W tomiku opisano historię rozwoju, konstrukcję, cechy eksploatacyjne, dane techniczne oraz zastosowanie bojowe sowieckiego taktycznego zestawu rakietowego 9K79 Toczka oraz jego zmodernizowanej wersji Toczka-U. Jego uzbrojenie stanowią rakietowe pociski balistyczne 9M79F, 9M79K i 9M79B (odłamkowo-burzące, kasetowe i jądrowe). Zestawy 9K79 Toczka znajdowały się lub nadal się znajdują w uzbrojeniu sił zbrojnych: Związku Sowieckiego/Rosji, Bułgarii, Czechosłowacji, Czech, Słowacji, Niemieckiej Republiki Demokratycznej, Ukrainy i Polski (4 wyrzutnie w latach 1988-2005). Były użyte bojowo przez Armię Rosyjską w obu wojnach czeczeńskich (1994-1996 i 2000-2001) oraz w konflikcie z Gruzją w 2008 r. Systemy Toczka i Toczka-U są wykorzystywane od 2022 r. w wojnie Rosji z Ukrainą przez obie strony tego konfliktu.
W tomiku przedstawiono historię powstania, opis konstrukcji, uzbrojenie, przeprowadzone modernizacje i losy sowieckich/rosyjskich atomowych krążownikow rakietowych proj. 1144. (krypt. Orłan). Okrętów tego typu zbudowano w Związku Radzieckim cztery, a obecnie w służbie pozostaja dwa: Piotr Wielikij oraz Admirał Nachimow. Są to obecnie nie licząc od lat remontowanego i aktualnie przeznaczonego do oddania na złom lotniskowca Admirał Kuzniecow największe okręty nawodne Marynarki Wojennej Rosji. Bhyły to jedyne sowieckie okręty o napędzie atomowym. Długotrwały okres budowy (1974-1998) sprawił, że każdy z czterech okrętów różnił się od pozostałych uzbrojeniem i wyposażeniem elektronicznym. Te prawdziwe monstra, o wyporności pełnej 24 500 t, były przeznaczone do zwalczania amerykańskich lotniskowcow i strategicznych okrętów podwodnych. Wysokie koszty ograniczyły serię do czterech jednostek. Kosztowna i niezbyt profesjonalna eksploatacja spowodowały ich stosunkowowo szybkie wycofanie z linii. Tekst jest zilustrowany 56 zdjęciami, 3 rys., 13 tabelami, 2 zestawami rzutów z boku i z góry oraz 2 barwnymi przykladami kamuflażu okrętu.
W tomiku przedstawiono historię powstania, opis konstrukcji, przeprowadzone modernizacje i użycie bojowe amerykańskiego pokładowego samolotu myśliwskiego Grumman F-14 Tomcat. Był to samolot specjalnie zaprojektowany dla dywizjonów lotnictwa pokładowego pełniących służbę na lotniskowcach marynarki wojennej USA. F-14 Tomcat jest uznawany za pierwszy amerykański samolot bojowy IV generacji wprowadzony do służby liniowej. Był to typowy myśliwiec przechwytujący i przewagi powietrznej, bez zaawansowanych systemów do zwalczania obiektów naziemnych i nawodnych. Zaprojektowano go i początkowo przeznaczono do niszczenia sowieckich przeciwokrętowych pocisków rakietowych dalekiego zasięgu, których zadaniem było niszczenie lotniskowców US Navy. W latach 1970-1992 wyprodukowano 712 samolotówF-14, w tym 80 na eksport do Iranu. Ostatnią maszynę tego typu wycofano z eksploatacjiw lotnictwie US Navy w 2006, natomiast w Islamskiej Republice Iranu samoloty F-14 pełnią słuzbę w lotnictwie wojskowym do dzisiaj. Tekst jest zilustrowany 44 zdjęciami, 4 rys., 1 tabelą oraz 6 barwnymi przykladami kamuflażu.
