W monografii autorka rozważa ideę przestrzenno-metaforycznego zaułka, gdyż jego figuratywna wartość nadzwyczaj dobrze wpisuje się w szereg znaczących konceptów czy raczej quasi-konceptów, które wydają się błądzić w gąszczu problemów i tematów, wymykając się przy tym trudom przedstawieniowym i zachowując pożądaną płynność pojęciową. Szereg ów tworzą takie oryginalne pomysły, jak wnienachodimost’, niewspółobecność Michaiła Bachtina, herezja Jana Patočki, sobość i inność Emmanuela Lévinasa, différance Jacques’a Derridy bądź motylkowatość pisania Rolanda Barthesa, by poprzestać na tych kilku przykładach. Ich pełna eksplikacja nie jest możliwa, co tłumaczy, przynajmniej do pewnego stopnia, decyzję, aby powiązać dyskursywny zaułek z epitetem ‘mistyczny’, którego nieadekwatność wyraża kursywa (zachowana w oryginalnym tekście). Tym, co łączy wspomniane koncepty z doświadczeniem mistycznym, jest idea niewyrażalnego: wspólna im wszystkim idea ta stanowi wyzwanie, przed którym stają wszystkie idiomy, badane w niniejszej książce, jako że niestrudzenie usiłują konstruować swoje osobliwie ‘niemożliwe’ słowniki. Kursywa (zachowana w oryginalnym tekście), która tym razem towarzyszy słowu ‘niemożliwy’, jest wynikiem energii niesionej przez tę kontradykcję: pod groźbą samowymazania (filozoficzna zasada ‘Aufhebung’ przeradza się w strategię pisania ‘sus rupture’) słowniki te są jednak z werwą tworzone, czego dowodzą wszystkie teksty w monografii tej analizowane.
Książkę dedykuję wyjątkowym ludziom, którzy najbardziej przyczynili się do jej powstania. Dziękuję wszystkim Oszustom, Krętaczom i Złodziejom, którzy każdego dnia pomagali mi dostrzec to, czego wolałbym nie widzieć. Wszystkim Szmaciarzom, o których czasem tylko słyszałem. Wszystkim Sukinsynom, Padalcom i Gnidom. Dziękuję tym Duchownym, Kapłanom i Przywódcom religijnym głoszącym słowo Boże, którzy czynnie przeczą ideom, jakie wielu z nas nosi głęboko w sercach. Gorące podziękowania należą się politykom szczególnie tym, którzy udowadniają nam, że tak naprawdę nie byli warci zaufania, jakie w nich pokładano. Ogólnie dedykuję ją wszystkim Złamasom, bez których świat byłby piękniejszy.
Dziękuję, że byliście
Jacek Wojciechowski
W książce zilustrowane są rola i znaczenie przedmiotów w okresie powojennego niedoboru. Autorka analizuje zróżnicowane materiały (oficjalne dokumenty, pamiętniki i wspomnienia, beletrystykę, filmy, fotografie, plakaty), które traktuje jako źródło wiedzy o sposobach funkcjonowania przedmiotów oraz wyobrażeniach na ich temat. Przedstawia trzy studia przypadku zorganizowane wokół kategorii przedmiotów znalezionych, gościnnych i nowych, które oświetlają z różnych perspektyw relacje między przedmiotami i podmiotami.Życie rzeczy w powojennej Polsce to opowieść o kilku latach po drugiej wojnie światowej z perspektywy codziennych przedmiotów nie tylko tych rzeczywistych, ale również wyobrażonych. O poszukiwaniach ukrytego skarbu, o gościnnych przedmiotach na Ziemiach Odzyskanych, o szabrze wprawiającym rzeczy w nieustanny ruch z rąk do rąk, o zachodnich darach płynących do Polski, wreszcie o wizjach nowych przedmiotów kształtujących nowy socjalistyczny porządek. To również opowieść o długu zaciągniętym u poprzednich właścicieli przejmowanych przedmiotów, który staje się nieusuwalną częścią polskiej tożsamości.Nie jest to jednak historia rzeczy, ale próba dotarcia do historii w rzeczach nie rekonstrukcja biografii konkretnych przedmiotów, ale poszukiwanie zastygłych w nich pragnień i fantazji polskiej kultury. Jakie emocje i pragnienia rzeczy pobudzały? W jaki sposób nadawano im nowe znaczenia? W jaki sposób przedmioty były używane do organizowania i przekształcania emocji niepewności, obaw, ale i nadziei? Jaką rolę widziała w nich nowa władza i jak wykorzystywała je do budowy nowego porządku?
