Świat jest pełen inspirujących, silnych kobiet!
Poznaj kobiety idealnie nie doskonałe. Nie zawsze wyróżniają się klasyczną urodą, ale są piękne dzięki temu, jak kierują swoim życiem. Są w różnym wieku, mają za sobą wiele życiowych zakrętów i pokonanych kompleksów. Każda szczerze mówi o drodze do samoakceptacji, o tym, jak wypracowała swoje piękno i znalazła odwagę, żeby je pokazać. Jest wśród nich Anna Dereszowska, aktorka, piosenkarka i ambasadorka kategorii Pielęgnacji Kobiecej marki Philips.
Opowieści bohaterek uzupełniają ekspertki, najlepsze specjalistki w dziedzinie pielęgnacji ciała i duszy.
Co robić inaczej, by nie było tak jak zawsze
Planujesz właśnie w tym roku spełnić postanowienia noworoczne, cele czy marzenia?
Już wiesz, że łatwa zmiana w trzech krokach to jak tabletka odchudzająca? Daje złudzenie działania, a potem efekt jo-jo.
Mierzysz się ze zmianą w sytuacji biznesowej i chcesz dobrze zaplanować ten proces?
Potrzebujesz rozwiązań, które angażują zespół, a nie utrwalają opór?
Szukasz książki o zmianie, która opiera się na wynikach badań dotyczących ludzkiego mózgu, nawyków i silnej woli?
Jeśli odpowiedziałeś twierdząco przynajmniej na jedno z powyższych pytań – ta książka jest właśnie dla Ciebie.
To nie jest poradnik łatwej metamorfozy, która kończy się wraz z pierwszymi trudnościami, ale oparte na naukowych badaniach podejście do wprowadzania i utrwalania zmian.
Dla ludzi, którzy doświadczyli pozytywnej siły zmiany, stała się ona stylem życia.
Rozważania podjęte w tej publikacji zmierzają do odpowiedzi na pytanie jak we współczesnym społeczeństwie polskim „mówiona” jest niepełnosprawność intelektualna w dyskursach uruchamianych w sytuacjach publicznych i prywatnych oraz ukazują konfrontację indywidualnej i społecznej wizji niepełnosprawności. W swoich rozważaniach autorka kwestionuje istniejącą w społecznych konstrukcjach „oczywistość” niepełnosprawności intelektualnej i pewną „naturalność” sytuacji egzystencjalnej w jakiej są owe osoby i ich rodziny społecznie lokowane. Ta „oczywistość” niepełnosprawności intelektualnej i „naturalność” miejsc świata życia tych osób jest ukazana w książce jako efekt dyskursywnej konstrukcji. Postawiona w publikacji teza, że rzeczywistość społeczna jest konstruowana przez dyskurs (rozumiany jako użycie języka i działanie społeczne), który jest kluczowym czynnikiem w społecznej konstrukcji życia społecznego i ważnym elementem relacji władzy, pozwala autorce spojrzeć na język i jego zniewalającą moc, jako na narzędzie dominacji i wykluczania lub emancypacji. W części teoretycznej niepełnosprawność intelektualna została osadzona w kontekście szeroko rozumianej inności, ukazane zostały również mechanizmy wykluczania Obcego (m.in. koncepcje Z. Baumana, M. Foucaulta, E. Goffmana). Pojęcie dyskursu autorka umiejscowiła w perspektywie poststrukturalnych teorii (m.in. M. Foucaulta, P. Bourdieu, E. Laclau). Zaprezentowany w książce projekt badawczy osadzono w jakościowej strategii badań, zastosowana została krytyczna analiza dyskursu i metoda biograficzna. Krytycznej analizie dyskursu autorka poddała m. in. treści wypowiedzi osób publicznych, zawartość popularnych periodyków, które potraktowała jako nośniki i jednocześnie narzędzia konstruowania dyskursu publicznego. Analizom poddane zostały także narracje rodziców, terapeutów i dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną.
Poruszane w książce problemy, dotyczące konfrontacji osobistej i społecznej wizji niepełnosprawności intelektualnej są niezwykle ważne w pedagogice specjalnej, zwłaszcza gdy odnosi się je do aktualnego kontekstu społecznego, aktualnej sytuacji zmiany ponowoczesnej, globalizacyjnej, systemowej. Ważnymi elementami książki są także: ukazanie interdyscyplinarnego spojrzenia na problematykę ról społecznych osoby z niepełnosprawnością intelektualną, wyszczególnienie nurtów dyskursu niepełnosprawności intelektualnej, przyjęte metody badawcze (krytyczna analiza dyskursu i metoda biograficzna) i zwrócenie uwagi na społeczno-kulturową konstrukcję niepełnosprawności, na fakt konstruowania niepełnosprawności intelektualnej przez dyskurs publiczny.
