Poznaj skamieliny przyszłościMilion lat, może trochę więcej, może trochę mniej. Co po nas zostanie? Plastik, odpady jądrowe czy kilometry dróg asfaltowych tworzymy artefakty zdolne przetrwać bardzo długo. Wszystkie te przyszłe skamieliny opowiedzą następnym pokoleniom wiele o tym, jak żyliśmy w XXI wieku.David Farrier, angielski profesor literatury, zachęca nas do refleksji nad tym, jakie będzie dziedzictwo antropocenu. W swej wędrówce od Morza Bałtyckiego po Wielką Rafę Koralową, ale też składowisko odpadów nuklearnych i laboratorium rdzeni lodowych, przedstawia historię gwałtownie zmieniającej się planety i przewiduje dalekosiężne skutki tej transformacji. Odwołując się do kanonu literatury, sztuki i nauki, zastanawia się, w jaki sposób zostaniemy zapamiętani w mitach, opowieściach i językach ludzi przyszłości.Za milion lat od dzisiaj to pobudzająca wyobraźnię, głęboko humanistyczna refleksja na temat antropocenu, zmian klimatycznych i ich konsekwencji dla naszych potomków. To zarazem apel o to, byśmy dostrzegli, że zmieniając teraźniejszość, zmieniamy przyszłość.Fascynujące spojrzenie w głęboką przyszłość! Nasi dalecy przodkowie zostawili piękne przedmioty z kamienia. A co my zostawimy? Zdumiewające, zaskakujące odpowiedzi!Margaret Atwood (Twitter)Za milion lat od dzisiaj opowiada o coraz bardziej przyspieszającej katastrofie antropocenu, pokazując nie tylko trwałość śladów pozostawianych przez ludzkość, ale także nietrwałość tego, co ludzkie. Głęboka, nagląca w wymowie, przemieniająca czytelnika, jednym słowem bardzo ważna książka.James Bradley, autor Ghost SpeciesBudząca dziwną nadzieję próba zmierzenia się z odległą przyszłością i ze światem, który doskonale sobie radzi bez nas.New ScientistPocząwszy od plastiku, przez odpady jądrowe, drogi, miasta, aż po zagładę raf koralowych, Farrier przekonująco i z pasją każe nam przemyśleć na nowo nasz sposób życia.The ObserverDavid Farrier jest profesorem literatury angielskiej na Uniwersytecie Edynburskim, wcześniej przez cztery lata wykładał literaturę postkolonialną na Uniwersytecie w Leicester. Opublikował dwie pozycje na temat antropocenu: studium współczesnej poezji środowiskowej zatytułowane Poetics: Deep Time, Sacrifice Zones, and Extinction (Minnesota Press, 2019) oraz książkę Za milion lat od dzisiaj, za którą otrzymał nagrodę Giles St Aubyn Award za rok 2017, przyznawaną przez The Royal Society of Literature.
Kampania parlamentarna 2019 roku już za nami. Czas, który upłynął od jej zakończenia, uzasadnia naukową refleksję nad jej przebiegiem i istotą. Należy zatem postawić wiele zasadniczych pytań o głównych, indywidualnych i zbiorowych aktorów, przyjmowane przez nich programy, wizje przyszłości czy strategie wyborcze. Uzasadniona jest próba ustalenia dominujących tematów i problemów oraz innych zagadnień, na podstawie których kształtował się dyskurs wyborczy. Naukowa analiza umożliwi też odtworzenie głównych etapów kampanii, przełomowych punktów i momentów zwrotnych. Można będzie uchwycić także jej konstytutywne cechy, pokazać różne, czasem nieoczywiste, oblicza. Przedstawiana Czytelnikom praca ma z jednej strony jednoznacznie sprecyzowane ramy badawcze, z drugiej jednak w wyjątkowo rozbudowany, szeroki sposób zajmuje się różnymi elementami pola badawczego, jakim są wybory parlamentarne 2019 roku. Wspomniana kampania jest analizowana przy zastosowaniu różnych ujęć, paradygmatów i metodologii. Z Wprowadzenia „Dostrzegam ważność tej publikacji nie tylko ze względów merytorycznych, ale również metodologicznych. Ważność z uwagi na fakt, że obrazuje kampanię wyborczą 2019 roku w jej różnych barwach oraz sposoby badania tej skomplikowanej fazy procesu politycznego. Rekomenduję tę publikację pracownikom naukowym, studentom i doktorantom, a także Czytelnikom, którzy mają motywację do pogłębionej refleksji nad kampanią parlamentarną 2019 roku”. dr hab. Ewa Marciniak, Uniwersytet Warszawski
Kwiaty malowane przez Tatianę Tokarczuk skadrowane są bardzo blisko oczu widza, a co za tym idzie jakby przeskalowane w naturalnych proporcjach. Takie ujęcie daje możliwość dostrzeżenia najdrobniejszych szczegółów budowy kwiatów, łodyg i liści, aby lepiej zrozumieć ich fantastyczne formy, kolory i kształty. To twarze kwiatów, niczym portretowe fragmenty ludzkich postaci, żywe i różnorodne, przenikające w głąb tajemnicy natury. To cud konstrukcji, z której zasad i układu strukturalnych powiązań czerpać mogą architekci i projektanci różnego rodzaju obiektów budowlanych. prof dr hab. Stanisław Tabisz, rektor Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie (2012-2020) Kraków, 25 maja 2014 The flowers painted by Tatiana Tokarczuk are cropped very close to the viewer's eyes, and thus they look as if they were scaled in natural proportions. Such a look and shot give the opportunity to see the smallest details of the flowers, stems and leaves, and to understand better their fantastic shapes, colours and forms. They are the faces of flowers, like fragments of human figures in a portrait. They are vivid, diverse and penetrate the mystery of nature. They are miracles of construction, whose principles and system of structural connections can be useful for architects and designers of various types of buildings. Professor Stanisław Tabisz, Rector of Jan Matejko Academy of Fine Arts in Krakow (2012-2020) Krakow, 25 May 2014 Tatiana Tokarczuk-Błażusiak Architekt, wykładowca, akwarelistka, swoje zamiłowanie do świata roślin ujęła w nietypowym leksykonie zatytułowanym Rośliny kwitną w akwareli. Autorka prezentuje w nim swoje prace akwarelowe, opatrując je komentarzem artystycznym oraz krótką informacją botaniczną. Szczególnie interesujące jest wyjaśnienie pochodzenia polskiej nazwy rośliny. Architect, academic teacher, aquarellist. She captured her love for the world of plants in an unusual lexicon titled Plants Bloom in Watercolour. The author presents in the book her watercolour works with artistic commentary and short botanical information. Etymological explanation of both Polish and Latin names of the flowers is an interesting complement to the album.
