Istnieje filozofia prowadzenia działalności gospodarczej, która wykracza poza wymianę produktów i usług, nawołując do wymiany pozytywnych wartości, zwanych małymi gestami przyzwoitości.
Długookresowy sukces firmy, zarówno małej, jak i dużej, o zasięgu lokalnym lub globalnym, zależy w dużej mierze od jej kultury. Ale czy lider lub menedżer może zmodyfikować kulturę wszystkich pracowników firmy, zwłaszcza jeśli mamy do czynienia z wielką korporacją? To właśnie ułatwiają małe akty przyzwoitości. W książce tej autor opisuje dziesiątki takich zachowań, sprawdzonych w praktyce w najlepszych firmach świata. Wszystkie te działania wiążą się z małymi zmianami, które przynoszą wspaniałe rezultaty. Przyzwoite zachowania - "ludzkie gesty" - usprawniają komunikację w firmie, poprawiają jakość pracy w grupie oraz wzmcniają lojalność pracowników i dążenie do wypełniania misji firmy we wszystkich aspektach jej działalności.
Przyzwoitość w zarządzaniu przedstawia przykład podejścia pozwalającego na stworzenie pozytywnej kultury korporacyjnej, która - jak wielokrotnie udowodniono - zwiększa efektywność firmy, pozwala pozyskać i zatrzymać w firmie najbardziej utalentowanych pracowników, sprzyja właściwym zachowaniom i praworządności w przedsiębiorstwie oraz wzmacnia wizję wspólnych wartości. To lektura obowiązkowa dla każdego menedżera!
Tom Ludzie i zwierzęta jest ważnym głosem w toczącej się od kilku lat w polskiej nauce debacie o istniejących i nowych sposobach mówienia i myślenia o zwierzętach. Książka przestawia różne perspektywy, zarówno bardziej tradycyjne, jak i bardziej awangardowe. Autorzy do współpracy zaprosili przedstawicieli kilku dyscyplin, m.in. socjologii, filozofii, literaturoznawstwa, antropologii, kulturoznawstwa i historii. Szczególnie zależało im na wydobyciu perspektywy historycznej, która w polskich studiach nad zwierzętami cieszy się najmniejszą popularnością. Jednocześnie w sposób krytyczny przyglądają się także ujęciom antropocentrycznym ¦ niewątpliwie wciąż dominującym ¦ i propozycjom próbującym przekroczyć antropocentryzm, które dopiero zadamawiają się w polskiej humanistyce.
Guy de Maupassant rzekł kiedyś, że „spotkania z ludźmi czynią życie warte przeżycia”. Poznając człowieka wchodzimy w inny świat. Jedyny w swoim rodzaju świat myśli, odczuwania, doświadczeń oraz historii życia Innego. Każde spotkanie czyni nas bardziej ludźmi, gdy tylko zechcemy zaprosić Innego do naszego świata, jednocześnie przyjmując w darze inność świata spotykanego człowieka. W taki sposób rodzi się rzeczywistość wzajemnie ubogacającego dialogu. Tylko dzięki spotkaniom możemy głębiej wejść w obszar poznawania samych siebie, innego człowieka, świata i Stwórcy. Owo poznawanie sprawia, że życie człowieka staje się fascynującą przygodą, cudowną podróżą ku temu, co najważniejsze oraz ku Temu, który najważniejszy. W życiu i twórczości Ryszarda Kapuścińskiego ta filozofia spotkania zaznacza się w szczególny sposób. I o tym właśnie jest niniejsza książka. O horyzontach spotkań, które tworzą w nas bliskość. Autor Cesarza potrafił doskonale, w bardzo literacki i obrazowy sposób, przedstawić nadrzędną wartość spotkania w życiu każdego człowieka. Podróżując z Herodotem, zgodnie z mapą personalizmu wytyczoną przez Lévinasa, z zapałem Malinowskiego, Kapuściński przeżywa i analizuje bogatą rzeczywistość spotkania, stając się nie tylko „tłumaczem kultur”, ale również tłumaczem człowieka. Książka ta jest zaproszeniem do wejścia w przestrzeń Innego. Zaproszeniem do otwartości i nieobojętności, do postrzegania Innego jako wartości w samym sobie. Do wyruszenia w drogę ku horyzontom spotkań.