Przedmiotem rozważań tej pracy jest sposób ukształtowania przez normy prawa karnego odpowiedzialności karnej osób wykazujących zaburzenia psychiczne. Podjęcie się tego zagadnienia należy uzasadnić potrzebą ciągle aktualnej odpowiedzi na pytanie: w jaki sposób zaburzenia psychiczne danego sprawcy wpływają na popełnienie przez niego czynu zabronionego i jak to wyrazić przez zastosowanie odpowiednich instytucji prawa karnego?
„Pozycja ta jest po części zbiorem wspomnień, po części – przeglądem badań, po części wreszcie – przewodnikiem po zespole Aspergera. Dzięki potoczystemu językowi, jakim została napisana, jest z jednej strony bardzo konkretna, z drugiej zaś – luźna i swobodna. Przede wszystkim jednak stanowi kompendium wiedzy dla wszystkich osób zainteresowanych tym, jak wygląda życie wykraczające poza to, co przyjęło się uznawać za normę. […] Nie wyobrażam sobie, że ktoś może przeczytać tę książkę i nie dojść do wniosku, że kobiety borykające się z wyzwaniami zespołu Aspergera są bohaterkami, a ich doświadczenia starczyłyby na wiele filmów. Aspergirls – jak wszyscy bohaterowie – mają swoje słabe punkty: bycie obiektem prześladowań, niską samoocenę, napady lęku, załamania, problemy z seksem i poczucie winy. Simone zajmuje się tymi kwestiami po kolei, dzieląc się wiedzą, pomagając w chwilach załamania, dając liczne wskazówki i kreśląc obrazy, które pomagają czytelniczkom wstać z kolan i iść ku szczęściu z podniesioną głową”.
Z Przedmowy Liane Holliday Willey Aspergirls.
Siła kobiet z zespołem Aspergera to książka dla każdej aspergirl i jej bliskich, lecz również dla osób, które naukowo lub zawodowo interesują się zespołem Aspergera. Rudy Simone dzieli się własnymi doświadczeniami i wiedzą, przywołuje też wspomnienia ponad trzydziestu kobiet, u których zdiagnozowano zaburzenia ze spektrum autyzmu, a także spostrzeżenia ich partnerów i rodziców.
Kuba Jabłoński (ur. 1957) – psycholog kliniczny, od ponad 20 lat pracuje jako psychoterapeuta w Ośrodku Pomocy i Edukacji Psychologicznej INTRA. Prowadzi terapię indywidualną i małżeńską. Jest autorem książki Rozwód. Jak go przeżyć?. Mieszka pod Warszawą z żoną i czworgiem dzieci. Wieloletni współpracownik „Charakterów”.
Książka Kuby Jabłońskiego, napisana w formie listów do syna, nie jest typowym poradnikiem ani zbiorem nauk przedślubnych. Jest przekazem wiedzy zbudowanej na własnym doświadczeniu oraz na obserwacji i praktycznym rozwiązywaniu problemów, z którymi autor ma do czynienia w swej pracy terapeuty. Wiedzy i osobistej, i uniwersalnej, mającej na celu dobro młodych ludzi, myślących o podjęciu małżeńskiego zobowiązania. Pokazuje źródła i sposoby rozwiązania mogących się pojawić konfliktów, zwraca uwagę na problem gotowości do małżeństwa, podkreśla rolę przysięgi wierności, omawia zasady budowania bliskości, akcentuje wagę zaufania, rozważa kwestię małżeńskich tajemnic, znaczenia intymności. Opisuje korzyści, jakie małżeństwu może dać kłótnia oraz zachęca do czujności, która chroni przed zdradą. Wielką zaletą tej książki jest to, że nie unika mówienia o obszarach trudnych, ale pokazuje drogi wyjścia i zachęca do podjęcia się życiowego zadania wspólnego budowania intymnej przestrzeni dwóch osób, decydujących się stworzyć małżeństwo.
