Czy człowiek dążąc do szczęścia gotów jest na całkowitą metamorfozę (jak twierdzi postmodernista R. Rorty), czy raczej zgodnie z przekonaniem Arystotelesa – przede wszystkim pragnie pozostać sobą, zachować „ciągłość osobowo-historyczną”, a jeżeli być szczęśliwym, to tylko jako ten sam? Na rozdrożu tak określonych dróg pojawia się pytanie o samowychowanie. Decyzja pozostaje w gestii zainteresowanego swoim szczęściem i zależy przede wszystkim od odpowiedzi na pytanie: „kim jestem”? Książka Prawda u podstaw samowychowania jest propozycją spojrzenia na siebie i swój rozwój w perspektywie klasycznej metafizyki i personalizmu etycznego, w celu podjęcia odpowiedzialności za swoje życie i szczęście.
Dzieje związku religii z nauką sięgają początków filozofii. Już wówczas deklarowana była potrzeba oddzielania nauki od religii, choć w praktyce postulat ten nie zawsze był realizowany. Powstanie chrześcijaństwa i jego ekspansja na terenie kultury europejskiej, a następnie rozwój matematycznego przyrodoznawstwa zaostrzył dyskusje dotyczące możliwości (potrzeby) obecności religii (chrześcijaństwa) w nauce. Mimo że ich głównym polem pozostają nauki przyrodnicze, są one podejmowane również na terenie humanistyki. Pojawiają się także w pedagogice, gdzie dotykają przede wszystkim zagadnień światopoglądowej i ideologicznej autonomii tej dyscypliny wiedzy.
Prezentowana publikacja dotyczy problemu obecności chrześcijaństwa w pedagogice. Nie analizuje go jednak w aspekcie teoretycznym, lecz metodologicznym. Wskazane w niej zostały elementarne problemy metodologiczne, jakie generuje uprawianie pedagogiki chrześcijańskiej, niejasności dotyczące jej: definiowania, typologizacji, języka, sposobów uzasadniania twierdzeń oraz struktury. Ambicją autora książki nie było ich rozwiązanie, lub wygenerowanie koncepcji pedagogiki chrześcijańskiej, lecz zestawienie uwag służących zrozumieniu metodologicznej specyfiki tej subdyscypliny pedagogicznej.
„Miłość a życie społeczne" - czy ma coś wspólnego z realiami współczesnego świata? W powszechnym przekonaniu związek pomiędzy miłością a życiem społecznym nie jest oczywisty. Aczkolwiek miłość w swojej wielkości jest zdolna, mimo ograniczeń realiów życia, przebudować wszelką ludzką rzeczywistość w wymiarze osobowym, rodzinnym, w relacjach międzyludzkich, pomiędzy grupami społecznymi czy narodami. Intuicyjnie wyczuwamy bogactwo możliwości tkwiących w miłości. Podejmując problem związków pomiędzy miłością a życiem społecznym, chciałem zwrócić uwagę na ich znaczenie. Szczególnie w dobie powszechnej inflacji słowa „miłość", przy jednoczesnej skali narastania problemów społecznych, chociażby generowanych w cyberprzestrzeni. Współczesny człowiek zauroczony dążeniem do użyteczności, zysku, władzy, które - jak się wydaje - ustalają standardy życia społecznego, nigdy nie porzucił duchowych marzeń o miłości poszukiwanej w transcendencji, a ukazywanej w religii i kulturze. Generowana z transcendencji miłość i wynikające z niej wsparcie duchowe ma wpływ na praktycznie doświadczany świat i to, co jest prezentowane w tej pracy, na życie społeczne.
(fragment książki)
Książka Strategie i innowacje organizacyjne w polskich uczelniach analizuje problem współczesnego zarządzania w obszarze strategii i innowacji na uczelniach i podejmuje kwestie obecnych zmian w systemie szkolnictwa wyższego w Polsce. Walor publikacji stanowi różnorodność tematyki poszczególnych rozdziałów. Ich autorami są osoby o znaczącym dorobku naukowym i doświadczeniu praktycznym w zakresie ładu akademickiego i zarządzania instytucjami szkolnictwa wyższego. Monografia stanowić będzie ważną pozycję dla czytelników, których zainteresowania naukowe obejmują zarządzanie w sektorze szkolnictwa wyższego. Polecam ją zarówno osobom zarządzającym uczelniami wyższymi, jak i całemu środowisku naukowemu.
Z recenzji prof. dr. hab. Bogdana Piaseckiego
Syndrom oblężonej twierdzy jest pojęciem stosunkowo często wykorzystywanym w praktyce komunikacji społeczno-politycznej. Termin ten odnosi się równie dobrze do przypadków: antycznej Sparty, specyfiki obrony twierdz warownych, wyizolowanych grup o charakterze terrorystycznym, czy współczesnych państw, ogarniętych mechaniką osaczenia.
