Dlaczego Zachód rządzi? Jak długo trwać będzie jego władza w świetle wzrastającej roli Chin i Indii? W swoim chwalonym przez krytyków bestsellerze wybitny historyk i archeolog Ian Morris udziela prowokacyjnych odpowiedzi.
Morris wyjaśnia, że tylko badając całą cywilizację ludzką, możemy zrozumieć, dlaczego Wschód rozwijał się inaczej niż Zachód. Dopiero kiedy zaznajomimy się z tą opowieścią – przedstawioną tutaj z wyjątkowym rozmachem i fachowością – będziemy mogli przewidzieć wpływ zdumiewających zmian, które nas czekają.
Dlaczego Zachód rządzi – na razie to fascynująca i prawdziwie oryginalna historia świata, oparta na najnowszych badaniach z różnych dziedzin nauki od historii starożytnej po neurologię. Książka zyskała już rangę współczesnej klasyki.
„Być może na inteligentniejszy i najrozsądniejszy przewodnik po XXI wieku” – „South China Morning Post”
„Nadzwyczajna książka” – „Economist”
„Pasjonująca powieść oparta na prawdziwych wydarzeniach… Przeczytajcie i połączcie przyjemne z pożytecznym!” – Jared Diamond
„Wielka synteza i przekonujący wywód” – Andrew Marr
„Wielka teoria historii, którą można rozsądnie porównać do dzieł Toynbeego i Marksa” – John Gray, „New Statesman”
„Genialne” – Martin Wolf, „Financial Times”
Czym jest i po co epistemologia historyczna? To pytanie stawia sobie w książce jeden z najważniejszych autorów tego podejścia do historii nauki, Hans-Jörg Rheinberger. W pierwszej części autor przedstawia historyzowanie epistemologii od Emila Du Bois-Reymonda poprzez Michela Foucaulta po Bruno Latoura. W drugiej egzemplifikuje swoje podejście do epistemologii historycznej na przykładach z historii biologii. Najważniejsze pojęcia tej pracy to system eksperymentalny i rzeczy epistemiczne, a tematy sięgają od mikrostruktur eksperymentów z tumorem kur po typologie wizualizacji w naukach przyrodniczych.
Hans-Jörg Rheinberger jest profesorem honorowym Uniwersytetu Technicznego w Berlinie, a w latach 1997-2014 był dyrektorem III Wydziału Instytutu Historii Nauki Towarzystwa im. Maxa Plancka. Należy do najbardziej wpływowych przedstawicieli epistemologii historycznej i historyków biologii, łącząc doświadczenie praktyka z kompetencjami filozoficznymi i zainteresowaniami artystycznymi. Jego najważniejsze publikacje to: Toward a History of Epistemic Things. Synthesizing Proteins in the Test Tube (1997); Epistemologie des Konkreten. Studien zur Geschichte der modernen Biologie (2005); Historische Epistemologie zur Einführung (2007); Rekurrenzen. Texte zu Althusser (2014).
Książka stanowi bardzo ważną i ciekawą diagnozę społeczno-kulturowych uwarunkowań aktywności zawodowej kobiet. Ukazuje rzeczywistość niejednokrotnie szerzej niewidoczną, więcej nawet wstydliwą i ukrywaną, a jakże istotną tak w życiu osobistym i zawodowym kobiet, jak i w życiu społecznym kraju. Autorka przedstawia sytuację zawodową kobiet na rozległym tle nierówności i opresji dotykających kobiet.
Fragment z recenzji prof. dr. hab. Wiesława Theissa
Jest to pierwsze opracowanie materiału, jaki przyniosły badania nad antysemityzmem w okresie 20 lat budowania demokracji w Polsce. Prezentuje wyniki z 2012 roku porównane z danymi z roku 1992 i 2002. Wyniki wskazują, że z jednej strony demokracja sprzyja odrzucaniu wrogości wobec Żydów - odsetek antysemitów spadł znacząco w porównaniu z 2002 rokiem. Z drugiej jednak strony - co głosi podstawowa teza raportu - antysemityzm stał się częścią szerszego światopoglądu ideologicznego, nazwanego światopoglądem narodowo-katolickim. Wyniki wskazują także smutny fakt, że polska religijność i wielu przedstawicieli Kościoła wyraźnie wpływają na utrzymywanie się postaw antysemickich.
