Prawie wszystko, co jest ważne dla ludzkiej kondycji, zarówno tej dobrej, jak i złej, ma swój początek w komunikacji. Konflikt i kooperacja, społeczeństwo i rodzina, miłość i przyjaźń, funkcjonowanie handlu i organizacji są możliwe dzięki komunikacji. Okazuje się, że im bardziej kompetentna jest komunikacja, tym lepsze są podstawowe instytucje i związki.
Komunikacja między ludźmi (nowe wydanie) to kompendium wiedzy na temat komunikacji i lektura obowiązkowa dla osób chcących poprawić umiejętności komunikowania się w na wszystkich płaszczyznach życia.
Ta książka to „biblia komunikacji”, w której czytelnik znajdzie:
· Podstawowe informacje dotyczące komunikowania się ludzi
· Wiedzę dotyczącą komunikacji interpersonalnej
· Informacje i ćwiczenia, które pomogą poszerzyć umiejętność komunikacji w małych grupach, podejmowania decyzji i przywództwa
· Cenne wskazówki dotyczące przemówień, wystąpień publicznych oraz sztuki informowania i przekonywania
· Najnowsze badania i rekomendacje dotyczące kompetentnego komunikowania się w dwóch krytycznych kontekstach XXI wieku – komunikacji masowej i technologicznej oraz komunikowania się za pośrednictwem mediów.
Każdy rozdział Komunikacji między ludźmi skonstruowano tak, by ułatwić przyswajanie wiedzy i zdobywanie umiejętności:
· Z życia wzięte przykłady
· Tabele i ramki wyjaśniające ważne zagadnienia
· Narzędzia samooceny, które można wykorzystywać do oceniania własnej motywacji,
wiedzy i umiejętności w sytuacjach z realnego świata
· Podsumowania najważniejszych treści rozdziału
· Pytania do dyskusji oraz propozycje ćwiczeń
· Słownik najważniejszych pojęć
Psychologia i prawo to rozległe dziedziny wiedzy, które dokonują oglądu zachowania człowieka z dwóch punktów widzenia: pierwszy z nich polega na poszukiwaniu przyczyn oraz mechanizmów postępowania, drugi odnosi się do oceny zgodności zachowania człowieka z normami prawa. Perspektywy te spotykają się i wzajemnie przenikają w procesie postępowania karnego i postępowania wykonawczego. Z istnieniem i funkcjonowaniem aparatu wymiaru sprawiedliwości związane są więc tradycyjnie dwie dyscypliny psychologiczne: psychologia sądowa i psychologia penitencjarna, odnosząca się do sytuacji przymusowej izolacji człowieka w instytucjach zamkniętych.
Ta książka stanowi kompendium wiedzy z zakresu psychologii penitencjarnej. Czytelnik znajdzie w niej:
· Omówienie problemu kary kryminalnej, zwłaszcza kary bezwzględnego pozbawienia wolności oraz jej alternatyw
· Charakterystykę polskich instytucji penitencjarnych oraz personelu więziennego
· Rozległą wiedzę na temat zróżnicowania społeczności więźniów i podkultury więziennej
· Przegląd teorii psychologicznych dotyczących socjalizacji i ponownego uspołecznienia, a także izolacji więziennej i jej konsekwencji
· Analizę form oddziaływania penitencjarnego (praca więźniów, wolontariat, kontakty ze społeczeństwem ludzi wolnych) oraz pomocy postpenitencjarnej
W ostatnich latach opinię publiczną coraz bardziej fascynuje profilowanie kryminalne. Zainteresowanie to znalazło swe odbicie w produkcjach filmowych i telewizyjnych, takich jak Milczenie owiec czy Psychopata, a także w powieściach, na przykład Alienista czy Anioł ciemności. Choć profilerzy w tych filmach, serialach czy powieściach sensacyjnych zazwyczaj posiadają akademickie wykształcenie i doświadczenie w pracy w policji, to jednak stosowane przez nich metody opierają się głównie na wiedzy intuicyjnej i okazjonalnych wizjach. Taki portret profilerów sprawia, że ich pracę postrzega się raczej jako formę sztuki niż naukę.
