Jak zadbać o prawidłowy rozwój emocjonalny dziecka? Oczywiście nie ma idealnych ojców ani idealnych matek – wszyscy popełniamy błędy. Większość rodziców robi wszystko, by okazać swoim dzieciom miłość, troskę i zrozumienie. Jeśli chcesz: poznać podstawowe potrzeby emocjonalne swojego dziecka; nauczyć się, jak zaspokajać te potrzeby w zrównoważony sposób; zbudować bliską więź z dzieckiem; konstruktywnie radzić sobie z codziennymi trudnościami ten dział jest własnie dla Ciebie. Mnóstwo praktycznych poradników i porad dla rodziców i specjalistów. Znani psycholodzy przekonują, że kluczowe dla prawidłowego, zdrowego rozwoju dziecka jest zaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych, do których należą: bezpieczne przywiązanie i akceptacja, zdrowa autonomia i kompetencja oraz wartości duchowe. Prezentujemy rozważania teoretyczne i praktyczne nad współczesnymi problemami rozwoju twórczego dziecka.
W książce szeroko omówiono zagadnienia kształtowania i doskonalenia potencjału absorpcyjnego placówek szkolnych, a więc zdolności do identyfikowania, przyjmowania oraz wykorzystywania wiedzy w zarządzaniu szkołą. Właściwe wykorzystanie zasobów wiedzy pomaga formułować cele rozwojowe szkoły i kontrolować ich realizację na coraz bardziej konkurencyjnym rynku oświatowym. W publikacji zaprezentowano szereg cennych wskazówek i konkretnych rozwiązań dotyczących wykorzystania potencjału szkoły. Omówiono w niej także m.in. takie zagadnienia jak:
* znaczenie wiedzy oraz jej właściwego wykorzystania w zarządzaniu szkołą,
* określenie potencjału absorpcyjnego placówki szkolnej,
* działania ukierunkowane na doskonalenie wykorzystania potencjału wiedzy.
Publikacja skierowana jest do dyrektorów szkół, pracowników organów prowadzących, pracowników nadzoru pedagogicznego, a także studentów studiów pedagogicznych i ekonomicznych oraz słuchaczy studiów podyplomowych. Przydatne informacje znajdą w niej również osoby zainteresowane problematyką systemu oświaty w Polsce.
Etykieta opisywana w niniejszym przewodniku to nie tylko klasyczny savoir-vivre, dotyczący zasad zachowania przy stole, ubioru czy przedstawiania się, ale także wskazówki odnośnie do tworzenia prawidłowych relacji w trakcie spotkań, komunikacji elektronicznej czy kontaktów międzykulturowych.
Jest to wznowienie uzupełnionego wydania „Zrównoważonego rozwoju dziecka w świetle nowych wyzwań“ z 2008 roku (Oficyna Wydawnicza IMPULS).Jak pisze Autorka we wstępie: Książka jest hołdem dziecku we mnie, które przez lata przypominało mi, że wszystko co dotyczy mnie jest żywe, obecne, choć głęboko „zakopane“ i wymaga uwagi, a przede wszystkim wyjścia naprzeciw fundamentalnej potrzebie bezwarunkowej miłości i akceptacji jego obecności. Potrzebuje ono bowiem nieustannej troski o harmonijny (zrównoważony) rozwój i wspieranie zdrowia na wszystkich jego poziomach.
Książka jest propozycją skierowaną do twórców programów edukacyjnych dla nauczycieli, także tworzenia edukacji rodziców - wychowania do zdrowia, aby po latach nie trzeba było terapii w wielu sferach życia, tym samym jest częścią całożyciowej edukacji.
Oby starczyło nam wyobraźni i cierpliwości na ten nieustanny kontakt z fundamentalnym fragmentem nas samych, korzeniami naszej historii, dla budowania harmonii w sobie, dziecku, rodzinie i świecie.
Zaprezentowane w książce Anny Gaweł badania teoretyczne i empiryczne koncentrują się wokół fenomenu zdrowia, które jest nieodłącznie związane z rozwojem człowieka w okresie jego dojrzewania i zarazem warunkuje przebieg tegoż rozwoju.
