Głównym tematem tej książki są mentalne i duchowe prawidła dające szczęście, zdrowie i spokój ducha. Wiara oraz praktyka Bożej Obecności są katalizatorami umożliwiającymi realizację naszych najskrytszych pragnień. Każdy rozdział tej książki powinien pomóc czytelnikowi w lepszym zrozumieniu duchowych praw, którym podlegamy i w efekcie wzmocnić jego wiarę w niewidzialne siły, z którym pomocą czynić możemy dobro. Wybrany fragment książki PRAGNIENIA SĄ SIŁĄ NAPĘDOWĄ wszystkich naszych działań. Nie bylibyśmy w stanie unieść ręki, ani ruszyć się na krok, gdyby nie nasza chęć poruszania. Pragnienia są darem od Boga. Jak powiedział Browning: „Tyś Boże, jest tym, który daje, jam jest tym, który otrzymuje". To człowiek jest tym, który otrzymuje wszystkie dary ofiarowywane przez życie!: „Moje dziecko, ty zawsze jesteś' przy mnie i wszystko moje do ciebie należy". Wszystko, co tylko jest Ojca, należy do mnie. Nasz Ojciec zawiera w Sobie wszystko, czego potrzebujemy, aby osiągnąć spokój ducha, harmonię, dostatek i zaskarbić sobie Boże przewodnictwo. Musimy nieustannie wzrastać, rozwijać się. Nigdy nie wyczerpiemy zasobów Nieskończonej Skarbnicy. Uświadommy sobie kilka prostych prawd: to pragnienie powoduje, że uskakujemy przed nadjeżdżającym autobusem. Powodem, dla którego to robimy, jest nasze fundamentalne pragnienie ochrony własnego życia. Instynkt samozachowawczy jest podstawowym prawem natury. Rolnik zasiewa ziarno, ponieważ pragnie wyżywić siebie i swoją rodzinę. Człowiek buduje samoloty, ponieważ pragnie zwyciężyć czas i przestrzeń. Podobne przykłady znajdziesz w trakcie całego swojego życia. Pragnienie popycha człowieka do działania; jest bodźcem do czynu. Stoi za każdym osiągnięciem. Pragnienie to kosmiczny impuls, popychający nas naprzód i ku Bogu Pragnienie jest aniołem Bożym - posłańcem Najwyższego - który mówi nam: „Wznoście się coraz wyżej". Pragnienie stoi za każdym osiągnięciem. Jest siłą napędową życia. Dążymy do realizacji tych pragnień, które wydają nam się najbardziej porywające. Każdy z nas dąży do realizacji tego, co w danej chwili najbardziej zaprząta jego umysł. Pragnienie jest aniołem Bożym, który mówi nam o czymś, co uczyni nasze życie pełniejszym i szczęśliwszym, jeśli tylko to zaakceptujemy. Im większych korzyści oczekujemy z realizacji pragnienia, tym jest ono silniejsze, jeśli nie ma żadnej spodziewanej korzyści czy postępu, nie ma pragnienia; w konsekwencji nie jest podejmowane działanie. „Jam Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni"2 - rzekł Pan. To, co podszeptuje nam serce, jest alfą; aby stało się omegą, musimy wzbudzić w sobie poczucie, że to, czego pragniemy, już teraz jest naszym udziałem. Długotrwała niemożność zrealizowania pragnień prowadzi do przygnębienia i frustracji. Wiele osób, z którymi zdarzyło mi się rozmawiać, skarżyło się, że od lat bezskutecznie próbują zrealizować jakieś marzenie lub osiągnąć określoną pozycję w życiu. Ludzie ci nie wiedzieli, że pragnienie zrobienia lub osiągnięcia czegoś było jak wyznanie: „nadal mi się nie udało". Zamiast tego powinni oni zadeklarować: „Tak, Ojcze, wierzę w to i uznaję za prawdę", i kroczyć przez świat, wiedząc, że „już się to stało". Wyobraźmy sobie ziarno, które pobiera z ziemi wszystkie niezbędne mu składniki, takie jak woda czy związki chemiczne, a gdy wyrośnie ponad ziemię, zaczyna w procesie fotosyntezy pobierać z promieni słonecznych światło i wszystkie inne elementy niezbędne do wytworzeni złożonej substancji zwanej chlorofilem. Odznacza się on również inteligencją, pozwalającą mu produkować w swej korze i liściach niezwykle złożone substancje chemiczne których rozpoznanie przekracza ludzkie możliwości. Podobnie jest z człowiekiem. Jeśli stanie się on jak ziarno, przyciągnie do siebie wszystko, co będzie mu nie zbędne do realizacji jego marzenia: przyjaciół, fundusze znajomości, pomysły itd. Każdy mężczyzna, kobieta czy dziecko napotkane na ścieżce życia jest sługą prawa, które wprawiliśmy w ruch w swoim wnętrzu: „Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi moimi drogami".3 Nieskończon1 Intelekt, który wprawiliśmy w ruch swoją modlitwą, za szczepią u innych czyny i słowa niezbędne do realizacji naszego dążenia. Niedorzeczne jest oskarżanie czy obwinianie innych ponieważ musimy zdać sobie sprawę z tego, że inni ludzie są jedynie świadkami, mówiącymi nam, jacy naprawdę jesteśmy: „Jak wewnątrz, tak i na zewnątrz". Jeśli wewnątrz panuje niezgoda, to musi ona przejawić się również na zewnątrz. Jeśli tkwisz w poczuciu niedostatku i bezsilności inni tylko o tym niedostatku poświadczą.