Jest to książka niezwykła. To, co łączy wszystkie teksty, to przynależność ideowa, teoretyczna i metodologiczna do jednego systemu teoretycznego, lub szerzej, ideologicznego. Jest nim behawioryzm wyrastający z teoretycznych podstaw stworzonych przez B.F. Skinnera.Książka jest wykładnią paradygmatu psychologii behawioralnej. Znajdziemy w niej systematyczny wykład dotyczący podstaw teoretycznych, metod i zastosowań psychologii behawioralnej. Dowiadujemy się z niej, jakie cele może sobie stawiać badacz. Celem postępowania badawczego jest opis relacji organizmu i otoczenia (bez wyjaśnienia odwołującego się do niemierzalnych bezpośrednio procesów). Kryterium sukcesu staje się więc zdolność przewidywania zdarzeń. Przewidywanie to miara skuteczności postępowania badawczego oraz oddziaływań praktycznych. Jest więc psychologia behawioralna wierną kontynuatorką pozytywizmu, z którego wiele zresztą na początku swego rozwoju zaczerpnęła.Prezentowane teksty w klarowny i kompetentny sposób wprowadzają Czytelnika w problematykę. Wielką zaletą recenzowanej pozycji jest to, że została napisana przez osoby, które rzeczywiście psychologię behawioralną uprawiają. W obliczu zalewu prac, w których głównym elementem jest pisanie z drugiej ręki o tym, co napisali inni, jest to niezwykle ważna charakterystyka książki.Nie będąc członkiem społeczności psychologów tej orientacji, stwierdzam, że i krytykom i zwolennikom behawioryzmu jest ta książka potrzebna do naukowego i profesjonalnego rozwoju. Niedoinformowanemu zaś Czytelnikowi, polegającemu dotąd na przekazie z drugiej ręki, będzie służyła jako wiarygodne źródło informacji.- z recenzji prof. dr. hab. Wojciecha Pisuli
Główna teza tej książki głosi, że mit jest naturalną pochodną ewolucyjnie ukształtowanych sposobów działania ludzkiego umysłu. Chodzi przy tym o naturalność rozumianą nie jako coś wyćwiczonego, lecz odruchowego, związanego z predyspozycjami. Rzecz zatem w tym, że nawet współcześnie, gdy właściwie cały system sformalizowanej edukacji jest jednym wielkim treningiem w myśleniu na sposób niemityczny, jeśli tylko możemy sobie na to pozwolić, bo okoliczności nie zmuszają nas do korzystania z form myślenia wyrastających poza mit, w sposób naturalny wracamy właśnie do mitu. W pewnym sensie jesteśmy zatem niczym te czteroletnie dzieci, które jeśli nikt nie stoi im nad głową natychmiast zaczynają skakać i pchać palce, gdzie nie trzeba. Albo niczym Bruno z przywołanego dzieła Lewisa Carrolla nawet mając do dyspozycji wyjaśnienia naukowe, wolimy słuchać o Świni i Akordeonie. Niniejsza książka przedstawia pewien model wyjaśniający, dlaczego tak się dzieje, pokazując, jakie elementy mentalnej architektury sprawiają, że mit jest naturalnym trybem ludzkiego myślenia o świecie, a także jak procesy ewolucyjne doprowadziły do ich powstania.Ze WstępuMaciej Czeremski w swojej monografii w znacznym stopniu zrywa ze sposobami badania mitu dominującymi dotychczas w naukach społecznych i humanistycznych. Autor wprawdzie odwołuje się do bogatego dorobku nauk zajmujących się mitem (na przykład metody strukturalnej, semiotyki mitu), ale przede wszystkim korzysta z metodologii wypracowanej w ramach psychologii ewolucyjnej, zwłaszcza zaś z metody inżynierii odwrotnej. Pozwala to przenieść badania nad mitem na nowy poziom analizy oraz skoncentrować się na wyjaśnieniu (a nie przede wszystkim interpretacji) poszczególnych wymiarów mitu. Biorąc pod uwagę ograniczenia takiego podejścia, z których autor zdaje sobie sprawę, należy to przedsięwzięcie określić jako udane i nowatorskie. [ ] W oryginalny i kompetentny sposób zastosował on najnowszą wiedzę o funkcjonowaniu ludzkiego umysłu do wyjaśniania mitu, jego stałej obecności w kulturze oraz naturalnej łatwości, z jaką opowieści mityczne są tworzone, zapamiętywane, komunikowane.Z recenzji dra hab. Sławomira Sztajera, prof. UAM
The book is about a new paradigm in social sciences, contemplative inquiry. It concerns theory, methods of research,and practical applications. Deep contemplation of a situation could be an epistemological choice for social scientists. It is a fundamentally different approach to research, whereby the investigator is researching not only the object, but also the situation of research and herself/himself in it. Contemplating is a dual way of approaching the truth. It does not mean that the researcher is mentally divided; on the contrary she/he wants to be complete and achieve the unity of being as a researcher-human being and as an element of the situation (psychosocial and historical). Contemplating enables researchers to see how the mind works and create images and reports from the field: What is available for the mind and what is silent or repressed because of the dominating rhetoric of description and rhetoric of feeling? Contemplation is not only analysis, it is also an ethical choice of stopping here and now to see the situation clearly and reporting it together with all th reservations that could result from the mindfully observed interaction of mind, self, and situation at one historical moment.
