W obecnym, drugim, zaktualizowanym i znacznie rozszerzonym wydaniu tej książki szczegółowo omówiono następujące zagadnienia: - podmioty, funkcje i struktury ZZL we współczesnych dużych organizacjach, - zarządzanie kompetencjami oraz rozwój zawodowy, - kształtowanie, racjonalizacja i restrukturyzacja zatrudnienia, - motywowanie w organizacji, - systemy wynagradzania i zasady ich budowy, - wymiarowanie pracy i ocena pracowników, - kultura i etyka organizacji w kontekście ZZL, - najważniejsze wyzwania ZZL - także w kontekście globalizacji i wniosków ze światowego kryzysu. Książka łączy cechy profesjonalnej monografii i podręcznika. Adresowana jest raczej do osób już zaawansowanych w problematyce ZZL niż do początkujących. Jest przeznaczona dla zarządzających organizacjami, menedżerów i specjalistów personalnych, konsultantów, pracowników naukowych specjalizujących się w tej problematyce, studentów i słuchaczy wydziałów zarządzania i ekonomii na studiach trzeciego, drugiego i pierwszego stopnia, a także dla innych osób, poważniej zainteresowanych ZZL. Autorowi udało się pogodzić szerokie i głębokie ujęcie z przystępną formą i klarownością wywodu przy opisie zagadnień często złożonych, niejednoznacznych i kontrowersyjnych. Cennym uzupełnieniem jest obszerny słownik wyjaśniający pojęcia związane z ZZL, umieszczony na końcu książki.