Książka poświęcona jest temu JA, które każdy człowiek nosi w sobie. Rodzimy się bez "instrukcji użycia" i nie potrafimy odkryć wielkich możliwości, które jak zaklęty dżin, zamknięte są w naszym wnętrzu. Książka pokazuje, jak uwolnić tego wielkiego ducha i zaprząc go do pracy dla siebie.

Dzięki poznaniu istoty zaburzeń jedzenia oraz stanów często im towarzyszących możemy pomóc sobie lub swoim bliskim. Autorka przedstawia metody terapii oraz omawia praktyczne kwestie w realcjach rodzinnych. Ukazje, w jaki spsosób można wracać do zdrowia samodzielnie lub z pomocą specjalistów i lekarzy.

Odpowiedzi na pytania dzieci o śmierć w rodzinie, w gronie przyjaciół, w szkole Śmierć to trudny i delikatny temat w rozmowie z dzieckiem. Często dorośli nie znajdują odpowiednich słów. Nie wiedząc, co powiedzieć i jak to zrobić, wielu rodziców i wychowawców unika udzielania odpowiedzi na pytania dzieci. Niektórzy zupełnie na nie nie reagują. Ośmioletnia Alicja opisała stresujące zdarzenie, jakie ją spotkało. W pierwszym tygodniu szkoły powiedziała nauczycielce 0 śmierci swojego taty, a nauczycielka nie skomentowała tego ani słowem. Przytaczając tę sytuację, rozzłoszczona i zasmucona Alicja powtarzała raz za razem: „Dlaczego nauczycielka nic mi nie odpowiedziała?" Dziewczynki i chłopcy często mówią o złości i poczuciu osamotnienia, które czują, gdy ich pytania o zaznaną bolesną stratę są zbywane milczeniem czy ignorowane. „Gdzie jest teraz moja mama?", „Dlaczego tata musiał umrzeć?", „Czy mój piesek cierpiał?", „Czyja też umrę?" - to powszechne pytania kłębiące się w umysłach dzieci. Troskliwa reakcja na nie może uporządkować przykre myśli i uczucia. Już samo uszanowanie pytania jest ważnym sposobem podbudowania dziecka i zaoferowania mu większego poczucia bezpieczeństwa. Uszanowanie pytań dzieci Niekiedy w obliczu pytania dziecka o śmierć ogarnia nas panika, która sprawia, iż możemy świadome lub nieświadome wysyłać sygnały powstrzymujące dalszą rozmowę. Jeśli dorośli odpowiadają w sposób bardziej zawiły niż to konieczne, dzieci mogą poczuć się zdezorientowane. Jeśli odpowiadają zaś zdawkowo lub wcale tego nie robią, dzieci otrzymują wiadomość: „Śmierć to temat zamknięty. Nie pytaj więcej". Kiedy matka Kuby chciała wiedzieć, co robić, gdy jej pięciolatek pyta o śmierć, pewna pracowniczka służby zdrowia poradziła jej w taki sposób: „Moja córka Ania też ma pięć lat i za dużo pytała o śmierć. Powiedziałam jej, że może zadać tylko dwa takie pytania dziennie. Jeśli zapyta więcej razy, będzie musiała pójść do swojego pokoju na pół godziny i to przemyśleć. Znakomicie to zadziałało. Od miesiąca nie zadała już żadnego pytania o umieranie". Ania dostała niedwuznaczny sygnał: nie pytaj o śmierć. Narzucanie takich restrykcji i zniechęcanie dzieci sprawi oczywiście, że przestaną zadawać te pytania. Naszym celem jest jednak stworzenie otoczenia, w którym wszelkie pytania są dozwolone, akceptowane oraz traktowane w sposób otwarty i pozbawiony krytycznych ocen. Zamierzeniem tej książki jest ukazanie prostych, bezpośrednich dialogów na temat śmierci, które ułatwią otwarty przebieg komunikacji. Taki niewymuszony język pozwala troskliwym dorosłym na okazanie właściwych reakcji, które spełnią potrzeby małych ludzi i będą ich wzmacniać. Etapy rozwoju Dzieci ponownie przeżywają żałobę na różnych etapach rozwoju. We wczesnym dzieciństwie zwykle zadowalają się prostymi definicjami i wyjaśnieniami. Traktują śmierć jako coś odwracalnego oraz rozumują w sposób egocentryczny, w którym zawiera się myślenie magiczne. Często wierzą, iż to przez nie nastąpiła śmierć danej