W ujęciu historycznym profilowanie behawioralne zawsze było sztuką. U jego podstaw próżno się doszukiwać prac naukowych, akademickich czy z zakresu kryminologii stosowanej – wiele fundamentalnych dla profilowania pojęć po raz pierwszy pojawiło się w literaturze pięknej. Mimo popularności, jaką cieszy się profilowanie, dowody świadczące o jego dokładności i użyteczności nie zostały jak dotąd zademonstrowane w sposób naukowy.
Celem tej książki jest ukazanie profilowania jako wiarygodnej i szanowanej dziedziny, która może w znacznym stopniu usprawnić prowadzone przez policję śledztwa. Przedstawiono w niej historyczny rys profilowania kryminalnego, krytycznie omówiono dotychczasowe nienaukowe modele profilowania oraz zakreślono ramy przyszłego działania badaczy zmierzające w kierunku stworzenia naukowego modelu profilowania kryminalnego.
Książka Śmieć w kulturze to interdyscyplinarna refleksja nad problemem „śmieci”. Pojęcie to autorzy tekstów wchodzących w skład tego tomu traktują zarówno wąsko, dosłownie, jak i szeroko, metaforycznie. W ujęciu wąskim interesuje ich analiza przedmiotów-śmieci. W ujęciu szerokim hasło „śmieć” rozumiane jest jako wszystko, co w kulturze zostaje zepchnięte na margines, ulega społecznemu wykluczeniu. „Śmieć” jako to, co „niepotrzebne”, wydaje się bardzo zręczną przenośnią. Jej użycie pozwala oświetlić różne fragmenty rzeczywistości społeczno-kulturowej, które z pozoru nie muszą mieć ze sobą wiele wspólnego. Zbędne, wadliwe, uszkodzone, niemodne, brzydkie, wykluczone, przestarzałe, nieaktualne, niepasujące, brudne, zniszczone, odrzucone, bezwartościowe, niewłaściwe – to wybrane określenia mogące definiować status tego, co staje się odpadem.
"Obszerny tom skrzy się pomysłowością, z jaką autorki i autorzy postanowili związać kategorię śmiecia, by umieścić ją w zaskakujących kontekstach i uwikłaniach – od food studies przez analizy lingwistyczno-etnologiczne po różne wymiary refleksji historycznej, socjologicznej, kulturoznawczej i filozofii odpadu. Książka powinna spotkać się ze sporym rezonansem jako udana próba zbudowania swoiście pomyślanego opisu gęstego, dla którego pretekstem jest wprawdzie „śmieć”, ale horyzontem ostatecznym – my wszyscy, zatopieni w takiej formie życia, której ów śmieć nie daje spokoju i domaga się ujawnienia w ramach śmieciologii teoretycznej i praktycznej" (prof. Wojciech Józef Burszta).
Naukowe wydarzenie, zaskakujący bestseller i inspirujący do dzisiaj intelektualny skandal.
Męskie fantazje, słynna rozprawa Klausa Theweleita opublikowana po raz pierwszy w 1977 roku, poświęcona jest zagadnieniu kształtowania się męskich fantazji wśród zdemobilizowanych po I wojnie światowej żołnierzy Freikorpsów oraz podobnych im formacji paramilitarnych. Autor zebrał w swojej monumentalnej pracy olbrzymi materiał: dzienniki, wspomnienia, zapiski, listy oficerów i szeregowych żołnierzy, a także nieprzebrany materiał wizualny: plakaty, zdjęcia, klatki filmowe, komiksy i grafiki pochodzące z opisywanej przez niego epoki i ukazujące, w jaki sposób kultura masowa tamtego czasu kształtowała wyobrażenia o kobietach, wrogach, seksualności i wojnie. I jak z tych wyobrażeń narodził się faszyzm.