Celem powstania książki Uwarunkowania społeczne kariery zawodowej oficerów Wojska Polskiego. Studium socjologiczne jest wielowymiarowe przedstawienie ewolucji karier oficerów Wojska Polskiego na tle dokonujących się współcześnie zmian przebiegu karier innych zawodów. Głównym jej zadaniem jest zbadanie czynników kształtujących karierę zawodową oficerów Wojska Polskiego na początku XXI wieku, jak również prześledzenie problemów i zagrożeń, które mogą hamować lub nawet uniemożliwiać realizację karier. Oficerowie Wojska Polskiego na początku XXI wieku stają przed nowymi wyzwaniami: powinni być nie tylko menedżerami w mundurach, ale także przywódcami dla swoich podwładnych. Jednak godzenie obu tych funkcji nie zawsze jest możliwe. Publikacja zatem ma charakter interdyscyplinarny, łączy podejście analityczno-teoretyczne oraz empiryczne. Oprócz wskazania wewnętrznych i zewnętrznych czynników kształtujących kariery przedstawiono zakres doświadczenia i wiedzy oficerów zawodowych Wojska Polskiego, zdobytych podczas pracy w międzynarodowych strukturach NATO oraz misjach wojskowych i wykorzystywanych w codziennej działalności zawodowej. Jednym z zasadniczych zagadnień badawczych było wskazanie różnicy w realizacji kariery oficerów zawodowych z okresu przed wstąpieniem Wojska Polskiego do struktur NATO a czasami współczesnymi. Oczywiście zmiany strukturalne i funkcjonalne w Wojsku Polskim na przełomie wieków bardzo wzmocniły nadzór cywilny nad Wojskiem Polskim, więc należało zbadać wpływ również tego aspektu na kariery zawodowe polskich oficerów. Podjęte w książce problemy oraz nazwanie zagrożeń w tej sferze powinny wzbogacić teorię czynników wpływających na kariery współczesnych oficerów.
(na podstawie Wstępu)
Ludzi od zawsze fascynowały zjawiska niewyjaśnione, wręcz magiczne. Od zarania dziejów człowiek poszukuje dowodu na istnienie życia po życiu, pojawianie się sił nadprzyrodzonych i materialnych świadectw bytowania duchów. Gdy tylko nauka w swej biegłości zaczęła dorównywać sile wiary – rozpoczęto badania spirytystyczne. Prawdziwy boom na seanse i zjawy, to wiek XIX i początki XX. W kręgu zainteresowanych zjawiskami nadprzyrodzonymi przewijają się: Juliusz Słowacki, Adam Mickiewicz, Antoni Malczewski, Tomasz Zan, Zygmunt Krasiński i inni. Powstaje szereg czasopism poświęconych magii, a ludzie chętnie zbierają się przy bardzo modnych wówczas wirujących stolikach. Media stają się najprawdziwszymi celebrytami – podróżują po całym świecie, nie omijając królewskich i carskich dworów, ich zawładnięcie wiedzą tajemną rozpala wyobraźnię wszystkich – od głów państw po zwykłych zjadaczy chleba. Zawiązują się przeróżne towarzystwa badaczy, a wśród najsławniejszych poszukiwaczy prawdy znajdą się Julian Ochorowicz, Piotr Lebiedziński, Stanisław Wotowski, czy nawet sam Albert Einstein! Organizowane są zjazdy, konferencje i debaty uczonych. Jeden z najbardziej znanych konwentów odbył sie w 1923 roku w Warszawie. Rok później Wotowski wydaje niewielkie dziełko pod tytułem Duchy i zjawy. Wykład popularny z dziedziny medjumizmu i badań psychicznych. Oparte jest ono na fragmentach odczytów Wotowskiego, jego przemyśleniach, a także bogatym materiale bibliograficznym i fotograficznym. Autor podaje tu przykłady zjawisk wywołanych przez najbardziej znamienite media, warunki do przeprowadzenia seansu oraz dowody przybywania duchów, ale także szalbierstw