osoby. W miarę dorastania chcą coraz lepiej poznać fakty związane z okolicznościami śmierci. Mogą wracać do tego tematu w wieku ośmiu, dziewięciu i dziesięciu lat z ponownie rozbudzoną ciekawością i dociekliwością. Potem w okresie dojrzewania mają silną potrzebę, by liczyć na wartościowe reakcje od swojej grupy rówieśniczej. W tym wieku dziewczęta i chłopcy zaczynają postrzegać śmierć jako zdarzenie nieodwracalne. Życie ma kres. Młodzi ludzie zaczynają kształtować swój system przekonań, oczekując wsparcia i zrozumienia od swoich rówieśników. Często czują się też upoważnieni do tego, by prowadzić działania uświadamiające innych o niebezpieczeństwach, które spowodowały śmierć ich ukochanej osoby. Co i jak mówić? Sześcioletni Samek zapytał mamę: „Dlaczego tata musiał umrzeć?" Mama odpowiedziała: „A jak ty myślisz?" Zamiast podsunąć mu gotową odpowiedź, stworzyła niekry-tyczną przestrzeń do wysłuchania myśli i odczuć synka. „Myślę, że tata umarł, bo byłem niegrzeczny i Bóg się na mnie pogniewał" - usłyszała. Samek wyjawił charakterystyczny dla swego wieku magiczny sposób myślenia, zgodnie z którym on sam był powodem śmierci ojca. Poznawszy tę myśl wyrażoną na głos, mama mogła powiedzieć o faktach dotyczących śmierci ojca. „Tata umarł na chorobę serca. Jego serce było słabe przez wiele lat i lekarze pomagali mu już od bardzo dawna. To nie była twoja wina." Pytania, które dzieci zadają na temat śmierci, ukazują samo jądro ich wewnętrznego świata oraz dają głęboki wgląd w przebiegający u nich proces żałoby. Często odzwierciedlają lęki i obawy, o które łatwiej jest im zapytać, niż byłoby wyrazić je wprost.. Słuchanie tych pytań wewnętrznym uchem wyczulonym na uczucia skryte w tle sformułowań jest bezcennym instrumentem ujawniania niewypowiedzianych myśli i emocji, które w ten sposób mają większą możliwość bezpiecznego wyładowania. Kolejne stronice zawierają sugestie na temat użytecznego języka, którym możemy posługiwać się w odniesieniu do kwestii śmierci. W każdym rozdziale przytoczono praktyczny, dostosowany do wieku dialog, który zapewnia poszanowanie pytań dziecka na ten temat. Dialogi te otwierają pole do dalszej rozmowy. Dorośli opiekunowie mogą rozmawiać z dziećmi o śmierci w sposób, który złagodzi ich lęk i wzmocni poczucie pewności siebie, dając fundament do dalszego zgłębiania swoich myśli. Pytania dzieci są kluczem, który otwiera drzwi do zrozumienia istoty ich żałoby, dzięki czemu możemy im pomóc. Z Przedmowy Jak rozmawiać z dziećmi kiedy ktoś umiera Spis Treści   Przedmowa 1. Dlaczego mama musiała umrzeć? 2. Co to znaczy „umarł"? Jak ludzie umierają? 3. Gdzie był Bóg, kiedy Go potrzebowałem? Jak mógł pozwolić, żeby mój brat zginął? 4. Gdzie jest zmarły? Co to jest niebo? 5. Moja mama umiera. Co mogę zrobić? 6. Jestem ciężko chory Z kim mogę porozmawiać o umieraniu? 7. Bardzo się martwię Czy i ja umrę? Czy i ty umrzesz? 8. Czy zapomnę tatę? Co będzie, jeśli go zapomnę? Jak mogę zachować go w pamięci? 9. Czy mama umarła przeze mnie? Czy bardzo cierpiała? 10. Jak inne dzieci znoszą żałobę? Czasem czuję się taki samotny 11. Boję się. Co mogę zrobić, żeby poczuć się bezpieczny? 12. Jak mogę uczcić zmarłego z kolegami i rodziną? Czy pójdę na pogrzeb? Ostatnie słowo Dla dzieci Dla dorosłych opiekunów Wybrane tematyczne portale internetowe w języku angielskim

Książka Dwie strony mikrofonu jest podsumowaniem moich dziennikarskich trzydziestu pięciu lat. Spisałem swoje wspomnienia i refleksje najwierniej, jak potrafiłem. Być może mało dyplomatycznie, za to w pełni szczerze. Mam nadzieję, że zaciekawią one także tych z Państwa.