Bo to właśnie faszyzm stanowi głównie przedmiot zainteresowania Theweleita. Książka z jednej strony stanowi nieprześcignione do tej pory opracowanie tematyki, charakteryzując się zastosowaniem nowatorskich jak na tamte czasy (i wciąż mało znanych w Polsce) narzędzi psychoanalitycznych, w tym koncepcji schizoanalizy Deleuze’a i Guattariego, z drugiej zaś – stanowi pracę niezwykle osobistą, gdyż jednym z bohaterów narracji Theweleita jest jego ojciec, którego autor sam nazywa 'dobrym faszystą'.
Kino to bilet wstępu do świata, do którego nigdy byśmy nie trafili. Możliwość poznania ludzi, których nigdy byśmy nie spotkali. Magia kina uchyla nam zamknięte drzwi do ich życia. I za te właśnie drzwi zajrzymy z Katarzyną Miller - znaną, lubianą i cenioną psycholożką. Przyjrzymy się życiowym problemom i dylematom poprzez pryzmat losów filmowych bohaterów. W rozmowach pojawią się postaci wykreowane przez Pedro Almodovara w melodramatycznych historiach okraszonych specyficznym, czarnym humorem. Poruszające filmy "Musimy porozmawiać o Kevinie" oraz "Sierpień w hrabstwie Osage" będą przyczyną do rozważań o trudnych relacjach w rodzinie. W rozmowie o filmie "Ona" zastanowimy się, czy człowiek może zakochać się w programie komputerowym. Przypomnimy ścigane przez wymiar sprawiedliwości, niepotrafiące pogodzić się z patriarchalnym porządkiem świata bohaterki filmu "Thelma i Louise". Porozmawiamy o herosach i czarnych charakterach. Będzie trochę sensacji, i trochę komedii. I melodramatu. Nie zabraknie też wątków erotycznych... A zatem: W życiu jak w kinie. Katarzyna Miller – znana, lubiana i chętnie czytana psycholożka, poetka i psychoterapeutka z ponad trzydziestoletnią praktyką terapeutyczną w zakresie terapii indywidualnej, małżeńskiej i grupowej. Wykładowczyni na podyplomowych Gender Studies na Uniwersytecie Warszawskim oraz na licznych warsztatach rozwojowych dla kobiet. Autorka książek – m.in.: 'Nie bój się życia', "Królowa życia i król", 'Kup kochance męża kwiaty', 'Blaski życia' oraz trzech tomików wierszy. Na stałe związana ze miesięcznikiem 'Zwierciadło".
Publikacja dotyczy społecznego postrzegania aborcji w dyskursie publicznym i wpisuje się w krytyczną refleksję na ten temat. Autorka przedstawia różne krzyżujące się pola dyskursu publicznego, dotyczącego aborcji, w szczególności zaś pola dyskursu ideologicznego oraz dyskursu elit symbolicznych (kościelny, naukowy i nienaukowy, artystyczny). Publikacja pokazuje, że w polskim dyskursie o aborcji wciąż mamy do czynienia z fazą „rytualnego chaosu”, opisywaną przez socjologów dwie dekady temu. W książce wykazano, że najbardziej wszechstronna i bezstronna w kwestii aborcji okazuje się sztuka. Autorka analizując różnorodne dyskursy opisuje wiele strategii i reguł jakimi rządzi się publiczny dyskurs o aborcji. Ukazuje kwestie ukrywane, przemilczane, kwestie tabu. Wreszcie pokazuje jak bardzo oficjalny dyskurs o przerwaniu ciąży zdominowany jest przez „męski punkt widzenia”.
Część pierwsza książki ukazuje dyskurs religijny przez pryzmat jego historycznych początków, rozwoju i wpływu katolickiej doktryny małżeństwa na postrzeganie sfery cielesnej i seksualnej życia człowieka.