Jak porozumiewać się, przekonywać, wygrywać dzięki ukrytej potędze opowieści W dzisiejszych czasach wszyscy – świadomie bądź nieświadomie – zajmują się wywoływaniem emocjonalnego poruszenia wśród ludzi. Warunkiem sukcesu coraz częściej jest umiejętność opowiadania przekonujących historii mających moc skłaniania wspólników, udziałowców, klientów i pracowników do tego, by podejmowali działania zgodne z naszymi oczekiwaniami. Krótko mówiąc, jeśli potrafisz je opowiadać, możesz sprzedać wszystko. Peter Guber, którego umiejętności w dziedzinie zarządzania i przedsiębiorczości przyczyniły się do jego sukcesu w wielu sferach aktywności zawodowej, od dawna wykorzystuje sztukę opowiadania historii z przesłaniem do motywowania ludzi, zdobywania ich przychylności, kształtowania postaw, wzbudzania entuzjazmu i nakłaniania do działań zgodnych z jego oczekiwaniami. Jego talent do snucia opowieści przekształcił się w trakcie trwającej wiele lat kariery zawodowej menedżera wysokiego szczebla w branży rozrywkowej w umiejętność opartą na zestawie prostych zasad, za pomocą których każdy może osiągnąć swoje cele. W Zwycięskich opowieściach Guber pokazuje, jak wyjść poza bezduszne slajdy, fakty i liczby zawarte w prezentacjach tworzonych przy pomocy programu PowerPoint oraz tworzyć opowieści z przesłaniem, będące przekonującymi wezwaniami do działania. Oto niektóre z metod działania proponowanych przez Gubera:  Przede wszystkim – szybkie przykuwanie uwagi słuchaczy.  Motywowanie ludzi za pomocą okazywania entuzjazmu.  Budowanie opowieści na fundamencie zainteresowań słuchaczy.  Zmienianie pasywnych słuchaczy w aktywnych uczestników opowieści.  Używanie technik odwołujących się do emocji w celu wywołania dużego zaangażowania słuchaczy. Wiarygodności teorii o skuteczności historii z przesłaniem dodają liczne wypowiedzi gości Petera Gubera – mistrzów snucia zwycięskich opowieści, którzy dzielą się z autorem i z czytelnikami swoimi doświadczeniami. Do tego grona zaliczają się między innymi: założyciel serwisu YouTube Chad Hurley, trener NBA Pat Riley, projektantka mody Norma Kamali, promotor misji badawczej na Marsa Gentry Lee, dyrektor generalny firmy Under Armour Kevin Plank, były prezydent Republiki Południowej Afryki Nelson Mandela, światowej sławy iluzjonista David Copperfield, reżyser filmowy Steven Spielberg, powieściopisarka Nora Roberts, legenda rocka Gene Simmons oraz lekarz i pisarz Deepak Chopra. Po zapoznaniu się z wypowiedziami tych niezwykłych ludzi będziesz wiedział, jak formułować i opowiadać naprawdę przekonujące historie, umożliwiające przekształcanie słuchaczy w pełnych pasji rzeczników realizacji twoich celów. O AUTORZE PETER GUBER ma za sobą niezwykle zróżnicowaną i udaną karierę. Był szefem studia w wytwórni filmowej Columbia Pictures, prezesem wytwórni Casablanca Records and Filmworks, dyrektorem generalnym Polygram Entertainment, prezesem i dyrektorem generalnym Sony Pictures oraz prezesem i dyrektorem generalnym własnej firmy Mandalay Entertainment Group. Pełnił funkcję producenta takich słynnych filmów jak Midnight Express, Kolor purpury, Goryle we mgle, Batman oraz Rain Man. Obecnie zarządza dużą grupą drużyn bejsbolowych oraz jest współwłaścicielem drużyny koszykarskiej Golden State Warriors, uczestniczącej w rozgrywkach ligi NBA. Od wielu lat prowadzi wykłady i zajęcia na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, pisze artykuły do magazynu „Harvard Business Review” oraz przemawia na konferencjach biznesowych w całych Stanach Zjednoczonych. OPINIE Guber wie, co mówi – skuteczne opowiadanie historii to jedna z najważniejszych umiejętności, za pomocą których liderzy mogą zwiększać efektywność współpracy między ludźmi, zwłaszcza w świecie nasyconym obrazami wideo i oplecionym globalną siecią. Zwycięskie opowieści stanowią doskonały podręcznik dla każdego, kto chce się nauczyć opowiadania inspirujących historii. - John Chambers, prezes i dyrektor generalny firmy Cisco Ta książka pomaga zrozumieć, dlaczego umiejętne opowiadanie historii jest bardzo ważne dla lidera, który chce odnosić sukcesy. (…) Zwycięskie opowieści to wciągająca lektura i wspaniały, praktyczny podręcznik słuchania, przygotowywania się i organizowania faktów w celu stworzenia odpowiedniej opowieści, przeznaczonej dla konkretnej widowni. – Robert A. Iger, prezes i dyrektor generalny Walt Disney Company Zwycięskie opowieści – fragment książki Niekończąca się opowieść Co sprawia, że historia zapada w pamięć na ponad 40 lat? To Steven Spielberg sprawił, że zacząłem się nad tym zastanawiać. W 2008 roku przeprowadzałem wywiad z tym słynnym reżyserem w programie telewizyjnym Shootout. Wspominajmy filmy, które razem nakręciliśmy — Bliskie spotkania trzeciego stopnia, Interkosmos, Hook i Kolor purpury — kiedy Steven nagle powiedział: „Nie wiem, czy pamiętasz, ale często przychodziłem do twojego biura, kiedy zaczynałem przygodę z filmem". Oczywiście pamiętałem. Na początku mojej kariery w Columbii miałem zwyczaj zapraszania wielu kreatywnych, młodych ludzi do mojego biura. Spielberg już wtedy wyróżniał się z tego towarzystwa. „Mówiłeś' nam, jak się robi filmy - wspominał - i miałeś' na s'cianie taką wielką tablicę z informacjami o tym, co robią poszczególni reżyserzy. Pamiętasz? Była tam lista wszystkich realizowanych i planowanych filmów. Siedzielis'my w twoim biurze i słuchaliśmy twoich wywodów na temat zarządzania informacjami w biznesie". Po 40 latach Spielberg nadal pamiętał o mojej „tablicy reżyserów"! Po wywiadzie zacząłem się nad tym zastanawiać. Dlaczego tablica zrobiła na nim takie wrażenie? Potem dotarło do mnie, że dzięki temu narzędziu poznałem wiele osób, które nawet po wielu latach wspominały przy różnych okazjach o mojej tablicy. Tak naprawdę stała się ona elementem niekończącej się opowieści, która pomogła mi ukształtować moją karierę. Ale co sprawiło, że została tak dobrze zapamiętana? Początki mojej historii sięgają 1968 roku, w którym jako świeżo upieczony absolwent studiów MBA na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu Nowojorskiego przybyłem do Hollywood, aby podjąć pierwszą w życiu pracę. W Wietnamie szalała wojna. W Paryżu, Nowym Jorku, Rzymie i Chicago odbywały się masowe protesty studentów. Dennis Hopper pracował nad filmem Easy Rider, a Bob Dylan nie był jedynym piosenkarzem, który zauważył, że czasy się zmieniają. Mimo to Barbra Streisand nagrywała w studiach Columbii zdecydowanie nierewolucyjny film Zabawna dziewczyna, a Clint Eastwood — który dopiero za jakiś czas miał zostać Brudnym Harrym - w wytwórni Paramount Pictures zdzierał gardło w musicalu w stylu retro, zatytułowanym Pomaluj swój wóz. Jednym z moich pierwszych zadań w „Gower Gulch" (budynku mieszczącym się na rogu Gower Street i Sunset Boulevard) było dostarczenie pewnych dokumentów na zebranie dyrektorów wytwórni Columbia Pictures. Kiedy wszedłem do pokoju i zobaczyłem siedzących przy stole ludzi, zdałem sobie sprawę, że ta grupa podstarzałych mężczyzn dzierży pełnię władzy w jednej z największych wytwórni na świecie. Od czasu założenia firmy przez Harry'ego Cohna w latach 20. XX wieku Columbia wyprodukowała takie hity jak Ich noc Franka Capry, Stąd do wieczności Freda Zinnemana, Na nabrzeżach Elii Kazana, Dr. Strangelove Stanleya Kubricka oraz oczywiście Lawrence z Arabii Davida Leana. Niektórzy z mężczyzn siedzących przy stole pracowali w firmie jeszcze w czasach produkcji pierwszych filmów i najwyraźniej nie zauważyli, że świat zmienia się w błyskawicznym tempie. Nie dos'ć, że oni sami należeli do anachronizmów, to jeszcze reguły, którymi kierowali się podczas zarządzania wytwórnią, także były już dawno przestarzałe. Jako nowicjusz doszedłem do wniosku, że za 15—20 lat być może zdołam zająć miejsce któregoś z nich, jeśli go przeczekam. Mój problem polegał jednak na tym, że nie chciałem czekać. Moje tak zwane biuro zostało naprędce zaaranżowane w starym, wąskim składziku, który mógłby grać rolę karceru w filmie o spektakularnej ucieczce z więzienia. Szybko się zorientowałem, że muszę zorganizować własną ucieczkę, jak najszybciej wspinając się po szczeblach kariery. Nie mogłem nie zwrócić uwagi na metody podejmowania decyzji wykorzystywane przez starą gwardię. Na studiach ekonomicznych nauczono mnie, że menedżerowie trzymają się sztywnych procedur umożliwiających utrzymanie stosunku korzyści do ryzyka na optymalnym poziomie. Na studiach prawniczych — że studium przypadku dostarcza wniosków pozwalających uniknąć błędnych decyzji w przyszłości. Ponieważ wytwórnia szukała kandydatów do pracy wśród absolwentów mojej uczelni, zakładałem, że dyrektorzy tej wspaniałej firmy także korzystają z nowoczesnej wiedzy o zarządzaniu podczas podejmowania ważnych decyzji - na przykład dotyczących wyboru reżysera, który miał zrealizować wysokobudżeto-wy film. Myliłem się! Pewnego dnia zostałem poproszony o protokołowanie zebrania w biurze Boba Weitmana, który wcześniej kierował wytwórnią MGM, a teraz był szefem Columbii. Jego współpracownicy rzucali nazwiska kandydatów na reżyserów filmu Fools' Paradę, którego akcja miała się toczyć w czasach Wielkiego Kryzysu. Główną rolę miał zagrać gwiazdor Jimmy Stewart, będący wówczas kimś w rodzaju dzisiejszego Toma Hanksa. Obok niego miał wystąpić młodziutki Kurt Russell. Stewart grał w wielu wybitnych filmach - na przykład Pan Smith jedzie do Waszyngtonu, Filadelfijska opowieść, To wspaniale życie, Harvey, Okno na podwórze oraz Anatomia morderstwa — więc założyłem, że stanowisko reżysera zostanie powierzone nieprzeciętnemu specjaliście godnemu współpracy z tą supergwiazdą. - Cóż — powiedział Weitman — wczoraj jadłem kanapkę z tuńczykiem w towarzystwie Andy'ego McLaglena. Może on byłby zainteresowany? Ciekawe, czy jest wolny? W pierwszej chwili byłem zdezorientowany. Co ma kanapka z tuńczykiem do umiejętności niezbędnych do wyreżyserowania ważnego filmu z Jimmym Stewartem? Próbując kierować się taką samą logiką, zacząłem się zastanawiać, co by było, gdyby zjedli razem kanapkę z wołowiną albo sałatkę. Uśmiechnąłem się do siebie. A gdyby reżyser był wegetarianinem? Pewnie w ogóle nie dostałby pracy.[...] Zwycięskie opowieści Jak porozumiewać się, przekonywać, wygrywać dzięki ukrytej potędze opowieści Spis Treści: Zakończenie Osoby CZESC PIERWSZA NIE MA BIZNESU BEZ HISTORII Dlaczego zwycięskie opowieści są skutecznym narzędziem sukcesu? Rozdział 1. Chodzi o opowieść, głupcze Rozdział 2. Masz historie do opowiedzenia? Rozdział 3. Umiejętność opowiadania to dar! Rozdział 4. Historia, która rządzi twoja opowieścią CZESC DRUGA SZTUKA OPOWIADANIA Zaprzęgnij opowieści do pracy Rozdział 5. Do opowiadania… Rozdział 6. Gotowi… Rozdział 7. Start! Rozdział 8. Niekończąca się opowieść Rozdział 9. Początek Podziękowania Zwycięskie opowieści to dopiero początek…

