetykę, którą ciekawie i pomysłowo analizuje na licznych przykładach, odkrywczo inspirując się teorią różnojęzyczności, dialogowości i polifonii Michaiła Bachtina.
Prof. dr hab. Ryszard Nycz
Tomasz Z. Majkowski – groznawca, badacz literatury i kultury popularnej. Adiunkt w Katedrze Antropologii Literatury i Badań Kulturowych Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego i kierownik funkcjonującego tamże Ośrodka Badań Groznawczych. Członek założyciel stowarzyszeń Central and Eastern European Game Studies oraz Games and Literary Theory. Mieszka i pracuje w Krakowie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