Autorka podejmuje próbę rozpoznania podmiotowych zasobów zdrowotnych oraz zasobów środowiskowych tkwiących w ekosystemie szkoły, które współtworzą potencjał zdrowotny uczniów w wieku gimnazjalnym. Przyjęta w pracy perspektywa ekologicznego, systemowego i salutogenetycznego ujmowania zjawisk w obszarze zdrowia umożliwia poszukiwanie odpowiedzi na pytania dotyczące możliwości kształtowania tych zasobów w procesie wychowania do zdrowia, stanowiącym nieodłączny składnik całościowego procesu edukacji służącej harmonijnemu rozwojowi człowieka jako istoty biopsychospołecznej.
Publikacja jest adresowana do środowiska naukowego pedagogów i psychologów zdrowia, studentów nauk społecznych oraz pedagogów szkolnych i nauczycieli będących realizatorami edukacji zdrowotnej.
Przywództwo w edukacji to nie prowadzenie grupy według znanych punktów orientacyjnych z mapą w ręku, to raczej podróż z wieloma objazdami, zawracaniem, pytaniem o drogę, i tylko, lub aż tylko na to trzeba być przygotowanym - na ciągłe zmiany kierunku, tempa i środka lokomocji.
Podjęcie refleksji nad zarządzaniem sferą edukacji, przy założeniu integracji wiedzy z wielu obszarów, uważam za trafne i uzasadnione. Zmieniająca się rola szkoły, procesy demokratyzacji społeczeństwa oraz pewne negatywne zjawiska obserwowane w oświacie zachęcają do podjęcia refleksji na temat specyfiki zarządzania szkołą oraz wymagań wobec dyrektorów szkół, z perspektywy dorobku nauk o zarządzaniu i socjologii oświaty.
Z recenzji dr hab. Aldony Andrzejczak, prof. nadzw. UEP
Temat przywództwa edukacyjnego, któremu poświęcona jest niniejsza publikacja, należy do zaniedbanych w sensie teoretycznym obszarów badawczych, wpisujących się w nauki humanistyczne, a w szczególności w takie dyscypliny, jak nauki o zarządzaniu i pedagogika. Dobrze więc się stało, że Autor postanowił ten stan rzeczy zmienić, proponując nowy model przywództwa w zarządzaniu edukacyjnym (...). Nie da się przeprowadzić skutecznej reformy systemu edukacji bez uwzględnienia roli, jaką odgrywa przywództwo w edukacji, bez nowego podejścia do kierowania szkołą, skoncentrowanego na wydobywaniu potencjału przywódczego wśród nauczycieli, (...) i bez aktywnego podejścia do rzeczywistości, polegającego na jej odpowiednim kształtowaniu. Grzegorz Mazurkiewicz właśnie te czynniki uczynił przedmiotem swych rozważań.
Z recenzji dr hab. Joanny Michalak, prof. UL
Praktyczny poradnik dla wszystkich ojców, którzy chcą aby ich córki wyrosły na naprawdę szczęśliwe kobiety. Każdy ojciec doświadczył kiedyś w swoim życiu dojmującego poczucia, że jego córka to istota z innej planety i kompletnie nie jest w stanie przewidzieć czy zrozumieć jej reakcji. Często niestety budzi to w nim chęć pozostawienia wychowania córki w rękach żony, która, jak mu się wydaje, chyba najlepiej wie, jak pomóc w rozwoju innej przedstawicielce rodzaju żeńskiego. Kevin Leman dowodzi, że to karygodny błąd, ponieważ relacja z ojcem jest fundamentalna dla kształtowania się osobowości dziewczynki. Samoocena, życiowe wybory, zachowanie czy charakter kobiety zależą w ogromnej mierze od jakości tej właśnie relacji. Tata znaczy dla córki naprawdę dużo i dlatego musi być w pełni zaangażowany w proces jej wychowania. Leman, znany psycholog i ojciec czterech córek, pokazuje w tej książce, jak tę niełatwą i skomplikowaną misję zrealizować z powodzeniem i bez poważnych strat po obu stronach. Tato, jeśli zdobędziesz się na odrobinę wysiłku, możesz zbudować ze swoją córką relację, o jakiej marzysz - opartą na wzajemnej miłości i szacunku. Sprawdzone wskazówki opisane w tej książce, pomogą ci w byciu takim ojcem, jakiego twoja córka potrzebuje, by stać się w przyszłości pewną siebie, zrównoważoną i kochającą kobietą.