FRAGMENTY:
Małżeństwo to umiejętność współistnienia i współdziałania dwojga ludzi po to, aby zbudować owe NASZE, czyli rodzinę. A następnie, w pewnym momencie, do tej rodziny zaprosić dzieci, aby mogły w niej wzrastać od całkowitej zależności od rodziców do wolności, czyli wyboru własnego sposobu na życie.
Otóż uważam, że będziesz przygotowany do małżeństwa nie tylko wtedy, gdy będziesz świadomy tego, kim jesteś i co Cię ukształtowało, gdy będziesz chciał małżeństwa, miał jego wizję. O twojej gotowości do zawarcia małżeństwa zaświadczy przede wszystkim zdolność do uczenia się go w trakcie jego trwania, do świadomego zmieniania się pod jego wpływem. Przejawem tej umiejętności będzie między innymi to, że będziesz potrafił dostrzegać uczucia i potrzeby swojej żony oraz czasami jej odmienność w doświadczaniu wspólnych wam sytuacji. A szerzej rzecz ujmując, że będziesz potrafił dostrzegać odmienność świata Twojej żony od Twojego, szanować tę odmienność i liczyć się z nią.
Człowiek prawdziwie dorosły potrafi zapewnić innej osobie zaspokojenie jej potrzeb, nawet kiedy jego własne potrzeby pozostają niezaspokojone. Dzieje się tak, gdy np. przestraszony rodzic potrafi być oparciem dla swojego ciężko chorego dziecka.
Wiem, że możesz odczuwać lęk przed małżeństwem, myśląc: „Bo to przecież całe życie tylko z jedną kobietą, wykluczenie tylu potencjalnych możliwości”. Ten rodzaj lęku uważam za naturalny. Rzeczywiście może on się w Tobie pojawić, kiedy zdecydujesz się na małżeństwo. To prawda, że ograniczasz się, biorąc ślub. Ale takie ograniczenia są niezbędne do zbudowania swojej rodziny. Bez nich niczego nie stworzysz.
Tak już jest w życiu, że jeśli siedzisz w kinie, to nie jesteś na premierze w teatrze. Jeśli chodzisz codziennie na intensywny kurs języka angielskiego, to nie wyjeżdżasz w środę ze znajomymi na cały dzień nad Zalew Zegrzyński. Jeśli wyjedziesz na tydzień do Zakopanego, to nie możesz w tym samym czasie być na karnawale w Rio. Jednym słowem: żeby być gdzieś, musisz nie być gdzie indziej. Zyskując jedno, tracisz drugie.
W małżeństwie jest trochę inaczej, bo zyskując jedno, nie tracisz wszystkiego. Jeśli związałeś się z kobietą, to oznacza to stratę tylko jednego typu relacji z innymi kobietami – relacji małżeńskiej. A jedynie to ograniczenie umożliwia Ci pełne otwarcie się na wybraną przez Ciebie kobietę – Twoją żonę.
Praca dra Tomasza Piroga to studium problemowe jednego z kluczowych zagadnień demokracji lokalnej — dialogu obywatelskiego. Jego przedmiotem jest możliwość współpracy między organizacjami pozarządowymi a samorządem lokalnym. Autor odnosi to zagadnienie do szerszej problematyki — możliwości realizacji normatywnych założeń praktyk dobrego rządzenia, podejmując bardzo ważny temat partycypacji obywatelskiej w lokalnym zarządzaniu. (…) Swoją pracę ulokował w nurcie socjologii zaangażowanej, w dobrym sensie, gdzie oznacza to podejmowanie tematów ważkich społecznie i nieuciekanie od niewygodnych konkluzji, choćby były sprzeczne z obowiązującymi stereotypami. (…) Mimo zasadniczo krytycznego podejścia, jest to jednak krytyka bez odrzucania — pokazywanie pewnych idealistycznych założeń nie po to, by je przekreślać, ale by uświadomić sobie, gdzie i dlaczego się pojawiają i dlaczego taką formę przyjmują.
Warto podkreślić, że nie jest to praca pisana zza biurka, ale oparta na starannie przeprowadzonych badaniach jakościowych. Autor osiąga szczęśliwą równowagę między aspektem ogólnym i szczegółowym (teoria i empiria). Z jednej strony, część ogólnokrytyczna nie kończy się na samej krytyce. Z drugiej strony czytelnik, który uzyskuje wiedzę o pewnym stanie rzeczy, dostaje zarazem informacje nie tylko o zjawiskach „tu i teraz”. Są one ukazane na tle fundamentalnych problemów funkcjonowania demokracji. (…) Autor ujmuje te zagadnienia nie jako konfrontację jednych mitów z innymi mitami, ale w pragmatycznej perspektywie problematyki dobrego rządzenia”.