mediów. Choć w przedmowie zaznacza, że dzieło jego jest bezstronne, to w ostatecznym rozrachunku staje po ich stronie pisząc: Jak nie każdy artysta może tworzyć lub improwizować o dowolnej godzinie, tak i medium nie może zawsze dawać objawów. Tymczasem publiczność „duchów” żąda! Żyć trzeba! A więc? – Taką jest geneza szalbierstw medjów. Sam autor był również postacią ciekawą – funkcjonariusz policji, pisarz, dziennikarz, prywatny detektyw... Jest jednym z najbardziej znanych autorów polskich kryminałów okresu międzywojennego. Jego zniknięcie jest równie tajemnicze, co dziedzina prowadzonych badań - nie wiadomo, co stało się z Wotowskim po 1939 roku. Reprint oprawiony został w okładke wykonaną z czarnej tektury oraz ozdobnego papieru. Posiada ręcznie wprawioną naklejkę tytułową oraz dopasowane kolorystycznie kapitałki. SPIS TREŚCI: WSTĘP.....I Domy nawiedzane.....9 Historja ruchu spirytystycznego. Medjumizm.....17 Medja. Seanse. Kontrola Zjawiska.....29 Ektoplazma i jej przejawy. Pojawianie się duchów niezależnie od ektoplazmy.....40 Co duchy mówią. Jak się zachowują. Objawy złe i brutalne.....51 Próby wytłomaczenia zjawisk. Hipoteza ideoplastyki.....66 Oszustwa medjów.....72 ZAKOŃCZENIE
Po pełnej wyrafinowanego poczucia humoru i pouczającej książce „Jak przetrwać wśród czarnych dziur", Dave Goldberg obdarzony niezwykłym talentem fizyk, zajmuje się fundamentalnym tematem symetrii. I tym razem autor dowodzi, że w pełni zasługuje na porównanie do słynnego popularyzatora nauki Carla Sagana. Łącząc humor z rzetelną wiedzą i głęboką refleksją nad naturą rzeczywistości, Goldberg prowadzi z czytelnikiem nadzwyczaj ciekawą dyskusję, wprowadzając go krok po kroku w zawiłości jednej z najbardziej błyskotliwych koncepcji fizycznych i pokazując, w jakiś sposób symetrie kształtują cały nasz Wszechświat.
Większość książek autorstwa fizyków trudno nazwać zabawnymi. Podejrzewam, że ma to coś wspólnego z faktem, że większości książek autorstwa fizyków nie została napisana przez Dave’a Goldberga. Koniecznie daj ją w prezencie komuś, kto zawsze wolał trzymać się z dala od fizyki. Zwłaszcza jeśli tym kimś jesteś ty sam. Sean Carroll, fizyk teoretyk z California Institute of Technology (Caltech), autor „Stąd do wieczności i z powrotem” oraz „Cząstki na końcu Wszechświata”, która zdobyła nagrodę Royal Society.
Ta książka zapewni ci fantastyczną podróż przez gabinet krzywych luster współczesnej fizyki, podczas której zobaczysz zadziwiające osobliwości, niezwykłe paradoksy i doświadczysz błyskotliwego poczucia humoru. Paul Halpern, profesor fizyki na Uniwersytecie Nauk Ścisłych w Filadelfii, autor „Naszego innego Wszechświata”.Dave Goldberg jest profesorem fizyki na Drexel University. Specjalizuje się w kosmologii teoretycznej oraz obserwacyjnej. Doktorat z astrofizyki uzyskał na Uniwersytecie Princeton.
Tematem książki jest migracja zarobkowa macedońskojęzycznych muzułmanów z Macedonii do Włoch. Tytuł odzwierciedla zmiany, jakie zachodzą w ich codziennym życiu. Materiały zebrane podczas badań etnograficznych posłużyły do analizy doświadczenia migracji, a zwłaszcza tego, jak różni się ono w wymiarze płciowym i międzypokoleniowym. Badanie transnarodowych czy translokalnych praktyk jest bardzo dynamiczne, książka pokazuje zatem pewien moment w indywidualnych i zbiorowych życiach Torbeš?ów, przefiltrowany przez własne doświadczenie badaczki.