Profesor psychologii Lynne Murray jest uznaną brytyjską badaczką wczesnego rozwoju dzieci. Jej książka Psychologia małego dziecka to znakomite źródło wiedzy zarówno dla rodziców (a także babć, dziadków oraz innych opiekunów), jak i dla specjalistów pracujących z dziećmi i rodzinami. Wyjątkowość tego przewodnika po różnych obszarach rozwoju dziecka w pierwszych dwóch latach życia polega na tym, że wszystkie przedstawione wnioski płynące ze współczesnych badań naukowych autorka ilustruje wynikami szczegółowej obserwacji zachowania i interakcji społecznych konkretnych dzieci. Bogaty materiał zdjęciowy pomaga dostrzec niezwykłą wrażliwość dziecka na otoczenie społeczne i umożliwia odczytanie istotnego znaczenia wielu dziecięcych zachowań często uznawanych za przypadkowe. A przede wszystkim unaocznia ogromny wkład dziecka we własny rozwój i doniosłą rolę rodziców we wspieraniu jego rozwoju.
In 2014, award-winning journalist Reni Eddo-Lodge wrote about her frustration with the way that discussions of race and racism in Britain were being led by those who weren't affected by it. She posted a piece on her blog, entitled: 'Why I'm No Longer Talking to White People About Race' that led to this book.
Exploring issues from eradicated black history to the political purpose of white dominance, whitewashed feminism to the inextricable link between class and race, Reni Eddo-Lodge offers a timely and essential new framework for how to see, acknowledge and counter racism. It is a searing, illuminating, absolutely necessary exploration of what it is to be a person of colour in Britain today.
Karol Kamiński – doktor nauk społecznych w zakresie socjologii, absolwent Studiów Wschodnich UW. Publikował m.in. w „Polish Sociological Review”, „Roczniku Polsko-Niemieckim” oraz w lokalnych periodykach, występował na licznych konferencjach o zasięgu międzynarodowym i ogólnopolskim. Interesuje się m.in. socjologią migracji, miasta, młodzieży oraz antropologią. Jako badacz podejmuje tematykę uczniów klas mundurowych, przekraczania granicy, handlu bazarowego czy też rycerzy drohickich. Obecnie zajmuje się badaniami marketingowymi. Miłośnik podróży i poznawania nowych miejsc przez kulinarny kod kulturowy.
Praca Karola Kamińskiego jest złożoną analizą socjologiczną prawnych, społecznych i ekonomicznych aspektów funkcjonowania polsko-rosyjskiego porozumienia o małym ruchu granicznym. Opisano tu umowę między organizacjami politycznymi o bardzo odmiennej tradycji prawnej, podpisaną w sytuacji kiedy prawodawstwo polskie było już powiązane systemowo z prawodawstwem Unii Europejskiej. Opracowanie to zdaje relacje z procesów i powiązań transgranicznych i transnarodowych, pozostających pod wpływem bardzo dynamicznie zmieniających się uwarunkowań zewnętrznych – także w kontekście znaczących konfliktów politycznych w tej części Europy (kryzys krymski). Autor charakteryzuje również przemiany polityczne w regionie, które przyczyniły się do zawieszenia polsko-rosyjskiej umowy o małym ruchu granicznym w lipcu 2016 roku.
Z recenzji dra hab. Dariusza Wojakowskiego, prof. UR
Ewa Stachowska – doktor socjologii, pracownik w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego. Obszary zainteresowań: socjologia religii i kultury, relacje między religią a ekonomią, kulturą konsumpcyjną i mediami. Zajmuje się zmianami religijności i funkcjonowaniem organizacji religijnych w warunkach kultury konsumpcyjnej i rynku oraz marketingiem religijnym.