Wybór odpowiedniego partnera jest jedną z najważniejszych rzeczy w życiu, ale zwykle decydują ułamki sekund. Dlaczego ktoś staje się nagle dla nas całym światem i co się z nami potem dzieje? Naukowcy przebadali fenomen miłości, także fizycznej, a o ich odkryciach można przeczytać w miesięczniku ?Focus?. Oto naukowy przewodnik po sztuce miłości, z którego dowiecie się m.in.: ? Jak wybieramy sobie partnerów? ? Ile kosztuje orgazm? ? O co chodzi w snach erotycznych? ? Czego dzieci nie nauczą się w szkole? ? Jakie wnioski wyciągać z nieudanych związków? .

Josephine Peary, Eva Nansen, Eleanor Anne Franklin, wreszcie Marie Herbert? Kari Herbert w swojej najnowszej książce na pierwszy plan wysuwa nie słynnych polarników, lecz? ich kobiety. Zazwyczaj pozostające w cieniu, w książce Herbert ukazane są nie tylko jako wierne i oddane towarzyszki życia swych mężów, z utęsknieniem czekające na ich powrót do domu, lecz również jako kronikarki, powiernice, pielęgniarki, a nawet, nierzadko, członkinie ich ekspedycji bądź też kierowniczki misji ratunkowych. Żony polarników to historia siedmiu niesamowitych kobiet. Skazane na samotne życie, często nawet przez kilka lat z rzędu, potrafiły znaleźć w sobie siłę, by przezwyciężyć tęsknotę i oddać się swoim pasjom (gdy Kathleen poznała przyszłego męża Roberta Falcona Scotta, była już uznaną rzeźbiarką, a nim mezzosopranistka Eva Sars wyszła za Fridtjöfa Nansena, już słynęła z udanych wykonań pieśni Schumanna). Jednakże nie zaniedbywały przy tym swych mężczyzn, wspieranie ich w dążeniu do celu uważały bowiem za swój obowiązek. ?Dla odkrywcy wytrwała żona była tak samo ważna jak każdy inny członek ekspedycji, jeśli nie bardziej. Powinna oczywiście podzielać jego pasje, być wyrozumiała, inteligentna i godna zaufania; sukces albo porażka wyprawy często zależały od jej umiejętności przewidywania i wsparcia?. Książka Herbert skonstruowana jako zbiór epizodów, wspomnień i listów przybliża czytelnikom życie tych niezwykłych par i rzuca nowe światło na ich relacje i na rolę kobiet-żon polarników. Polarnicy często traktowali swe żony jak wyrocznie i uzależniali od nich powodzenie swych wypraw. ??zarówno moja matka, jak i inne żony polarników, były dla swoich mężów niczym latarnie morskie. Nawet tysiące kilometrów od domu zdawali się słyszeć ich głosy, przebijające się przez polarne burze, zachęcające, by szli do przodu, dodające im sił w walce z naturą, nawet wtedy, gdy nadzieja na powrót była nikła. Mam nadzieję, że moja opowieść pozwoli wyjść tym nadzwyczajnym kobietom z cienia ich mężów, bohaterskich odkrywców, po to, by mogły opowiedzieć własne historie?. Kari Herbert ? podróżniczka i fotografka, córka jednego z największych polarników XX w. Publikuje m.in. w ?Sunday Times?, ?Independent? i ?The Observer?. Autorka ksiązki ?Córka polarnika. Zapiski z krańca świata?, bardzo życzliwie przyjętej przez czytelników i recenzentów (między innymi duzy wywiad z Herbert w Twoim Stylu, gazecie pl., Kawie czy Herbacie (TVP 2, liczne recenzje: Gazeta Wyborcza, Rzeczpospolita, Newsweek).