Przemoc, przymus, agresja, nękanie, wykluczanie, mobbing, bullying, prześladowanie, dyskryminacja, opresja to terminy znane nam z rzeczywistości społecznej, niestety także szkolnej. Autorki tej pracy jako specjalistki analizujące społeczność uczniów gimnazjów obiektywnie referują skalę problemu, opierając się na swoich doświadczeniach badawczych.
Jak przedstawiają, źródła opresji szkolnej tkwią nie tylko w „zachowaniach aktorów szkolnej sceny, ale także w centralizmie oświatowym, nadaktywności reorganizacyjnej i hiperlegalizmie. Na poziomie szkoły skutkuje to biurokratyzacją jej działań i brakiem wizji jej rozwoju; brakuje wielkiego celu, który szkoła ma realizować”.
Jak wyjść z trudnej sytuacji? Autorki pracy szukają odpowiedzi w poglądach i przemyśleniach klasyków – Jacka Woronieckiego i Juliusza Payota, stawiając tezę, „iż sprzyjający grunt dla opresji na różnych poziomach stanowią niedomagania w sprawowaniu władzy i nieuwzględnianie sprawy kształtowania charakteru”.
Przyjęta interpretatywna perspektywa teoretyczna oraz zastosowana strategia metodologiczna umożliwiła nie tylko rekonstrukcję wzorów interakcji, ale także znaczeń związanych z podejmowanymi przez podopiecznych działaniami i strategiami (…). Autor dąży do indukcyjnego wykrycia wzorów interakcji pojawiających się w zebranych danych - nie uległ łatwej (w przypadku badanej problematyki) pokusie epatowania czytelnika jakimiś „egzotycznymi” czy „szokującymi” ciekawostkami. Dobrze świadczy o jego kompetencjach badawczych dążenie do wykrycia reguł rządzących badanym obszarem zjawisk. Praca Piotra Chomczyńskiego jest zarazem argumentem na rzecz przydatności interakcjonistycznej perspektywy teoretycznej, w świetle której ludzie zamieszkujący opisywane przez badacza światy jawią się jako osoby „z krwi i kości”, podejmujące aktywne działania w ramach ograniczeń, na jakie natrafiają. Pokaźny fragment pracy poświęcony jest socjologicznej analizie emocji i sposobów radzenia sobie z negatywnymi emocjami przez wychowanków instytucji korekcyjnych. Jest to problematyka relatywnie nowa na polskim gruncie. Wprowadzenie kategorii emocji znacznie wzbogaca prezentowany przez autora obraz zjawisk i pozwala przekonująco uporządkować sporą część danych. Analiza interakcji, strategii interakcyjnych oraz sposobów radzenia sobie z negatywnymi emocjami związana jest z próbą uchwycenia aspektu strukturalnego: statusów i zbioru ról możliwych do przyjęcia przez wychowanków badanych instytucji. Koncentracja na działaniach i interakcjach wychowanków nie spowodowała jednak zawężenia pola eksploracji do działań w obrębie murów placówki. Zaletą prezentowanych analiz jest prześledzenie ścieżek oddziaływań na kształt zachowań mających początek w szerszych kontekstach społecznych. Z recenzji dr. hab. Marka Gorzko, prof. nadzw. Uniwersytetu Szczecińskiego
Wszystkie sposoby na osiągnięcie spektakularnych wyników w szkole bez uczęszczania do niej i poświęcania czasu na naukę
Max Longlauder – człowiek „miliona” zainteresowań, który kształcił się 21 lat w różnych szkołach i uczelniach wyższych - zdradza wszystkie sposoby, dzięki którym można szybko i bez wysiłku osiągnąć sukces w szkole.
Uwaga: Książka ma charakter żartobliwy. Jej zadaniem jest skłonienie czytelnika do refleksji nad tym, czy możliwe jest osiągnięcie sukcesu w jakiejkolwiek dziedzinie szybko, łatwo i bez zaangażowania. Autor uważa, że nie. Dlatego książka zawiera 85 pustych stron.