Autorka kilkudziesięciu artykułów z tego zakresu. Redaktorka książki Kościoły i wspólnoty chrześcijańskie w przestrzeni społecznej w Polsce i na świecie; współredaktorka publikacji: Brazil – Poland. Focus on Religion; tematycznych tomów kwartalnika „Przegląd Religioznawczy”: Religion and contemporary culture i Religion and religiosity in Polish context. Sekretarz naukowy Polskiego Towarzystwa Religioznawczego, sekretarz redakcji „Przeglądu Religioznawczego”.
„Jest to pierwsze w literaturze polskiej tego typu empiryczne opracowanie media eventu na przykładzie Światowych Dni Młodzieży, nie mające wielu odpowiedników w literaturze światowej. (…) Opracowanie „Światowe Dni Młodzieży …” wnosi wiele nowych ujęć zarówno do socjologii zachowań zbiorowych, jak i do socjologii religii. W pełni legitymizuje nową subdyscyplinę socjologiczną, a mianowicie, socjologię eventów, a zarazem stanowi pierwsze w Polsce studium empiryczne z zakresu tej dyscypliny (wcześniej badano jedynie eventy marketingowe). Może ono przyczynić się do przyspieszenia podejmowania badań nad innymi rodzajami eventów, w końcu do opracowania ogólnej teorii eventu. (…)
Autorka charakteryzuje się znaczną oryginalnością i swoistą świeżością w interpretacji osiągnięć klasyków socjologii i współczesnych socjologów religii. Autorka pracy o Światowych Dniach Młodzieży prezentuje typ solidnego badacza społecznego, który pozostaje w stałym kontakcie z literaturą światową i polską w dziedzinie, którą reprezentuje. Opublikowana książka przyczyni się z pewnością do zdynamizowania polskich badań socjologicznych nad eventami, a także do dalszego rozwoju polskiej socjologii religii”.
Z recenzji prof. zw. dr. hab. Janusza Mariańskiego
Sztuka wędrowania
„Chodzenie, w wersji idealnej, jest stanem, w którym umysł, ciało i świat spotykają się z sobą, jak gdyby były trzema prowadzącymi rozmowę postaciami, trzema dźwiękami niespodziewanie łączącymi się w akord” - pisała Rebecca Solnit w Zewie włóczęgi.
Spacery i mikropodróże pozwalają nam nie tylko oderwać się od codzienności, odpocząć i spojrzeć na problemy z innej perspektywy, ale także nauczyć się uważności, przyjrzeć się samemu sobie i duchowo zjednoczyć z takimi wędrowcami jak np. Henry David Thoreau czy Virginia Woolf.
Odpowiadają:
Jakub Kornhauser, Lechosław Herz, Filip Springer, Małgorzata Halber, Piotr Paziński, Andrzej Muszyński, Olga Drenda i Michał Zygmunt
Ponadto w numerze:
„Wolny Tybet”
Solidarna turystyka zamiast neokolonialnego wyzysku i banalnej rekreacji
Smutek i nadzieja Leszka Kołakowskiego
Fragment biografii i nieznany tekst w 10. rocznicę śmierci
Magdalena Tulli
„Walka o byt jest bardzo ekologiczna i nie wyraża się w niej miłosierdzie”
Ginące, odradzające się
Czy pogłoski o śmierci rzemiosła i znikaniu tradycyjnych zawodów są prawdziwe?
Deep new rifts are tearing apart the fabric of Britain and other Western societies: thriving cities versus the provinces, the highly skilled elite versus the less educated, wealthy versus developing countries. As these divides deepen, we have lost the sense of ethical obligation to others that was crucial to the rise of post-war social democracy. So far these rifts have been answered only by the revivalist ideologies of populism and socialism, leading to the seismic upheavals of Trump, Brexit and the return of the far right in Germany. We have heard many critiques of capitalism but no one has laid out a realistic way to fix it, until now.
In a passionate and polemical book, celebrated economist Paul Collier outlines brilliantly original and ethical ways of healing these rifts - economic, social and cultural - with the cool head of pragmatism, rather than the fervour of ideological revivalism. He reveals how he has personally lived across these three divides, moving from working-class Sheffield to hyper-competitive Oxford, and working between Britain and Africa, and acknowledges some of the failings of his profession.
Drawing on his own solutions as well as ideas from some of the world's most distinguished social scientists, he shows us how to save capitalism from itself - and free ourselves from the intellectual baggage of the 20th century.