Sztuka mówienia NIE! Książka, którą można by nazwać podręcznikiem asertywności. Doskonale pokazuje i krok po kroku uczy, jak umiejętnie, skutecznie i bez krzywdzenia innych mówić "nie". Autorka pokazuje, jak zarówno sytuacje zwyczajne, jak i trudne wymagają naszej asertywności i jak się nią posługiwać. Czytelnik może na przykładach obserwować korzyści płynące z posługiwania się asertywnością i przekonać się jak może ona zmieniać tok rozmowy i poprawiać komunikację.

Dawno, dawno temu (zanim jeszcze istniał czas) było sobie królestwo zwane Błogostanem. Jedynie to królestwo wtedy istniało, a było tak ogromne, że wszystko stanowiło jego część. W krainie tej królowały radość, pokój i miłość, a ponieważ jej istotą była doskonałość, nie było tam żadnych problemów. Całe królestwo żyło w kosmicznej symfonii doskonałości. Anielskie dźwięki dziecięcych chórów wypełniały powietrze radosnym uniesieniem. Wszędzie rozbrzmiewała najsłodsza muzyka. Życie w Błogostanie było w gruncie rzeczy jednym, ciągłym pasmem radosnych akordów. Ale... niektórym zaczynało się to nudzić. Spowszedniały im pokój, harmonia, radość. Dla żądnych przygody Aniołów wszystko to stało się oklepane i nudne. One zaś lubiły ryzyko i nieznane. Postanowiły więc wspomnieć o tym swojemu Stwórcy... Wstęp ...po zboczach góry pnie się wiele ścieżek, każda na szczyt... Przygoda tej książki Naszym celem jest stać się wydrążoną trzciną dla uzdrawiającej muzyki życia. Ram Dass Książka ta spłynęła na mnie darem łaski jak uzdrawiająca muzyka życia, gdy siedziałam przy kole garncarskim w Medyni Głogowskiej kilka tygodni temu. Ten anielski podszept inspiracji był absolutnym objawieniem! Natychmiast zaczęłam pisać ten III tom TRYLOGII ŻYCIA. Już od dawna nosiłam się z upowszechnieniem mojej opowieści o ziemskich aniołach w formie pisanej. Ułożyłam ją dla uczestników treningu rozwoju osobistego w Silnej Nowej w połowie lat 90. jako „bajkę na dobranoc”, wspierającą proces transformacji metaforę. Słuchacze przyjęli tę opowieść z radością i entuzjazmem. Spodobała się tak bardzo, że w pewnym sensie stała się legendą moich zajęć i uczestnicy kolejnych treningów po prostu domagali się słuchania tej anielskiej przypowieści. Mówili, że jest „balsamem dla ich spragnionych dusz...” Zatem przez lata chętnie ją opowiadałam, z przyjemnością słuchając żywiołowych wybuchów śmiechu, jakie wywoływała. Człowiek jest jak dom o czterech pokojach – jest w nim pokój ciała, pokój umysłu, pokój emocji i pokój ducha. Powiedzenie hinduskie Już od dawna zamierzałam też spisać praktyki psychofizycznego oczyszczania, których uczę na wiosennych programach holistycznego (całościowego) odtruwania organizmu (zwanych „detox”). W trakcie tego programu oczyszczamy b/ ciało b/ (ćwiczymy jogę, pijemy zioła, soki i glinkę oraz regularnie płuczemy jelito grube), b/ umysł b/ (zdobywamy nową wiedzę, uczymy się pozytywnie myśleć i zarządzać swoim intelektem), b/ emocje b/ (budujemy kompetencje osobiste – intrapersonalne – ucząc się mądrze zarządzać swoimi emocjami, i społeczne – interpersonalne -– nawiązując głębokie więzi między sobą) oraz b/ ducha b/ (wracamy do źródła, przebywając w ciszy, kontemplując swoją relację z Bogiem i wszechświatem, rewidując swój światopogląd, modląc się, praktykując sztukę świadomego oddechu i budując nowy system wierzeń). Po 10 dniach uczestnicy wyjeżdżają kryształowo czyści na wszystkich poziomach, silni, napełnieni dobrą energią, pełni witalności, radości życia i entuzjazmu. Zawsze możesz zacząć od nowa. Zawsze możesz zacząć robić porządki w „domu” swojej tożsamości. Psychika, czyli Twój umysł, zarządza zachowaniami, działaniami. Konieczny jest impuls nerwowy, aby otworzyć oczy, podnieść się lub usiąść, ruszyć nogą, zrobić krok itd. Umysł, czyli psychika, zarządza też czynnościami wewnętrznymi, takimi jak utrzymanie temperatury ciała, jego wilgotności, wzrostem włosów i paznokci, trawieniem i wydalaniem. Cokolwiek się dzieje w nas czy z nami, przez impulsy nerwowe zaangażowana jest w to nasza psychika. Również myślenie odbywa się w drodze wymiany impulsów nerwowych. Zbieranie informacji, czyli percepcja zewnętrzna, angażuje umysł. Potem musisz skupić uwagę, aby spostrzeżenie porównać z dotychczasowymi, skojarzyć i zapamiętać. Musisz też skupić uwagę, aby to, co spostrzegasz, nazwać. A nazywanie jest ważnym etapem myślenia. Dopiero wtedy bowiem nadajemy znaczenia. Z kolei uczucia – te też są sprawą Twojej psychiki, czyli umysłu. Funkcjonują na poziomie fizjologii jako strumienie hormonów i kolejne impulsy nerwowe, ale dla nas czytelne są przede wszystkim jako zjawiska psychiczne, poczucie ciepła, lekkości, radości lub przeciwnie – ciężaru w klatce piersiowej, skurczu w żołądku, obezwładniającego lęku. Wreszcie duchowość. Przebywając w tym „pokoju” masz kontakt z tym, w co wierzysz, co jest dla ciebie ważne, co najważniejsze. Tu