W części drugiej zaprezentowano dyskurs naukowy i nienaukowy poprzez ukazanie najważniejszych „głosów nauki” i „głosów naukowców”. Autorka odwołuje się do najistotniejszych aspektów i ustaleń naukowych (empirycznych i teoretycznych), dotyczących kwestii przerwań ciąży, a także opisuje różne mechanizmy i płaszczyzny przenikania się dyskursów (np. naukowy oraz ideologiczny).
Ostatnia część pracy dotyczy wybranego dyskursu elit symbolicznych, dyskursu artystycznego. Analizie poddano prace plastyczne meksykańskiej malarki Fridy Kahlo, a także dzieła literatury pięknej.
Niniejsza książka to próba odpowiedzi na pytanie, czy rozwój człowieka jest możliwy pomimo choroby, deficytów, upływu czasu i związanych z nimi ograniczeń, pomimo dysfunkcji i kryzysów rodzinnych. Autorzy artykułów opisują procesy, które stymulują, wspierają lub uruchamiają zatrzymany rozwój jednostki i rodziny.
Zarówno ze względu na przegląd współczesnych teorii psychologicznych, jak
i dane empiryczne publikacja może stanowić użyteczną pozycję bibliograficzną przede wszystkim dla studentów psychologii, ale też innych kierunków humanistycznych, oraz dla praktyków zajmujących się dziećmi, młodzieżą i rodzinami.
Ze wstępu Bogusławy Piaseckiej
Książka stanowi interesujący przegląd problemów związanych z rozwojem w biegu życia oraz koniecznością rozumienia prawidłowości rozwoju, aby móc go stymulować czy też wspierać. Autorzy, wykazując się dojrzałością, wiedzą i umiejętnością jej przekazania, wskazali na różne aspekty towarzyszenia w rozwoju jednostce i rodzinie, na konieczność rozumienia drugiego człowieka i kontekstu kulturowego, w jakim żyje.
Z recenzji dr hab. Grażyny Makiełło-Jarży
Opisywanie rodziny wydaje się nie mieć końca, dlatego że rodzina się zmienia pod wpływem warunków zewnętrznych i wewnętrznych. Próżno szukać praprzyczyny, ale warto zastanowić na przykład nad tym jak procesy indywidualizacji wpływają na rodzinę, jej strukturę, formę, realizację ról wewnątrzrodzinnych. Warto spróbować odpowiedzieć na pytania dlaczego dorosłe dzieci mieszkają z rodzicami albo co się dzieje gdy w domu pojawia się zmywarka? Po wejściu do UE istotne jest pytanie jakie konsekwencje mają zarobkowe migracje rodziców?
Bezdyskusyjny jest fakt, ze ważną rolę we współczesnym świecie odgrywają media, które biorą udział w konstruowaniu społecznego świata. W książce przedstawiamy wizerunki kobiet , mężczyzn i mężczyzn-ojców w mediach. Różnie zaprojektowane badania i analizy prowadzone na zupełnie innych materiałach dają zaskakująco podobne rezultaty.
Książka omawia najistotniejsze zagadnienia związane z procesem starzenia organizmu ludzkiego. Przedstawiony obraz ukazuje osobę w wieku podeszłym w różnorodnych kontekstach: społecznym, religijnym, fizjologicznym, a także wskazuje na możliwości pomocy osobom w wieku podeszłym wymagającym różnych form opieki długoterminowej. Ta przystępnie napisana książka będzie z pewnością ważną pozycją w bibliotece każdej osoby zajmującej się problematyką starzenia się. W szczególności korzyść z jej przeczytania odniosą osoby bez formalnego wykształcenia medycznego, zajmujące się na co dzień opieką nad seniorami.