Gdy włada nami ślepa wola, której można wymknąć się jedynie przez autoredukcję osobowego istnienia – możliwy jest jeszcze postęp? Jakikolwiek postęp: technologiczny albo moralny. Tylko głupiec i człowiek bez serca lekceważyłby dobrodziejstwa postępu. Insulina, ibuprom, pływalnie, ciepłe śniadania, telefony komórkowe, samoloty – podobnych udogodnień ta nasza przyszła Atlantyda zna przecież tysiące. Czego chcieć więcej? Postęp musi być zatem bezgraniczny – gdyby go nie było, świat straciłby sens, a ludzie nadzieję. Oczywiście, na drodze ku lepszemu jutru mogą pojawić się przeszkody – „ciałami ludzi podpalony wiek” – ale samego procesu nie da się już wyhamować. A jednak w świecie Schopenhauera postęp nie jest możliwy. Ideologowie postępu – jego adoratorzy i inżynierowie – są na sam koniec – wcale nie wiedząc o tym – posłańcami nierozumnego, podjednostkowego chcenia. Owszem, postęp potrafi wstrząsnąć właściwie każdym.
Wolny namysł nad światem przegrywa z jego pragmatyczną, utylitarną organizacją. Nowe technologie powoli stają się naszą drugą naturą, naszą „sztuczną inteligencją”. Ulegamy im, zmieniając się nieodwracalnie, bez żadnego kierunku i sensu. Pisał o tym dwieście lat temu zawodowy pesymista niemiecki, jednocześnie największy wizjoner w dziejach filozofii – Artur Schopenhauer. W bieżącym numerze „Kronosa” przypominamy wykłady, jakie wygłaszał o filozofii Schopenhauera – konfrontując ją z myślą Nietzschego – Georg Simmel. Staramy się także uchwycić moment raptownego przyspieszenia, które stało się udziałem cywilizacji współczesnej. Prawdopodobnie wydarzyło się ono w chwili, gdy człowiek po czterech tysiącach lat przesiadł się z konia na pociąg. Piszą o tym w poruszających rozdziałach Wolfgang Schivelbusch i Reinhard Koselleck. Również od nich dowiedziałem się tego, czego wolałbym nie wiedzieć.
Marnotrawstwo jest zjawiskiem bezpośrednio związanym z konsumpcją, globalizacją ekonomiczną, usuwaniem odpadów oraz użyciem pestycydów. Jest jednocześnie tak samo szkodliwe, jak i niezbędne do funkcjonowania i reprodukcji życia społecznego oraz systemu kapitalistycznego. Współistnienie tych dwóch przeciwnych wymiarów stanowi niesamowity paradoks, który potęguje rozwój oraz krytykę zjawiska marnotrawstwa w tym samym czasie. Społeczeństwo marnotrawców? to praca dokonująca imponującego wysiłku intelektualnego, aby ten paradoks wyeksponować. Jest to książka, która bada funkcje społeczne marnotrawstwa, a także równoległą proliferację krytyki tego zjawiska. Co więcej, monografia, badając te dwa aspekty, obejmuje w istocie wszystkie wątki związane z tym zjawiskiem. Ariel Modrzyk prowadzi czytelnika w szybkim, ale nienarzucającym się tempie po ścieżkach zazwyczaj pełnych uprzedzeń i normatywnych wskazówek – od tradycyjnych perspektyw filozoficznych na temat marnotrawstwa do współczesnych praktyk dzielenia terytorium w ramach zjawiska freeganizmu.
Z recenzji dr hab. Adriany Micy
Ariel Modrzyk - doktor nauk społecznych, fizjoterapeuta, adiunkt w Instytucie Socjologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autor licznych publikacji w opracowaniach zbiorowych oraz czasopismach, takich jak: „Kultura i Społeczeństwo”, „Kultura Współczesna”, „Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny”, „Kultura Popularna”, „Czas Kultury”, „Praktyka Teoretyczna”. Zainteresowania naukowe: socjologia życia codziennego, teoria socjologiczna, socjologia jedzenia, socjologia ciała, posthumanizm. Autor książki Pomiędzy normatywizmem a realizmem. Od teorii uznania Axela Honnetha do radykalnie refleksyjnej krytyki społecznej.