Czym jest dobrostan pracownika i jakie jest jego znaczenie w ogólnym szczęściu jednostki? Jaką rolę w życiu zawodowym odgrywają emocje i jakie funkcje pełnią w zarządzaniu organizacją? Jak różnią się menedżerowie pod względem doświadczanych emocji i dobrostanu od osób niepełniących funkcji kierowniczych? Jakie typy dobrostanu pracownika można wyróżnić i jakim profilem emocjonalnym się cechują? To tylko wybrane pytania, na które Autorka próbowała odpowiedzieć, dokonując gruntownej analizy literatury przedmiotu i przeprowadzając szeroko zakrojone badania. Niniejsza pozycja wzbogaca dynamicznie rozwijający się nurt badań nad dobrostanem pracownika i jego emocjami, uzupełniając lukę na rynku wydawniczym dotyczącą zagadnień związanych z doznaniami afektywnymi pracownika. Magdalena Jaworek pragnie przybliżyć w niniejszej pracy problematykę związaną z afektywną stroną dobrostanu pracownika, ze szczególnym uwzględnieniem dobrostanu menedżerów. Autorka powołuje się na obszerną i kompletną literaturę oraz przedstawia wyniki badań prowadzonych na imponującej próbie ponad 3000 pracowników. Książka stanowi bardzo owocną formę syntezy problematyki oraz dyskusji z innymi publikacjami, porusza tematykę rzadko podejmowaną przez psychologów pracy i teoretyków zarządzania, a także zawiera autorski wkład w rozumienie emocji związanych z pracą. Z recenzji prof. dr hab. Barbary Kożusznik Magdalena Jaworek – doktor nauk o zarządzaniu, magister psychologii. Adiunkt w Zakładzie Zachowań Organizacyjnych Instytutu Ekonomii, Finansów i Zarządzania na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zainteresowania naukowe ukierunkowała na obszary związane z psychologią pracy i organizacji, skupiając uwagę na wypaleniu zawodowym, pracoholizmie, zaangażowaniu w pracę oraz emocjach związanych z pracą. Autorka i współautorka artykułów w recenzowanych czasopismach o międzynarodowym zasięgu. Przeprowadza również badania i sporządza analizy na potrzeby przedstawicieli świata biznesu.