Zofia Kinowska: socjolog i mediator. Absolwentka Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, doktor nauk społecznych, adiunkt w Zakładzie Przemian Społecznych i Gospodarczych Instytutu Studiów Politycznych PAN, członek Zarządu Fundacji Mediare: Dialog–Mediacja–Prawo. Przedmiotem jej zainteresowania są polskie elity polityczne, ze szczególnym uwzględnieniem roli kobiet, a także kształtowanie się społeczeństwa obywatelskiego i postaw prospołecznych. Jest autorką wielu tekstów z tego zakresu, publikowanych w pracach zbiorowych i czasopismach. „Można zakasać rękawy”. Aktywność obywatelska kobiet w środowisku lokalnym to jej pierwsza samodzielna książka.
Książka wzbogaca naszą wiedzę o aktywności obywatelskiej w Polsce, ukazując jej interesujący aspekt – kobiety w środowisku lokalnym. Jest ciekawie napisana, poprawna metodologicznie, dobrze osadzona w teorii. Wyniki są ważnym głosem w dyskusji nad kondycją społeczeństwa polskiego. Mimo że autorka pisze w sposób dość zdystansowany, akademicki, to nie udaje się jej ukryć wielkiego zaangażowania w problematykę aktywności obywatelskiej kobiet w środowisku lokalnym. Widać wyraźnie nić sympatii łączącą ją z respondentkami. Ujmujące są szacunek
i podziw, którymi darzy bohaterki swojej książki. To zaangażowanie jest nieco staroświeckie, ma w sobie urok szlachetnego inteligenckiego etosu nakazującego uprawiać działalność intelektualną ku powszechnemu pożytkowi. Widać tu także, zalecaną badaczom społecznym przez Floriana Znanieckiego, umiejętność reagowania na istotne wyzwania, ważkie zagrożenia i palące problemy stojące przed społeczeństwem.
Z recenzji Mikołaja Cześnika
Czy nierówności to konsekwencja koncentracji kapitału w rękach nielicznych, których do tego często omijają podatki? Czy nierówność dochodowa odzwierciedla popyt na różne typy pracy? Czy nierówności są przenoszone na poziomie rodziny? Czy nakłady na edukację mogą zmniejszyć nierówność szans? Czy dzisiejszy system finansowy i gospodarczy w ogóle pozwala na równą dystrybucję, czy też należy poddać go gruntownej reformie? Na te i szereg powiązanych pytań odpowiada, posługując się brawurową argumentacją, najwybitniejszy francuski ekonomista, autor Kapitału w XXI wieku - Thomas Piketty.
"Skąd przychodzimy, dokąd zmierzamy" Leszka Żuka to swoista wędrówka przez dzieje ludzkości od istoty prymitywnej po czasy współczesne, a nawet rozważania o dalszych losach człowieka… Autor zastanawia się przede wszystkim nad istotą życia i człowieczeństwa. Pokazuje, jak istotny wpływ na kształtowanie się tożsamości człowieka ma religia, filozofia, zabobony oraz eksperymenty naukowe.
Ideą tej książki jest poszukiwanie sensu istnienia i odpowiedzi na najważniejsze pytania dotyczące egzystencji człowieka nurtujące nas od wieków: skąd jesteśmy i dokąd zmierzamy?
Jest to bardzo ciekawa lektura z pogranicza filozofii, antropologii i socjologii. Oprócz historycznych faktów autor przytacza wiele przykładów obrazujących takie, a nie inne poczynania ludzkości mające wpływ na jej późniejsze losy.