Książka ta jest wynikiem 15 lat doświadczeń jej autora, które zdobył zajmując się sprzedażą i zarządzając zespołami sprzedażowymi w firmach z różnych branż i różnej wielkości. Zostały w niej opisane doświadczenia, które pozwalają korporacjom takim jak Centertel, IBM, Siemens, France Telecom, Orange odnosić sukcesy na rynku i być motorami napędowymi zmian zachodzących w biznesie. Książka jest poniekąd zapisem procesu tworzenia przez Centertel strategii dla najbardziej wymagającego segmentu rynku ? klientów korporacyjnych. Traktuje ona w sposób bardzo kompleksowy wszystkie aspekty związane ze sprzedażą, budowaniem wartościowych relacji z klientami i profesjonalnymi negocjacjami handlowymi. Ponadto zawiera praktyczne rady, jak budować skuteczny zespół sprzedawców i jak nim zarządzać. Podczas lektury tej książki znajdziesz ciekawe połączenia: - psychologii i analizy biznesowej (programowania neurolingwistycznego i metod analizy okazji biznesowych); - metod zarządzania stosowanych w najskuteczniej działających na świecie firmach i drużynach odnoszących spektakularne sukcesy sportowe; - nowoczesności i tradycji ? Hi-Tech i chińskiej sztuki odnoszenia zwycięstw.

Od ponad dwudziestu lat miliony menedżerów, zarówno tych pracujących dla organizacji z listy Fortune 500, jak i kierujących małymi firmami, stosuje techniki prezentowane w książce Jednominutowy Menedżer, zwiększając w ten sposób własną produktywność, poziom zadowolenia z pracy i powodzenia w życiu osobistym. Przyswojenie sobie zasad zarządzania przynosi wymierne rezultaty w postaci korzyści finansowych dla samej organizacji, jak również dla jej pracowników. Jednominutowy Menedżer to zwięzła i interesująca historia, która opisuje trzy sekrety o dużej wartości praktycznej: Jednominutowe Cele, Jednominutowe Pochwały oraz Jednominutowe Reprymendy.Książka odwołuje się również do wyników badań z zakresu medycyny i nauk behawioralnych, dzięki którym udało się wyjaśnić, dlaczego te pozornie proste metody tak dobrze sprawdzają się w przypadku tak wielu ludzi. Lektura tej książki pozwala zdobyć wiedzę na temat możliwości zastosowania tych metod we własnej praktyce i z korzyścią dla siebie. Właśnie dlatego Jednominutowy Menedżer od ponad dwudziestu lat niezmiennie gości na listach bestsellerów i zrobił międzynarodową karierę.To najpopularniejsza na świecie metoda zarządzania.Szybka! Prosta! Skuteczna!Po przeczytaniu Jednominutowego Menedżera wręczyłem po egzemplarzu mojemu przełożonemu, jego przełożonemu, wszystkim moim podwładnym i innym menedżerom rafinerii, a także mojej żonie, naszym najbliższym przyjaciołom i naszemu duchownemu. Przesłanie zawarte w tej książce jest aż tak ważne i tak uniwersalne. - Robert W. Davis, dyrektor, Chevron, USAChoć minęło już tyle lat, nadal w wolnej chwili sięgam po Jednominutowego Menedżera, żeby odświeżyć sobie techniki zarządzania. Nie znam lepszego i prostszego w użyciu podręcznika zarządzania. - Charles Lee, prezes, VerizonW instytucjach rządowych podstawową techniką zarządzania stało się krytykowanie wyników. Metoda przyłapywania ludzi na tym, że robią coś dobrze, promowana w książce Jednominutowy Menedżer, przynosi znacznie lepsze efekty. - David C. Jones, były przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów SztabówKen Blanchard, Ph.D., to niezwykle ceniony, towarzyski i rozchwytywany autor, mówca i konsultant biznesowy. Przyjaciele, współpracownicy i klienci charakteryzują go jako najbardziej wnikliwą, najwybitniejszą i najbardziej pełną współczucia postać współczesnego biznesu.Ken wywiera ogromny wpływ na świat poprzez swoje książki. Pełni funkcję Głównego Mentora (Chief Spiritual Officer) organizacji The Ken Blanchard Companies, międzynarodowej firmy szkoleniowej i konsultingowej, którą założył wspólnie z żoną dr Marjorie Blanchard w 1979 roku w San Diego w Kalifornii. Jest również współzałożycielem The Center for FaithWalk Leadership, religijnej organizacji non profit, która promuje koncepcję Lead Like Jesus (Przewodź jak Jezus) oraz zajmuje się upowszechnianiem niezbędnych do tego narzędzi.

Relacje w przestrzeni publicznej to kontynuacja i rozwinięcie wątków podjętych przez Goffmana w pracy Zachowanie w miejscach publicznych. Autor wnikliwie analizuje, czym jest porządek publiczny i jakie reguły kierują zachowaniem osób zaangażowanych w interakcje bezpośrednie (twarzą w twarz). To najlepszy wykład dotyczący takich technik podtrzymywania porządku interakcji, jak wymiany obronne, wymiany naprawcze, oznaczenia. Skinienia głowy, uniki wzrokowe, przypadkowe gesty stają się w studium Goffmana niejako kodeksem drogowym życia społecznego. Lektura obowiązkowa dla socjologów! „W historii cywilizacji zachodniej istnieje ciągłość oficjalnej ideologii moralnej definiującej cechy, jakimi powinni się wykazać pełnoprawni mężczyźni i kobiety podczas interakcji twarzą w twarz. Literatura poświęcona dżentelmenom, która zaczęła powstawać w XVI wieku, stanowi zaledwie jeden z wielu przykładów. Wymienia się tam klasyczne elementy dobrego charakteru: szczerość, wdzięczność, sprawiedliwość, hojność. Istnieją również obowiązki dotyczące zarządzania własnym ciałem, niektóre zależne od płci, a niektóre wspólne obu: czystość, świeży wygląd, powściąganie obżarstwa, siła i odwaga fizyczna, zręczność, wdzięk i opanowanie. Wreszcie, istnieją również cnoty związane z wykształceniem: wiedza, język i ogłada. [...] Badacze zachowania zaniedbali ów wspólny rdzeń przekonań, które łączą społeczeństwa zachodnie. Szybko doszliśmy do wniosku, że koncepcje cnoty są domeną matek i nauczycieli, że nie mają przełożenia na rzeczywiste zachowania i – tak czy inaczej – dziś są zdecydowanie mniej ważne niż kiedyś”. (z tekstu)