Zakres realnych przykładów syndromu oblężenia jest nader szeroki i różnorodny. Wszystkie je łączy określona narracja oblężenia, atmosfera strachu, wewnętrzna mobilizacja i unifikacja w obliczu domniemanego zagrożenia. Celem pierwotnym tej pracy jest próba zbadania syndromu oblężenia z perspektywy różnych wymiarów, przy wykorzystaniu dorobku współczesnych nauk społecznych: psychologii, socjologii, politologii. Szczególnie interesująca wydaje się tu próba dookreślenia genezy syndromu oblężenia, czyli odpowiedzi na pytania: w jakich warunkach, pod wpływem jakich czynników, determinantów, katalizatorów pojawia się narracja oblężenia oraz mechanika sprawcza oblężenia?
Książka Jacka Ziółkowskiego to imponująca praca interdyscyplinarna, sytuująca syndrom oblężonej twierdzy na styku poznania nauk społecznych i humanistyki naukowej. Wskazuje tropy rozumienia zjawisk, które wydają się proste do opisania, lecz trudniejsze do pełnego zrozumienia. Autor przeciwstawia dynamice procesów społecznych koncept rozumienia ich przez subsumpcję pod normatywnie rozumiane prawo ogólne. Praca ma bardzo bogate podłoże teoretyczne, z silnie rozbudowanym aparatem pojęciowym. W takiej formie stanowi dziś, w dobie dominacji form lapidarnych i przyczynkowych, rzadką formułę narracyjną.
Książka może stać się niezbędną pomocą naukowo-dydaktyczną przy realizacji procesu kształcenia na kierunkach z obszaru nauk społecznych i humanistycznych, w tym przy realizacji m.in. takich przedmiotów akademickich, jak: socjotechnika polityczna; manipulacja oraz dyskredytacja w polityce; komunikacja polityczna; przywództwo polityczne; psychologia polityki, socjologia polityki czy paranoja w polityce.
Autor bazuje na reprezentatywnej literaturze przedmiotu. Przy tym nie brakuje ciekawych wniosków, autorskich typologii, definicji projektujących czy interdyscyplinarnych uzasadnień.
Opracowanie stanowi swego rodzaju diagnozę stanu aktualnego w zakresie wiedzy i przekonań rodziców na temat wychowania oraz opieki w świecie, w którym powszechne, jednorodne normy dotyczące pożądanych sposobów postępowania wychowawczego i opiekuńczego wobec dziecka (przekazywane najczęściej przez starsze pokolenia) nie są już niepodważalnymi i jedynie słusznymi, a dostęp do wiedzy jest praktycznie nieograniczony. Autorka przedstawia założenia teoretyczne problemu świadomości oraz świadomości pedagogicznej, zagadnienie wychowania i opieki, opisuje kontekst kulturowy oraz społeczno-polityczny, w jakim kształtuje się świadomość pedagogiczna polskich rodziców. Wskazuje źródła świadomości pedagogicznej oraz możliwości jej wspierania i rozwijania, a także podsumowuje zrealizowane dotychczas badania dotyczące tego problemu i przedstawia wyniki badań własnych, które wskazują, że duża część rodziców posiada trafną świadomość pedagogiczną, zwłaszcza w obszarach odnoszących się do zagadnień związanych z wychowaniem i opieką.
Jest to jedna ze stosunkowo niewielu prac dotyczących problematyki badań pedagogicznych, ze szczególnym zwróceniem uwagi na naukowe dookreślenie rozumienia innych aspektów zjawiska świadomości pedagogicznej współczesnych polskich rodziców oraz ich źródeł.
Celem książki jest próba odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób poprzez działania artystyczne dokonuje się specyficzny paradoks uobecnienia tego, co stanowi istotną wartość i jakość procesu mimetycznego jako formy doświadczania świata. Autorka przedstawia rozważania analityczno-interpretacyjne o dziełach sztuki operowej, dramatycznej i filmowej w kolejnych, mocno zróżnicowanych tematycznie szkicach, łącząc co najmniej kilka wątków i motywów przewodnich zagadki estetycznego odbioru, a także pytań o rolę oraz sens sztuki, rozpatrywanej w kontekście historycznym, jak i społeczno-kulturowym w odniesieniu do otaczającej rzeczywistości.
Książka pt. Scenariusze kultury upokarzania. Studium z antropologii mediów poddaje opisowi oraz krytyce szereg różnego rodzaju — zarówno pod względem gatunków medialnych, jak i tematyki — programów telewizyjnych, w których pojawia się element upokorzenia, wstydu oraz pogardy wobec pokazywanych tam bohaterów i uczestników.