Jest to unikalne opracowanie, które wypełnia lukę w ramach rozważań socjologicznych. Jednocześnie ma wartość z punktu widzenia applied social studies. Prowadzona analiza jest czymś więcej niż tylko omówieniem wyników z przeprowadzonych badań. To nie tylko sygnał o problemie. Jest wskazaniem na potrzeby i szukaniem możliwości ich zaspokojenia, wołaniem o pomoc i wsparcie dla chorych i dla ich rodzin, które nie radzą sobie z trudnościami, a jednocześnie wskazaniem, że to właśnie rodzina stanowi źródło oparcia dla chorego. prof. dr hab. Anna Kwak Można z całą pewnością stwierdzić, iż Autor w pełni sprostał podjętemu przez siebie zadaniu socjologicznej analizy specyfiki funkcjonowania chorych na schizofrenię w rodzinie i środowisku społecznym. Podjęcie tak wszechstronnych i wyczerpujących analiz nad specyfiką tej problematyki należy uznać za przedsięwzięcie niezwykle ważne i interesujące poznawczo. dr hab. Grażyna Mikołajczyk-Lerman, prof. UŁ Mateusz Glinowiecki – doktor nauk społecznych, socjolog, psychoterapeuta. Absolwent studiów magisterskich oraz Międzywydziałowych Środowiskowych Studiów Doktoranckich w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, a także absolwent Szkoły Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej z elementami psychodynamicznymi w Fundacji Rozwoju Psychiatrii i Psychoterapii. Certyfikowany terapeuta środowiskowy Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Autor licznych artykułów oraz wystąpień konferencyjnych z zakresu socjologii rodziny i socjologii medycyny. Od 2011 roku związany ze Stowarzyszeniem Rodzin i Przyjaciół Osób z Zaburzeniami Psychicznymi Integracja”, gdzie pełni funkcję opiekuna mieszkania chronionego dla osób z doświadczeniem kryzysu psychicznego.
Czy myślisz, że twoja praca ma znaczenie? Jeśli uważasz, że nie, to prawdopodobnie masz rację – i należysz do coraz większego grona osób wykonujących zawody, które nie mają żadnego sensu. Antropolog David Graeber w swojej najnowszej książce zgłębia zjawisko gównowartych prac i zastanawia się, co to mówi nam o dzisiejszym systemie społeczno-gospodarczym. Jeden z najważniejszych i najbardziej prowokujących myślicieli... Cory Doctorow Znakomity, naprawdę oryginalny teoretyk polityki. Rebecca Solnit Książka Roku 2018 „Financial Times” Książka Roku 2018 „The Times”
Tematem przewodnim niniejszej książki jest stosunek polskich partii i ugrupowań politycznych do społeczności LGBT. Wybór ten nie jest dziełem przypadku, gdyż odzwierciedla moje wieloletnie zainteresowanie tą tematyką. Analizując stan dotychczas opublikowanych badań, warto wskazać, że większość publikacji polskojęzycznych odnosi się do socjologicznej sfery rozważań na temat społeczności mniejszości seksualnych. Częściej rozwijany jest powiązany kontekst politycznej poprawności (political correctness), mowy nienawiści (hate speech), czy szeroko rozumianej tolerancji. Jednak badanie powiązań między postulatami LGBT a programami, czy stanowiskami politycznymi, nie doczekało się szczegółowej analizy.
Ze wstępu
Książka stanowi wielostronny opis życia osób niewidomych, w tym w szczególności niewidzących od urodzenia lub wczesnego dzieciństwa. Autor przybliża specyficzne doświadczenia, możliwości i ograniczenia przedstawicieli tej grupy, a także ogólniejsze kulturowe i społeczne uwarunkowania ich życia.
Celem książki jest odpowiedzenie na następujące pytania: Jak osoby niewidzące od urodzenia uczą się przypisanej im roli „nienormalnych” i „niepełnosprawnych”? Jaki wpływ na życie uczestników badań miał długoletni pobyt w specjalnych ośrodkach szkolno-wychowawczych? Jak osoby, które nie znają lub nie pamiętają wrażeń wzrokowych, odnajdują się w ramach ogólnie pojętej kultury wizualnej? W jakim stopniu i jakimi sposobami dostosowują się do norm i nakazów dotyczących dziedziny wyglądu? Jak radzą sobie z praktycznymi ograniczeniami, które wynikają bezpośrednio z braku zmysłu wzroku?