Publikacja niniejsza jest poświęcona problematyce chuligaństwa stadionowego. Autor stara się w niej odpowiedzieć na podstawowe pytania dotyczące fenomenu przemocy związanej z meczami piłkarskimi. Praca została oparta o obszerne badania empiryczne, podczas których wykorzystano większość dostępnych metod i technik badawczych - badania aktowe, wywiady z funkcjonariuszami Policji, analizę dokumentów, elementy obserwacji uczestniczącej, literaturę przedmiotu.
Film i historia w doświadczeniach polskich historyków
Fotografie i filmy w archiwach
Metody analizy fotografii w świetle teorii Rolanda Barthes'a
Obraz Polaków w kinematografii Trzeciej Rzeszy na podstawie filmu HEIMKEHR
Muzeum multimedialne - nowe sposoby narracji o przeszłości
Chyba żadna religia świata nie skoncentrowała swojego zainteresowania na płciowości i seksualności człowieka w takim stopniu, jak uczyniło to chrześcijaństwo, a katolicyzm w szczególności. Poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, dlaczego Kościół – tak dawniej, jak i dziś – uznaje, że głównym miejscem popełniania grzechu jest małżeńska (lub niemałżeńska) sypialnia, a nie inne miejsca, gdzie łamanie przykazań boskich jest zdecydowanie bardziej jednoznaczne - na przykład pole bitwy - może być bardzo interesujące.
Wraz z upływem wieków chrześcijański system moralności, zawsze mocno związany z życiem intymnym człowieka, ulegał zadziwiającym, często wręcz szokującym zmianom. Mimo to hierarchowie kościelni, zazwyczaj starsi, bezżenni mężczyźni (celibatariusze, jak ich nazywa autorka), nigdy nie zrezygnowali z prawa do nauczania, czym jest nieczystość, zmysłowość, nieprzyzwoitość, co jest „naturalne”, a co „przeciw naturze”. Skąd czerpali pewność w tym względzie? Oczywiście z nauk Jezusa. Ponieważ nie miały one nigdy charakteru pełnego, usystematyzowanego wykładu i nie zawierały jednoznacznych wskazówek, Kościół zręcznie temu zaradził, uzupełniając, porządkując i konkretyzując przesłanie Jezusa w duchu teologii moralnej. Czy miał i ma do tego prawo? Czy interpretacje te są aby na pewno słuszne? Oto jest pytanie…
Wszystkie barwne teorie, zbiory zakazów i nakazów, ustalenia kolejnych kościelnych synodów i papieskich encyklik na temat tego, co jest, a co nie jest grzechem w dziedzinie seksualności – w dużej mierze opierały się na przemyśleniach wielkich filozofów, często uznanych potem za świętych. Najsolidniejszymi filarami katolickiej moralności seksualnej byli Augustyn i Tomasz z Akwinu. Autorka jest bezlitosna w cytowaniu ich nauk. Niektóre z nich można by nawet uznać za zabawne, gdyby nie to, że bardzo wpłynęły na poglądy kolejnych, już późniejszych myślicieli, i wyrządziły zapewne ogromną szkodę w zdrowiu i życiu niezliczonych rzesz ludzi. Przygnębiające, a zarazem przerażające były fragmenty poświęcone dziełu dwóch dominikanów pt. „Młot na czarownice” oraz rozdział poruszający problematykę diabła, który – jak powszechnie wierzono i nauczano - mając możliwości mieszania się do seksu, powodował w tej dziedzinie ludzkiego życia wiele zagrożeń.
