Dlaczego niektóre bystre i kreatywne nastolatki nie radzą sobie z codziennymi obowiązkami, na przykład notorycznie spóźniają się do szkoły, zapominają o treningu czy nie potra?ą utrzymać porządku w pokoju? Przyczyną może być niedostatek takich umiejętności wykonawczych niezbędnych w dorosłym życiu, jak zdolność do rozwiązywania kon?iktów, planowanie, ocena ryzyka, kontrolowanie emocji, skupianie uwagi, samodzielna praca i innych. Autorzy książki Zdolne, ale rozkojarzone – poradnika pomagającego rozwijać umiejętności wykonawcze u dzieci – wracają z publikacją poświęconą nastolatkom. Zaproponowana przez nich i sprawdzona w toku wieloletniej pracy z młodzieżą metoda kształtowania i umacniania tych umiejętności wskazuje rodzicom, jak wychować dzieci na odpowiedzialnych i niezależnych młodych ludzi, świadomych swoich słabych i mocnych stron. Książka Nastolatki zdolne, ale rozkojarzone pomaga również zrozumieć ?zjologię dorastających dzieci, rozwój ich mózgu i procesy kształtowania się osobowości, a także pokazuje, w jaki sposób zrede?niować relacje z dzieckiem oraz przygotować je do wejścia w dorosłość. Zawarte w publikacji de?nicje i strategie rozwijania umiejętności wykonawczych, poparte przykładami i uzupełnione tabelami, mogą ułatwić radzenie sobie z wyzwaniami wychowawczymi rodziców i opiekunów nastolatków. „Zachowanie twojego nastolatka sprawia, że rwiesz sobie włosy z głowy we frustracji? Przestań prawić mu kazania i skorzystaj z tej niezwykle wnikliwej i praktycznej książki, która pomoże ci poprowadzić twojego „zdolnego, ale rozkojarzonego” nastolatka do osiągnięcia sukcesów osobistych, edukacyjnych i społecznych. dr William Pfohl były prezes Międzynarodowego Stowarzyszenia Psychologii Szkolnej (ISPA) „To dokładnie taka książka, jakiej potrzebują rodzice. Bardzo praktyczny poradnik o tym, jak poprawić umiejętności wykonawcze nastolatków i zmotywować ich do korzystania z tych, które już posiadają”. dr Patricia O. Quinn współautorka książki Włączyć hamulce. Poradnik dla dzieci i młodzieży z ADHD „Wciągnęła mnie od pierwszego rozdziału! Ta książka pokazała mi, jak wspierać mocne strony mojego syna, a nie tylko krytykować jego słabości. (…) Jestem zachwycona, że wreszcie mam konkretny plan działania na rozwijanie umiejętności, których mój syn potrzebuje, żeby lepiej sobie radzić w szkole oraz nauczyć się skupienia i odpowiedzialności”. Kim L. Dr RICHARD GUARE jest dyrektorem Centrum Leczenia Zaburzeń Uczenia się i Uwagi w Portsmouth w New Hampshire, gdzie dr PEG DAWSON pracuje jako psycholog kliniczny. Każde z nich ma ponad 30 lat doświadczenia w pracy klinicznej. Są autorami bestsellerowej książki Zdolne, ale rozkojarzone (Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2012), w której skupili się na młodszych dzieciach, a także książki The Smart but Scattered Guide to Success, poświęconej dorosłym. COLIN GUARE to 25-letni pisarz, który w okresie dorastania zmagał się z zaburzeniami uwagi. Publikuje w magazynie „ADDitude”i pracuje z dziećmi z zaburzeniami uczenia się.

Yi Sang (1910-1937) – autor nieznany polskiemu czytelnikowi – jako pierwszy w historii literatury koreańskiej sięgnął po nowatorską technikę strumienia świadomości i podjął próbę wglądu w psychikę jednostki. Narrator jego opowiadań relacjonuje wydarzenia z własnej, subiektywnej perspektywy, przez pryzmat rozszczepionej jaźni, która odziera otaczającą go rzeczywistość z realności i konkretnej formy. Tworzy wycinkowy obraz świata, którego nie rozumie i nie potrafi zdefiniować. Zanurzony we własnym „ja” nie pojmuje działań ludzi go otaczających ani mechanizmów rządzących światem. Kości dziecka są zbiorem jednych z najdziwniejszych literacko opowiadań (stawiających przed tłumaczem wyjątkowe trudności) z początku XX wieku na Dalekim Wschodzie.