Wielowątkowa rozprawa poświęcona najważniejszym problemom badawczym
dotyczącym średniowiecznych widowisk religijnych i kultury tego okresu. Autor omawia zagadnienia źródeł teatru misteryjnego, relacji między dramatem a teatrem, tekstem a widowiskiem oraz liturgią a przedstawieniem, snuje rozważania na temat przestrzeni teatralnej, techniki teatralnej, dekoracji i aktorstwa, funkcji religijnej i społecznej misteriów, ich aspektu teologicznego, dodatkowo zaś na temat konfliktów religijnych, stosunku protestantów do teatru, ikonoklazmu, a także kontekstu gospodarczego, ekonomicznego i prawnego.
Bogusław Jasiński – filozof, poeta, artysta, maratończyk. Żyje na uboczu, w górach.
Urodzony w 1953 r., ukończył w Warszawie filozofię, filologię polską a także Wydział Reżyserii Dramatu Akademii Teatralnej. W 1981 r. został wybrany przez dziennikarzy Najwybitniejszym Młodym Polakiem. Był twórcą i liderem grupy artystycznej „Pracownia Teatru” oraz jednym z animatorów ruchu awangardy. Był pracownikiem Polskiej Akademii Nauk oraz wykładowcą na wielu uczelniach w kraju i za granicą.
Stworzył i od wielu lat rozwija koncepcję etosofii – koncepcję z jednej strony krytycznej wobec filozofii, a z drugiej poza nią wykraczającą.
W swojej najnowszej książce pt. „Miłość”, podejmuje się analizy tego uczucia z punktu widzenia filozofa. Odrzuca potoczne oraz zdroworozsądkowe rozumienie i stara się dotrzeć do jego najbardziej fundamentalnych znaczeń. Wychodzi od spostrzeżenia, iż szeroki zakres znaczenia tego pojęcia jest odwrotnie proporcjonalny do jego rzeczywistej treści. Dlatego słowo to zostało w potocznym życiu „zaczarowane” i nikt już nie wie, co naprawdę może znaczyć. Miłość w takim razie jest atrybutem samego istnienia i dlatego autor najchętniej zmieniłby sens kartezjańskiego twierdzenia na „jestem, więc kocham”.?
?
Problematykę niniejszej pracy stanowi funkcjonowanie psychospołeczne osób z otyłością, u których poszukiwanie zależności między przystosowaniem a poczuciem zrozumiałości, sensowności i zaradnością, wymiarami składającymi się na ogólne poczucie koherencji; samooceną w aspekcie koncepcji samego siebie oraz preferowanymi wartościami, ich kategoriami i metatypami - jawi się jako interesujący i wartościowy obszar badawczy.
Temat kryzysu metafizyki, gorąco dyskutowany w XX wieku, przerodził się z czasem w hasło wprowadzające w teraźniejszość. Podobnie jak problem końca nowoczesności i postmodernizmu, tak również kryzys metafizyki jest uwikłany w spory pojęciowe. Teksty zgromadzone w niniejszym tomie reprezentują różne stanowiska filozoficzne i różny stopień radykalizmu w ich wyrażaniu. Metafizyka jest rozumiana i definiowana na wiele sposobów: raz uznawana za nadal wiodący przedmiot badań filozoficznych, innym razem - za przeżytek epoki modernistycznych wielkich narracji. Nie sposób jednak nie zauważyć, że debata nad upadkiem metafizyki - rzekomym czy autentycznym - podnosi temperaturę wyczerpanej, jak można by sądzić, dyskusji o miejscu metafizyki w świecie współczesnym.
W publikacji „Miau.pl, czyli wychowanie na uboczu kultury” autorka, poprzez analizę codziennego życia jednej z wielu grup on-line, odkrywa złożoność świata tworzonego w Internecie. Ukazuje, jak mechanizmy regulujące życie społeczne w świecie realnym są transportowane i adaptowane w świecie wirtualnym. W książce tej nie chodzi o koty, choć one także są ważne. To przede wszystkim tekst o poszukiwaniu sensu życia, o odrzuceniu oraz nadziei, a także o tym, w jaki sposób Internet może pełnić funkcję akceleratora kumulującego i wyzwalającego rozproszoną energię jednostek.