W jakim stopniu pojęcie kontaktu może stanowić efektywne narzędzie rozpoznawania współczesnej rzeczywistości kulturowej? Jak powtórzenie na polu naukowym przez badacza performatywnego gestu artystów – wyodrębnienia, wskazania i zdefiniowania przestrzeni oraz dynamiki relacji między podmiotami znajdującymi się z sobą w kontakcie – może w efektywny sposób przyczynić się do poszerzenia naszej wiedzy o świecie? Autorzy tekstów zebranych w niniejszym tomie próbują odpowiedzieć na te pytania, analizując wybrane zjawiska ze współczesnej rzeczywistości kulturowej w jej lokalnym i globalnym wymiarze. Szczególną uwagę zwracają na nowe, emergentne formy komunikacji i organizacji społecznej, które stały się możliwe wraz z upowszechnieniem dostępu do internetu. Autorzy skłaniają się w swoich analizach do krytycznej rewizji pojęcia kontaktu, wskazując na kluczowe znaczenie jego technologicznych, kulturowych i politycznych ramifikacji prowadzących nie tylko do powstawania nowych cyberplemion, ale także do wytwarzania spekulatywnych czy postfaktycznych wizji rzeczywistości. Zebrane propozycje przeformułowania i zaktualizowania istniejących definicji stref kontaktu służą postawieniu diagnozy sprawczości i skuteczności współczesnych aktywizmów społecznych, polityk nacjonalistycznych, spektakli życia politycznego i działań na polu sztuki, których media elektroniczne stały się integralną infrastrukturą. Zbiór szkiców zatytułowany Bądźmy w kontakcie! Strefy kontaktu jako narzędzie rozpoznawania współczesności poszerza horyzonty myślowe odbiorcy, uczy uważnej i porównawczej lektury, umożliwia zrozumienie najnowszych procesów kulturowych i społeczno-politycznych w Europie w XXI wieku. Zebrane eseje świetnie wypełniają zadanie badawcze postawione na wstępie, czyli „zdefiniowanie sposobów rozpoznawania współczesnej rzeczywistości kulturowej poprzez przemyślenie dynamiki zmian w techno‑ludzkich strefach kontaktu w XXI wieku”. To ważna publikacja zarówno dla kulturoznawców, jak i antropologów, socjologów czy teatrologów, co jednoznacznie świadczy o jej transdyscyplinarnym charakterze; zaś przystępny język i rzetelna kontekstualizacja historyczna, społeczna i kulturowa badanych zjawisk i problemów sprawiają, że tom jest odpowiedni nie tylko dla doświadczonych badaczy, ale także dla czytelników dopiero rozpoczynających studia nad przemianami współczesnych społeczeństw i świata. Z recenzji wydawniczej dr hab. Agnieszki Adamowicz-Pośpiech, prof. UŚ Ewa Bal · profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Katedrze Performatyki na Wydziale Polonistyki. W obszar jej zainteresowań naukowych wchodzą zagadnienia translacji międzykulturowej, mobilności kulturowej, nacjonalizmu, lokalności, dramaturgie mniejszości językowych, a także metodologie krytyczne z zakresu (de/post)kolonializmu, gender i queer studies oraz performatyki. Konrad Wojnowski · adiunkt w Katedrze Performatyki na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się teorią performatywności, filozofią komunikacji oraz wpływem mediów i technologii na kulturę. Obecnie realizuje grant badawczy Narodowego Centrum Nauki poświęcony probabilistycznym epistemologiom w sztuce XX i XXI wieku.
Przedsiębiorca może prowadzić działalność gospodarczą sam. Jeśli obsługa przedsiębiorstwa wymaga jasno zdefiniowanej pomocy innych ludzi, to można pozyskać ich wsparcie na podstawie umów o świadczenie usług. Obsługa przedsiębiorstwa wymaga jednak często bieżącej i zmiennej w czasie koordynacji pracy ludzkiej, dlatego narzędzia prawa cywilnego nie wystarczają. Przedsiębiorstwo może być efektywnie obsłużone jedynie za pomocą organizacji hierarchicznej, czyli opartej na prawie wewnętrznym i aktach stosowania prawa. To oznacza, że przedsiębiorca potrzebuje pomocy państwa – i państwo taką usługę publiczną oferuje. Państwo wyposaża przedsiębiorcę w kompetencję do powołania struktury przynależnej do rozproszonej administracji publicznej, a konkretnie do tak zwanej administracji świadczącej. Taką strukturę prawo nazywa zakładem pracy. A zatem przedsiębiorstwa, w tym przedsiębiorstwa prywatne, obsługiwane są przez organizacje publiczne. Wszystko to wydaje się szokujące, lecz to tylko pozór. Autor książki stara się wykazać, że zakwalifikowanie zakładów pracy do struktur administracji rozproszonej w żaden sposób nie jest sprzeczne z wolnością gospodarczą. Co więcej, właśnie takie zakwalifikowanie zakładów pracy czyni wolność gospodarczą realną. Bez tak rozumianej pomocy państwa nie tylko rozwój firm, ale i rozwój gospodarczy społeczeństw musiałyby się zatrzymać na poziomie zakładów rzemieślniczych, i to raczej tych mniejszych. Arkadiusz Sobczyk, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, teoretyk i praktyk prawa pracy oraz ochrony danych osobowych. Autor licznych publikacji, w tym dziewięciu monografii, a także redaktor komentarza do kodeksu pracy. Członek Komisji Prawniczej Polskiej Akademii Umiejętności oraz Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Pracy (2016–2018), były sędzia orzekający, radca prawny.
Zmiany na rynku bankowym spowodowane innowacjami cyfrowymi mają przełomowe znaczenie i wiodą do licznych usprawnień w funkcjonowaniu instytucji finansowych, istotnie ograniczając koszty i zwiększając elastyczność prowadzonej przez nie działalności. Innowacje cyfrowe w bankowości uwzględniają też w coraz większym stopniu aspekty społeczne, pomagają w oferowaniu produktów i usług bankowych osobom, które w przeszłości nie mogły lub nie chciały z nich w pełni korzystać.
Celem monografii jest zbadanie wpływu innowacji cyfrowych w bankowości na włączenie finansowe i cyfrowe społeczeństwa w krajach Unii Europejskiej, a zwłaszcza w Polsce. Główną tezą pracy, rozwijaną w jej części teoretycznej, jest stwierdzenie, że innowacje cyfrowe w bankowości pozytywnie oddziałują na otoczenie funkcjonowania banków, a przez to na ich modele biznesowe i sposób świadczenia usług bankowych. Podkreślane jest też, że regulacje rynku finansowego sprzyjają tworzeniu przyjaznego środowiska do wdrażania innowacji cyfrowych w bankowości. Druga część książki ma charakter empiryczny i służy weryfikacji głównej hipotezy badawczej.