Twój umysł nadaje sens pewnym ideom. Co jest najistotniejsze dla Ciebie? Jakim ideom nadajesz największe znaczenie emocjonalne? To, w co wierzysz, zamieniasz w czyn, myśląc o tym przywiązujesz się do tego emocjonalnie i Twoja wiara umacnia się. Tak działa samospełniająca się przepowiednia i tak Ty sam(a) programujesz swój los. Tak zajrzeliśmy do wszystkich czterech pokoi, którymi włada Twój umysł, czyli psychika. Wierzę, że świadomie i odpowiedzialnie żyjący człowiek codziennie robi „obchód” swojej tożsamości... Niemal od dwudziestu lat uczę, jak to czynić, inspiruję do oczyszczania i porządkowania swojego życia. Porządki te dają podwaliny lepszej przyszłości dla następnych pokoleń i wcale nie muszą być okupione wielkim wysiłkiem i surową powagą. Jest to po prostu umiejętność – czyli coś, co się umie robić. A na zdobycie nowej umiejętności życiowej składa się kilku etapów. Aby coś umieć, trzeba: 1. Zauważyć , że nie umiesz. 2. Bardzo chcieć się tego nauczyć. 3. Uwierzyć, że to możliwe, że możesz tego dokonać. 4. Wiedzieć, jak to robić (tu potrzebujesz nauczyciela, który nie tylko umie to, co Ty chcesz umieć, ale potrafi nauczyć, jak umieć…). 5. A potem pozostaje b/ ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć W tej książce znajdziesz wiele sposobów na oczyszczanie swojego życia i wzmacnianie swojej energii życiowej. Wszystkie są proste, niektóre wręcz śmiesznie proste. Ale pamiętaj, że różnicę uczyni nie to, czy wierzysz, że one działają, ale to, czy wprowadzisz je w swoje życie! Życie jest jak pudełko czekoladek – nigdy nie wiesz, co ci się trafi. Forrest Gump Baw się tym! Myślę, że powaga, często towarzysząca rozwojowi osobistemu, jest zupełnie „przeterminowanym” przyzwyczajeniem. Trochę tak jak wiele wyznawanych przez ludzi przekonań, które są już nieaktualne i należałoby im przybić pieczątkę z datą ważności. Życie jest boską komedią, zatem nie traktuj siebie zbyt poważnie. Możesz uczyć się żyć lepiej i godniej, zachowując przy tym poczucie humoru i pogodę ducha. Możesz porządkować swoje życie i dokonywać dobrych zmian z łatwością i elegancją. Możesz zdobywać nową wiedzę przez inspirację w atmosferze radości i wsparcia. Na tej cudownej planecie Ziemia obowiązują trzy zasady: * PRZYCZYNY I SKUTKU * MIŁOŚCI/WYBACZENIA * WSPÓLNEGO ROZWOJU Uczenie się jest naczelnym sensem życia. Rozwój ludzi jest wspólny. Jeżeli uda się coś osiągnąć jednemu z nas – to tak, jakbyśmy wszyscy to osiągnęli! Wielki światowy nauczyciel Paramahansa Yogananda mawiał, że ci, którzy podejmują pracę nad sobą i swoją świadomością, robią to nie tylko dla siebie, ale też dla siedmiu pokoleń wstecz i siedmiu pokoleń do przodu. Gdy po raz pierwszy usłyszałam to zdanie na szkoleniu u Christiny Thomas w jej Instytucie Światła Wewnętrznego (Inner Light Institute), byłam zdumiona, a jednocześnie głęboko zmotywowana. Jeżeli moja praca wewnętrzna będzie służyć moim dzieciom, wnukom, prawnukom, prawnukom, praprawnukom i jeszcze ich dzieciom... to warto się do tego solidnie przyłożyć. Włożony przeze mnie wysiłek ewidentnie posłużył mojemu synowi Maciejowi, który spotkał na swojej drodze pięknego anioła o migdałowych oczach, Magdalenę. Pokochał Madzię całym sercem, nie przywiązując się do tego, czy ta miłość będzie odwzajemniona czy też nie. Po kilku tygodniach znajomości powiedział do mnie: „Wiesz, mamo, kocham Magdę bardzo, lecz jeżeli nie będzie z tego związku nic więcej niż przyjaźń, to wiem, że mam przyjaciółkę do końca życia”. Wasze dzieci są nauczycielami w przebraniu. Słuchajcie ich uważnie! Ja tak odebrałam tę lekcję dobrego związku: najpierw rzeczy najważniejsze, czyli przyjaźń, wzajemny szacunek i działanie na rzecz dobra tej osoby. Scott Peck w swojej pięknej książce i/ Drogą mniej uczęszczaną i/ pisze, że „miłość to działanie na rzecz pełnego rozwinięcia potencjału drugiego człowieka”. Tak łatwo jest nawracać innych, tak trudno jest nawrócić samego siebie. Rozwój nie musi być trudny, żmudny i nudny. Może być wspaniałą zabawą, która podniesie jakość Twojego życia i Twoich relacji z ludźmi. Baw się dobrze, czytając tę książkę! Otwórz ją na dowolnej stronie. Przyjmij to, co przyjąć w tym momencie możesz, odrzuć to, czego przyjąć nie możesz. A przede wszystkim wprowadź kilka z moich sugestii do swojego codziennego życia – ćwicz nowe zachowania, trenuj nowe nawyki. Doceń swoją zdolność do zmiany samego siebie. Zmiana jest możliwa, jesteś w stanie się zmienić, zasługujesz na dobre zmiany... Nosisz Boską iskrę w centrum swojego jestestwa. Jesteś obdarzona (obdarzony) łaską światła i mądrości... Namaste! Co oznacza: Świętuję to miejsce w Tobie, w którym wszyscy jesteśmy jednością! Ewa Foley pałac w Nieznanicach koło Częstochowy, lipiec 2003 PS. Miłość i radość są wszędzie obecne. Nie mogą jednak przyjść do Ciebie z wizytą, jeśli Ciebie nie ma. Bądź obecny (obecna) w swoim życiu!