Kup książkę komuś na prezent i rozbaw go. Spraw, by się zastanowił i uśmiechnął.
Inne tytuły z tej serii:
1. Wszystkie sposoby na osiągnięcie sukcesu finansowego.
2. Wszystkie sposoby na osiągnięcie sukcesu zawodowego.
3. Wszystkie sposoby na osiągnięcie sukcesu sportowego.
4. Wszystkie sposoby na osiągnięcie sukcesu w show-biznesie.
5. Wszystkie sposoby na schudnięcie.
Słońce promienne wysłało gońce na szczyty gór, rozświetlając śnieżne wierzchołki — w naszą dolinę zagląda nieco spóźnione — ale zdążyło nieco przygrzać rosę poranną — namioty dymią, jak kurne chaty naszych sąsiadów — górali.
Szumi wartki potok górski, z kamienia na kamień skacząc żwawo. Jego srebrzysty nurt wije się wśród drzew i skał — obchodząc przeszkody, których pokonać nie może — tworząc tu i ówdzie, w zagłębieniach koryta głębsze studzienki — umywalnie skautów.
Oto już cała czereda wybiegła z namiotów na głos trąbki porannej. „Mgły opadają“ — woła nasz znawca pogody urzędowo odpowiedzialny za deszcz, „będzie ładnie“.
Parę minut upływa i wszyscy zbierają się w „kapliczce“. Pod pięknym świerkiem umieszczono ołtarzyk z Matką Boską Częstochowską — klomb z kwiatami. — Tu modlimy się codziennie rano i wieczorem. W niedzielę i święta idziemy na Mszę do kościołka w pobliskiej wsi.
Po modlitwie — cześć sztandarowi! Wznosi się na maszt wysoko chorągiew biało-czerwona, godło i symbol Rzeczypospolitej.
Pozdrawiamy ją podnosząc rękę prawą w wielkim ukłonie harcerskim. Zaraz zaczyna się gimnastyka. Chudy Wilk każe nam wytrząsać się na sposób „shimmy“, potem następują różne krucze chody, skłony, biegi, zamachy — jako uczy stary Ling i nowocześni jego potomkowie i nasz druh, zasłużony profesor Piasecki. Potem biegiem do strumyka. Ten i ów zwolennik komfortu ma swe stałe miejsce z różnemi ulepszeniami — wieszadłem na ręcznik, większym kamieniem — podstawką na mydło i t. d.
Zagadnienie „starszego harcerstwa“) wysunięto u nas przed trzema laty. Zakrojono je na szeroki i silny ruch, pierwotnie nawet poza właściwym ruchem harcerskim (patrz „Ustawa Związku Starszych Harcerzy“, wydana przez Główną Kwaterę Z.?H.?P.), rokując sobie po nim wielkie nadzieje i spodziewając się, że zasadniczo wpłynie na dalszy rozwój harcerstwa. Zbytecznem dodawać, że stworzenie nowego typu „starszego harcerza“ było potrzebnem i koniecznem ze względu na mnogie rzesze wychowanków drużyn harcerskich, którzy z rozmaitych względów w pracy harcerskiej, jako wychowawcy, instruktorowie, dalej brać udziału nie mogli, czy nie chcieli.
1 Wolny harcerz (harcerka) jest to członek wielkiego braterstwa skautowego, który pozostając już poza ramami istniejących organizacyj harcerskich, pragnie w dalszym ciągu służyć całem swem życiem wielkim harcerskim ideałom prawdy, piękna i dobra, sposobami, które on sam uzna za stosowne i zmierzające do tego celu.
2 Wolnymi harcerzami mogą być dopiero ci, wobec których organizacja harcerska swe zadania wychowawcze już właściwie ukończyła. Są to więc t. zw. starsi harcerze; w istniejących skupieniach starszych harcerzy często niema jednak dla nich miejsca, skupienia te bowiem bez zastrzeżeń podporządkowują się przyjętej przez związek harcerski interpretacji i sformułowaniom ideologji harcerskiej, nawet w drobnych szczegółach, a również przyjmują od tego związku ścisłe ramy organizacyjne.