Relacje w przestrzeni publicznej to kontynuacja i rozwinięcie wątków podjętych przez Goffmana w pracy Zachowanie w miejscach publicznych. Autor wnikliwie analizuje, czym jest porządek publiczny i jakie reguły kierują zachowaniem osób zaangażowanych w interakcje bezpośrednie (twarzą w twarz). To najlepszy wykład dotyczący takich technik podtrzymywania porządku interakcji, jak wymiany obronne, wymiany naprawcze, oznaczenia. Skinienia głowy, uniki wzrokowe, przypadkowe gesty stają się w studium Goffmana niejako kodeksem drogowym życia społecznego. Lektura obowiązkowa dla socjologów! „W historii cywilizacji zachodniej istnieje ciągłość oficjalnej ideologii moralnej definiującej cechy, jakimi powinni się wykazać pełnoprawni mężczyźni i kobiety podczas interakcji twarzą w twarz. Literatura poświęcona dżentelmenom, która zaczęła powstawać w XVI wieku, stanowi zaledwie jeden z wielu przykładów. Wymienia się tam klasyczne elementy dobrego charakteru: szczerość, wdzięczność, sprawiedliwość, hojność. Istnieją również obowiązki dotyczące zarządzania własnym ciałem, niektóre zależne od płci, a niektóre wspólne obu: czystość, świeży wygląd, powściąganie obżarstwa, siła i odwaga fizyczna, zręczność, wdzięk i opanowanie. Wreszcie, istnieją również cnoty związane z wykształceniem: wiedza, język i ogłada. [...] Badacze zachowania zaniedbali ów wspólny rdzeń przekonań, które łączą społeczeństwa zachodnie. Szybko doszliśmy do wniosku, że koncepcje cnoty są domeną matek i nauczycieli, że nie mają przełożenia na rzeczywiste zachowania i – tak czy inaczej – dziś są zdecydowanie mniej ważne niż kiedyś”. (z tekstu)

„Masz tylko jedną szansę, by zrobić dobre pierwsze wrażenie.” To spostrzeżenie spędza sen z powiek wielu nieśmiałym i powoduje, że w relacjach towarzyskich i zawodowych w większości wypadków odczuwają paraliżujący lęk. Ilu nieśmiałych, tyle rodzajów nieśmiałości, ale o tym, co wspólne Wam osobom z tą przypadłością, pisze znany psychiatra Borwin Bandelow. W oparciu o rzetelne badania naukowe tłumaczy, skąd się bierze nieśmiałość i przekonuje, że można z niej uczynić zaletę. Jako doświadczony terapeuta uzasadnia, jak się objawia, jak z nią żyć, a przede wszystkim jak pracować nad swoim lękiem przed innymi. Przedstawia nie tylko fakty ze świata przyrody, niemniej jednak także czerpie z nauk społecznych, dzięki czemu Czytelnik oprócz konkretnych, sprawdzonych porad otrzymuje fascynujący obraz nieśmiałości jako zjawiska o wielu obliczach. Jeśli już chcesz zrozumieć własną nieśmiałość albo wesprzeć kogoś bliskiego w jego pracy nad sobą, koniecznie przeczytaj tą książkę. Poczujesz, że nie jesteś sam, i dowiesz się, że nieśmiałość można pokonać. Recenzja książki: "Kto nie doświadczył w swoim życiu przynajmniej chwili nieśmiałości? Kto nie przeżywał obaw, jakie zrobi pierwsze złudzenie na ważnej osobie? niektórym ludziom jednak doświadczenia te są w szczególności bliskie i stanowią tło ich codzienności. Borwin Bandelow w lekki, przystępny i atrakcyjny sposób prowadzi Czytelnika w świat i przeżycia chłopcy i dziewczęta nieśmiałej. Przybliża i konstatuje różnorodne stopnie nieśmiałości, bacząc na zarówno jej kontekst biologiczny, jak i społeczny Oraz ponadto co więcej indywidualny, psychologiczny. Dodaje otuchy, podkreśla pozytywne strony i zalety bycia nieśmiałym, dzieli się wskazówkami, jak żyć i radzić sobie z lękiem przed ludźmi. W dodatku przeplata wiedzę naukową relacjami swoich pacjentów, czyniąc książkę przyjemną w czytaniu. W książce tej Czytelnik może znaleźć wartościowe ćwiczenia, pomagające w przezwyciężaniu nieśmiałości, jak także ciekawe porady, jak pokonać wewnętrzne blokady, ażeby móc flirtować, nawiązać więź z płcią przeciwną i poznać intrygujących osób. Znajdzie w niej coś dla siebie zarówno specjalista, jak również osoba zainteresowana tematem , a dodatkowo przy tym doświadczająca kłopotu nieśmiałości". Joanna Krawczyk – psycholog, muzykoterapeuta, psychoterapeuta w trakcie kształcenia w Krakowskim Centrum Psychodynamicznym. Członek Stowarzyszenia INTRO i Portalu Pomocy Psychologicznej „Psychotekst”. O Autorze: Prof. dr n. med. i psychoterapeuta Borwin Bandelow pracuje w Klinice Psychiatrii przy Uniwersytecie w Getyndze. Od wielu lat leczy pacjentów cierpiących na zaburzenia lękowe i jest znanym na świecie specjalistą w zakresie zaburzeń psychicznych. Autor wydanych w Polsce książek „Gwiazdy. O trudnym szczęściu bycia sławnym” Oraz „5 łatwych możliwości radzenia sobie z lękiem”, w których wytłumacza zagadki ludzkiej psychiki. Napisał nieomalże 200 artykułów naukowych w języku angielskim i niemieckim na temat zaburzeń lękowych, depresji i innych. Jest redaktorem dzienniki „German Journal of Psychiatry”, a też recenzentem innych pism naukowych. Jako ekspert w większości sytuacji gości w audycjach radiowych i telewizyjnych. Fragment "Wstępu": "Wyobraźmy sobie życie jako jeden wielki casting, który skłaniałby wszystkich innych ludzi do złośliwych uwag o oglądanych kandydatach. Osoby niepewne siebie czują się codziennymi w tym momencie tak, jakby padał na nie lustrujący wzrok członków jury. Nie potrafią one spacerować po deptaku, stanąć w kolejce do bankomatu ani nabyć serdelka, nie czując na sobie krytycznych spojrzeń posyłanych w ich kierunku. Ciut nieśmiałości to żaden problem – takie pocieszenia osoby dotknięte nią słyszą niejeden raz. Ktoś, kogo nie nęka nieśmiałość, nie domyśli się jednak, na jakie cierpienia są skazani inni ludzie wszyscy ludzie Inni ludzie, którym pewności siebie brakuje. „Chorobliwa nieśmiałość” – tę cechę przypisałoby sobie zapewne tak wielu ludzi, że ich liczba musiałaby zadziwić. Niejedna osoba, która lęka się kontaktów z innymi, uważa, że jedynie ona ma taki problem. Tymczasem fobia społeczna – tę nazwę nadano nieśmiałości patologicznej – zajmuje wśród zaburzeń psychicznych trzecie miejsce pod względem częstotliwości występowania, po depresji i chorobie alkoholowej. Dlaczego niektórzy przejawiają niemałą komunikatywność i otwartość, inni zaś – nie mają powodzenia? Jak to możliwe, że osoby, które nie mają powodów, aby chować się po kątach, o przyjemnym wyglądzie, a prócz tego zdolne do formułowania wypowiedzi, które nadają się od razu do druku, stale tkwią w kompleksie niższości? Czyżby matka wpoiła mi zbytnią nieśmiałość? – pytają same siebie. Czyżby przyczyną było ciągłe lekceważenie moich zalet poprzez ojca? A może raczej naśladuję rodziców w własnej nieśmiałości? Czy także naraziły mnie na nią niedobre dzieci z sąsiedztwa, które mnie wyzywały? Czyżby w moim mózgu działo się coś złego? Lub przyczyną jest rtęć w moich plombach? Możliwe, że że zwyczajnie wszystko przeszło na mnie w genach? Czy raczej jedynie na mnie spada wina za te zahamowania, jakie u siebie obserwuję? I czy udałoby mi się uwolnić od tego kłopotu przy pewnym wysiłku? Więcej ruchu, zdrowsze jedzenie – czy to by pomogło? A może istnieją jakieś tabletki, które leczą z nieśmiałości? Czyżby potrzebna mi była psychoterapia – jeśli tak, to jakiego rodzaju? Niechaj ta książka pomoże ludziom nieśmiałym i wskaże im sposoby przezwyciężania wewnętrznej blokady".