Czy płacić dzieciom za czytanie książek albo za dobre stopnie? Ile jest warte zanieczyszczone środowisko? Czy etyczne jest wynagradzanie ludzi za testowanie nowych niebezpiecznych leków, albo za oddawanie organów? Czy obywatelstwo jest na sprzedaż? Michael J. Sandel ma inteligencję, odwagę i dowcip potrzebne do zadawania niełatwych pytań. Okrzyknięty przez amerykańskie media profesorem Ruchu Oburzonych, Sandel zastanawia się nad granicami rynku, robi przegląd gorących tematów debaty publicznej. ,,Dziś logika kupna i sprzedaży nie odnosi się już do dóbr materialnych, ale stopniowo zaczyna rządzić całym naszym życiem. Czas zadać sobie pytanie, czy chcemy tak żyć"", pisze. - Cieszymy się, że naszą nową serię Refleksje inauguruje właśnie ta książka - mówi dr Agnieszka Liszka, współwłaścicielka wydawnictwa Kurhaus. - W tej serii będą się ukazywać ksiązki najciekawszych dziś intelektualistów o światowym formacie, refleksje o rynku, społeczeństwie, współczesności.

Polskie Bałkany to studium poświęcone literaturze napisanej w języku słoweńskim, chorwackim, serbskim oraz albańskim, której polskie przekłady ukazały się w latach 1990-2012. Autor analizuje przede wszystkim kategorie polityczne i kulturowe, jakie wykorzystują (świadomie lub nie) zarówno autorzy i autorki pochodzące z byłej Jugosławii (m.in. Ivan Čolović, Dubravka Ugrešić, David Albahari, Miljenko Jergović, Nenad Veličković, Ornela Vorspi, Vesna Goldsworthy, Vedrana Rudan, Slavenka Drakulić, Maria Todorova, Božidar Jezernik), zachodni podróżnicy (Robert D. Kaplan, Juli Zeh) jak i polscy pisarze i czytelnicy (Wojciech Tochman, Andrzej Stasiuk, Gustaw Herling-Grudziński, Inga Iwasiów, Hanna Samson)...

Opis przypadków do "Klasyfikacji diagnostycznej DC:0-3" Jak w procesie diagnozy i planowania terapii korzystać z "Klasyfikacji diagnostycznej zaburzeń psychicznych i rozwojowych w okresie niemowlęctwa i wczesnego dzieciństwa"?