Jednak dla zostania wolnym harcerzem nie może być ustanowiona żadna granica wieku; jedynem kryterium jest wystarczający rozwój indywidualny.
Właściwą nazwą wolnych harcerzy byłyby dwa określenia: „starsi“ i „samotni“ harcerze. Że jednak rozumie się już pod niemi inne ustosunkowanie organizacyjne, przeto nie mogą one być tu użyte.
3. Wolny harcerz nie uznaje więzów organizacyjnych. Wolne harcerstwo nie tworzy nowego zrzeszenia ani związku, nie obleka się w żadne nowe formy zewnętrzne. Niema żadnych ustaw, ani regulaminów. Wszyscy wolni harcerze należą do wolnego harcerstwa na zasadzie współrzędności; wolne harcerstwo nie uznaje w swem gronie stopni pod- i nadrzędnych. Niema żadnej egzekutywy, żadnej upełnomocnionej reprezentacji. Istnieje tylko jeden rodzaj odpowiedzialności: przed samym sobą.
4. Wolne harcerstwo nie przeciwstawia się istniejącej już organizacji i nie jest dla niej instytucją konkurencyjną. Owszem, w myśl mądrej maksymy wroga: „Getrennt marschieren, vereint schlagen“, poczuwa się nawet do pewnej łączności z nią, wobec tego, że cele i ideały są wspólne.
Jest natomiast koniecznem uzupełnieniem obecnie istniejącego zrzeszenia; ma przedewszystkiem skupić tych wszystkich, którzy w oficjalnym związku nie widzą dla siebie miejsca. Sądzimy, iż sam fakt podniesienia innego sztandaru obok dotychczasowego wprowadzi ożywienie i ruch w kostniejące w formalistycznej martwocie zrzeszenie oficjalne. Może nawet nadejść czas, że wolne harcerstwo spłynie się w całość z urzędowym związkiem.
5. Przynależność do wolnego harcerstwa rozpoczyna się z momentem stwierdzenia w sobie chęci kontynuowania służby ideałom harcerskim w myśl wyłuszczonych w tym programie zasad, a kończy się w chwili zdania sobie sprawy z tego, iż zasady te nie odpowiadają już nadal osobistym przekonaniom wolnego harcerza.
Długi okres wojny dał nam w swych rezultatach olbrzymie zmęczenie, stępienie uczuć i myśli, przygnębienie, z którego nic — zda się — ocknąć nas przez długi czas nie zdoła. Objawia się ono we wszystkich dziedzinach życia. Poczynając od ruchów socjalnych, które, zdało się, że doprowadzą do kolosalnych kataklizmów w całym świecie, a które utknęły naraz niedociągnięte i zapewne na to dociągnięcie, na postawienie kropki nad i, czekać będą stulecie, aż do nowego huraganu dziejowego, skończywszy na sztuce, która ma jeno dreszcze przeczucia, bole przedporodowe nowego jakiegoś misterjum, i któż wie, jak długo na pojawienie się gigantów nowego ducha czekać będzie musiała, — wszędy znużenie, osłabienie, niechęć, nawet nuda. Nie dziwimy się, gdy ten potężny prąd opadniętych rąk przebiega wartko społeczeństwa starsze; ale — i w tem tkwi cała groza tego zjawiska — młodzież, nerw życiodajny wszystkich nowych poczynań, chorąży nowych haseł, zarażona jest tym samym starczym uwiądem, marazmem ducha. To już nie pesymizm, nie Weltschmerz, nie dekadentyzm — boć tam kryły się wulkany uczuć, oceany myśli — ale jałowa pustynia, bezbarwne zgoła szkiełka, pustka lub odarty ze skóry „koń na wzgórzu“... Dzisiejsza młodzież, a więc mówię nie o kimś poza nami stojącym, ale o nas samych — zgasiła w swych oczach błyski piorunne, grające w nich niegdyś; zwolniła i zmięszała rytm marsza młodych serc, przepomniała śpiewu, radości, wesela, ale przepomniała nawet i smutku, żalu, tęsknoty, porywów w nieznane dale.