Meczety i maczety nadchodzą. Przybywają z obfitym ładunkiem yntelektualnym. Zastanawiasz się, czy islam jest zagrożeniem dla Europy i chrześcijaństwa? Chcesz wiedzieć jak wygląda gospodarka w imię Allacha? Intryguje Cię, ciekawi, przeraża świat pod znakiem półksiężyca?
Zajrzyj do najnowszej Frondy LUX!
Z pedagogicznego i społecznego punktu widzenia podjęta przez autora problematyka jest niezmiernie istotna dla każdego człowieka, a tym bardziej dla dziecka. Dotyczy bowiem życia i zdrowia ludzkiego, które stanowią najwyższą wartość...
Książka dra Krzysztofa Kruszki ujmuje całościowo problematykę zagrożeń w odniesieniu do jednej konkretnej grupy ludzkiej, a mianowicie dzieci w wieku wczesnoszkolnym.
Przedstawienie historii społeczeństw tak rozległego obszaru, jakim jest Bliski Wschód, nie jest łatwe, przede wszystkim ze względu na ogromne zróżnicowania regionu. Różnorodność to bodajże najbardziej rzucająca się w oczy cecha społeczeństw Bliskiego Wschodu. Region rozciąga się od Maroka na zachodzie po Jemen, Oman i Iran na wschodzie i jest traktowany w opracowaniach jako jedność, chociaż faktycznie bliskowschodnia rzeczywistość to cała gama barw i odcieni: etnicznych, językowych i religijnych.
Niewolnictwo, jako element stosunków społecznych, nie może istnieć bez samego społeczeństwa i tworzących go ludzi. Patrząc na przykłady różnych kultur widać wyraźnie, że system ucisku opartego na prawie własności był zjawiskiem silnie zakorzenionym w niemal każdej wspólnocie, a nierzadko miał także podstawy ideologiczne. (…) W rzeczywistości, w której niewolnictwo jest zjawiskiem powszechnie akceptowanym, znajduje poparcie arystokracji i duchowieństwa, a w zasadzie jedyne ogniska oporu rodzą się wśród samych uciskanych, tego typu podziały społeczne stają się rzeczą naturalną i częścią codzienności. Wystarczy spojrzeć na historię handlu ludźmi w Afryce, by znaleźć potwierdzenie takiego stanu rzeczy.
Tematem książki jest zagadnienie politycznej aktywizacji szyitów w Libanie w latach 1960-1982. W początkowym etapie tego okresu szyici, będący jedną ze wspólnot etniczno-religijnych społeczeństwa libańskiego, zaczęli aktywnie protestować przeciwko polityce władz centralnych, wyrażać niezadowolenie z niekorzystnej dla nich sytuacji polityczno-ekonomicznej i żądać zmian strukturalnych, mających przynieść oczekiwaną poprawę.
Książka proponuje krytyczne spojrzenie na miejsce i funkcje natury w kulturze japońskiej, w perspektywie społecznej, estetycznej i, przede wszystkim, etycznej, przy czym punktem wyjścia są prace trzech współczesnych autorów/autorek japońskich, Takeo Doi, Yuriko Saito oraz Midori Kagawy-Fox. ,,Za nader cenne uważam przedstawienie polskiemu czytelnikowi rewizji powszechnie obowiązującego ,,sentymentalnego"" poglądu na temat wzajemnych odniesień człowieka i natury w kulturze Japonii. Poglądowi temu ulegają nadal sami Japończycy i dopiero w ostatnich latach japońscy badacze, reprezentujący różne dyscypliny i posiadający doświadczenie zdobyte na Zachodzie, podjęli wysiłek analitycznego rozpatrzenia problemu w całej jego złożoności, wskazując na jego - dotąd pomijane - negatywne strony. I tak pozytywny ładunek konotacyjny zawarty w pojęciach takich jak amae czy mono no aware może obrócić się w swe przeciwieństwo, wywołując postawy obojętności wobec przyrody lub też prowadzić do jej wyniszczającej eksploatacji"". ,,...jest to niezwykle interesująca, wręcz porywająca książka..."" prof. dr hab. Krystyna Wilkoszewska Maria Korusiewicz - adiunkt w Katedrze Anglistyki Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej. Doktorat uzyskała w dziedzinie filozofii, jest również anglistką, poetką, tłumaczem literatury anglojęzycznej i artystą plastykiem. Odbyła staż naukowy na Uniwersytecie Stanforda u Rene Girarda. Jest autorką licznych publikacji z zakresu kultury japońskiej, teorii kultury, teorii literatury oraz estetyki.