Podstawą prezentowanych rozważań są badania etnograficzne wśród osób niewidomych prowadzone w latach 2011?2017. Ich zasadniczymi uczestnikami były 22 osoby niewidzące w wieku 18?42 lat. W tym okresie autor nawiązał również liczne kontakty z innymi osobami niewidomymi, ociemniałymi i niedowidzącymi, ich znajomi i członkami rodzin, a także pracownikami instytucji i organizacji działających na rzecz tej grupy.
Badania stanowią również próbę realizacji i weryfikacji założeń etnografii opartej na współpracy (collaborative ethnography). Jednym z wyrazów pogłębionej współpracy z uczestnikami badań są ich komentarze dotyczące poszczególnych rozdziałów książki, które zostały zamieszczone na końcu każdej części.
Książka ta jest poświęcona analizie filozofii politycznej Johna Deweya osadzonej w kontekście kryzysu liberalizmu po pierwszej wojnie światowej. Jedną z dróg wyjścia z impasu, w jakim znalazła się myśl liberalna, był radykalny liberalizm reprezentowany przez takich intelektualistów, jak John Dewey, Bertrand Russell, Karl Polanyi i Karl Mannheim. Wymienieni myśliciele upatrywali szans na odrodzenie liberalizmu w odrzuceniu koncepcji wolnorynkowych i dialogu z myślą socjalistyczną. W pracy przedstawiono zręby ideologii radykalnego liberalizmu oraz stosunek lewicowych liberałów do innych ideologii, w szczególności zaś do liberalizmu ekonomicznego i rewolucyjnego marksizmu. Osobny rozdział pracy poświęcony jest refleksji Johna Deweya na temat demokracji, która należy do najoryginalniejszych osiągnięć amerykańskiego filozofa. Przedstawiona interpretacja uwypukla związki myśli Johna Deweya z radykalizmem Nowej Lewicy oraz twórczością takich teoretyków, jak C. W. Mills Axell Honneth czy James Bohman. Drugim ważnym obszarem podejmowanych w pracy rozważań jest rekonstrukcja Deweyowskiej koncepcji myślenia jako rozwiązywania problemów. Pragmatyzm utrzymuje, że możliwe jest znalezienie mniej lub bardziej obiektywnych odpowiedzi na pytanie, co należy robić w danej problematycznej sytuacji. „Pragmatyczne oświecenie”, by posłużyć się terminem Hilarego Putnama, wyrzeka się oświeceniowego uniwersalizmu, ale nie rezygnuje całkowicie z roszczeń do obiektywności w dziedzinie rozstrzygnięć moralnych i politycznych.
Bóg i człowiek oraz relacja zachodząca między nimi to główne pola zainteresowań brytyjskiego myśliciela oświeceniowego George’a Berkeleya (1685-1753). Niniejsza monografia podejmuje próbę analizy rozważań filozofa w tym względzie w perspektywie problemów rozpatrywanych na gruncie filozofii moralnej i społecznej. W ten sposób sięga ona poza obszar znanych polskiemu czytelnikowi analiz metafizyczno-epistemologicznych autora Traktatu o zasadach poznania ludzkiego (1710). Rekonstrukcja i analiza myśli moralnej i społecznej Berkeleya uwzględnia trzy okresy jego pisarstwa, tj. brytyjski, amerykański i irlandzki, i jest dokonywana przez pryzmat zjawiska patriotyzmu brytyjskiego i irlandzkiego w XVIII wieku.
Monografia stanowi bardzo interesujące opracowanie na temat zmieniającego się obrazu i struktury wybranej wsi Przybyszew w wymiarze demograficznym, gospodarczym, społecznym, w tym edukacyjnym i socjokulturowym, wnosząc tym samym wkład metodyczny i merytoryczny w zakresie rozpoznania i oceny prawidłowości rozwojowych rolnictwa i obszarów wiejskich, z uwzględnieniem wielopłaszczyznowego kontekstu.