W tomiku przedstawiono historię powstania, opis konstrukcji, uzbrojenie, przeprowadzone modernizacje i losy brytyjskiego lotniskowca HMS Eagle z okresu II wojny światowej. Bardzo zagmatwane i interesujace są początkowe lata jego istnienia. Został zamówiony dla Marynarki Wojennej Chile jako pancernik Almirante Cochrane, ale wybuch I wojny światowej wstrzymał jego budowę. Później kontynuowano ją po zmianie przeznaczenia okrętu. Ostatecznie wszedł do służby w Royal Navy w 1924 r. jako lotniskowiec. Podczas II wojny światowej w walkach na Morzu Śródziemnym Eagle stał się istnym pogromcą floty włoskiej. Od 10 kwietnia 1940 r. jego lotnictwo pokładowe zatopiło 9 niszczycieli, okręt podwodny, pomocniczy stawiacz min i 4 transportowce oraz uszkodziło niszczyciel, torpedowiec, zbiornikowiec i transportowiec. Tekst jest zilustrowany 39 zdjęciami, 3 rys., 4 tabelami, 4 zestawami rzutów z boku i z góry oraz 4 barwnymi przykladami kamuflażu okrętu.
W tomiku przedstawiono historię powstania, opis konstrukcji, wersje i użycie bojowe amerykańskiego samolotu wielozadaniowego Lockheed Martin F-35 Lightning II. F-35 to dziś najlepszy i najnowocześniejszy samolot myśliwski świata. Jest on także uznawany za najskuteczniejszą maszynę uderzeniową i mającą największe szanse na przetrwanie we wrogim środowisku. Jednym z ważnych założeń programu F-35 była redukcja kosztów,osiągnięto to projektując samolot spełniający (w trzech dedykowanych odmianach)wymagania wszystkich rodzajów sił zbrojnych, a tym samym zastępujący wiele dotychczas używanych typów. Myśliwiec posiada wysoko wyspecjalizowane czujniki, które zbierają dane i prezentują je pilotowi w sposób syntetyczny i łatwy do zrozumienia. Poprawia toznacznie świadomość sytuacyjną pilota i skraca proces decyzyjny, pozwalając mu w maksymalnym stopniu skupić się na wykonaniu zadania bojowego. Dzięki czemu użyteczność w walce F-35 jest znacznie większa niż starszych maszyn. Oprócz lotnictwa wojskowego USA samolot F-36 został zakupiony przez kilkanaście innych państw, w tym przez Polskę (32 egz.) i krąg nabywców stale się rozszerza. Tekst jest zilustrowany 70 zdjęciami, 4 rys., 2 tabelami oraz 6 barwnymi przykladami kamuflażu.
Fregaty typu Oliver Hazard Perry (FFG 7) były jednymi z najliczniej produkowanych okrętów nawodnych średniej wielkości po II wojnie światowej.
W stoczniach amerykańskich, jak też australijskiej, hiszpańskiej i tajwajskiej powstało łącznie 71 takich jednostek. Choć obecnie żadna już nie nosi bandery ze "Stars and Stripes", sporo fregat wycofanych ze służby w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych Ameryki (US Navy) trafiło do flot państw zaprzyjaźnionych. Obecnie operują one w ośmiu krajach, w tym w Polsce.
Od Wydawcy
Pierwsze na rynku wydawniczym opracowanie przedstawiające historię wykorzystania przez Niemców w latach 20. i 30. XX wieku, a także podczas II wojny światowej pałaców na Dolnym Śląsku do początkowo tajnego, pod płaszczykiem szkół sportowych, a później już jawnego szkolenia przedwojskowego młodzieży. Program tajnych szkoleń przedwojskowych, których celem było skrócenie czasu potrzebnego na szkolenie rekrutów zmobilizowanych w okresie późniejszym, po osiągnięciu pełnoletniości, do wojska zainicjowało w 1924 roku ministerstwo obrony Republiki Weimarskiej. Od 1933 r. program szkoleń przedwojskowych w pałacach na Dolnym Śląsku kontynuowały władze III Rzeszy. Oczywiście oprócz zajęć sportowych, nauki musztry i strzelania wpajano młodzieży ideologię narodowego socjalizmu. Nadzór nad tymi placówkami, które nosiły nazwę HJ-Reichsportschule, sprawowały władze Hitler-Jugend. Autor opisał palcówki tego typu na terenie III Okręgu Wojskowego we Wrocławiu, który wspierał je finansowo.