Obszerna rozprawa nosi znamiona solidnej (w wielu fragmentach wręcz erudycyjnej) monografii, która podejmuje problematykę tekstologiczną (tekstu zaburzonego, kontekstu i metatekstu) z perspektywy afazjologicznej i neurologopedycznej w sposób holistyczny, łącząc umiejętnie dane dotyczące teorii i praktyki logopedycznej. Tym samym nawiązuje do wcześniejszych znakomitych artykułów, rozpraw i opracowań Autorki. Wiele wątków a aspektów Jolanta Panasiuk rozwija w sposób nowatorski, kreatywny, wskazujący na najnowsze europejskie i światowe tendencje w interpretacji faktów i zjawisk afazjologicznych (w duchu socjologii i psychologii humanistycznej).

Heterotopie to "różnomiejsca". Ich cechą szczególną jest to, że odzwierciedlają pewną formę kulturowej specjalizacji, która sprawia , że miejsca mogą być naprzeciw siebie. To bycie naprzeciw jest w istocie rzeczy pewną komplikacją naszego doświadczenia: jedno miejsce odzwierciedla, ale też neguje lub odwraca własność drugiego, zarazem je dopełniając. Są więc heterotopie także obietnicą możliwości bycia po dwóch stronach. Taka właśnie forma ruchliwości - biorąca się z nieuniknioności przebywania po jednej i po drugiej stronie granic, jakie oznaczają zbiory rozmaitości kulturowych, w jakich uczestniczymy - wydaje się właściwa naszym czasom. Pojęcie heterotopii zatem przeczy nawykowi, jaki człowiek nowoczesny przyswajał za pomocą kosmicznego sposobu orientacji siebie i rzeczy. Przeczy przynależności do jednego miejsca. Przestrzeń, w jakiej doświadczamy współcześnie, wcale nie jest jednorodna, niezwaloryzowana, izotropowa i nie ma uniwersalnej metryki. Żadna też przestrzeń dostępna naszemu doświadczeniu nie przedłuża się w nieskończoność. Istnieją bariery komunikacji i tożsamości zawężenia swobodnych eksploracji i przymusy pozostawania poza. Jeśli więc myśli dają się lokalizować, heterotopie myśli ukazywałyby sposób, w jaki współcześnie doświadczamy ich różnomiejsca w kulturze. A sposób ten charakteryzuje właśnie to, co myśl lokalizuje, co ustala jej pozycję naprzeciw czegoś, co jej przeczy - jako inna myśl lub jakaś postać przedmiotowości - co zarazem ją odzwierciedla, reprezentuje i dopełnia. Niniejszy zbiór tekstów to - w jakimś zakresie - zdanie sprawy z takiego doświadczenia myśli.

„Publikacja DC:0-3R daje klinicystom, lekarzom, psychologom, pedagogom i badaczom zajmującym się rozwojem psychicznym i jego zaburzeniami niemowląt i małych dzieci, niezwykle cenne narzędzie pomocne zarówno w opisie jak i diagnozie oraz w konsekwencji w planowaniu postępowania terapeutycznego uwzględniającego tak istotną perspektywę rozwojową. Klasyfikacja Diagnostyczna DC:0-3R stanowi istotny krok naprzód w porównaniu z obowiązującymi systemami klasyfikacyjnymi takimi jak DSM IV i ICD 10. Ma szansę stać się bardzo ważnym uzupełnieniem lub być może nawet zastąpić dotychczasowe systemy klasyfikacyjne poszerzając je o nie tylko szczegółowe opisy i wprowadzenie nowych kategorii, ale także co ważniejsze uzupełniając diagnozę wczesnych zaburzeń rozwojowych o niezwykle istotny kontekst relacji rodzic-dziecko.” z recenzji: prof. dr hab. IRENY NAMYSŁOWSKIEJ, , kierownik Kliniki Psychiatrii Dzieci i Młodzieży w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie

Grażynę Jagielską przez lata paraliżował strach. Żyła problemami męża. Dla jego pasji poświęciła swoje życie. W końcu jednak musiała zawalczyć o siebie. Przeżyła własny „lot nad kukułczym gniazdem”. Spędziła pół roku w szpitalu psychiatrycznym. Poznała kobiety, które tak jak ona długo udawały, że wszystko jest w porządku. Spotkała twardzieli, którzy musieli nauczyć się płakać. Była w miejscu, w którym można było wszystko. Nie wolno było jednego – kłamać. Julia musiała być coraz lepsza, aż pod wpływem stresu odcięła sobie ucho. Ratownik wiecznie golił głowę i wierzył, że dzięki temu stanie się kimś innym. Marek wrócił z wojny jako bohater, ale nie potrafił już żyć z tym, co tam widział. Karolinka była przekonana, że jest aniołem i nikt jej nie widzi. Autorka zabiera nas w podróż pełną intymnych zwierzeń i prawdziwych emocji. W poruszający sposób opisuje azyl dla zagubionych oraz obrazy, które prześladowały ich latami. Opowiada o szczerości, potrzebie zrozumienia i bliskości.