Jest to nowe, całościowe ujęcie przełomowych innowacji. Monografia wyróżnia się aktualnością i reprezentatywnością. Dotychczasowe publikacje Autora plasują go w ścisłej czołówce specjalistów od neobankowości. Każdy, kto chce zrozumieć współczesne funkcjonowanie świata finansów, powinien sięgnąć po tę wartościową pozycję wydawniczą.
Z recenzji prof. dr. hab. Jana Krzysztofa Solarza, Społeczna Akademia Nauk
Autor ma szeroką wiedzę o funkcjonowaniu, przeobrażeniach i regułach gry konkurencyjnej w sektorze finansowym, umiejętności stosowania metod analizy i syntezy. Krąg odbiorców to studenci kierunków ekonomicznych, w szczególności piszący prace dyplomowe; eksperci zajmujący się zagadnieniami polityki innowacyjnej i rozwiązywaniem problemów wykluczenia społecznego; młodzi naukowcy poszukujący inspiracji do dalszych prac badawczych.
Z recenzji prof. dr hab. Doroty Korenik, Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu
Dr Mateusz Folwarski – adiunkt w Katedrze Bankowości i Globalnego Systemu Finansowego w Instytucie Finansów Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie oraz wykładowca przedmiotów bankowych w Instytucie Ekonomii, Finansów i Zarządzania na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor wielu publikacji z zakresu bankowości, nowych technologii, innowacji finansowych, a także ekspertyz z dziedziny finansów i rynku bankowego, m.in. dla Centrum Analiz Klubu Jagiellońskiego, Warszawskiego Instytutu Bankowego oraz Ośrodka Badań i Analiz Systemu Finansowego Alterum.
Analizy ujęte w książce koncentrują się wokół tematyki akademickiego kształcenia przyszłych nauczycielek i nauczycieli wczesnej edukacji w obszarze ich kompetencji międzykulturowych. Autorka przedstawia podstawy edukacji międzykulturowej, koncepcje rozwijania umiejętności służących pokojowemu funkcjonowaniu w zróżnicowanym świecie oraz modele procesu uczenia się odnoszone do studentek i studentów pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej. Ukazane tło teoretyczne stanowi wprowadzenie do propozycji cyklu zajęć mających na celu rozwijanie kompetencji międzykulturowych w szkole wyższej.
„Katarzyna Smoter porusza zagadnienia istotne z perspektywy społecznej. Proponowane rozwiązania stanowią alternatywę dla innych schematów myślenia o edukacji do integracji w społeczeństwie wielokulturowym. Niniejsza książka jest godna polecenia nie tylko nauczycielom kształcenia początkowego, ale także przedstawicielom nauk społecznych, studentom, wychowawcom i pedagogom – praktykom pracującym w placówkach oświatowych."
Z recenzji dr hab. Ewy Pasterniak-Kobyłeckiej, prof. UZ
Katarzyna Smoter – absolwentka pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej i socjologii, uzyskała stopień doktora w zakresie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika na Uniwersytecie Jagiellońskim. Obecnie jest adiunktem w Zakładzie Pedagogiki Szkolnej i Dydaktyki Akademickiej Instytutu Pedagogiki UJ. Autorka i współautorka 27 artykułów naukowych i rozdziałów w monografiach. Prowadzi zajęcia z zakresu edukacji międzykulturowej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Uczestniczka programu MNiSW „Mistrzowie Dydaktyki”.
Dzięki niemu wiosna jest jeszcze piękniejszaCollingwood Cherry Ingram był typowym wcieleniem zamożnego brytyjskiego przyrodnika-dżentelmena z początku XX wieku. Wychowany wśród sielskich krajobrazów hrabstwa Kent, od małego kolekcjonował rośliny i obserwował ptaki, by z czasem zostać uznanym ornitologiem. Badania prowadził nawet w okopach I wojny światowej, gdy służył na froncie w północnej Francji.Po wojnie Ingram porzucił jednak ptaki dla innej wielkiej miłości: w czasie swych podróży do Japonii zakochał się w sakurze, czyli ozdobnych wiśniach mających wiele pięknych odmian. Gdy w 1926 roku po raz kolejny wybrał się tam w poszukiwaniu nowych okazów, był wstrząśnięty tym, co zobaczył: krajobraz zdominowała jedna klonowana odmiana sakury, którą zaczęto wykorzystywać jako symbol ekspansjonistycznych ambicji Japonii. Najbardziej poruszył go brak rosnących niegdyś w tym kraju pięknych wiśni o wielkich białych kwiatach. Wtedy poprzysiągł, że przywróci dawną odmianę jej ojczyźnie. W tym celu udał się do swojego angielskiego ogrodu.Anglik, który ocalił japońskie wiśnie to barwny portret ekscentrycznego przyrodnika, zarys splecionych losów Wielkiej Brytanii i Japonii w XX wieku oraz historia drzewa, którego kwiaty budzą zachwyt na całym świecie.Opowieść o pasji, która połączyła człowieka, roślinę i dwa kraje. Ta czarująca książka pokazuje, jak wiele świat zawdzięcza Ingramowi.Kirkus ReviewsPełna empatii, wysublimowana i wciągająca biografia. Książka o niezwykłym uroku, a przy tym bogata w wiedzę przyrodniczą i historyczną. Już nigdy nie spojrzycie tak samo na japońskie wiśnie.The GuardianAbe łączy warsztat historyczki i zacięcie kulturoznawczyni z pasją do opowiadania o ludzkich losach, pokazując, w jaki sposób zapaleńcy tacy jak Collingwood Ingram wpływają na nasze życie.BooklistWyjątkowa książka, doskonale napisana i fascynująca, prawdziwa uczta dla ogrodników amatorów, miłośników wiśni i pasjonatów historii.Financial TimesNaoko Abe japońska dziennikarka i autorka książek non-fiction, od 2001 roku mieszka w Londynie. Jej wydana po japońsku biografia Collingwooda Ingrama zdobyła w 2011 roku prestiżową nagrodę Japońskiego Klubu Eseistów. Później autorka przygotowała uzupełnioną o nowe treści wersję dla czytelnika anglojęzycznego. Naoko Abe gra na fortepianie, zwłaszcza muzykę klasyczną, i praktykuje jogę.