Neuroafektywna książka obrazkowa jest bogato ilustrowanym wprowadzeniem w tematykę ewolucji i wczesnego rozwoju mózgu, emocji i osobowości. Autorka w prosty sposób omawia takie zagadnienia jak autonomiczny system nerwowy, rozwój neuroafektywny, kora czołowa czy strefa najbliższego rozwoju. Przedstawia również model kompasu neuroafektywnego, czyli narzędzia służącego opisowi osobowości oraz wyszukiwaniu najkorzystniejszej pod względem emocjonalnym strefy uczenia się dziecka lub osoby dorosłej. Połączenie krótkich, łatwych do zrozumienia tekstów na temat neuroafektywnego rozwoju z utrzymanymi w lekkiej i żartobliwej formie ilustracjami sprawia, że książka jest unikalnym i niezwykle użytecznym narzędziem nauki o emocjach, umiejętnościach społecznych i samoregulacji. Dlatego adresowana jest nie tylko do psychologów, pedagogów, nauczycieli czy innych osób zawodowo zajmujących się terapią lub udzielaniem wsparcia psychologicznego, ale także do rodziców, którzy chcą poznać kluczowe etapy rozwoju swoich pociech, aby jak najlepiej wspierać je w kształtowaniu podstawowych zasobów i umiejętności życiowych. Zrozumienie rozwoju niemowląt i małych dzieci znacznie wspiera praktykę psychoterapeutyczną. W tej dziedzinie Marianne Bentzen jest jedną z najbardziej oryginalnych myślicielek. Wprowadza te ważne kwestie w formie przystępnej, zabawnej i zachwycającej. Książka Marianne jest darem nie tylko dla terapeutów, rodziców i nauczycieli, ale też dla wszystkich, którzy poszukują zrozumienia samych siebie w tej ważnej perspektywie. dr Peter Levine, twórca Somatic Experiencing?

Książka przedstawia najnowszą wiedzę o mózgu, zanalizowaną w kontekście psychoterapii i odpowiada na pytania: czy psychoterapia zmienia mózg oraz które z metod i technik terapii najskuteczniej aktywizują mózg, mogąc być tym samym efektywnymi „leczniczo”. Jest to drugie, uzupełnione wydanie cieszącej się dużym zainteresowaniem czytelników książki z 2016 roku. Książka składa się z dziesięciu rozdziałów, dotyczących kolejno: neuroplastyczności mózgu i jej znaczenia w psychoterapii; wykorzystania komunikacji metaforycznej – przyjaznej neuronom – w psychoterapii; wykorzystania terapii poznawczej do zmiany wadliwych sposobów myślenia, a przede wszystkim do treningu mózgu; wykorzystania wyobraźni w psychoterapii pod kątem pobudzania „ignorowanej” w klasycznej terapii werbalnej (np. psychoanalizie) prawej półkuli mózgu; terapeutycznego wykorzystania muzyki i tańca – technik sprzyjających neuronom; „terapii książką”, traktowanej jako „umysłowy fitness” oraz znaczenia medytacji i relaksacji w specyficznie rozumianym treningu mózgu wspomagającym psychoterapię. Wydanie 2 książki zostało rozszerzone o kilka nowych zagadnień – ostatnie 3 rozdziały, mówiące kolejno o technice terapeutycznej psychorysunku, treningu uważności i przedstawiające terapeutyczne „recepty na zdrowy mózg” wzbogacają wiedzę czytelników o terapeutycznej pracy z mózgiem.

Tematyka książki związana jest z przedsiębiorczością (kobiet), kulturoznawstwem oraz finansami. Podkreślone zostały globalnie zauważalne problemy, takie jak: rola kobiet w rodzinie, społeczeństwie i na rynku pracy, równouprawnienie płci (gender), ubóstwo, rozwój krajów Trzeciego Świata, różnice kulturowe, a w nich kwestia religii. W publikacji przedstawiono wyniki dwóch badań przeprowadzonych przez autorkę. Celem pierwszego z nich była identyfikacja i analiza determinant poziomu przedsiębiorczości wśród kobiet i mężczyzn sklasyfikowanych według obszaru kulturowego (islam, hinduizm, kultura Zachodu), religii oraz wartości kulturowych. Celem drugiego badania obrano określenie znaczenia usług pożyczkowo-kredytowych w procesie wsparcia przedsiębiorczości kobiet w Polsce. Książka przeznaczona jest dla wszystkich, którzy szukają szerszego spojrzenia na dylematy współczesnego świata. Jest to książka głównie o kobietach, ich potencjale, trudnej sytuacji uwarunkowanej kulturą, w której żyją (religią) oraz o tym, jak ich przedsiębiorczość i wsparcie instytucji finansowych może pozwolić im na bardziej niezależne i godne życie. Książka podkreśla jak ważne są kobiety i jaką stanowią wartość we wszystkich sferach życia bez względu na to, czy żyją w Azji, Afryce czy w Europie. Podejście kobiet do zakładania nowych firm i rozwoju już istniejących jest uzależnione od wielu uwarunkowań, wśród których bardzo ważną rolę odgrywają czynniki kulturowe. Autorka publikacji wykazała się niezwykle dobrym wyczuciem w doborze analizowanych zagadnień popartych szeroką wiedzą teoretyczną z zakresu kulturoznawstwa, przedsiębiorczości, jak i obszerną znajomością specyfiki funkcjonowania instytucji mikrofinansowych jako pośredników finansowych. Z recenzji dr hab. Agnieszki Alińskiej, prof. Szkoły Głównej Handlowej Książka stanowi cenne opracowanie obejmujące zagadnienia przedsiębiorczości kobiet oraz włączenia społecznego i finansowego w różnych kulturach z punktu widzenia mikrofinansów. Z recenzji dr hab. Przemysława Pluskoty, prof. Uniwersytetu Szczecińskiego