W tomiku przedstawiono historię powstania, opis konstrukcji, przeprowadzone modernizacje i losy japońskich lotniskowców Shokaku i Zuikaku z okresu II wojny światowej. Stanowiły one rozwinięcie wcześniejszych konstrukcji Soryu i Hiryu. Przy ich projektowaniu skorzystano z istniejących rysunków konstrukcyjnych ww. lotniskowców i z doświadczeń uzyskanych w trakcie ich eksploatacji. Postanowiono zwiększyć wyporność i wymiary zachowując dwupokładowy układ hangarów dla samolotów. Potężna siłownia zapewniała im dużą prędkość marszową i maksymalną. W efekcie okręty te okazały się bardzo udanymi konstrukcjami, ale nie stały się podstawą do budowy dużej liczby lotniskowców tej wielkości dla Cesarskiej Marynarki Wojennej Japonii podczas II wojny światowej. Tekst jest zilustrowany 38 zdjęciami, 4 rys., 3 tabelami, 9 mapami, 4 zestawami rzutów z boku i z góry oraz 4 barwnymi przykladami kamuflażu okrętu.
W tomiku przedstawiono historię powstania, opis konstrukcji, przeprowadzone modernizacje i losy japońskich lotniskowców Soryu i Hiryu z okresu II wojny światowej. Przy wyporności o połowę mniejszej niż wielkie lotniskowce floty Kaga i Akagi miały dwupokładowy hangar dla samolotów, dzięki czemu zabierały niemal tyle samo maszyn pokładowych. Potężna siłownia zapewniała im odpowiednio dużą predkość marszową i maksymalną, co wraz z pojemnymi zbiornikami paliwa umożliwało im operowanie na oceanach. Pomimo swoich wad, okręty te okazały się na tyle udanymi konstrukcjami, że stanowiły podstawę do budowy kolejnych lotniskowców Cesarskiej Marynarki Wojennej Japonii podczas II wojny światowej. Tekst jest zilustrowany 39 zdjęciami, 2 rys., 2 tabelami, 5 mapami, 4 zestawami rzutów z boku i z góry oraz 6 barwnymi przykladami kamuflażu okrętu.
Publikacja zwiera szczegółowy opis: historii powstania, budowy części jezdnej i artyleryjskiej, wykorzystywanej amunicji i zastosowania bojowego 122 mm haubicy samobieżne 2S1 Goździk wprowadzonych do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1972 roku. Jest to najbardziej na świecie rozpowszeniony typ haubicy samobieżnej (wyprodukowano blisko 10 000 egz.). Piersze haubice 2S1 Wojsko Polskie otrzymało w 1972 roku. W szczytowym momencie, w latach 90. XX wieku, WP miało 534 egz. wozów 2S1. W 2021 roku Polska miała jeszcze 332 haubice samobieżne 2S1, które znajdowały się w zapasach wojska oraz w dywizjonach artylerii samobieznej. W okresie kwiecień-maj 2022 r. część tych wozów (co najmniej 20) przekazano armii ukraińskiej, które odpiera agresję Rosji rozpoczętą 24 lutego 2022 r. W książce opisano również kilka wersji rozwojowych haubicy samobieznej 2S1 oraz pojazdy bojowe zbudowane w kilku krajach na jej podwoziu. Aktualnie haubica samobieżna 2S1 pozostaje w uzbrojeniu armii ok. 40 państwa świata.
Pierwsza tak obszerna publikacja książkowa gromadząca dostępne w chwili obcenej informacje o samochodzie osobowo-terenowym Tarpan i jego wersjach, a także o prototypach innych samochodów projektowanych w latach 70. i 80. XX wieku z myślą przede wszystkim o zastosowaniu w sektorze gospodarki rolnej. Przedstawiono rozwój koncepcji samochodu dla rolnictwa, różne pomysły biur projektowych i prototypy przez nie opracowane, genezę i proces tworzenia Fabryki Samochodów Rolniczych w Antoninku pod Poznaniem, gdzie produkowano seryjnie samochody Tarpan oraz koncepcje jego modernizacji w latach 80. W kolejnym tomie serii będzie opisany wojskowy samochód osobowo-terenowy Honker, który w prostej linii wywodzi się z pojazdu Tarpan.