Analizy zaprezentowane w książce koncentrują się wokół problematyki ewaluacji edukacyjnej. Autorka omawia teoretyczne podstawy badań ewaluacyjnych oraz postawy nauczycieli wobec ewaluacji, umieszczając je w kontekście zawodowym i tożsamościowym. Przyjmując metodologiczną perspektywę badań mieszanych, przedstawia przeprowadzone przez siebie analizy, zarówno ilościowe, jak i jakościowe. Publikacja stanowi opis zróżnicowania postaw badanych wobec ewaluacji zewnętrznej, wewnętrznej i autoewaluacji oraz różnorodności sposobów rozumienia edukacji przez poszczególnych uczestników tego procesu.
Rozprawa jest przykładem projektu umieszczonego na pograniczach i przecięciach wielu współczesnych, często niedocenianych w praktyce badawczej, dyskursów pedeutologicznych. Za bardzo trafną uznaję decyzję o wyborze ewaluacji jako przedmiotu zainteresowań. Należy to docenić w sytuacji, w której ewaluację w teorii i praktyce pedagogicznej zwykło się traktować w sposób powierzchowny, niepoparty pogłębionymi studiami wypracowanych dotychczas koncepcji, nurtów i modeli. Autorka swobodnie porusza się pomiędzy psychologią, ewaluacją oraz pedagogiką, nie tracąc z pola widzenia przyjętych celów. Przeprowadzone w takiej konwencji badania w nowym świetle przedstawiają osobę i pracę współczesnego nauczyciela.
Z recenzji prof. dr. hab. Henryka Mizerka przygotowanej na konkurs PTP
Autorka burzy stereotypy panujące wokół ewaluacji i rozwiewa mity z nią związane. Z pewnością książka Zuzanny Sury stanowi ważny wkład w rozwój nauk pedagogicznych, w zakresie pedeutologicznym, dydaktycznym i pedagogiki szkoły wyższej. Należy się spodziewać, że w pierwszej kolejności publikacja trafi do akademików. Zasadne jest również to, aby ją dystrybuować wśród praktyków – nauczycieli, dyrektorów szkół i innych osób zajmujących się ewaluacją. Gorąco polecam lekturę tej książki także tym, którzy odpowiadają za politykę edukacyjną.
Z recenzji wydawniczej dr hab. Anny Perkowskiej-Klejman
Zuzanna Sury – asystent w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uzyskała wyróżnienie Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego w konkursie na najlepszą rozprawę doktorską obronioną w 2019 roku oraz Rady Wydziału Filozoficznego UJ za Tożsamościowe i zawodowe uwarunkowania postaw nauczycieli wobec ewaluacji własnej pracy. Prowadzi kursy związane z ewaluacją edukacyjną i metodologią badań pedagogicznych. W jej aktywności naukowej istotną funkcję pełnią dotychczasowe doświadczenia zawodowe. Pracowała w młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym i w szkole podstawowej.