Kultura upokarzania to amalgamat złożony z koncepcji społeczeństwa spektaklu, kultury narcyzmu, dyktatury ludzi pięknych oraz nierówności społecznych podbudowanych ideologią neoliberalną. Przejawia się poprzez media i dzięki mediom. To kultura, która za cnotę poczytuje sobie szczerość zabarwioną sadyzmem jako element osobowej autentyczności. Przedstawiciele tej kultury, np. artyści czy celebryci, uważają upokorzenie wynikające z publicznie wyrażonej dezaprobaty za najlepszy sposób wyrażenia przewagi pełnionej przez siebie roli społecznej nad rolą społeczną kogoś, kto aspiruje do awansu społecznego poprzez śpiew czy taniec. Świat tej kultury jako żywo przypomina średniowieczny świat opery żebraczej, w której ludzie luźni, dzisiejszy prekariat, walczą o miłosierdzie lepiej usytuowanych, dostając jednak, przy uciesze medialnego tłumu, baty pod pręgierzem.
Niniejszy tom zawiera efekty prac zespołu powołanego do przygotowania dyskusji nad potrzebami i kierunkami myślenia w celu przygotowania nowej syntezy czy raczej nowych syntez Drugiej Rzeczpospolitej.
Kto iw jaki sposób pisał w Królestwie Polskim w XIX i na początku XX wieku o alkoholizmie? Czy traktowano go jako chorobę, czy problem moralny? Które grupy społeczne uważano za szczególnie zagrożone alkoholizmem? Jak problemy związane z (nad)używaniem alkoholu przedstawiano w materiałach wizualnych?
W książce zaprezentowano wybór piśmiennictwa i materiałów ikonograficznych propagujących określone wyobrażenia i postawy moralne oraz upowszechniających wiedzę o pijaństwie i alkoholizmie w kontekście problemów społecznych, wychowawczych i kulturowych. Zamieszczenie w niej różnorodnych w formie i treści tekstów pozwala dostrzec, jak najczęściej przedstawiano przyczyny i skutki picia alkoholu, w jakich kontekstach ukazywano ten problem, jakie znaczenie nadawano mu w wymiarze indywidualnym oraz zbiorowym.
Celem niniejszej pracy jest zaprezentowanie – z perspektywy historii oświaty i wychowania – wyboru piśmiennictwa z Królestwa Polskiego dotyczącego pijaństwa, alkoholizmu i wstrzemięźliwości, skierowanego do szerokiego grona odbiorców. W tomie znalazły się teksty, które były ważnym elementem kształtowania przekonań, wyobrażeń i postaw opinii publicznej Kongresówki wobec problemów związanych z pijaństwem. Pełniły istotną funkcję w popularyzowaniu szeroko pojętej wiedzy o alkoholizmie. Mając świadomość kontrowersyjności takiego podejścia, zdecydowałam się przedstawić bardzo różne rodzaje piśmiennictwa: poradniki, literaturę kaznodziejską, publicystykę społeczną, przeznaczoną dla niespecjalistów publicystykę popularnonaukową. W XIX i na początku XX wieku wszystkie one odgrywały ważną rolę w procesach samokształcenia i samowychowania czytelników. Współcześnie pozwala ją poznać schematy myślenia naukowego oraz potocznego rozumienia alkoholizmu i trzeźwości.
Ta książka klasyka XX-wiecznej filozofii polityki ma dość długą historię, ale nieustającą aktualność. Michael Oakeshott (1901–1990) napisał ją prawdopodobnie w 1952 roku, ale ukazała się dopiero jako wydanie pośmiertne. Zawiera, jak cały dorobek tego autora, bardzo oryginalne i świeże spojrzenie na historię nowożytnych i współczesnych systemów politycznych. Oakeshott nie różnicuje ich tradycyjnie podług nastawienia na cele materialne lub duchowe ani podług legitymacji władzy, lecz pod względem ich stosunku do planowania życia społeczeństwu. Systemy autorytarne („polityka wiary”) jak komunizm czy faszyzm opierają swój koncept rządzenia na przekonaniu, że władza ma narzucać obywatelom określoną „wiarę”: pewien cel oraz środki jego osiągania. Ta „wiara” – wiara w utopię – jest oczywiście przeciwieństwem wszelkiej wiary religijnej. Władza „sceptyczna” (chrześcijańska demokracja, liberalizm) nie stawia sobie autorytarnych czy total(itar)nych celów, lecz „zarządza” sprawami społeczeństwa. Zdaniem autora nowożytne państwo porusza się między tymi biegunami, zbliżając się to do jednego, to do drugiego. Bieguny te tworzą dialektyczną jedność i żadnego nie sposób usunąć. Wyposażony w taką perspektywę dzisiejszy czytelnik łatwo rozpozna w historii i w dzisiejszym świecie przykłady pośrednich i modelowo skrajnych systemów władzy. Sam Oakeshott opowiada się po jednej ze stron: chce, aby „sceptyczny styl polityki odzyskał wigor”.