Książka zawiera eseje z zakresu antropologii religii, powstałe w wyniku badań etnograficznych i studiów kulturowych. Interpretuje wybrane zjawiska kultury symbolicznej, a zwłaszcza religijności, obserwowane w ciągu ostatniej dekady, w kontekście transformacji społecznej w Polsce. Są to zarazem zjawiska, które wydawały się autorce symptomatyczne dla Europy Środkowo–Wschodniej jako emanacje tutejszej, zmieniającej się tożsamości.
Inicjujący opis relacji między antropologią a historią w badaniach polsko–ukraińskiego pogranicza służy też wprowadzeniu w praktykę badań etnograficznych, które dostarczyły tej monografii materiału źródłowego. Apokryfowi nadano szersze znaczenie niż to, które przyjęło się na gruncie filologii i teologii, uznając go za kulturową praktykę pogranicza — wyznaniowego, społecznego, etnicznego, językowego, a zatem również pogranicza tożsamości — w stosunku do dyskursów dominujących. Porównanie praktyk apokryfu i pastiszu jest punktem wyjścia dla refleksji nad procesami transformacji kulturowej. Zmiany w dyskursach o kulturze ukazuje esej poświęcony przykładom interpretacji kultu maryjnego w polskiej etnologii i antropologii kulturowej. Niektóre z esejów rozwijają w syntetycznej formie charakterystykę tradycji religijnej w kulturze rolniczej w latach 80-90 XX w., w tym rytuałów ofiary, praktykowanej przez niektóre środowiska bułgarskich i macedońskich chrześcijan w postaci krwawego Kurbanu. Inne konfrontują tradycyjne wzory religijności z ich odpowiednikami w dominującej dziś kulturze popularnej, ukazując też poszukiwania współczesnych środków ekspresji doświadczenia religijnego. Obraz zmian w kulturze religijnej uwzględnia stan współczesnej religijności „kościelnej” rzymskich katolików oraz jej pogranicza, szczególną wagę przy-wiązując do pamięci i praktyk upamiętniania kultury żydowskiej w konstruowaniu współczesnej tożsamości hominis religiosi.
Druga część podręcznika Antropologia kulturowa, zatytułowana: ”Kultura obyczajowa początku XXI wieku” ukazuje proces zmian i ciągłości w kulturze w kontekście przeobrażeń obyczajowych. Punktem wyjścia rozważań jest kategoria ciała i cielesności, które różnie interpretowane tutaj ukazane są w aspekcie uwarunkowań w kulturze obyczajowej.
W strukturze treści rozdziałów, co jest nowością, uwidacznia się podział związany z kategoriami kultury (kultura bytu, społeczna, duchowa). Rozdział pierwszy dotyczy głównie współczesnego kultu ciała, młodości, wzorów kobiet i mężczyzn, praktyk związanych z higieną i troską o urodę, dotyczące mody, ubioru i zdobienia ciała.
Rozdział drugi dotyczy obyczajowości związanej z zagadnieniami bytowymi, m.in. potrzeba schronienia, bezdomności i emigracji zarobkowej, odżywiania i obyczajowości kształtowanej przez supermarkety. Rozdział trzeci dotyczy obyczajowości związanej z zaspokojeniem wartości witalnych: zdrowia i seksu. Porusza m.in. problem otyłości i anoreksji, różnorodnych zachowań seksualnych, problem trzeciej płci i homoseksualizmu.
Rozdział czwarty traktuje o reliktach obyczajowych, związanych np. z rekreacją, formami życia społeczno-rodzinnego i towarzyskiego. Jest tu mowa o targach i jarmarkach, turniejach rycerskich, zwyczajach łowieckich, Ochotniczej Straży Pożarnej, a także o domowych formach życia towarzyskiego, o reliktach kultury szlacheckiej i żydowskiej.
Rozdział piąty traktuje o obyczajowości religijno-świeckiej typu renesansu egzorcyzmów i pielgrzymek oraz nowych zjawisk dotyczących pochówku ludzi i zwierząt oraz zmian występujących w religijności wiernych i w życiu instytucji Kościoła.
Rozdział szósty dotyczy obyczajowości młodego pokolenia. Są to zarówno zachowania patologiczne jak i godne uznania.