W rozpoczętej przez Federację Rosyjską 24 lutego 2022 roku wojnie przeciwko Ukrainie artyleria odgrywa rolę decydującą, odpowiadając za 60, lub nawet 70-80%, strat ponoszonych przez wojska obu stron.W Rozdz. I i II omówiono historię rozwoju i tradycje Wojsk Rakietowych i Artylerii (WRiA) Sił Zbrojnych Ukrainy od ich powstania w momencie rozpadu Związku Radzieckiego w 1991 roku do końca 2022 roku. Przedstawiono podstawowe wnioski wynikające z użycia ukraińskiej artylerii, zarówno w toku trwających osiem lat walk o Donbas, jak i dziesięciomiesięcznych zmagań podczas odpierania rosyjskiej agresji na pełną skalę (od 24 lutego do 31 grudnia 2022 roku).W Rozdz. III opisano oddziały WRiA SZ Ukrainy, ich historia i tradycje bojowe w trwającej od 2014 roku wojnie o zachowanie niepodległości. W kolejnych dwóch rozdziałach (Rozdz. IV i V) przedstawilono ponad 40 systemów artyleryjskich i rakietowych SZ Ukrainy, z podziałem na poradzieckie i otrzymane od zachodnich sojuszników już w toku wojny. Świadomie pominięto lufową artylerię przeciwlotniczą i licznie występujące w Ukrainie przeciwpancerne pociski kierowane (ppk), które Autorzy opisza w odrębnyej monografii. Tekst uzupełnia 498 zdjęć, 11 tabel i 1 rysunek.
Od Wydawcy Monografia Jacka Bilskiego o przeciwpancernym pocisku kierowanym 3M6 Trzmiel to 4. tom nowej serii publikacji Agencji Wydawniczej CB "Broń i Wyposażenie Wojska polskiego". Stanowi ona uzupełnienie "Typów Broni i Uzbrojenia - najdłużej wydawanej na świecie, od 1970r., serii publikacji o technice wojskowej. 3M6 Trzmiel (ros. 3M6 Szmiel, kod NATO AT-1 Snapper) był pierwszym produkowanym seryjnie w Związku Sowieckim przeciwpancernym pociskiem kierowanym (dalej - ppk). Został przyjęty do uzbrojenia Armii Sowieckiej w dniu 1 sierpnia 1960r. W następnych latach ppk 3M6 zakupiły wszystkie państwa członkowskie Układu Warszawskiego (z wyjątkiem Albanii i Czechosłowacji). W latach 1964-1968 ppk 3M6 były produkowane w Zakładach Mechanicznych "Skarżysko" w Skarżysku-Kamiennej na podstawie licencji otrzymanej z ZSRS. W tym tez czasie weszły na uzbrojenie wielu jednostek Wojska Polskiego.
W tomiku przedstawiono historię powstania, opis konstrukcji, przeprowadzone modernizacje i losy krążowników rakietowych Proj. 1164 (Atłant). Ukończone w latach 19821989 jako tańsza wersja atomowych krążowników Proj. 1144 (Orłan), z napędem turbinami gazowymi. Poczynając od piątego okrętu serii miały być budowane wg ulepszonego Proj. 11641. Ostatecznie do służby weszły tylko trzy jednostki. Ich głównym zadaniem miała być walka z amerykańskimi lotniskowcami. Z powodu silnego uzbrojenia uderzeniowego (16 rakiet skrzydlatych Bazalt, później Wulkan) krążowniki nazywane były zabójcami lotniskowców. Główny okręt serii krążownik Moskwa zatonął w nocy z 13 na 14 kwietnia 2022 r. po trafieniu dwoma ukraińskimi rakietami RK-360 Neptun. Tekst jest zilustrowany 65 zdjęciami, 4 tabelami, 2 zestawami rzutów z boku i z góry oraz 3 barwnymi przykładami kamuflażu okrętu.
Podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 r. Wojsko Polskie oraz armia Ukraińskiej Republiki Ludowej rozpoczęły 25 kwietnia ofensywę zwaną wyprawą kijowską (rzadziej operacją ukraińską). Wojskami od Mozyrza do Olewska dowodził płk Józef Rybak (tzw. Grupa Operacyjna płk. Rybaka), od Olewska do Połonnego dowodził gen. Edwrad Rydz-Śmigły, od Połonnego do Płoskirowa gen. Antoni Listowski (2 Armia), a od Płoskirowa do granicy z Rumunią gen. Wacław Iwaszkiewicz-Rudoszański (6 Armia). Od 4 maja Armia Czerwona zaczęła wycofywać się z Kijowa i do miasta rozpoczęły wkraczać oddziały Wojsko Polskie. Doszło do walk na moście przez Dniepr, lecz po krótkiej wymianie ognia 6 pułk piechoty Legionów 1 DPLeg. oraz 59 i 60 pułki piechoty wielkopolskiej (z 15 Dywizji Piechoty) przeszły przez rzekę i zajęły lewobrzeżny przyczółek sięgający 15 km w głąb terytorium wroga (do miejscowości Browary). Cała prawobrzeżna Ukraina została zajęta kosztem 150 zabitych i 300 rannych.