Książę z bajki zmienił się w ropuchę lub uciekł ze Śpiącą Królewną… I co teraz? Ta książka dowodzi, że rozwód może być początkiem nowego, lepszego życia z innym partnerem lub w pojedynkę. Amy Botwinick opisuje rozwodową rzeczywistość szczerze, ale i z poczuciem humoru, które pomaga przetrwać najgorsze chwile. Autorka opisuje nie tylko własne doświadczenia, ale również innych kobiet, które opowiedziały swoją historię o nieudanym małżeństwie. Podaje wiele cennych wskazówek, dotyczących m. In. wyboru odpowiedniego adwokata, podziału majątku, przebiegu procesu sądowego, a także kwestii opieki nad dziećmi po rozwodzie, które pomogą podjąć właściwe decyzje mające na uwadze dobro wszystkich członków rodziny. Pomoże Ci dostrzec pozytywne aspekty zakończenia związku, natchnie nadzieją i da siłę potrzebną do zmierzenia się z nową rzeczywistością. Jeśli zdarza Ci się wpadać w depresję z powodu samotności, masz niską samoocenę lub uważasz, że nic Cię już w życiu nie czeka, koniecznie ją przeczytaj!

Książka sprzedana w łącznym ponad 20 milionowym nakładzie, przetłumaczona na wszystkie niemal języki świata. Książka ?Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi? od momentu pojawienia się w 1937 r. poruszała swą niezwykłą treścią coraz to większe rzesze czytelników, wychodząc naprzeciw ich oczekiwaniom. Ciągła sprzedaż i wciąż nowe wydania dowodzą, że popularność ta nie była tylko przejściową modą. Dzieło Carnegie?go okazała się być bestsellerem wszechczasów. Czyta Tomasz Kućma.

W zgodzie ze sobą, z rodziną oraz każdą istotą. Trzy ekspertki, troszczące się zawodowo o dusze ludzi i zwierząt, spotkały się, by porozmawiać o tym, jak żyć, przetrwać i być szczęśliwym w rodzinie. Jak znaleźć złoty środek wychowując dzieci i domowe zwierzęta. Jak mądrze kochać i nie pozwolić sobie wejść na głowę domownikom. Jakie są granice tolerancji i kiedy powiedzieć stanowcze NIE! W pełnej zaskakujących zwrotów rozmowie autorki dzielą się nie tylko swoją wiedzą zawodową, ale korzystają z bogatych przeżyć osobistych, do których dyskretnie się odwołują. Dlatego każdy, kto żyje w relacjach z innymi i ma podobne problemy, zadaje odwieczne pytania: jak radzić sobie ze stresem, zrozumieć nastolatka, zawrzeć z mężem pakt o nieagresji, nauczyć się okazywać miłość. Jak uszanować sferę wolności należną każdej osobie, w tym i zwierzętom, które żyją w naszej bliskości? Błyszcząc poczuciem humoru, ale bez moralizowania, autorki uświadamiają czytelnikom, jak tworzyć szczęśliwą, pełną miłości rodzinę. Dorota Sumińska ? lekarz weterynarii, psycholog zwierzęcy, prowadząca popularne radiowe i telewizyjne programy o zwierzętach. Autorka popularnych książek o zwierzętach oraz bestsellerowej autobiografii. Dorota Krzywicka ? psycholog, którą widzowie polubili za rady udzielane w programie Ewy Drzyzgi, pt. "Rozmowy w toku" (TVN); doradza też czytelniczkom "Chwili dla Ciebie". Autorka książki Pogotowie psychologiczne (2010), napisanej wspólnie z Ireną Stanisławską. Irena Stanisławska ? dziennikarka, pasjonatka psychologii, nie bojąca się żadnych tematów ? pisywała m.in. artykuły o sportach ekstremalnych; współautorka kilku książek, m.in. Mężczyzny od podszewki (2008, z Krzysztofem Klajsem) i Mojego dziecka (2009, z Dorotą Zawadzką).