Badając zasób werbalnych oraz wizualnych przenośni publicystycznych, można ukazywać niezbywalną regularność powiązań pomiędzy bardziej i mniej konkretnymi dziedzinami pojęciowymi, omawiać specyfikę sytuacji komunikacyjnej, a także przedstawiać upowszechniany przez media obraz wybranych wydarzeń oraz ich bohaterów. W niniejszej pracy ukazaniu podlega wizerunek rosyjskiej polityki, którego nośnikiem są metafory funkcjonujące na łamach polskiej prasy. „Konieczność uporządkowania bogatego materiału wymagała znalezienia narzędzi i kryteriów, które pozwoliłyby stworzyć spójny przekaz. To zadanie udało się doktorowi Bartłomiejowi Maliszewskiemu bardzo dobrze zrealizować. Dzięki tematycznemu podziałowi metafor praca z pewnością okaże się interesująca nie tylko dla językoznawców, ale również dla dziennikarzy, politologów, literaturoznawców. Jej atutami są klarowność i spójność wywodu, trafny dobór przykładów, tabelaryczne zestawienia według powtarzalnych kryteriów, syntetyczne podsumowania”. Z recenzji dr hab. Edyty Pałuszyńskiej

Państwo niepodległe. Twórcy – strategie – komunikacja społeczna to praca z historii myśli politycznej i komunikacji społecznej, zawierająca obszerny materiał faktograficzny, w tym analizy idei, wyobrażeń, koncepcji rzutujących na kształt państwa polskiego, przede wszystkim recypowanych wiek temu, ale i współcześnie, a także propozycje pojęć i modeli właściwych badaniom zagadnień suwerenności państwa, aksjologii i kultury politycznej wybranych ruchów politycznych lub ogólniej polskiego społeczeństwa. Zebranie w jednym tomie różnych w swoim charakterze, bliskich jednak tematycznie wypowiedzi inspirowane było – jak zaznaczono we wstępie – rocznicą odzyskania niepodległości przez Polskę oraz dyskusją toczoną w ramach IV Kongresu Politologii „Państwo w czasach zmiany” na temat analogiczny do tytułu rozprawy. Państwo niepodległe, stanowiące tu oś koncentrującą zainteresowania, jest samo w sobie interesujące ze względu na współcześnie konstatowane procesy erozji instytucji utożsamianych z państwem narodowym w ogóle oraz przez drugie z pojęć – niepodległość, dla polskich twórców przez wieki będącą wartością w pierwszej kolejności autoteliczną, dalej zaś instrumentalną, w tym znaczeniu, że fundamentalną, stanowiącą punkt wyjścia do innych, równie złożonych i równie dyskutowanych celów politycznych. Z recenzji dr hab. Magdaleny Mikołajczyk, prof. Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie

Gdy wieczorami czytamy dzieciom bajki, z reguły nie zdajemy sobie sprawy, że tuż pod powierzchnią opowieści kryją się kryzysy ekonomiczne, drenaże mózgów, operacje plastyczne, fetysze kulturowe oraz wyzysk w kolonialnej Afryce.Książka dokonuje błyskotliwej analizy dzisiejszych zjawisk społecznych przez pryzmat znanych baśni i bajek. To wyjątkowe podejście z jednej strony obnaża liczne utajone absurdy współczesności, a z drugiej pokazuje prawdziwą ponadczasowość klasycznych opowieści.Kto i dlaczego staje się wilkiem w bajce o trzech świnkach?Czy na zmywaku w Londynie pracują potomkowie niegdysiejszych rewolucjonistów?Czy nieświadomie wskazujemy marketingowym wilkom drogę do domku własnej babci?Kto rzeszom współczesnych Kopciuszków jawi się jako dobra wróżka?I dlaczego Święty Mikołaj, skoro ponoć żył w ciepłej Turcji, przybywa z bieguna północnego?