Z recenzji dr. hab. prof. UW Jerzego Bartkowskiego
Archiwa, mimo że silnie osadzone w tradycji, muszą wybiegać w przyszłość, przewidywać, planować i bez wątpienia czerpać z nowoczesności po to, by ciągle się rozwijać. Każda dekada stawia przed nimi nowe wyzwania. Współcześnie muszą się zmierzyć z postępem i bardzo dynamicznym rozwojem nowych technologii, ale także z przybierającą na sile zasadą publiczności archiwów i powszechnym do nich dostępem. „Książka dr Marleny Jabłońskiej jest szerokim spojrzeniem na działalność archiwów. Komunikacja społeczna i public relations ukazane zostały w całokształcie działań składających się na obraz danej instytucji. Autorka spogląda na archiwa w wieloaspektowym wymiarze, opowiada o demokratyzacji archiwów, przemianach w zakresie rozwoju społeczeństwa informacyjnego, o konieczności marketingowego spojrzenia i wykorzystaniu nowych narzędzi w procesie zarządzania archiwami”.
Z recenzji dr hab. Hanny Krajewskiej
Prezentując problematykę zabójstw dokonywanych przez kobiety w kontekście procesu wiktymizacji, podejmujemy ryzyko powielenia stereotypu kobiety jako ofiary i sprawczyni jednocześnie lub sprawczyni, którą ukształtowały warunki życiowe. Tymczasem należy pamiętać, że kobiety bywają tak samo okrutne jak mężczyźni, na co wskazywać mogą przykłady seryjnych zabójczyń czy czarnych wdów. Przemoc bowiem nie ma płci. Kobiety nie zawsze zabijają pod wpływem emocji, determinacji czy w samoobronie. Zabijają z chciwości, okrucieństwa, nienawiści. Jedyne, co może różnić je od mężczyzn, to brak (a jeśli już, to niesłychanie rzadkie) zabójstw powiązanych z perwersyjnymi potrzebami seksualnymi. W związku z tym niniejsze opracowanie nie jest próbą wyjaśnienia ogólnego mechanizmu popychającego kobiety do dokonania zbrodni. Jest jedynie wycinkiem tej problematyki odnoszącej się do historii przemocy i jej konsekwencji. Historie życia badanych kobiet mogą przybliżyć obraz zbrodni dokonanej wobec osób najbliższych – partnera, dziecka. Nie wszystkie konteksty zbrodni zostaną jednak odkryte.
Monografia […] wpisuje się w nurt współczesnego, interdyscyplinarnego zainteresowania starością w różnych kontekstach. Rozwój nauk medycznych, społecznych i humanistycznych wzbogaca naszą wiedzę o starości i jej różnych, nie zawsze pozytywnych, obliczach z przesłaniem poszukiwania rozwiązań społeczno-socjalnych dla polepszania jakości życia seniorów w warunkach zmian społecznych. […] Recenzowana monografia Oblicza starości w perspektywie lokalnej. Studium socjopedagogiczne, autorstwa Pani Danuty Krzysztofiak, w mojej ocenie, wzbogaca poznawczo obszary zainteresowań naukowo-badawczych pedagogiki społecznej, gerontologii i innych nauk społecznych. Stanowi ona także swoisty głos w społecznej debacie nad zróżnicowanymi obliczami starości w ponowoczesnym świecie, a ponadto posiada istotne walory praktyczne ze względu na wnioski i propozycje zawarte w zakończeniu, które mogą stanowić podstawę dla przygotowania projektów optymalizujących jakość życia ludzi starszych na badanym obszarze terytorialnym.
Z recenzji wydawniczej prof. dr hab. Ewy Syrek
Publikacja zawiera pakiet 20 dokumentów (szablonów, wzorów i procedur) związanych z organizacją pomocy psychologiczno-pedagogicznej w przedszkolu i szkole. W książce uzupełnieniem formalnych aspektów organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w poszczególnych rozdziałach praktycznych są komentarze w formie odpowiedzi na najczęściej pojawiające się pytania dotyczące zastosowania przepisów prawa w codziennej praktyce szkoły i przedszkola.