Bon Ton - żartobliwie: dobry ton, nienaganny sposób bycia, właściwe zachowanie się.Savoir-vivre - znajomość zwyczajów i form towarzyskich, reguł grzeczności, zasad dobrego zachowania.Grzegorz Kasdepke - pisarz dla dzieci i młodzieży, autor scenariuszy, dziennikarz. Laureat wielu nagród, ale przede wszystkim znawca duszy i ciała dzieciaków...Adaptacja i reżyseria: Ewa Szymańskadźwięk i montaż: Andrzej GmitrzukCzyta - Anna SeniukCzas nagrania - 3 godz 50 min3 płyty CD
Książka jest poświęcona problematyce wykorzystania biblioterapii w młodzieżowej edukacji rówieśniczej z zakresu profilaktyki uzależnień i promocji zdrowia. Punktem wyjścia uczyniono tutaj charakterystykę zagrożeń wieku dorastania oraz główne założenia profilaktyki uzależnień i promocji zdrowia. Przedstawiono także teoretyczne założenia biblioterapii i zaproponowano jej wykorzystanie w działaniach profilaktycznych oraz scharakteryzowano toruński „Programu młodzieżowych liderów profilaktyki uzależnień i promocji zdrowia”. Podjęto również próbę usystematyzowania działań biblioterapeutycznych w programach profilaktycznych. Kluczowym elementem rozprawy są wyniki eksperymentu biblioterapeutycznego przeprowadzonego wśród nastolatków uczestniczących w programie liderskim w 2007 i 2008 roku.
Seria wydawnicza ,,Przywrócić Pamięć"" ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911-1939. Reprint wydania z 1913 r.: HARCERSTWO (SKAUTING) A WYCHOWANIE CZŁOWIEKA Harcerstwo (skauting) jest niezwykle ważnym zjawiskiem, i w naszym życiu narodowym, w zagadnieniu naszego niepodległego bytu może być czynnikiem nieomal decydującym. Wielkie zagadnienie wychowania, zagadnienie wytworzenia nowego, lepszego typu człowieka, urobienia dobrych członków społeczeństwa, dobrych członków narodu jest wiecznie aktualne, a w naszych warunkach tymbardziej budzić musi czujną roztropność. Wychowanie pojmować można w różny sposób, sądzę, że sprowadza się ono do urobienia całokształtu człowieka i Polaka. Kultura miasta wypacza zwykle naturę człowieka, jest przyczyną zwyrodnienia. Nadmiar życia sztucznego, dalej nadużycia wszelkiego rodzaju, wstrętne wdychanie kurzu, pyłu, dymu, brak naturalnego ruchu i szerszego na świat widoku -- to przeogromne czynniki obniżające sprawność jednostek i społeczeństwa, stopniowego niszczenia całej wielkości i piękna Życia, to -- karlenie. Trzeba z nim walczyć. Urobienie człowieka i Polaka oraz, jako dodatkowy motyw, walka z fałszywą kulturą miejską stanowić musi punkt wyjścia do rozważań nad wychowaniem narodowym.
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
W Listopadzie 1918 roku, w chwili przełomowej, każdemu harcerzowi nasuwa się pytanie, co dalej być powinno z harcerstwem?
Życie wykazało, że drużyny mimo ciężkich chwil wojny bolszewickiej, jak zwłaszcza w lipcu 1920, istnieją i rozwijają się w dalszym ciągu, następuje zespolenie organizacji harcerskich całej Polski; stopniowo tworzą się nowe formy organizacyjne przyszłej pracy. Robota organizacyjno-formalnego ustalenia się harcerstwa w znacznej mierze dokonywa się. I gdy na wszelkich zjazdach dyskusje w tym względzie ścichają, lub uderzają na szczególiki, na plan pierwszy wysuwa się sprawa podstawowa — kierunek i treść pracy.