Celem autorki było uchwycenie mechanizmów pluralizacji medialnej przestrzeni publicznej w skali globalnej, regionalnej oraz lokalnej. Proponowana Czytelnikowi książka śledzi i analizuje strategie przenikania do głównego nurtu medialnych reprezentacji, które nie tylko ukazują Innego, ale także stanowią jego samodzielny i niezależnie kształtowany głos. W cyklu analiz prowadzonych w paradygmacie medioznawczym i antropologicznym, skupiając się na telewizyjnych tekstach, ale także ich kontekście, dopuszczając do głosu ich twórców oraz widzów autorka próbuje uchwycić medialny pejzaż w konkretnym momencie historycznym. Branding narodowy, telewizja pograniczna realizowana w międzynarodowych koprodukcjach oraz programy dla mniejszości narodowych i etnicznych potraktowane zostają jako rozbijające homogeniczność medialnego dyskursu teksty, w których Inny mówi sam o sobie pluralizując sferę medialną i rozbijając panujące w niej etnocentryczne światoobrazy. Magalena Zdrodowska – antropolog i medioznawca, doktor nauk o sztuce; adiunkt w Instytucie Sztuk Audiowizualnych Uniwersytetu Jagiellońskiego; obecnie zajmuje się skomplikowanymi relacjami głuchych i technologii.

Celem tej publikacji jest dostarczenie wiedzy o sposobach doświadczania choroby przewlekłej przez chorych i o wpływie, jaki ono ma na proces leczenia i na angażowanie się chorego w relacje społeczne. Dlatego adresatem tej publikacji powinni być przede wszystkim lekarze, którym łatwiej dzięki tej wiedzy przychodzi zrozumieć pacjenta i (...) budować więź terapeutyczną, a ostatecznie - skuteczniej leczyć. Publikacja ta jest istotnym wkładem w rozumienie sposobu doświadczania chorób przewlekłych i społecznych konsekwencji ich występowania. Jest ważnym przekazem dla lekarzy i pielęgniarek oraz dla innych osób profesjonalnie sprawujących opiekę nad chorymi przewlekle. Rozpoznanie perspektywy chore­go, jego potrzeb i emocji, jest bowiem kluczowe dla powodzenia stosowanych i zalecanych terapii medycznych; również dla podejmujących się opieki nad chorymi, świadczenia im umiejętnej pomocy w radzeniu sobie z chorobą.

Artykuły zamieszczone w monografii (...) zawierają zarówno rozważania teoretyczne, wyniki badań własnych autorów jak i analizy zastanych materiałów. Wielość poruszanych zagadnień pokazuje złożoność problematyki medycznej i szerzej - biologicznego wymiaru życia społecznego, ale także - konieczność ich socjologicznego oglądu. Z recenzji wydawniczej dr hab. prof. nadzw. SAN Jolanty Kopki

Segregacja społeczna jako przedmiot badań Segregacja społeczna w miastach epoki socjalizmu i po jej zakończeniu Trzy stolice, trzy oblicza. Ewolucja zróżnicowań społeczno-przestrzennych w Bukareszcie, Tallinie i Warszawie Poziom segregacji społecznej w Bukareszcie, Tallinie i Warszawie na początku XXI wieku "Złote Wybrzeże" i "slums". Lokalne wzory segregacji społecznej w Bukareszcie, Tallinie i Warszawie po socjalizmie :Paradoks" segregacji społecznej po socjalizmie.

Niniejszy podręcznik przeznaczony jest dla studentów wyższych uczelni kierunków geograficznych, którzy uczęszczają na wykłady i ćwiczenia ze statystyki. Głównym jego zadaniem jest pomoc w rozwiązywaniu zadań i ich interpretacji.

Książka zawiera oryginalne, dotychczas w Polsce niepublikowane narzędzie testowe do badania rozumienia mowy. Jest ono efektem wieloletnich badań autorek, wybitnych specjalistek, i stanowi odpowiedź na naglącą potrzebę opracowywania nowych testów dla praktyki logopedycznej. Przeznaczone jest w szczególności do badania rozumienia mowy słyszanej u dzieci, w tym dzieci z zaburzeniami mowy, deficytami uwagi i specyficznymi trudnościami w uczeniu, i u dorosłych z zaburzeniami mowy nabytymi wskutek udaru bądź urazu. Test bada różnicowanie dźwięczności w wyrazach typu Tomek – domek wynikające z czasu rozpoczęcia dźwięczności. To obowiązkowa lektura i niezbędne narzędzie pracy dla profesjonalistów: logopedów, pedagogów, psychologów i lekarzy.