W kraju murem podzielonym na wiele sposobów: murem milczenia, murem obojętności, murem poprawności politycznej oraz staniem murem za własną racją, dialogi biologa i teologa mogą zainspirować do ponownego przyjrzenia się tajemnicy, jaką jest życie. Życzliwiej, bliżej, z ciekawością. Nadzieję na to daje książka „O naturze, duchu i materii".     W ciemności, w tajemnicy – jak widzi to Eckhart – nie ma ani czasu, ani światła, by móc oceniać. Jest tam tak intymnie, że nikt nawet nie zauważa naszego wyjścia czy powrotu… – zauważają autorzy książki „O NATURZE, DUCHU I MATERII” i zapraszają do pogłębionych rozważań na temat świata, który mamy szansę współtworzyć. Jeśli tylko potrafimy podążać za pytaniami i pytającymi, którzy nas do niej zbliżają…     Czym jest ta ciemność, której trzeba się bać i kto powiedział, że trzeba? Kim jest ten inny, którego trzeba się bać albo który powinien bać się nas i kto powiedział, że trzeba? Kim jest wreszcie ten lub ta, która pyta i dokąd prowadzą te wszystkie „niewygodne” pytania?     Rupert Sheldrake i Matthew Fox wracają do dawnego porządku widzenia świata, w którym natura była postrzegana przez ludzi jako żywy organizm i inspirują do tego, aby odnowić tę utraconą relację. W intymnej atmosferze, jaką oferuje dialog, zwracają uwagę na istotne, kontrowersyjne tematy.     Zaproszenie do ciemności…   W ciemności nie widać, czy na ścianach znajdują się krzyże, żydowskie gwiazdy czy buddyjskie statuetki. Nikt tego nie wie, więc każdy może zachować spokój. W takich warunkach nie będziemy ze sobą walczyć, lecz modlić się razem o zmianę. Szałasy potów są temu podobne. Gdy się jest w takim szałasie, nie widać, kto jest biały, kto jest Indianinem, kto – chrześcijaninem, a kto jeszcze innego wyznania, ponieważ jest tam ciemno. W takich warunkach można doświadczać bycia razem – zauważa Matthew Fox.   Czy jesteśmy gotowi na takie zjednoczenie? Co potrzebujemy zobaczyć i odpuścić, żeby dostrzec jednoczący potencjał natury i ciemności? O jaką zmianę możemy modlić się wspólnie?   Autorzy książki „O NATURZE, DUCHU I MATERII” (wcześniej znanej czytelnikom pod tytułem "Naturalna łaska. Dialogi o nauce i duchowości") z typową dla siebie erudycją oraz lekkością, dzielą się pytaniami, na które sami poszukują odpowiedzi. Przypominając tym samym, że prawda jest poszukiwaniem oraz że miłośnicy mądrości nie boją się dialogu.     Czym jest dusza?   Współczesna koncepcja pola zastąpiła starą koncepcję duszy i jest to fakt historyczny – pisze Rupert Sheldrake i dodaje:   Anima mundi, dusza Wszechświata, która według przedmechanistycznej kosmologii utrzymywała gwiazdy na swoim miejscu i była odpowiedzialna za ruch planet, została zastąpiona przez uniwersalne pole grawitacyjne, wszystko zawierającą i organizującą, niewidzialną zasadę. Pola elektromagnetyczne zastąpiły stare dusze elektryczne i magnetyczne. W biologii, pola morfogenetyczne, pola organizujące i kształtujące płód i rozwijający się organizm, zastąpiły wegetatywną duszę Arystotelesa i filozofów średniowiecznych. Uważam, że koncepcja pól pomaga wyjaśnić, a nawet zdemistyfikować niektóre aspekty dawniejszego użycia określenia dusza.   A czym jest dusza dla Ciebie? Masz ciekawość i odwagę odkrywania jej na nowo?   Obecnie znajdujemy się w pułapce z powodu ograniczonego słownictwa: gdy mówimy o umyśle, automatycznie myślimy o świadomości. Ale od czasów Kartezjusza, wielu ludzi, na przykład Freud i Jung, wskazywali na to, że większa część naszego umysłu jest nieświadoma. Musieliśmy ponownie odkryć nieświadome aspekty psyche. Ze względu na to, że są nieświadome, nie wiemy, ani gdzie się zaczynają, ani gdzie kończą –  zauważa Sheldrake i pyta:    Czy moja nieświadoma dusza jest ograniczona do mojego umysłu, czy też łączy mnie również z duszami innych ludzi, tworząc zbiorową nieświadomość, jak powiedziałby Jung? Jaki związek istnieje między zbiorową nieświadomością a pojedynczymi duszami czy polami zwierząt, roślin, Gai i kosmosu? Nie wiadomo.     Społeczność śniących istot   Dialogi Foxa i Sheldrake’a to bezdenna studnia inspiracji oraz kopalnia pomysłów na niebanalne rozważania. Fragmenty dotyczące duszy oraz świadomości mieszają się w niej z akapitami poświęconymi śnieniu, rytuałom, kultowi bogini oraz… najnowszym odkryciom fizyki i biologii. Treści te w doskonały sposób odpowiadają na potrzeby obu półkól mózgu – znosząc podział na humanistów i umysły ścisłe lub może zbliżając do siebie te dwa sposoby widzenia i opisu świata.   Gdy jesteśmy wolni od wszelkich myśli i wyobrażeń, wtedy nie ma nic, co odróżniałoby moją świadomość od twojej. Być może występuje jakieś połączenie między wszystkimi umysłami w stanie snu, jakaś społeczność śpiących istot. (…) Ciemność, jaką kultywują mistycy, daje nadzwyczajną zdolność przyjmowania. Podobnie ciemność naszego snu może dawać nam tę nadzwyczajną chłonność i wrażliwość, a źródłem marzeń sennych może być nie tylko nasza osobista podświadomość ani nawet zbiorowa podświadomość, ale o wiele większy układ wiążący nas z przyrodą o charakterze nieczłowieczym. (…) W ciemności umysł analityczny musi sobie uciąć drzemkę.  