W książce Życie jako podróż Osho porusza tyle trudnych, egzystencjalnych tematów, że wydaje się, jakby włożył kij w mrowisko. Czy to prawda, że bez utopijnych ideałów życie nie stawałoby się lepsze? Czy siedzisz w więzieniu? Czy zwyczajne życie może dawać poczucie szczęścia? Czemu robimy z igły widły? Skąd się biorą różnice międzypokoleniowe? Czym jest agonia, a czym ekstaza? Jak wyciszyć umysł? Jak stać się człowiekiem? Te i inne pytania znajdują tu swoje omówienie. Człowiek jest pomostem między tym, co zwierzęce, a tym, co boskie, a uświadomienie sobie tego pomaga zrozumieć tkwiące w nas sprzeczności. Miłość i nienawiść, siła i słabość, rozpacz i radość, szczodrość i skąpstwo. Osho zachęca do poznania tych uczuć, zaakceptowania i zrozumienia, że ich występowanie obok siebie jest nieuniknione. Tak jak ciemność jest po prostu brakiem światła, słabość wynika z braku siły - podobnie nienawiść, oschłość serca, jest rezultatem braku miłości. A jak zwykle motywem przewodnim nauk Osho jest wskazówka: Poznaj i pokochaj samego siebie.""Ludzie mogą dzielić się swoimi doświadczeniami, ale to nie czyni z nich autorytetów. Do niczego was nie zmuszam, nie narzucam żadnych koncepcji. Dokładam starań, aby w jakiś sposób uwrażliwić was i uczulić na wszelkie autorytety. [...] Nie wiesz, nie spodziewasz się nawet, jaka będzie twoja prawdziwa twarz, twoja prawdziwa istota. Dowiesz się wtedy, kiedy... się dowiesz, kiedy się zmierzysz sam ze sobą, kiedy pokonasz przeszkody i sam dotrzesz do tego miejsca. [...] Zaakceptuj swoją samotność. Zaakceptuj swoją niewiedzę. Zaakceptuj swoją odpowiedzialność i patrz na cuda, które zaczynają się zdarzać. Któregoś dnia, nagle ujrzysz siebie w całkowicie innym świetle. To będą twoje narodziny"".
Książka „Państwo w państwie i ja” jest swego rodzaju rozliczeniem Małgorzaty Cecherz z programem „Państwo w Państwie” – nadawanym na antenie Telewizji Polsat. To historie, które najbardziej wstrząsnęły Autorkę przy wieloletniej pracy nad programem. Jako reporter to ona właśnie stykała się bezpośrednio z pokrzywdzonymi ludźmi.
W książce znalazły się nie tylko historie, które nie znalazły swojego finału, ale również te z happy endem – po to, by stały się dla innych inspiracją do walki z często niesprawiedliwym systemem prawnym.
Opisane w książce „Państwo w państwie i ja” historie pokazują nie tylko bezwzględność systemu, ale również osobisty stosunek Autorki do problemów poszkodowanych bohaterów. Nie można bowiem pracować nad formułą programu „Państwo w państwie” bez osobistego i emocjonalnego zaangażowania w problemy innych. Małgorzata Cecherz przyznaje, że będąc obok tych ludzi mimowolnie wchodziła w ich świat, współprzeżywała ich cierpienie, a starania o pomoc nie były wyłącznie skutkiem zawodowych zobowiązań, ale złożonych prywatnie obietnic.
Myślenie ciała to najnowsza praca Richarda Shustermana, w której ten amerykański filozof zarówno pogłębia swoją refleksję nad cielesnością, jak i rozszerza ją o nowe zakresy tematyczne. W książce tej spekulatywne eksploracje skonfrontowane zostają z konkretnymi zjawiskami z najrozmaitszych sfer życia społecznego, zaś obok analiz dzieł filozofów takich jak Richard Rorty, Maurice Merleau-Ponty, Ludwig Wittgenstein czy Edmund Burke znaleźć można autobiograficzne narracje czy praktyczne wskazówki dotyczące somatycznej introspekcji. Jest tu buddyzm zen, architektura postkrytyczna oraz performatywność fotografii; są wojny kulturowe, sztuki erotyczne i patologie konsumpcji. A całości patronuje milczące, lecz myślące ciało – czasem niepokojące, nigdy do końca nie zgłębione i zawsze obecne tło naszych wszelkich działań.