Temat Miesiąca: Polska na weselu
We współczesnym weselu widać przemiany polskiego społeczeństwa. Co rytuał weselny mówi o Polakach? Z czego bierze się jego siła? Jak się zmienia i wokół jakich wartości jest organizowany? Kim się stajemy w czasie weselnego obrządku? Czy możemy pozostać sobą w rytuale?
Idee:
Kanonizacja
Janusz Poniewierski przypomina najważniejsze teksty o Janie Pawle II i Janie XXIII.
Rozmowa:
Zbigniew Mikołejko o weselu
rytuały przejścia muszą być na swój sposób brutalne i bolesne, wesele także.
Debaty:
Michael Sfard, wnuk Baumna i izraelski prawnik opowiada, dlaczego i w jaki sposób broni praw Palestyńczyków.
Kultura:
Czy homoseksualizm można uznać za dar? Dzierżanowski i Rowiński o książce „Wyzywająca miłość”.
Gdyby dzisiaj zapytać dwudziestu dobrych ludzi, co uważają za najwyższą z cnót, to dziewiętnastu z nich zapewne odpowie, że bezinteresowność. Jeśli jednak zapytalibyście o to samo dowolnego chrześcijanina w dawnych czasach, odparłby: miłość. Widzicie, co się stało? Miejsce pozytywnego określenia zastąpiło negatywne i ma to znaczenie nie tylko językowe. Przecząca forma słowa bez-interesowność nie sugeruje, abyśmy w pierwszej kolejności czynili rzeczy dobre dla innych, lecz abyśmy odmawiali ich sobie jakby ważne było nie szczęście innych, lecz nasza wstrzemięźliwość. Nie sądzę, aby to wynikało z chrześcijańskiej cnoty miłości. Nowy Testament wiele mówi o samowyrzeczeniu, ale nigdy nie jest ono celem samym w sobie. Mamy dokonywać wyrzeczeń i brać na siebie krzyż, aby naśladować Chrystusa. I niemal każdy opis tego, co osiągniemy, tak postępując, zawiera odwołanie do jakiegoś pragnienia. Jeżeli we współczesnym umyśle czai się przekonanie, że pragnienie własnego dobra i nadzieja na osiągnięcie radości to rzeczy złe, to wyjaśniam, iż przekonanie to wywodzi się od Kanta i stoików, a nie z wiary chrześcijańskiej. W rzeczy samej, wziąwszy pod uwagę szczodre obietnice zawarte w Ewangelii, wygląda na to, że Chrystus Pan uważa nasze pragnienia nie za zbyt silne, lecz za zbyt słabe. Tak jak u nieświadomego dziecka, które zadowala się lepieniem babek w brudnej piaskownicy, bo nie wie, czym jest obietnica spędzenia wakacji nad morzem nie ma w naszych sercach entuzjazmu i oszałamiamy się alkoholem, seksem oraz ambicją, chociaż mamy obietnicę osiągnięcia nieskończonej radości. Zbyt łatwo nas zadowolić.
Gdyby dzisiaj zapytać dwudziestu dobrych ludzi, co uważają za najwyższą z cnót, to dziewiętnastu z nich zapewne odpowie, że bezinteresowność. Jeśli jednak zapytalibyście o to samo dowolnego chrześcijanina w dawnych czasach, odparłby: miłość. Widzicie, co się stało? Miejsce pozytywnego określenia zastąpiło negatywne i ma to znaczenie nie tylko językowe. Przecząca forma słowa bez-interesowność nie sugeruje, abyśmy w pierwszej kolejności czynili rzeczy dobre dla innych, lecz abyśmy odmawiali ich sobie – jakby ważne było nie szczęście innych, lecz nasza wstrzemięźliwość. Nie sądzę, aby to wynikało z chrześcijańskiej cnoty miłości. Nowy Testament wiele mówi o samowyrzeczeniu, ale nigdy nie jest ono celem samym w sobie. Mamy dokonywać wyrzeczeń i brać na siebie krzyż, aby naśladować Chrystusa. I niemal każdy opis tego, co osiągniemy, tak postępując, zawiera odwołanie do jakiegoś pragnienia. Jeżeli we współczesnym umyśle czai się przekonanie, że pragnienie własnego dobra i nadzieja na osiągnięcie radości to rzeczy złe, to wyjaśniam, iż przekonanie to wywodzi się od Kanta i stoików, a nie z wiary chrześcijańskiej. W rzeczy samej, wziąwszy pod uwagę szczodre obietnice zawarte w Ewangelii, wygląda na to, że Chrystus Pan uważa nasze pragnienia nie za zbyt silne, lecz za zbyt słabe. Tak jak u nieświadomego dziecka, które zadowala się lepieniem babek w brudnej piaskownicy, bo nie wie, czym jest obietnica spędzenia wakacji nad morzem – nie ma w naszych sercach entuzjazmu i oszałamiamy się alkoholem, seksem oraz ambicją, chociaż mamy obietnicę osiągnięcia nieskończonej radości. Zbyt łatwo nas zadowolić.