To NIE jest kolejna pozycja, która będzie próbowała Cię przekonać, że Design Thinking to lek na całe zło. To zestaw praktycznych narzędzi, które pozwolą Ci lepiej zrozumieć Twoich klientów, a w efekcie stworzyć mądre i potrzebne rozwiązania. Fiszka po fiszce nauczysz się tworzyć ofertę, która pozwoli Ci wyróżnić się na rynku i dostarczy świetnych doświadczeń jej odbiorcom. Spójrz na swoje działania z innej perspektywy! Rozwiń się! Teraz!

To NIE jest kolejny poradnik o komunikowaniu w pracy. To narzędzie edukacyjne, dzięki któremu dowiesz się, jak lepiej mówić, a przede wszystkim - jak lepiej słuchać. Nauczysz się kształtować empatię. Minimum teorii i solidna porcja praktyk. Bo komunikacja to narzędzie - najlepsze narzędzie do budowania relacji. Warto używać go z pełną świadomością. By osiągać swoje cele i budować lepsze relacje. Rozwiń się! Teraz!

To NIE jest kolejny poradnik o asertywności. To narzędzie edukacyjne, dzięki któremu przekonasz się, że asertywność to coś więcej niż umiejętność odmawiania. Fiszka po fiszce poznasz narzędzia budowania asertywnej postawy i nauczysz się, że możesz sięgać po swoje, nie raniąc innych. Wzmocnisz samoocenę i zaczniesz asertywnie komunikować swoje potrzeby. Tylko niezbędna teoria oraz konkretne i proste ćwiczenia. Rozwiń się! Teraz!

Czy twórczości można się nauczyć?Czy można ją trenować i rozwijać, jak trenuje i rozwija się mięśnie?Czy warto być twórczym?Trening twórczości to podręcznik sprawdzonych metod, ćwiczeń i sposobów oddziaływania, które rozwijają twórcze myślenie i działanie, a przy okazji są świetną zabawą. Zostały opracowane bardzo starannie przez grono dociekliwych naukowców i praktyków. Książka pokazuje mnóstwo praktycznych zadań i analizuje ich wpływ na rozwój twórczości.Jest to świetny przewodnik dla psychologów, trenerów, rodziców, szefów i wszystkich, którzy chcieliby pobudzać kreatywność w swoim otoczeniu. Dziesiątki ćwiczeń, zestaw problemów dyżurnych do pracy na sesjach kreatywnych i ćwiczenia na rozgrzewkę.Zawarte w książce ćwiczenia oprócz twórczości rozwijają też skutecznie komunikację i sprzyjają budowaniu relacji międzyludzkich.Chociaż głównym adresatem tej książki są osoby organizujące treningi w ścisłym sensie, zwłaszcza treningi grupowe, istnieje możliwość jej wykorzystania w sytuacjach mniej standardowych, na przykład w szkole. Przypuśćmy, że nauczyciel biologii uczy o tym, w jaki sposób wirus atakuje komórkę: wprowadza on do wnętrza komórki swój materiał genetyczny, który replikując się, zakłóca metabolizm komórki-nosiciela aż do jej zniszczenia. Postępuje więc tak, jak oddział dywersantów na tyłach nieprzyjacielskiej armii. Być może analogia mogłaby być bardziej trafna, chodzi jednak o to, aby w ogóle nauczać w konwencji analogii i metafory. Takie nauczanie bliższe jest myśleniu twórczemu, a przecież uczymy się najlepiej wtedy, gdy robimy wynalazki (Piaget). Inaczej mówiąc, wykorzystanie analogii, metafory lub innego narzędzia twórczości sprawia, że uczeń zdobywa wiedzę w sposób bardziej trwały i bardziej atrakcyjny, niż dzieje się to w wypadku klasycznych zabiegów metodycznych.