Czy dizajn to dzisiaj tylko złudzenie? Jaki związek ma świadome projektowanie z sytuacją polityczną, ekonomiczną i społeczną? Jeśli Skandynawia dla dizajnu od lat uchodzi za synonim prostoty i funkcjonalności, czym dla dizajnu byłaby dziś Polska i szerzej – Europa Środkowo-Wschodnia?
Powyższe pytania stawiają przed sobą autorzy najnowszego numeru kwartalnika „Herito”, którego przewodnim tematem staje się tym razem środkowoeuropejskie wzornictwo.Topograficzny leksykon przedwojennego projektowania w Europie Środkowej szkicują Czesława Frejlich, Gyula Ernyey, Tatiana Pawłowa, Żanna Komar, Tetiana Rudenko, Peter Szalay, Zuzana Michalovičová, Zuzana Šidlíková, Maroš Schmidt, Adriena Pekárová i Mirela Duculescu.
Gdzie kryje się oryginalność w masowej produkcji państw socjalistycznych, pytają m.in. Koraljka Vlajo, Irfan Hošić i Tom Cubbin; ukraińskie plakaty muzyczne bada Wasyl Kosiw; znaczenie ludowości dla polskiego projektowania śledzą Ewa Klekot i Piotr Korduba; duchy transformacji w dizajnie wywołuje Olga Drenda, a przyszłość wzornictwa przewiduje Zuzanna Skalska.
Zarządzanie – Organizacja pracy – HR
Kultura Toyoty poświęcona jest „systemom ludzkim”, które Toyota wprowadziła po to, by wzmocnić zasady zaufania, obopólnego dobrobytu i perfekcji w swoich zakładach, salonach dilerskich i biurach na całym świecie.
Autorzy zaczynają od przyjrzenia się procesowi ewolucji kultury Toyoty i zastanawiają się, dlaczego to właśnie ludzie są „sercem i duszą” Drogi Toyoty. Firma stosuje czteroetapowy proces rozwijania i zatrzymywania doskonale przygotowanych pracowników. Oto te etapy: przyciąganie, rozwijanie, angażowanie i inspirowanie.
Na podstawie wielu przykładów zaczerpniętych z długoletnich badań Likera oraz osobistego doświadczenia Hoseusa jako kierownika Toyoty, książka ta zapewnia narzędzia, które pozwalają:
• znaleźć kompetentnych, zdolnych i chętnych pracowników,
• rozpocząć proces szkolenia i „uspołeczniania” zatrudnianych pracowników,
• ustalać i komunikować kluczowe wskaźniki efektywności na każdym poziomie organizacji,
• szkolić pracowników tak, aby byli w stanie rozwiązywać problemy i nieustannie usprawniali wykonywane przez siebie procesy,
• rozwijać liderów, którzy żyją filozofią firmy i uczą jej innych,
• nagradzać doskonałą pracę i zapewniać pomoc tym, którzy zostają z tyłu
Książka oferuje wgląd w fascynującą kulturę Toyoty ze zwróceniem szczególnej uwagi na niuanse procesu przenoszenia i odtwarzania tej kultury w różnych zakładach i biurach na całym świecie. Te wyjątkowe szczegóły są właśnie tym, czego potrzebuje Twoja firma, aby móc skorzystać z doświadczeń Toyoty.
"Czekałem na tę książkę. (...) Chciałoby się metaforycznie powiedzieć, że czuje ona Śląsk i tak nim żyje, że nawet śni po śląsku! Tą wiedzą o regionie i miłością do niego dzieli się z nami w książce, na którą – powtórzę – tak czekałem. A jest to wiedza ogromna i gruntowna, zdobyta w trudzie codziennych obowiązków rodzinnych i zawodowych, zrodzona z niezliczonej ilości spotkań z ludźmi różnych środowisk, osadzona w śląskiej codzienności, a i wygenerowana z tradycji rodzinnych, miłość zaś do małej śląskiej ojczyzny jest uczuciem mądrym, wyważonym, niezaślepiającym, owszem – dostrzegającym wszystko to, co w niej dobre i piękne, ale i to, co boli, i to boli czasem bardzo" (z recenzji prof. zw. dr. hab. Jana Miodka)
Wstęp (Moje półwiecze w Radiu Katowice)
PO PROSTU LUDZIE
Pamiętać to znaczy myśleć
Zbigniew Religa
Po śląsku nauczyciele to – ?