Czym dla poprzednich stuleci były szczegółowe dywagacje, czy ksiądz ma prawo udzielić sakramentu małżeństwa eunuchowi, które pozycje seksualne są grzeszne, a które nie, czy i w jakim wypadku żona może odmówić mężowi współżycia, na ile dni przed Komunią Świętą należy powstrzymać się od seksu, dlaczego stosunek przerywany jest grzechem śmiertelnym, kiedy dopuszczalne jest użycie prezerwatywy, pod warunkiem, że ma dziurki - tym w naszym stuleciu stały się inne, równie trudne zagadnienia. Katoliccy moraliści muszą rozstrzygać, co robić z małżeństwami bez ślubu, parami homoseksualnymi, antykoncepcją, zapłodnieniem in vitro, zmianą płci, coraz silniejszym nawoływaniem do zniesienia celibatu itd., itd. Problemów nie brakuje!
Aby uniknąć nieporozumień - autorka, prof. dr teologii katolickiej, jest osobą wierzącą i w żadnym wypadku nie neguje istnienia ani Boga, ani Jezusa. Z różnych powodów jest przeciwna usuwaniu ciąży i nie uważa, że akt seksualny to coś w rodzaju przyjemnego sportu. Nikomu nie radzi występować z Kościoła ani go od wewnątrz rozsadzać. Twierdzi, że wszystko powinno zostać, jak jest. Chodzi jej natomiast o to, że człowiek powinien racjonalnie myśleć, a przynajmniej próbować to robić. Jest przekonana, że znane nam religijne wzorce pochodzą tylko i wyłącznie od ludzi i wszystkie one zostały stworzone, aby wypełnić luki w poznaniu Boga, który w oczywisty sposób jest n i e p o z n a- w a l n y. Straciła katedrę wykładowcy na Uniwersytecie w Essen, bo publicznie powiedziała, że Maryja nie mogła być jednocześnie matką i dziewicą. Za swoje poglądy została ekskomunikowana, ale mimo to nigdy nie wyrzekła się wiary i czuje się nadal członkiem Kościoła.
Czy człowiek prehistoryczny mógł być dobrym chirurgiem?
Jak w starożytności traktowano chorych psychicznie?
Co rzeczywiście stało się z sercem Ryszarda Lwie Serce?
Philippe Charlier z pasją godną Indiany Jonesa tropi zagadki przeszłości, badając szczątki zmarłych – wielkich bohaterów i zwykłych ludzi. Wnioski, do których dochodzi, zaskakują, a często również szokują. Dzięki dociekliwości Charliera możemy poznać sekrety świętych, wielkich królów, ich życiowych towarzyszek czy ludzi, którzy powszechnie byli uznawani za zwyrodnialców. To pełna pasji i zaangażowania, rozbudzająca wyobraźnię, a czasami mrożąca krew żyłach opowieść, w której autor oddaje głos umarłym. Ta książka pokazuje historię od zupełnie innej strony, pozwalając jednocześnie dogłębnie poznać fascynujący warsztat jednego z najwybitniejszych współczesnych patologów.
Najsłynniejszy sądowy szpieg Francji! 'The New York Times'
Najlepszy detektyw wszechczasów! 'Die Zeit'
Spowiednik umarłych! 'Le Monde'
W swojej bestsellerowej książce z 2011 roku Guy Standing wprowadził do powszechnego obiegu pojęciu 'prekariatu' – nowej klasy społecznej, której życie odznacza się daleko posuniętą niepewnością. Prekariat to wszyscy ci, którzy pozbawieni są stabilności: pewnego zatrudnienia, ubezpieczeń społecznych, praw obywatelskich, w końcu gwarancji przeżycia. Przez ostatnie lata obserwowaliśmy liczne nowe ruchy społeczne, które za swój główny cel obrały walkę z niepewnością. Od ruchów Occupy po rozproszone grupy oburzonych, prekariusze wszystkich krajów rozpoczęli polityczną walkę o prawa, których im się odmawia. Także w Polsce
Karta prekariatu to kolejny głos Standinga w dyskusji o przyszłości naszych sprekaryzowanych czasów. Autor rozwija w książce wizję dobrego społeczeństwa, które zapewnia każdej jednostce minimum niezbędne do życia i rozwoju. Przygląda się zarówno tym mechanizmom, które pogarszają prawną i społeczną sytuację prekariuszy, jak i nowym, progresywnym rozwiązaniom, które starają się zaradzić pogłębiającej się prekaryzacji