Cele tej książki? Są cztery główne. Chcę pokazać ideę ludzkiego potencjału, możliwości każdego z nas. Pokazać poglądy, które są uważane dziś za wiedzę, a które są pseudowiedzą, szkodzącą ludziom w praktyce: niszczącą nasz potencjał. Pokazać inne możliwe poglądy, które zastąpią te poglądy destruktywne. Pokazać, że w organizacjach można tworzyć nowe narzędzia, sprzyjające realizacji tego, co w ludziach najlepsze. Fragment Wstępu

Publikacja stanowi przewodnik po zagadnieniach związanych z kompetencjami międzykulturowymi, czyli umiejętnościami, które pozwalają efektywnie zarządzać organizacjami wielokulturowymi. Czytelnik dowie się: - jak traktować różnice kulturowe jako okazje do twórczego rozwoju, a nie przeszkody lub zagrożenia dla wysiłku zespołowego, - jak zwalczać uprzedzenia i stereotypy, które tworzą bariery w skutecznej komunikacji, jakie działania mogą ułatwić zrozumienie zachowań, kultury, konfliktów, rozwoju i zmian w organizacji, - jak rozwijać własne kompetencje międzykulturowe i tworzyć kreatywne społeczności w organizacjach. Rozważania te są kluczowym elementem zarządzania w globalnym środowisku biznesowym i warunkiem rozumienia współczesnych organizacji.

Trudno zaprzeczyć istnieniu znacznej zmienności stanów emocjonalnych człowieka w relacjach z otoczeniem społecznym. Okazuje się jednak, że problematyka ta jest rzadko podejmowana w literaturze psychologicznej. Książka, jako jedna z nielicznych (w kraju i na świecie) przedstawia opis stanów emocjonalnych z perspektywy dynamicznej. Składa się z trzech części: w pierwszej opisano podstawowe kwestie teoretyczne, druga dotyczy podmiotowych i społecznych uwarunkowań dynamiki emocji, a w trzeciej przedstawiono problematykę zmienności stanów emocjonalnych sytuacjach trudnych (mobbing, autyzm, stres, opieka paliatywna). Książka skierowana jest do tych, którzy mają potrzebę rozwijania wiedzy naukowej o emocjach, ale także do tych, którzy chcą zrozumieć ich zmienność w życiu prywatnym i zawodowym.

10 reportaży i wywiadów Katarzyny Surmiak-Domańskiej zawartych w książce pokazuje, jak w rodzinie reprodukowana jest przemoc wobec siebie i innych, i miłość. Niekiedy bywają one splątane tak, że tytułowa żyletka nie jest w stanie przeciąć, odciąć, ani wyciąć tego, co boli.

Relacje to znakomite wprowadzenie do zagadnień komunikacji interpersonalnej, które może posłużyć jako źródło wiedzy nie tylko dla studentów, ale również badaczy tematu. Autorzy odwołują się do wyników licznych badań nad komunikacją i bogatej literatury przedmiotu. Włączają do rozważań zjawiska jak najbardziej współczesne, np. budowanie związków za pośrednictwem poczty elektronicznej, oraz te, które nabrały nowego znaczenia, m.in. wystąpienia rasistowskie, błędne rozumienie awansów seksualnych, tatuaże jako sposób określania własnej tożsamości, szczerość i intymność. Autorzy Relacji są psychologami, specjalistami w zakresie porozumiewania się. Ronald B. Adler jest profesorem Santa Barbara City College i konsultantem wielu firm i instytucji, specjalizującym się w rozwiązywaniu konfliktów, budowaniu zespołów i prowadzeniu rozmów. Lawrence B. Rosenfeld jest wykładowcą University of North Carolina, a Russell F. Proctor II – Northern Kentucky University. Relacje interpersonalne – Fragment Książki Rozwijanie empatii Kontrola spostrzeżeń służy bardziej adekwatnemu dekodowaniu wiadomości, nie dostarcza jednak tylu informacji, aby uprawomocnić stwierdzenie, że w pełni rozumiemy drugiego człowieka. Profesor, który wykorzysta ten proces, dowie się, że niechęć studenta do zadawania pytań wynika z jego nieśmiałości, a nie z braku zainteresowania tematem. Taka informacja może się okazać przydatna, ale o ile bardziej skuteczny będzie nauczyciel, który pozna uczucie zakłopotania i zastanowi się, jak dobrze mu znany materiał odbiera student, który słyszy go po raz pierwszy. Kontrolując proces percepcji, rodzice dowiedzą się, że dziwne zachowanie ich nastolatka wynika z chęci zdobycia akceptacji innych; niekoniecznie jednak zrozumieją (lub raczej przypomną sobie), jak czuje się ktoś, kto tak bardzo pragnie akceptacji. Definicja empatii Pełne zrozumienie wymaga empatii - zdolności do odtworzenia w sobie perspektywy drugiej osoby, doświadczenia świata z jej punktu widzenia. Nie można osiągnąć całkowitej empatii, ale przy pewnym wysiłku i umiejętnościach można się do niej zbliżyć (Long i in., 1999). Empatia (w takim znaczeniu, w jakim będziemy używać tego terminu) ma trzy wymiary (Stiff i in., 1988). W pierwszym wymiarze empatia oznacza zmianę perspektywy - zdolność do przyjęcia punktu widzenia innej osoby. W tym celu trzeba się powstrzymać przed osądzaniem, na chwilę odłożyć na bok swoją opinię i przyjąć myśli drugiej osoby. Empatia, oprócz zrozumienia intelektualnego, ma także wymiar afektywny, który psycholodzy społeczni nazywają udzielaniem się emocji. Mówiąc językiem potocznym: doświadczamy tych samych uczuć co drugi człowiek. Czu-

Wielu autorów przekonuje nas, że to, co wydawałoby się być jakąś uniwersalną prawdą o człowieku i jego ognistych uczuciach, wśród których "największa jest miłość", w istocie da się zrozumieć w sposób bez mała matematyczny jako wynik biologicznego funkcjonowania organizmu, genetycznego wyposażenia człowieka, systemu hormonalnego bądź dążenia do przetrwania, wreszcie - symulacji. Na dziesięciu autorów tej tematycznie zwartej propozycji - taką perspektywę poznawczą proponuje połowa. I dowiadujemy się wielu naprawdę ciekawych rzeczy.