Profesor Antoni Motyczka – przyjaciel
Kto ważniejszy i lepszy
Odszedł Gerard Cieślik
By uczniowie przerośli mistrzów
Nasze matki
Spowiedź półrocza
Karl Dedecius – Ambasador Polszczyzny
60 lat Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Tarnogórskiej
Śląscy Teksańczycy – wczoraj i dziś
„PO NASZYMU…”
A jednak dla Śląska
To nie śląszczyzna – to żargon
Dwudzieste święto Ślązaków
Fenomen „Po naszymu – czelodki”
Kto jest naszym sprzymierzeńcem
Śląskie ojczyzny w książkach zapisane
Ślązacy w Niemczech
Siedź w kącie, a znajdą cię
Czy wystarczy 13 śląskich języków
Prawo do ratowania śląszczyzny
Polterabend
Prima aprilis
TACY JESTEŚMY
Grudniowe świętowanie
U progu 2009 roku
Szlachetne zdrowie
Regionalny Kongres Podbeskidzia
Młodość, która hartowała
Definicja patriotyzmu i przyzwoitości
Pisanie to jest wartość
Ile jest wiary w ludziach
Po smoleńskiej katastrofie
Parytety
U węgierskich wód
Spierać się na argumenty
ECH, TA POLITYKA
Ojczyznę kocha się za to, że jest
Co to jest samorządność
Kto sieje wiatr, ten burze zbiera
Obudźcie się, Ślązacy
Kraj, któremu na imię Polska
Nie uczcie mnie śląskości
Nie mieszać w śląskim kotle
Roszczeniowa mniejszość śląska
Stowarzyszenie Ludności Narodowości Śląskiej
III Forum Regionów Polski i Chorwacji w Primošten
W…ć Marię Pańczyk z senatu
Lament nad śląszczyzną
ZAPACHY ŚLĄSKIEGO DOMU
Rarytas na chlebie
O arkanach sztuki kulinarnej
Zielone Świątki
Zapachy śląskiego domu
Mięsopust i kwietno niedziela
Zioła – najlepszym lekarstwem
Wyleczyć malkontenctwo
Szpajza, czyli deser
Babcia, starka, starzyk
Nasze czy nie nasze
Nie ma jak dobry sąsiad
Szkoda, nie zdążyłam
NA ZAKOŃCZENIE
O książce: Śląsk i Pani Maria (prof. Jan Malicki), Czekałem na tę książkę (prof. Jan Miodek)
O Autorce
Książka prezentuje problematykę udziału społeczeństwa w kształtowaniu i prowadzeniu polityki przestrzennej. Omówiono w niej m.in. takie zagadnienia, jak:
- dostęp partycypujących do informacji publicznej,
- prawne formy partycypacji społecznej w lokalnej polityce przestrzennej,
- gwarancje partycypacji społecznej w lokalnej polityce przestrzennej.
Publikacja opiera się na wykładni obowiązujących przepisów prawa, analizie orzecznictwa sądowego i administracyjnego, poglądów doktryny prawa oraz literatury przedmiotu.
W dynamicznie zmieniającym się świecie, dotkniętym licznymi kryzysami w różnych sferach, kwestia adaptacji jednostki do warunków życia i prawidłowego funkcjonowania w różnych rolach społecznych nabiera kluczowego znaczenia. Niezwykle ważnym zagadnieniem jest problem adaptacji dziecka, problem szczególnie złożony i skomplikowany w sytuacji, gdy chodzi o adaptację uczniów cudzoziemskich czy reemigranckich.
Monografię stanowią trzy rozdziały, których myślą przewodnią jest idea twórczości rozumianej jako najwyższa wartość kształtowania i rozwijania recepcji i ekspresji artystycznej osób z niepełnosprawnościami. Obejmuje prezentację i analizę twórczości osób z niepełnosprawnością intelektualną w kontekście realizacji rysunkowej, aspektów odbioru sztuk wizualnych przez osoby z dysfunkcjami narządu wzroku oraz znaczenia sztuki w terapii jednostek z zaburzeniami psychicznymi. Intelektualne intencje wyrażone w monografii są przede wszystkim upomnieniem się o zwrot w postrzeganiu sztuki i twórczości osób dotkniętych niepełnosprawnością oraz w postrzeganiu sztuki i twórczości przez wyżej wspomniane osoby.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