Rozdział siódmy dotyczy obyczajowości życia artystycznego, naukowego i politycznego. Całość kończą rozważania dotyczące globalnego charakteru ponowoczesnej obyczajowości kreowanej przez media.
Dwuczęściowa "Antropologia kulturowa" jest opracowaniem podręcznikowym przeznaczonym dla dydaktycznych potrzeb realizacji przedmiotu kształcenia pod tym samym tytułem a także samokształcenia osób zainteresowanych problematyką kultury.
W zamyśle Autora celem tego podręcznika - jak pisze na s. 7,-"jest dostarczenie studiującym podstawowych wiadomości objętych programem przedmiotu, motywowanie do studiów przez wskazanie istotnej roli kultury w życiu każdego człowieka i narodu, przyjęcie roli przewodnika po bogatej literaturze przedmiotu, kierowanie samokształceniem oraz umożliwienie samokontroli stopnia opanowania wiadomości".
Obydwie części pracy zawierają zestawy pytań dla studentów przyporządkowane treści kolejnych rozdziałów, listę proponowanych lektur (w ujęciu komplementarnym) oraz bibliografię, (łącznie 394 strony tekstu) […].
Struktura pierwszej części p.t. "Antropologia kulturowa, wprowadzenie do wiedzy o kulturze", zbudowana jest z sześciu merytorycznych rozdziałów oraz poprzedzających "Uwag wstępnych"
W "Uwagach" Autor wykłada własne stanowisko w kwestii rozumienia tego czym jest antropologia kulturowa, uzasadnia interdyscyplinarny charakter antropologii oraz wielości wątków tematycznych podejmowanych przez badaczy reprezentujących różne dyscypliny naukowe […]
Pierwsza części pracy wprowadza czytelnika w podstawowe zagadnienia i pojęcia antropologii kultury. Autor analizuje genealogię pojęcia "kultura", wskazuje źródła wieloznaczności i różnorodności ujęć tego pojęcia w kontekście innych pojęć jak "natura" i "cywilizacja", bada podstawowe składnik kultury (rzeczy, znaki i zachowania ludzi), wskazuje konsekwencje wąskiego i szerokiego rozumienia terminu.
Rozdział drugi obszerniejszy, poświęcony został kategoriom i typom kultury, elementom składowym ( wartości, wzory, kanon, mity i symbole), systemom kultury (nauka, religia, sztuka, język, komunikacja interpersonalna ) oraz procesom kultury do których zaliczono powszechnienie i uczestnictwo w kulturze oraz animację kulturalną […] ...
W ciągu wieków zostały sformułowane różne koncepcje człowieka na gruncie filozoficznym, teologicznym i naukowym. Czy już wiemy, co to jest człowiek? Pytanie to jest szczególnie dramatyczne na początku XXI wieku i trzeciego tysiąclecia, gdyż nastąpiło załamanie się euroatlantyckiej kultury duchowej. Przez wieki mozolnie budowana koncepcja człowieka staje się dzisiaj problematyczna, gdyż w różnych przekrojach doktrynalnych i teoretycznych dochodzi do dekompozycji człowieka, a tym samym dekompozycji ładu kulturowego. Czy nauka o człowieku jest możliwa?
Każda z osobna rozpatrywana nauka szczegółowa zajmuje się ogółem swoistych szczegółów. Tylko filozofia ma uprawnienia do konstytucji fundamentu nauk o człowieku, gdyż używając metod badań i narzędzi badawczych, ale i formułując cel badań i dobierając odpowiednie środki do realizacji celu, jest w stanie odpowiedzieć na pytanie: kim jest człowiek? Przez wieki przyjmowano, że struktura fizyczna człowieka jest dziedziczona genetycznie, a struktura psychiczna jest warunkowana społecznie i kulturowo. Przez wieki nie zauważono istotnego związku zachodzącego między ludzką naturą a ludzką kulturą, a przecież kultura nie stanowi przeciwieństwa natury; kultura stanowi dopełnienie natury. Warunki możliwego poznania wyznaczają biologiczne struktury wrodzone, które w procesie rozwoju są kulturowo kształtowane.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