Najtańszy bilet do szczęścia Jeśli chcesz częściej czuć się szczęśliwy, przeczytaj tę książkę, a przede wszystkim użyj jej.   Dostajesz do ręki narzędzie, które pomoże ci silniej odczuwać wdzięczność i bardziej doceniać to, co masz. Dzięki temu narzędziu możesz się uczyć, jak aktywnie wpływać na przeżywanie szczęścia, zamiast być biernym i tylko tęsknić do miejsca lub do stanu, w którym chciałbyś się znaleźć.   Wdzięczność pozwala podwyższyć poziom zadowolenia z życia i odkryć, co jest w nim naprawdę ważne, jest sposobem pielęgnowania związków, ułatwia uzupełnianie zapasów energii i wchodzenie w głębszy kontakt z ludźmi. Ułatwia też refleksję nad tym, co zostało ci dane, jest drogą do dokonywania bardziej świadomych wyborów. Ta książka zawiera ćwiczenia wdzięczności na 52 tygodnie. Wykonując je, przeżyjesz cały rok wdzięczności, a uczucie szczęścia stanie się twoim wiernym towarzyszem. Fragment Książki Wstęp Bardzo dobrze pamiętam skarbonkę stojącą w naszej szkółce niedzielnej. Wieńczyła ją figurka chłopca klęczącego z rękoma złożonymi jak do modlitwy. Za każdym razem, gdy do skarbonki wrzuciło się monetę, chłopiec kiwał głową. Jego brązowa buzia robiła na mnie wrażenie, ponieważ nigdy nie widziałam nikogo o skórze innej niż biała. Chłopiec dziękował, ja dawałam, gdyż nauczono mnie, że należy być hojnym i dzielić się z biednymi. Kiedy jednak nadchodziła moja kolej na wrzucenie monety, czułam wstyd, patrząc na tę pokorną buzię na skarbonce. Pamiętam też, że w szkole kazano nam zjadać wszystko, co było na talerzu, powtarzając: „Zjedz jeszcze kęs, nie zapominaj, że dzieci w Afryce są biedne", „Bądź wdzięczny, że masz co jeść". Jedzenie rosło w ustach, a hasła mówiące o tym, że trzeba jeść, bo dzieci w innych krajach cierpią z głodu, sprawiały, że nasze serca i mózgi pracowały na zwiększonych obrotach. Teraz po latach wiem, że nie ja jedna zastanawiałam się gorączkowo, jakby tu wysłać głodnym dzieciom w Afryce jedzenie, które zostawało na moim talerzu, bo byłam całkowicie syta. Już jako dorosła osoba zetknęłam się z tak zwanym myśleniem pozytywnym. W pewnym stopniu uległam tej idei. Należy być wdzięcznym za to, co się ma, i z uśmiechem na twarzy kolejny raz wyrzucać śmieci. Jeśli wszystko będziemy robić radośnie, naszym nastawieniem zarazimy innych, którzy będą nas naśladować bez względu na to, czy chodzi o wynoszenie śmieci, uprawianie sportu czy rzucanie palenia. Lecz ten przyklejony uśmiech mnie mierził, tęskniłam bowiem za szczerą wdzięcznością i prawdziwą motywacją.

Tam gdzie panuje równośc, nawet bogatszym żyje się lepiej Chociaż osiągnęliśmy niespotykany dotąd w historii poziom zamożności i komfortu życia, to coraz częściej cierpimy psychicznie i fizycznie. Dlaczego tak się dzieje, że sukces materialny przyniósł nam społeczną i zdrowotną porażkę? Czy można zmienić ten stan? Autorzy książki pokazują drogę, która doprowadziła ich do znalezienia odpowiedzi na te pytania. Na podstawie wyników badań własnych oraz przeprowadzonych przez wielu innych naukowców dowodzą, że dobremu samopoczuciu ludzi służy zmniejszenie różnic między nimi, przede wszystkim materialnych. Przekonują, że powinniśmy skupić się= nie na zwiększaniu wzrostu gospodarczego (ma on swoje granice), lecz na świadomym budowaniu społeczeństwa egalitarnego. To ono najlepiej zaspokaja większość naszych potrzeb, może uczynić nas wszystkich zdrowszymi i szczęśliwszymi. Po raz kolejny hasło „mniej znaczy więcej” znalazło logiczne, spójne i udokumentowane naukowo uzasadnienie. Warto poznać to uzasadnienie, by nieco inaczej pomyśleć choćby o swoich życiowych celach. Idee zawarte w tej książce są na tyle doniosłe, by zmienić nasze myślenie. Na połowie strony autorzy mówią więcej o cierpieniu, do którego prowadzi nierówność, niż dramat albo powieść. John Carey, „Sunday on Times” „The Independent” Światła i pełna inwencji (…) analiza o szerokim zasięgu. „Nature” Autorzy wyciągają śmiałe wnioski, a przedstawione przez nich dowody, są trudne do zanegowania. „The Economist” Przekonująca i szokująca. Entuzjaści wolnego rynku powinni nauczyć się tej książki na pamięć. The Independent W tych ciężkich czasach ta optymistyczna książka może dodać otuchy. „New Statesman” Drogowskaz, jak odbudować nasze społeczeństwa (…) Olśniewająca wizja.