Krótkowzroczny strateg nie zwraca uwagi na zmiany potrzeb klientów. W zażartej konkurencji z głównym rywalem nie zauważa też przełomowych zmian technologii. Nie dostrzega problemów społecznych, zmian klimatu, biedy. Podobnie potrafi przeoczyć konkurenta, nie może więc wygrać rywalizacji rynkowej. Ten sam strateg, którego obarcza się odpowiedzialnością za porażki, jest jednak ojcem wcześniejszych sukcesów firmy. Oskarżanie menedżera o krótkowzroczność to droga donikąd, zwykłe szukanie winnego. Zrozumienie krótkowzroczności strategicznej wymaga głębszego, szerszego oraz rzetelnego spojrzenia. Otwiera ono drogę do właściwego zrozumienia strategii, do wdrażania lepszych rozwiązań, a dalej – do przyszłych sukcesów firmy. Warto więc zająć się krótkowzrocznością strategiczną, bowiem rozwiązanie problemów, które to zjawisko wywołuje, zawiera obietnicę lepszej i długiej przyszłości firm. „Przedstawiona monografia jest dziełem oryginalnym, które nie ma swojego odpowiednika w piśmiennictwie polskim, a nawet w światowym. Stanowi doskonałe opracowanie w obszarze zarządzania strategicznego, co czyni z niej ważną pozycję referencyjną w dyscyplinie nauk o zarządzaniu i jakości. Zamieszczenie praktycznych przykładów czyni z opracowania dzieło o charakterze nie tylko stricte naukowym, ale i aplikacyjnym, co jest jednym z ważnych postulatów charakterystycznych dla dyscypliny nauk o zarządzaniu. Kolejną wartością publikacji jest zaproponowanie ramy teoretycznej do badania krótkowzroczności, z jednoczesnym eksponowaniem uwarunkowań jednostki-człowieka oraz interakcji międzyludzkich”. Z recenzji prof. dr hab. Ewy Stańczyk-Hugiet Wojciech Czakon – profesor nauk ekonomicznych, twórca i kierownik Katedry Zarządzania Strategicznego na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Wcześniej pracownik Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, gdzie stworzył Katedrę Teorii Zarządzania. Wieloletni wykładowca MBA Wyższej Szkoły Bankowej w Chorzowie. Interesuje się zjawiskami międzyorganizacyjnymi, strukturami i strategiami firm wobec ważnych aktorów otoczenia. Zgłębiając behawioralne uwarunkowania strategii (m.in. preferencje, interpretacje, zaufanie), otwiera drogę do skuteczniejszych zachowań strategicznych firm. Autor ponad 200 publikacji z zakresu zarządzania strategicznego w polskich i międzynarodowych czasopismach naukowych. Redaktor wydań specjalnych dotyczących koopetycji (m.in. w „Long Range Planning”, „Industrial Marketing Management”, „International Studies of Management & Organization”). Kierownik projektów badawczych finansowanych ze środków Narodowego Centrum Nauki, Horyzont 2020 oraz 7 Programu Ramowego UE. Członek naukowych organizacji krajowych (Komitet Nauk Organizacji i Zarządzania Polskiej Akademii Nauk) i zagranicznych (Academy of Management, European Academy of Management, International Society for Professional Innovation Management, European Institute for Advanced Studies in Management). Profesor wizytujący uczelni polskich, włoskich i francuskich.
Monografia Wobec postpamięci stanowi analizę porównawczą oraz interpretację twórczości literackiej tak zwanej generacji „po” – a więc drugiego pokolenia Żydów w Polsce po Holokauście – w świetle pytań o wpływ postpamięci na tożsamość i świadomość osób urodzonych po wojnie i o możliwość tworzenia własnych narracji wśród odziedziczonych wspomnień. Anna Kuchta śledzi wątki autobiograficzne w utworach, które mogą być odczytane jako deklaracje tożsamościowe, autorstwa sześciu polskich pisarzy urodzonych w latach czterdziestych i pięćdziesiątych w rodzinach ocalałych z Zagłady: Ewy Kuryluk (ur. 1946), Bożeny Keff (ur. 1948), Romana Grena (ur. 1951), Magdaleny Tulli (ur. 1955), Agaty Tuszyńskiej (ur. 1957) i Moniki Sznajderman (ur. 1959). Badaczka eksploruje zagadnienie postpamięci w polskim kontekście historyczno-politycznym i ukazuje wielowymiarowość strategii tożsamościowych przedstawicieli pokolenia „po”. Książka Anny Kuchty stanowi istotny wkład w zrozumienie zjawiska pamięci i postpamięci drugiego pokolenia polskich Żydów po Zagładzie, uwikłanego w bardzo szczególne uwarunkowania społeczno-kulturowo-polityczne. Z recenzji prof. dra hab. Stanisława Obirka Anna Kuchta – absolwentka Katedry Porównawczych Studiów Cywilizacji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, doktor nauk humanistycznych w zakresie nauk o kulturze i religii (2019). Interesują ją kondycja kultury współczesnej oraz zagadnienia postpamięci i tożsamości kulturowej w XX i XXI wieku. Pasjonuje się również japońską literaturą i kulturą popularną (w tej perspektywie bada powieść Genji Monogatari). Jest redaktorką magazynu „Maska” i pisma „The Polish Journal of Aesthetics”, stypendystką SYLFF (The Ryoichi Sasakawa Young Leaders Fellowship Fund).
W XX wieku Węgry przeszły niezwykle złożoną ewolucję w polityce zagranicznej. W chwili przejęcia władzy przez komunistów w 1948 roku Budapeszt został podporządkowany Moskwie. Zależność ta stopniowo się zmniejszała, dzięki czemu w 1968 roku János Kádár mógł pełnić funkcję negocjatora między Czechosłowacją a ZSRR. W czasie kryzysu w Polsce w latach 1980–1981 węgierscy przywódcy sceptycznie odnosili się do skutków interwencji zbrojnej w PRL, choć uważali NSZZ „Solidarność” za wroga socjalizmu. Po 1989 roku polityka zagraniczna Budapesztu na nowo stała się niezależna i wielowektorowa. Za szczególnie ważne należy uznać działania mające na celu wsparcie diaspory węgierskiej żyjącej w krajach sąsiednich. Tak zwana polityka narodowa była najbardziej widoczna w relacjach z Rumunią, Słowacją, Ukrainą i Serbią. Węgry z racji geograficznego położenia stanowią swego rodzaju pomost między Wschodem a Zachodem. Węgierskie elity uważają relacje z zachodnimi krajami za bardzo ważne, przy czym zwracają się ku Wschodowi zawsze wtedy, kiedy chcą pokazać swoją niezależność. Wschód kojarzy im się z kolebką narodu, dawną potęgą i poczuciem bezpieczeństwa. Po 1956 roku pierwszymi państwami (nie licząc demoludów), które uznały reżim Kádára, były kraje azjatyckie, a pod koniec lat 80. Budapeszt nawiązał relacje z Koreą Południową i odnowił stosunki z Chinami. W XXI wieku sztandarową koncepcją w polityce zagranicznej Węgier jest „otwarcie na Wschód”. Jako jeden z pierwszych krajów w Europie dostrzegły one potencjał w handlu i współpracy z ChRL, ale chwalenie „chińskiej drogi demokracji” i stwierdzenia, że Węgrom bliżej do Ankary, Moskwy i Pekinu, mogą budzić niepokój nie tylko w Brukseli, ale także w innych stolicach Unii Europejskiej. Krytycy uważają, że kierunek wschodni nie ma racji bytu, ponieważ realne kontakty (głównie gospodarcze) łączą Budapeszt z gospodarkami starej Unii.