Hejt do niedawna stanowił wyłącznie czarną stronę sieci. Przyzwyczailiśmy się do niego, a nawet niesłusznie go zaakceptowaliśmy. Efekt? Hejt wyszedł z monitorów na ulice, a my musimy żyć w świecie, w którym każdy może obrobić nam tyłek i zrobić krzywdę — nie tylko słowem, ale i czynem. Hejter rzuca bezpodstawne, agresywne i krzywdzące opinie na prawo i lewo. Kiedyś cierpiały na tym dzieci w gimnazjach, później prezenterzy telewizyjni. Dziś problem ten niebezpiecznie zbliża się do Ciebie. Gwałtownie topnieją szanse na to, abyś nigdy nie poczuł jego niszczycielskiego wpływu. Co gorsza, zrozumiesz wagę problemu dopiero wtedy, gdy dotknie Cię osobiście. Ten czas nadejdzie, prędzej czy później. Wszyscy doskonale wiemy, że wokół nas żyją ludzie głupi, bezduszni i agresywni. Dlaczego pokornie zgadzamy się na ich obecność w swoim otoczeniu? Nie możemy ich wyeliminować, ale czy naprawdę mamy pozwolić, by zdominowali nas na amen? Może warto otworzyć oczy i coś z tym zrobić? Autor tej książki otwiera ludziom oczy od wielu lat. Co więcej, zaplanował i poprowadził największą w Polsce kampanię crowdfundingową. Ustanowił nowy rekord, który zwrócił na problem hejtu uwagę mediów i otworzył drzwi wielu innym, ważnym społecznie projektom. Pokazał, jak działa jego technika: z minusa na plus. Już wkrótce sam się jej nauczysz. W książce znajdziesz zresztą dużo więcej przydatnych technik, a każda z nich pomoże Ci nie tylko w walce z hejtem, lecz także w osobistym rozwoju.
Deepak Lal stawia tezę o redukcji masowego ubóstwa. Ubodzy na całym świecie szybko doganiają zamożnych pod względem zdrowia, wykształcenia i długości życia.
Na podstawie badań prowadzonych w wielu regionach świata Deepak Lal obala przekonania co do postępu gospodarczego. Autor odrzuca między innymi obliczenia Banku Światowego wyolbrzymiające skalę ubóstwa i opisuje rzeczywistość państw rozwijających się. Przestrzega przed wskrzeszaniem zdyskredytowanych teorii, np. koncepcji błędnego koła ubóstwa, a także przeciwstawia się przekonaniu o konieczności ogromnej pomocy dla ocalenia Afryki. Ekspansja państwa socjalnego w biedniejszych krajach, wypierająca mechanizmy prywatnej pomocy i samopomocy, przyczynia się – w jego przekonaniu – do stworzenia antyrozwojowej pułapki. Lal omawia ponadto zachodnie inicjatywy przeciwdziałania zmianom klimatu, konkludując, że mogą stworzyć ogromne zagrożenie dla ubogich świata. Jego zdaniem tylko klasyczna liberalna polityka gospodarcza może stać się motorem postępu w krajach rozwijającym się.
'Gorąco polecam książkę Deepaka Lala wszystkim, którzy chcą się więcej dowiedzieć o ważnych problemach współczesnego świata i zarazem uodpornić na rozmaite populistyczne przekazy'.
z wprowadzenia Leszka Balcerowicza
Publikacja skierowana jest do studentów pedagogiki, socjologii, nauczycieli-praktyków oraz decydentów oświatowych, by mogli postrzegać oświatę nie tylko w wymiarze instytucjonalnym, ale także w kontekście uwarunkowań społecznych, kulturowych i etnicznych w zmieniającym się świecie. W książce zawarte są treści mające na celu ukazanie tego, co jest wymagane od szkoły w dobie globalizacji. Jakie zmiany tożsamości przechodzi młody człowiek, aby przystosować się do zmieniających warunków życia w otaczającym go społeczeństwie. Dowiadujemy się, jak wygląda kształtowanie zarówno otwartych, jak i krytycznych postaw społecznych wobec dokonujących się przemian.