Musimy wrócić do wcześniejszego poglądu. Musimy po prostu zaakceptować fakt, że jesteśmy istotami duchowymi, wolnymi i racjonalnymi bytami, obecnie zamieszkującymi irracjonalny wszechświat, a także dojść do wniosku, że z niego nie pochodzimy. Jesteśmy w nim przechodniami. Pochodzimy skądinąd. Natura nie jest jedyną istniejącą rzeczywistością. Jest jeszcze inny świat"", i z niego bierzemy początek. To nam wyjaśnia, dlaczego na tym świecie nie możemy się do końca zadomowić. Ryba czuje się w wodzie jak w domu. Gdybyśmy my należeli tutaj"", również czulibyśmy się tu tak samo. To wszystko, co mówimy o okrutnych prawach przyrody, rządzących się kłem i pazurem, o śmierci, czasie i przemijaniu, także nasz na wpół żartobliwy, na wpół wstydliwy stosunek do własnych ciał - nie da się wyjaśnić teorią, że jesteśmy po prostu tworami natury. Gdyby ten świat był jedynym światem, to jakim cudem jego prawa wydawałyby nam się tak okropne, albo tak śmieszne? Skoro nigdzie indziej nie ma linii prostych, to jakim sposobem odkrywamy, że linia natury jest wykrzywiona?
Ciemna strona ludzkiej natury jest naszym ewolucyjnym dziedzictwem, więc już zawsze będzie nam sprawiała kłopoty. Jednak im lepiej poznajemy naturę zła, tym lepiej rozumiemy świat. Dlatego prawie w każdym wydaniu miesięcznika „Focus” opisujemy sprawy, z których ludzkość raczej nie jest dumna. Najciekawsze znajdziecie w tym tomiku.
Z tej książki dowiecie się m.in.:
- Dlaczego niektórzy chcą być pochowani za życia?
- Jak szkodzą organizacje humanitarne?
- Czy ludzie jedzą dziś ludzi?
- Co robią szpiedzy w korporacjach?
- Jaki los czeka wdowy w Indiach?
Publikacja jest adresowana do nauczycieli/wychowawców zatrudnionych w szkołach ponadgimnazjalnych, rodziców oraz studentów pedagogiki, psychologii i socjologii przygotowujących się do zawodu doradcy. Do grona odbiorców można włączyć także nauczycieli akademickich, których zainteresowania ogniskują się wokół współczesnych problemów młodzieży, problematyki czasu wolnego oraz doradztwa kariery. Publikacja może inicjować refleksję wśród doradzców zawodowych praktyków, reprezentujących zarówno środowisko oświatowe, jak i publiczne służby zatrudnienia.
Od autora
Język władzy to już 6. numer czasopisma „Oblicza Komunikacji”. Autorzy reprezentujący różne metodologie badań nad komunikacją, językiem i dyskursem przyglądają się władzy jako symbolicznej kategorii społecznej w różnych odmianach tekstu. Przedmiotem opisu są: retoryka władzy i dominacji w debacie publicznej, języku mediów (w rozmowie, wywiadzie telewizyjnym), różnych sferach życia społecznego i instytucjonalnego (m.in. w urzędzie i dyskursie wyznaniowym).
Zjawiska komunikacyjne i językowe analizowane są w perspektywie kulturowej — autorzy pokazują wpływ władzy, dominacji i przywództwa na zachowania komunikacyjne i dyskursy publiczne, których sferą poznawczą są takie kategorie, jak: płeć, wyznanie, urząd, pamięć społeczna.