Opracowanie znanego historyka śląskiego Jerzego Klistały wypełnia istotną lukę w poznaniu losów dużej grupy Polaków poddanych długotrwałemu prześladowaniu przez Niemców. Dotarł on do materiałow ze śledztw prowadzonych przez Główną Komisję Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, której prace kontynuuje obecnie Instytut Pamięci Narodowej. Są to zeznania byłych więźniów obozów internowania i pracy przymusowej utworzonych przez Niemców na terenie Górnego Śląska i Śląska Cieszyńskiego. W obozach tych, założonych w 1942 roku, przetrzymywano bez wyroku, bezterminowo rodziny polskie z terenów Żywiecczyzny, Górnego Śląska i Śląska Cieszyńskiego. Panował w nich rygor pobony jak w obozach koncentracyjnych, racje żywnościowe były głodowe, brak było pomocy medycznej i lekarstw. Obozy były otoczone drutem kolczasty i pilnowane przez żandarmów niemieckich. Więźniow zmuszano do pracy bez wynagrodzenia w okolicznych fabrykach lub w gospodarstwach rolnych. Obowiązek pracy dotyczył także dzieci powyżej 10 roku życia. Osoby niezdolne do pracy z powodu wieku czy złego stanu zdrowia Niemcy wywozili i ślad po nich gnął. Dokumentacja tych obozów została przez Niemcow zniszczona pod koniec wojny, dlatego nie wiadomo, ile osób w nich przetrzymywano. Ostrożne szacunki mówią o 20-30 tysiącach. Nie jest znana liczba ofiar, ale na pewno było to kilka tysięcy zmarłych z powodu chorób i braku pomocy lekarskiej. Należy podkreślić, że żaden organizator tych obozów, ich komendanci i strażnicy nigdy nie stanęli przed sądem i nie odpowiedzieli za swoje zbrodnie. Znane są nazwiska tylko niektórych z nich, poniewaz władze niemiecki zadbały pod koniec wojny o zatarcie śladów tych przestępstw. Załogi obozów razem z częścią więźniów ewakuowały się na zachód przed zbliżającym się frontem, paląc i niszcząc wszelkie dokumenty. Za wykonaną pracę więźniowie nie otrzymali nigdy jakiegokolwiek wynagrodzenia bądx odszkodowania. Wiele rodzin aresztowanych i wywizionych do obozów straciło swoje gospodarstwa lub mieszkania wraz całym mieniem. Po wojnie wielu byłych więźniów nie miało dokąd wrócić, ponieważ ich majątek był zniszczony lub rozkradziony. Za to też nie dostali oni odszkodowania od Niemców, którzy byli sprawcami ich nieszczęść. Prezentowanych w książce J. Klistały faktów dziś nie zna ogromna większość Polaków, za wyjątkiem mieszkańców Górnego Śląska i Żywecczyzny. Jego praca ma w znacznej mierze charakter pionierski. Jest ona ważkim argumentem wspierającym starania rządu polskiego o uzyskanie od Niemiec odszkodowania za zbrodnie popełniona na narodzie polskim podczas II wojny światowej. Przetrzymywanie ludności cywilnej w obozach internowania i zmuszanie jej do wykonywania pracy przymusowej w świetle prawa międzynorodowego jest zbrodnią przeciwko ludzkości, która nie ulega przedawnieniu. Niemcy nigdy nie rozliczyli się ze zbrodni popełnionych podczas II wojny światowej, którą wywołali wspólnie i w porozumieniu ze Związkiem Sowieckim. Obecnie nie ma mozliwości postawienia przed sądem bezpośrednich sprawców niemieckich zbrodni dokonanych na narodzie polskim, ponieważ już nie żyją. W tej sytuacji Niemcy, które są prawnym spadkobiercą i następcą Trzeciej Rzeszy Niemieckiej, powinni zadośćuczynić za przestępstwa popełnione w imieniu państwa niemieckiego w latach 1939-1945 w postaci materialnej, tzn. w postaci wypłaty stosownych odszkodowań.