Toksyczni wśród nas to kontynuacja cieszącego się ogromnym powodzeniem poradnika Toksyczni ludzie i opowiada o tym, jakich typów ludzi powinniśmy unikać w swoim życiu. Często nawet sobie nie uświadamiamy, że znajdują się w naszym otoczeniu i wysysają z nas energię, uniemożliwiając nam osiągnięcie naszych celów, osobiste spełnienie, rozwój czy po prostu zakłócają spokój ducha. Wcześniej poznaliśmy m.in. zazdrośnika, manipulatora, marudę, narcyza, psychopatę i przeciętniaka. Tym razem Stamateas pokazuje kolejne niebezpieczne typy osobowości, takie jak narcyz, człowiek żądny władzy, frustrat, wszechwiedzący, sadysta, masochista, paranoik – i inne. Wszyscy oni zatruwają nam życie i naszym kosztem realizują swoje cele. Toksyczni znajdują się wśród nas – wszędzie, między naszymi bliskimi, wśród kolegów w pracy, więcej – toksyczny może okazać się nawet współmałżonek. Trudno się przed nimi bronić, nie zawsze bowiem umiemy ich rozpoznać. Kiedy już mamy świadomość, kto nam szkodzi, przestajemy być bezbronni i bezsilni. Bernardo Stamateas wskazuje nam, jak sobie poradzić w takiej sytuacji, cały czas podkreślając to, co najistotniejsze: wszyscy – a zatem my także – mamy potencjał, by osiągnąć sukces, musimy tylko uwierzyć w siebie i nie bać się zmian w naszym życiu.

Wizjonerskie organizacje skuteczne praktyki na

Bauman czynić swojskie obcym rozmowa petera ha

Tematem książki jest metaforyczność dyskursu genderowego (krytyki genderowej, gejowskiej, lesbijskiej, queerowej i studiów (o) męskości) w polskim literaturoznawstwie po 1989 roku. Wychodząc z założenia, iż nurty te stanowią odrębne pola w krajowych studiach literackich, autorka stawia tezę, że przenośnie w istotny sposób współtworzą specyfikę omawianych perspektyw badawczych. Rozważania Katarzyny Lisowskiej zmierzają w dwóch kierunkach – charakteryzują specyfikę dyskursu genderowego w literaturoznawstwie (z naciskiem na krajowe studia) i przedstawiają wybrane, przydatne w pracy, wątki z wielowiekowej tradycji badań nad metaforą i metaforycznością (drugi termin, użyty także w tytule książki, znacznie lepiej ujmuje heterogeniczność omawianych zjawisk). Te dwie ścieżki refleksji łączą się w trzecim rozdziale książki, w którym znalazła się analiza zabiegów stosowanych w polskiej krytyce genderowej, lesbijskiej, gejowskiej, queerowej oraz w studiach (o) męskości. Lisowska kreśli prowizoryczną mapę złożoną z jedenastu grup wyrażeń skupionych wokół takich pól metaforycznych jak teatralność, cisza, ruch, metafora szafy/toalety. Autorka analizuje teksty (literaturoznawcze) o tekstach (literackich), starając się uchwycić specyfikę badanego dyskursu. Nawiązując do rozważań Katarzyny Majbrody dotyczących krytyki feministycznej, stara się zwrócić uwagę na wspólnotowy – budowany między innymi przez metaforyczność – charakter przedstawianych ujęć. Z kolei wbrew buntowniczej naturze omawianych perspektyw, ale w duchu (staroświeckiego?) strukturalizmu Lisowska dąży do uporządkowania analizowanej materii (oczywiście – tym razem w zgodzie z badaną problematyką – jedynie tymczasowego i roboczego), mając nadzieję, że jej propozycje mogą się stać punktem wyjścia szerszej dyskusji na temat właściwości dyskursu genderowego w polskim literaturoznawstwie. Katarzyna Lisowska – pracuje w Zakładzie Teorii Literatury w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Zajmuje się szeroko rozumianym dyskursem genderowym w literaturoznawstwie, któremu poświęciła zarówno pracę magisterską, jak i doktorską, a także liczne artykuły i wystąpienia konferencyjne. Interesuje się ponadto kulturowymi reprezentacjami głodu i starości.