„Recenzowana praca doktorska podejmuje problematykę, która nie doczekała się jak dotąd tak dogłębnej analizy w polskiej literaturze przedmiotu, zarówno o charakterze teoretycznym jak i empirycznym. Z pełnym przekonaniem można powiedzieć, że ta rozprawa ma charakter pionierski (…). Widoczna jest wyraźnie duża cierpliwość doktorantki w zakresie uporządkowania i usystematyzowania interdyscyplinarnych, różnorodnych metodologicznie materiałów i badań z zakresu wiedzy o sztuce kształtowania wizerunku instytucji społecznych, przeglądu teorii społecznego i kulturowego oddziaływania mediów oraz uwarunkowań rozwoju szkolnictwa wyższego w Polsce po transformacji (…). Należy bardzo wysoko ocenić wkład autorki w zgromadzenie i opracowanie materiału analitycznego – jakościowego i empirycznego, umożliwiającego jej weryfi kację postawionych hipotez badawczych. Walorami rozprawy jest jej wielopłaszczyznowość i relatywna dogłębność analiz.”
prof. dr hab. Jerzy Olędzki
„Rozprawa podejmuje temat ważny dla funkcjonowania uczelni, a przecież słabo dostrzegany. Staje się on tym ważniejszy, że współczesne szkoły wyższe podległy istotnej transformacji od czasów swej klasycznej – wczesnodwudzistowiecznej – formy, a stoją w obliczu większych niż dzisiejsze wyzwań związanych gruntowną transformacją edukacji na wszystkich poziomach, po części związanych z wpływem technologii informacyjno-komunikacyjnych oraz tzw. mediów (…). Badania empiryczne uważam za najważniejszą część rozprawy (…), ukazują przekonywująco jak ograniczony i niedoskonały, a w istocie tradycyjny jest system komunikowania polskich uczelni (…). Wysoko oceniam zakończenie pracy – odniesienie się w nim do postawionego problemu, pytań badawczych i hipotez oraz sformułowanie wniosków i uogólnień.”
prof. zw. dr hab. Tomasz Goban-Klas
Nie wszyscy dostrzegli, że z naszymi zmysłami dzieje się coś złego. Także dlatego, że do uświadomienia sobie, że je tracimy, potrzebne są nam... zmysły.
„Mamy oczy pełne obrazów, a stajemy się coraz bardziej krótkowzroczni, zewsząd otaczają nas dźwięki, a już niczego nie słyszymy. Zapach rzeczy jest niejasnym wspomnieniem: przyjmujemy substancje sprawiające, że powonienie staje się bezużyteczne. Dotykamy wszystkiego, ale nas już nic «nie dotyka»”.
W czasach gdy grozi nam znieczulenie ludzkich zmysłów, musimy dążyć do tego, by odkryć na płaszczyznach psychologicznej, filozoficznej i teologicznej to, co w szczególny sposób związane jest z naszym człowieczeństwem.
„Czy utraciliśmy zmysły?” – Amedeo Cencini nie pozostawia nas z tym pytaniem, ale uczy, w jaki sposób należy je ukierunkować i nadać im sens.
Z powodzeniem możemy stawić czoło pokusie urządzeń cyfrowych, kulturze pozorów, wyzwaniom codzienności dopiero wtedy, gdy nasze zmysły i wrażliwość zakorzenią się w inteligencji i dojrzałej uczuciowości. Trzeba o nie dbać w szczególny sposób, aby uszlachetnić życie naszych wspólnot i rodzin.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