W tomiku przedstawiono historię powstania, zmiany konstrukcyjne, uzbrojenie i losy HMS Argus pierwszego na świecie lotniskowca podsiadającego ciągły pokład lotniczy, nie przedzielony żadnymi nadbudówkami, kominami, masztami czy innymi elementami wyposażenia pokladowego. Na podstawie doświadczeń uzyskanych z jego eksploatacji przebudowano już istniejące i projektowano kolejne brytyjskie okręty tej klasy. HMS Argus powstał na kałdubie zarekwirowanego i nieukończonego włoskiego statku pasażerskiego Conte Rosso w stoczni Dalmuir w Wielkiej Brytanii. Zwodowano go 16.09.1918 roku. W latach 20. i 30. XX wieku był wielokrotnie przebudowywany i modyfikowany. Uczestniczył w II wojnie światowej jako lotniskowiec eskortowy i szkolny. Został wycofany ze służby w 1944 roku i trafił na złom w 1947 roku. Tekst jest zilustrowany 62 zdjęciami, 1 rys., 4 rzutami z boku i z góry oraz 3 barwnymi przykladami kamuflażu lotniskowca.
Publikacja zwiera szczegółowy opis: historii powstania, budowy części jezdnej i artyleryjskiej, wykorzystywanej amunicji i zastosowania bojowego wieloprowadnicowych wyrzutni rakietowych BM-21 Grad wprowadzonych do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1963 roku. Jest to najbardziej na świecie rozpowszeniony typ broni rakietowej. Pod koniec lat 60. XX wieku wyrzutnie tego typu zakupiono także dla Wojska Polskiego. W 2021 roku Polska miała jeszcze 98 wyrzutni rakietowych BM-21, które znajdowały się w zapasach wojska oraz w niektórych skadrowanych dywizjonach artylerii rakietowej. W okresie kwiecień-maj 2022 r. część tych wyrzutni przekazano armii ukraińskiej, które odpiera agresję Rosji rozpoczętą 24 lutego 2022 r. W książce opisano również kilkadziesiąt wyrzutni rakietowych, które stanowią modernizację lub rozwinięcie wyrzutni BM-21, opracowanych i wprowadzonych do uzbrojenia w latach 1970-2022 w Rosji, Białorusi, Gruzji, Kazachstanie, Naddniestrzu, Ukrainie, Chinach, Czechosłowacji, Czechach, Chorwacji, Iranie, Rumunii, Serbii, Słowacji, Turcji, Włoszech, ZEA i w Polsce.
W niniejszym tomie TBiU przedstawiono historię powstania, budowę i zastosowanie bojowe 122 mm haubicy D-30 jednego z najlepszych i najbardziej rozpowszechnionych dział na świecie, uważanego przez wielu za arcydzieło w dziedzinie budowy sprzętu artyleryjskiego. Opisano również wersje rozwojowe tego działa stosowane na podwoziach samobieżnych, zarówno kołowych, jak i gąsienicowych. Haubica D-30 stosowana była w wielu konfliktach zbrojnych w Europie, Azji i Afryce, od gór Afganistanu w 1979 r., po szerokie stepy Ukrainy w 2022 r. Chociaż ze względu na siłę ognia i zasięg jej czas na polach bitew ewidentnie mija, to jednak wciąż wykorzystywana jest w działaniach bojowych oraz do szkolenia, o czym przekonać się mogli także polscy artylerzyści. Tekst uzupełniają 114 zdjęć, tabele i 10 rysunków.
W tomiku przedstawiono historię powstania, zmiany konstrukcyjne, uzbrojenie i losy Hermesa pierwszego na świecie lotniskowca zaprojektowanego od podstaw i zbudowanego jako okręt tej klasy. Hermes zaczął powstawać w okresie, gdy Wielka Wojna dobiegała końca, a ukończono go kilka lat po jej zakończeniu. W tym czasie wielokrotnie zmieniano koncepcje jego uzbrojenia i wyposażenia, co powodowało opóźnienia w budowie i wejściu do służby czynnej. Dwa lata przed II wojną światową odstawiono go do rezerwy, ale zaostrzająca się sytuacja polityczna spowodowała przywrócenie okrętu do służby czynnej. Jego los dopełnił się na wodach odległego Oceanu Indyjskiego. Tekst jest zilustrowany 90 zdjęciami, 2 przekrojami okrętu, rzutem z boku i z góry oraz 3 barwnymi przykladami kamuflażu lotniskowca.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?