Tom zawiera rozprawy teoretyczno-metodologiczne oraz analizy i studia przypadków.
W książce podjęto próbę odpowiedzi na pytanie o miejsce kobiet we współczesnej agorze trzech podstawowych dziedzin: polityki, rynku pracy, mediów. Udokumentowano sytuację przede wszystkim w Polsce, poczynając od lat 90. XX wieku, co samo w sobie stanowi wartość analiz. Badacze uzyskali też efekt pogłębionego historycznie zarysu problemu poprzez odniesienie do sytuacji sprzed 1989 roku.
Fragment recenzji wydawniczej prof. zw. dr hab. Iwony Hofman
Antoine de Saint-Exupéry zauważył, że „Godzimy się z tym, że nie jesteśmy wieczni, ale nie możemy znieść tego, aby sprawy nasze i czyny utraciły nagle w naszych oczach wszelki sens. Wtedy bowiem obnaża się pustka, która nas otacza...”. Jak więc kształtuje się ta ciągła fluktuacja pomiędzy wypełnianiem sensami naszego prywatnego i globalnego „wszechświata” a niekiedy niebezpiecznie odczuwalną pustką?
Odmienne warunki cywilizacyjne, na które składają się nie tylko kulturowe, polityczne i gospodarcze doświadczenia społeczeństw, lecz w coraz większym stopniu także innowacje technologiczne, wpływały i wpływają nadal na przewartościowywanie kategorii „wszechświata”, „bezładu” i „pustki”. Czy w mocy byłyby zatem diagnozy o nadmiarze otaczającej nas przestrzeni, która w rezultacie daje poczucie pustki? Czy nieustanne transgresje, ciągły ruch i zmienność generują „nie-miejsca” (Marc Augé), uniemożliwiając tworzenie się tożsamości i relacji, a jedynie podobieństwo i samotność? Czy naszym doświadczeniom towarzyszy wrażenie tkwienia w bezładzie społecznym, komunikacyjnym, kulturowym?
Współczesna filozofia zmarginalizowała etykę. Tymczasem nie da się postawić radykalnie kwestii etycznej, abstrahując od takich problemów metafizycznych i ontologicznych, jak problem wolności, problem skończoności i nieskończoności, problem czasu czy problem sposobów istnienia. Dotyczy to również problemu prawdy.
Etykę traktuje się incydentalnie. Służy temu ekscytowanie publiczności szokującymi problemami "etycznymi", z którymi zdecydowana większość nie zmaga się bezpośrednio w swym życiu.
„Samotny tłum” Davida Riesmana to jedna z najważniejszych książek XX-wiecznej socjologii. W zasadzie nie ma na świecie żadnego podręcznika socjologii, w którym nie padłoby nazwisko Riesmana i stworzonego przezeń pojęcia „samotnego tłumu”Cóż znaczy samo pojęcie – rozróżniając społeczeńtwa na sterowane tradycją, wewnątrz-sterowne i zewnątrz-sterowne zauważa Riesman, iż w niewielkich wspólnotach, także w dawnych społeczeństwach istniały różnego rodzaju więzi społeczne, natomiast w społeczeństwach współczesnych więzi zanikają, ulegają degradacji bądź instrumentalizacji, a często są przedmiotem manipulacji. I jak pisze w „Socjologii” prof. Piotr Sztompka w efekcie naturalne wspólnoty zanikają. Ludzie ulegają wykorzenieniu, atomizacji, roztapiają się w anonimowej masie pracowników, urzędników, elektoratu, konsumentów czy publiczności. Więzi wspólnego zamieszkania, podobieństwa etnicznego, religijnego bądź klasowego zostają zerwane.
W to miejsce (...) pojawia się „samotny tłum” łatwo podatny na hasła demagogów, poszukujący silnych, ojcowskich autorytetów, ulegający pokusie autokratycznych czy nawet totalitarnych rządów „prawa i porządku”, gorliwie przyłączający się do różnych ruchów społecznych w poszukiwaniu zastępczych więzi i alternatywnych wspólnot, rekompensujący frustrację i osamotnienie w działaniach destrukcyjnych i antyspołecznych. Czy tych słów o „samotnym tłumie” nie można odnieść do naszego społeczeństwa? Czy coś się zmieniło? Wszystko wskazuje na to, że nie, że książka Riesmana pozostaje ciągle aktualna.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