Czy harcerstwo spełniło swe zadanie z chwilą przejścia do niepodległości? Mawiano dość często, że choćby go nie wykonało, to dalej po ustaleniu niepodległego bytu może nastąpić już tylko ruina idei i sypanie się w gruzy całości harcerstwa. A jednak młodzież garnie się do organizacji i ta zyskuje na znaczeniu. Nie można działać bez programu i organizacja harcerska nie może się rozwijać bez wytycznych na przyszłość. Harcerstwo, jak zresztą szereg prądów społecznych dzisiaj, stoi wobec potrzeby twórczej, drogę wskazującej myśli.
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Nowy program prób na stopnie młodzieży harcerskiej, który oddajemy do użytku organizacji w tej książeczce, jest wysiłkiem długiej pracy, omówienia w różnych ciałach zbiorowych Związku Harcerstwa Polskiego, przyczem nie pominięto rozważenia żadnej uwagi, żadnej myśli, która na ten temat doszła Głównej Kwatery, czy to w formie listu, czy w formie artykułu dostępnego Komisji Prób.
Mimo to zdajemy sobie sprawę z jego niedoskonałości, nie tylko dlatego, że jest wytworem ludzkim, z góry na niedoskonałość skazanym, ale i dlatego, że trzeba było uwzględnić potrzeby i tendencje nieraz rozbieżne.
Podstawową zasadą koncepcji programu prób harcerskich w tym układzie jest jego jednolitość we wszystkich drużynach, bez względu na środowisko i indywidualność harcerzy. Zasada ta, wynikająca z dążenia do oparcia całej pracy harcerskiej na jednej, wspólnej podstawie, nie da się w pełni uzgodnić w formalnych przepisach z inną zasadą podstawową systemu harcerskiego, mianowicie z przystosowaniem środków tego systemu właśnie do środowiska i indywidualności. To musi być pozostawione inteligentnemu wykorzystaniu regulaminów i instrukcyj.
Seria wydawnicza Przywrócić Pamięć ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 19111939.Reprint wydania z 1925 r.: WARTOŚĆ HARCERSTWAPomimo, że Harcerstwo weszło w drugie dziesięciolecie swej pracy, olbrzymia część społeczeństwa naszego nie uświadamia sobie potrzeb, celów i dążeń Harcerstwa. Obojętność na sprawy najżywotniejsze dla życia społecznego, bierność, przyglądanie się zboku, odsuwanie się w ciasny kąt swego zaścianka od areny życia to zdaje się, że nie dodatnie strony naszego społeczeństwa. Nam nie wolno być obojętnymi, nie wolno zamykać oczu na to, co się dzieje wokoło nas, nie wolno zapominać o wszystkiem, a myśleć tylko o sobie i o ciasnem bliskiem sobie ludzi kole. Społeczeństwo musi rozszerzać swe widnokręgi na sprawy społeczne wyjrzeć potrzebuje na drogi któremi podąża Harcerstwo, zainteresować się niem popierać je tak, jak popiera społeczeństwo angielskie swój skauting.Nie potrzebuję udowadniać, że wychowanie to barometr życia społecznego, że albo wskaże on jasną radosną pogodę, albo burzę, słoty i wiatry wywrotne.Harcerstwo dzisiejsze to barometr wychowawczy.Zadanie jego to wychowanie młodzieży na dzielnych i pożytecznych obywateli kraju. Jak ongiś chluba naszej myśli wychowawczej, Komisja Edukacyjna, za hasło swej pracy wzięła proste, a mocarne słowa, że: pragnie wychować Polaka, któremu byłoby dobrze i z którym byłoby dobrze to Harcerstwo polskie, dzisiejsza, nowożytna Komisja Edukacji Narodowej idzie w te same ślady. Harcerstwo ma wychować Polaka współczesnego, zdolnego do życia państwowo-twórczego, świadomego celów i potrzeb kraju, wytrwale bez chwilowych wybuchów pracującego i walczącego o potęgę i szczęście Polski w świecie narodów.Ale zanim takiego współczesnego Tytana Polaka Harcerstw
Proponujemy Państwu kolejny niezbędnik terapeuty – pozycję zaktualizowaną do nowych rozporządzeń, uzupełnioną o nową wiedzę, nowe pomysły i rozwiązania praktyczne. Książka może się przydać nie tylko terapeutom, ale też nauczycielom, którzy mają w swojej klasie uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się. Czyli wszystkim nauczycielom.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