Wiosną 1957 roku, w wieku osiemdziesięciu czterech lat, Carl Gustav Jung, po długich namowach zdecydował się opowiedzieć historię swojego życia. Była to trwająca kilka lat seria rozmów z koleżanką i przyjaciółką Anielą Jaffé. Pierwsze oraz ostatnie rozdziały napisał Jung samodzielnie, niektóre są adaptacjami wcześniej publikowanych esejów, pozostałe to autoryzowany wywiad z redakcją i poprawkami Junga. Jung opisał swoje życie poczynając od najwcześniejszych wspomnień, snów i wizji z okresu dzieciństwa. Wspomina lata nauki w szkole, okres studiów medycznych w Bazylei małżeństwo i życie rodzinne a także liczne, nieraz egzotyczne podróże. Trzeba podkreślić, że Jung był intelektualnym klejnotem końca XIX w. – w tamtym stuleciu urodził się i odebrał edukację ukończył medycynę (specjalizacja w psychiatrii) i w wieku 27 lat obronił doktorat na Uniwersytecie w Zurychu. Był profesorem Politechniki Federalnej w Zurychu i Uniwersytetu w Bazylei, otrzymał szereg tytułów honoris causa na wielu uniwersytetach świata, znał gruntownie historię i mitologię tak współczesną jak i starożytną w czym pomocna była biegłość w łacinie, grece, francuskim, czy angielskim, znał także podstawy arabskiego oraz swahili. To bogate podłoże intelektualne owocowało ideami, które wyrażone i sformułowane przez Junga zmieniły świat, jaki znamy, pozostawiając nam obraz psychologii człowieka, która pomaga jednostkom zrozumieć własne życie oraz stanowi mapę drogową pomocną w bardziej świadomym i wypełnionym większym sensem życiu. Ta wyjątkowa autobiografia, w przeciwieństwie do większości podobnych publikacji nie jest chronologiczną serią dat, wydarzeń i spotkanych ludzi, ale przede wszystkim fascynującym spojrzeniem na wewnętrzne doświadczenia Junga, jego marzeń, wizji i doświadczeń, które ukształtowały rozumienie psychiki człowieka XX w. Dzieląc się swoimi snami, Jung pokazuje, jak ważne jest stosowanie interpretacji marzeń sennych w celu zrozumienia własnego życia; sposobu, w jaki funkcjonujemy w świecie, powtarzających się wzorców, które nieświadomie kierują naszymi zdarzeniami i wyborami, a także jak uczyć się interpretacji snów, aby uzyskać dostęp do naszej wewnętrznej mądrości, pozwalającej przekształcać i osiągać potencjał każdego człowieka. We „Wspomnieniach, snach wizjach” Jung opowiada także o swoich związkach z Zygmuntem Freudem i ich rozstaniu, co doprowadziło do „nocnej podróży” Junga. Być może właśnie ta uzdrawiająca podróż i jego własne doświadczenie ze zranieniem oraz traumami z dzieciństwa uczyniło Junga wielkim uzdrowicielem oraz przykładem i nadzieją dla milionów ludzi na całym świecie (tak przynajmniej uważa wielu analityków i psychoterapeutów z różnych szkół – np. Winnicot). W tej książce, w przystępny i zrozumiały sposób Jung dzieli się spostrzeżeniami na temat teorii oraz praktyki psychiatrycznej i psychoanalitycznej, wyjaśnia skąd się wzięły i jak powstawały niektóre z kluczowych pojęć analizy jungowskiej, jak typy psychologiczne, ekstrawertyzm, introwertyzm, persona, cień, anima / animus, Jaźń pojęcie nieświadomości indywidualnej i zbiorowej czy synchroniczność. Opisuje także tło, treść (w skróconych omówieniach) oraz własne refleksje na temat swoich kluczowych prac, takich jak typy psychologiczne, symbole transformacji, energii psychicznej, relacje między ego a nieświadomością i wiele innych. Jest to fascynująca podróż rzucająca tło oraz będąca zarazem gruntowną i przydatną podstawą pozwalającą lepiej rozumieć inne pisma Junga. Jeśli czytelnik nie zna prac Junga – to zdecydowanie warto zacząć wszelką lekturę jego spuścizny właśnie od tej pozycji. Dla czytelników, którzy są miłośnikami listów, książka zawiera wcześniej niepublikowaną korespondencję pomiędzy Jungiem a Freudem oraz innymi znaczącymi osobami. W miarę lektury czytelnik zauważy, że Jung to równie charyzmatyczny, co zajmujący i dowcipny gawędziarz, zaś „Wspomnienia, sny, myśli” okażą się wciągającym, fascynującym, łatwym w czytaniu dziełem, pełnym bogatych opisów i anegdot o życiu wewnętrznym (i zewnętrznym!) tego wielkiego umysłu XX stulecia. A przy tym wszystkim Jung prezentuje pełną skromności i pokory, głęboką i nie pozbawioną humoru, bardzo rzadko spotykaną świadomość. Na łamach książki przewija się teza, że cała wiedza i dzieło Junga – jego zdaniem – wcale nie należy do niego, ani nie jest jego osobistym „wytworem”. Z niezwykłą pokorą i skromnością Jung sugeruje, że to, co dane mu było opisać i doświadczyć jest raczej przepływem pewnej uniwersalnej wiedzy, której jedynie w swoim jednostkowym, ponad 80-letnim życiu autor pozwolił zaistnieć i wyrazić bądź nadać formę. Już w latach 30-tych XX w. pisze mianowicie: (…) Chociaż powstają one (powszechnie akceptowane idee) w określonym czasie, to są i zawsze były bezczasowe; wyłaniają się z tego obszaru pro-kreatywnego życia psyche, z którego efemeryczny umysł pojedynczego człowieka wzrasta na podobieństwo rośliny, rozkwita, wydaje owoc i nasienie, a później usycha i obumiera. Idee wyskakują ze źródła, które nie mieści się w zakresie osobistego życia pojedynczej osoby. My nie tworzymy idei; to one nas tworzą. C.G. Jung; („Modern Man in Search of a Soul” Harcourt, Brace&World, Inc. str.115) Na początku autobiografii Jung ujmuje to takimi słowy: „Życie zawsze przypominało mi roślinę żyjącą ze swego kłącza. Właściwe życie rośliny jest niewidoczne, tkwi bowiem w kłączu. To, co można ujrzeć nad powierzchnią gruntu, wytrzymuje zaledwie jedno lato, później więdnie — efemeryczna zjawa. Kiedy się pomyśli o nieustannym powstawaniu i przemijaniu życia i kultur, odnosi się wrażenie, że to nieskończona marność; nigdy jednak nie straciłem poczucia, że jest to coś, co żyje i trwa w ciągu wieczystej przemiany. To, co widać, to kwiat — kwiat przemija. Kłącze trwa. W gruncie rzeczy godne opowiadania wydają mi się te tylko wydarzenia z mego życia, w których świat nieprzemijający wdziera się w świat, który przemija. Dlatego też mówię głównie o przeżyciach wewnętrznych. Do nich należą moje sny i marzenia. One też stanowiły tworzywo mej pracy naukowej.” Książka „Wspomnienia, sny, myśli” ukazała się w kilkudziesięciu językach świata, w milionach egzemplarzy stanowiąc nieustającą inspirację dla milionów ludzi na całym świecie.