Książka jest bardzo ciekawie napisana i wciągająca. Autorce udało się wypracować specyficzny rodzaj dyskursu: z jednej strony trzyma się konsekwentnie naukowości, z drugiej ciąży ku swobodzie eseistycznej. Nie ma cienia wątpliwości, że mamy do czynienia z dyskursem naukowym, ale jego surowość zostaje złagodzona silnym wyeksponowaniem podmiotu piszącego, delikatną skłonnością do metaforyzacji wypowiedzi, jednoznaczną sugestią, że lektury nie da się zredukować do samych tylko struktur, ponieważ doświadczenie somatyczne odgrywa w nim wielką rolę. Pani Folta-Rusin czyni z paratekstów coś więcej, gdyż to właśnie one składają się na zbiór „materialnych realizacji”, które w szczególny sposób reprezentują dzieło sztuki literackiej. Jak sama stwierdza, interesuje ją przede wszystkim „oglądanie książek i czytanie towarzyszących tekstowi obrazów”. Sprawia to, że prawdziwym przedmiotem jej rozprawy staje się ściśle powiązana z wizualnością semiosfera, tylko pozornie przynależna do pola marginesów, w rzeczywistości znacząco kształtująca sposoby lektury. To jeden z najważniejszych elementów decydujących o wartości tej rozprawy. Z recenzji prof. Adama Dziadka Anna Kazimiera Folta-Rusin – literaturoznawczyni, absolwentka polonistyki, asystentka w Katedrze Lingwistyki Komputerowej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się związkami literatury i obrazu, kulturą wizualną, a także badaniem literatury współczesnej. Publikowała między innymi w „Śląskich Studiach Polonistycznych”, w półroczniku „Społeczeństwo, Edukacja, Język” oraz w „Zeszytach Artystycznych”. Autorka bloga literackietwarze.wordpress.com, na którym zamieszcza recenzje i eseje krytyczne.
Książka Komunikacja międzykulturowa albo lepiej nie wychodź zdomu ma służyć nie tylko poznaniu różnic kulturowych czy kulturowegokontekstu komunikacji, lecz również kształtowaniu umiejętności porozumiewaniasię oraz budowania więzi między ludźmi i społeczeństwami różnych krajówniezbędnych w obecnym wielokulturowym świecie. Publikacja ma charakterinterdyscyplinarny, łącząc ze sobą niezależne sfery nauki, takie jakkulturoznawstwo, antropologia, nauki o zarządzaniu oraz teoria komunikacji, alezasadniczo łącząc teorię z praktyką.Komunikacja międzykulturowa jestobszarem teorii i umiejętnością, której można i aktualnie trzeba się nauczyć,gdyż może być znakomicie wykorzystywana przy wszelkiego rodzaju kontaktachmiędzykulturowych i międzynarodowych nie tylko przez środowiska gospodarcze czydyplomatyczne, lecz także przez każdego z nas. Nasze codzienne życie, praca,spotkania z sąsiadami, sposób spędzania wolnego czasu, marzenia i planywykraczają poza granice jednej kultury. Przyjęcie założenia, że to, co obce lubinne, może być korzystne dla nas, przychodzi nam bez trudu w momencie wyborówkonsumenckich w galeriach handlowych. Gorzej niestety jest w stosunkachmiędzyludzkich. Ta książka powstała po to, aby to zmienić.DanutaGlondys anglistka, politolog i doktor kulturoznawstwa. DyrektorWydziału Kultury Urzędu Miasta Krakowa (19931999) i Stowarzyszenia WillaDecjusza (20012016), wieloletnia ekspertka Komisji Europejskiej, wykładowcapolskich i zagranicznych uczelni. Pasjonatka wypraw i odkrywania świata;podróżowała po ponad 35 krajach w Afryce, Azji i AmerycePołudniowej.Małgorzata Bednarczyk naukowiec i praktykzarządzania przedsiębiorstwami oraz organizacjami międzynarodowymi. Profesorzarządzania uczelni polskich i zagranicznych. Inicjator porozumień międzyzagranicznymi uczelniami i firmami. Prywatnie podróżnik zainteresowanazwłaszcza wyprawami po Azji i Ameryce oraz Europie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