Prezentowane opracowanie ma charakter interdyscyplinarny. Zawiera opis, analizę i ocenę rysu historycznego badanej miejscowości i zachodzących w niej zmian. Nie jest to jednak wyłącznie opis stanów faktów czy obserwowanych zjawisk. Znajdujemy tu również pogłębiony komentarz dla zakreślonych kierunków zmian, z uwzględnieniem wpływu ogólnych uwarunkowań rozwoju społeczno-gospodarczych.
[Z recenzji prof. dr hab. Henryka Runowskiego]
Publikacja porusza temat oceny skutków prowadzonych współcześnie polityk miejskich, szczególnie w odniesieniu do tzw. koszmaru partycypacji. Wpisuje się w debatę dotyczącą zjawisk takich jak miejskie konflikty społeczne, rewitalizacja przestrzeni zurbanizowanej, problematyka planowania przestrzennego i polityki mieszkaniowej. Autor analizuje problem gentryfikacji w Polsce i jej związków z programami rewitalizacji.
Książka poszukuje odpowiedzi na pytania stojące przed wszystkimi aktorami organizującymi procesy polityki miejskiej i rewitalizacji w Polsce: czy partycypacyjne wytwarzanie przestrzeni sprawdza się w praktyce? Czy rezultatem urbanistyki oddolnej, czyli angażowania aktorów takich jak artyści, ruchy miejskie i mieszkańcy osiedli nieformalnych, jest zawsze poprawa jakości życia i wzmacnianie społeczności lokalnych? Czy może niekiedy zamienia się w „koszmar partycypacji” oraz podporządkowuje przestrzeń miejską najbardziej uprzywilejowanym aktorom operującym w miastach?
Autorskie badania wykorzystane w książce przeprowadzono na przykładach oddolnego wytwarzania przestrzeni w Warszawie, Nowym Jorku i Stambule.
Nazajutrz po śmierci swej matki, 25 października 1977 roku, Roland Barthes rozpoczyna swój "Dziennik żałobny". Używa atramentu, czasami ołówka, robiąc zapiski na fiszkach, które sam przygotowuje z kartek zwykłego papieru, pociętych na cztery części, a ich zapas zawsze trzyma w miejscu pracy.
W trakcie redakcji Dziennika przygotowuje jednocześnie swój kurs w College de France na temat "Neutralności" (luty?czerwiec 1978), pisze tekst na konferencję zatytułowaną "Przez długi czas kładłem się spać wcześnie" (grudzień 1978), publikuje liczne artykuły w wielu dziennikach oraz czasopismach, między kwietniem a czerwcem 1979 roku redaguje "Światło obrazu" ("La Chambre Claire"), latem tego samego roku pisze kilka felietonów do swojego projektu Vita Nova, w końcu opracowuje dwuczęściowy kurs w College de France na temat "Przygotowania do powieści" (grudzień 1978 ? luty 1980). U podstaw wszystkich tych dzieł, napisanych wyraźnie pod znakiem śmierci matki, znajdują się fiszki z "Dziennika żałobnego".
Notatki robione są głównie w Paryżu i Urt, w pobliżu Bayonne, gdzie Roland Barthes przebywał czasami w towarzystwie swego brata Michela i jego żony Rachel. Kilka odbytych podróży do Maroka, gdzie był regularnie zapraszany na wykłady, ale i gdzie lubił po prostu jeździć, także nadaje rytm owemu okresowi.
Przechowywany w IMEC "Dziennik żałobny" jest tutaj, fiszka po fiszce, przedstawiony w całej swej integralności; fiszki ułożyliśmy chronologicznie, ponieważ wdarł się w nie pewien nieład [désordre s’y était glissé]; format fiszki implikuje zawsze zwięzłą redakcję, jednakże kilka z nich zostało zapisanych obustronnie (recto verso) i czasami tekst jest kontynuowany na odwrotnych stronach fiszek; inicjały użyte przez autora wskazują bliskich, zostały więc zachowane; nawiasy pochodzą od samego Barthesa; kilka notatek u dołu strony rozjaśnia kontekst lub precyzuje aluzje. Henriette Binger przychodzi na świat w 1893 roku. W wieku dwudziestu lat wychodzi za mąż za Louisa Barthesa; w wieku dwudziestu dwóch lat zostaje młodą matką, a rok później ? wdową wojenną. Umiera w wieku osiemdziesięciu czterech lat.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