Monografia Karola Muszyńskiego jest publikacją bardzo cenną. Zwrócę uwagę na jej główne walory: zawiera szczegółowe omówienie procesów społeczno-gospodarczych, przytacza kluczowe statystyki oraz daje wielostronną wiedzę encyklopedyczną o stosunkach pracy po 2008 roku. [...] Zamiarem Autora było przyjęcie perspektywy nowego instytucjonalizmu z zakresu socjologii prawa i socjologii ekonomicznej oraz doktryny prawa pracy, a także zastosowanie tego wielowymiarowego aparatu do analizy przemian w regulacjach dotyczących głównie rynku pracy. Autor nie ograniczył się do stosowania narzędzi zastanych, lecz opracował własny schemat teoretyczny, a ponadto rozszerzył treść pojęć funkcjonujących w literaturze przedmiotu. [...] W tym względzie Karola Muszyńskiego charakteryzuje śmiałość w konstruowaniu własnej perspektywy, czy może nawet własnego paradygmatu. z recenzji prof. dr. hab. Juliusza Gardawskiego Karol Muszyński doktor nauk prawnych, pracownik Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, badacz stowarzyszony w Centrum Edukacji Prawniczej i Teorii Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Członek zarządu i współzałożyciel Fundacji Kaleckiego. W przeszłości wizytował m.in. European Trade Union Institute oraz International Institute for the Sociology of Law. Jego zainteresowania obejmuja prawo i rynek pracy, socjologię prawa i problematykę dosteępu do prawa.

Kolejny bestseller autora Paradoksu Szympansa! Milczący przewodnicy to książka, która w przystępny sposób opisuje niektóre aspekty neuronauki i psychologii rozwijającego się mózgu, podświadomości, zachowań, formowania się nawyków i innych powiązanych tematów. Następnie przedstawia czytelnikowi dziesięć przykładowych pomocnych nawyków i oferuje mu praktyczne pomysły i sugestie, ułatwiające autoanalizę. Książka ma dwa cele: Pomóc czytelnikowi zrozumieć możliwe źródła niezdrowych i destrukcyjnych wyuczonych zachowań i przekonań, a następnie przedstawić mu sposoby na zastąpienie ich konstruktywnymi nawykami. Wesprzeć rodziców, nauczycieli i opiekunów w pracy z dziećmi i zaoferować im konkretne pomysły na to, jak pomóc dzieciom rozwijać zdrowe i konstruktywne nawyki, zapobiegając jednocześnie powstawaniu tych niezdrowych i destrukcyjnych. Przykłady niekonstruktywnego myślenia, zachowań i nawyków, które można zmienić: Przesadny samokrytycyzm Lęk przed porażką i morderczy perfekcjonizm Zamartwianie się i reagowanie na trudności w przesadny sposób Prokrastynacja, czyli nawyk przekładania na później Niskie poczucie własnej wartości Przykłady konstruktywnego myślenia, zachowań i nawyków: Przechodzenie do porządku dziennego nad błędami Pozytywne myślenie Umiejętność mówienia o uczuciach Umiejętność szukania pomocy Proaktywność