Nierówne traktowanie ze względu na płeć i dyskryminacja kobiet na rynku pracy są uważane w krajach Unii Europejskiej za jeden z głównych problemów, o czym świadczą m.in. zapisy legislacyjne i strategie zmierzające do poprawy pozycji kobiet. Istotna jest zatem analiza sytuacji kobiet na rynku pracy Unii Europejskiej, co było celem badań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki, których wstępne wyniki dotyczą lat 2002-2014. W monografii zaprezentowano w szczególności aktywność zawodową, modelowanie płac oraz obecność kobiet w kierownictwie.
Interesujące wydają się zmiany aktywności na rynku pracy w krajach Unii Europejskiej po kryzysie, bowiem dotknął on przede wszystkim sektory mocno zmaskulinizowane. Ważnymi problemami są też bierność zawodowa i jej przyczyny, które poddano analizie. Modelowanie płac i badanie luki płacowej implikowanej płcią należą do podstawowych zagadnień, dlatego poświęcono im w publikacji sporo miejsca, poszukując czynników oddziałujących na oba zjawiska. Dostęp kobiet do stanowisk kierowniczych i rozważanie wpływu struktury managementu na sytuację finansową przedsiębiorstw jest natomiast stosunkowo nowym i godnym uwagi nurtem w badaniach rynku pracy.
Niniejsza książka śledzi dziedzictwo absurdalnego przeinterpretowania przez Rosenberga wczesnonowożytnych procesów o czary na rzecz propagandy nazistowskiej. Jak pokazuje autorka Bożena Ronowska, Reichsführer SS Heinrich Himmler, zainspirowany teorią Rosenberga, zorganizował specjalny oddział SS (Die Schutzstaffeln der NSDAP, Sztafety Ochronne NSDAP), tak zwany Hexen-Sonderkommando, którego celem było archiwizowanie oraz zarządzanie wszystkimi aktami i zapisami dotyczącymi czarownic na terenach podbitych przez armię Rzeszy podczas drugiej wojny światowej. W wyniku przypadku historycznego, zbiór ten (tak zwany Hexenkartotek) znalazł się po wojnie na ziemiach polskich, w Poznaniu, gdzie stał się bazą analizy Ronowskiej.
Film o książce:
https://www.youtube.com/watch?v=L3DUpAvHKk4
Celem książki jest z jednej strony próba znalezienia fundamentów nauk o mediach, które obecnie tworzą m.in. bibliolodzy, filolodzy, filozofowie, historycy, kulturoznawcy, muzykolodzy, pedagodzy, politolodzy, prawnicy, psycholodzy, socjolodzy, teolodzy, a nawet ekonomiści, informatycy i biznesmeni. Z drugiej zaś uporządkowanie wiedzy na ten temat oraz znalezienie sposobów łączenia metod badawczych, zastosowanych w poszczególnych dyscyplinach, i wykorzystanie ich właśnie w nauce o mediach.
Autorzy tekstów zawartych w tomie próbowali też wskazać na to, co jest dla medioznawstwa fundamentem w zakresie określenia przedmiotu i metodyki badań, czym badania medioznawcze mogą się różnić od badań m.in. literaturoznawczych, językoznawczych socjologicznych czy filmoznawczych.
Zmiany w ustroju terytorialno-administracyjnym Polski, które zaszły na przełomie XX i XXI wieku, przyczyniły się do decentralizacji władzy i realizacji zasady subsydiarności. Województwa samorządowe w dużej mierze stały się podmiotami odpowiedzialnymi za kreowanie rozwoju regionalnego. Priorytetowe znaczenie rozwoju regionalnego determinowane jest postępującymi tendencjami globalizacyjnymi, regionalizacyjnymi i decentralizacyjnymi. Akcesja Polski do Unii Europejskiej wymagała szczególnego podejścia do zagadnień rozwoju regionalnego w aspekcie polityki rozwoju regionalnego UE, m.in. koncepcji regionów Wśród celów rozwoju regionalnego należy wyróżnić szeroko rozumiane zaspokojenie potrzeb mieszkańców regionu, kreowanie rozwoju gospodarczego regionu, zapewnienie ciągłości i zrównoważenia rozwoju, właściwe funkcjonowanie regionalnych systemów instytucjonalnych – zarówno w zewnętrznych, jak i wewnętrznych powiązaniach. Zasadniczym warunkiem rozwoju regionalnego w czasach gospodarki opartej na wiedzy i innowacyjności w kontekście nowego zarządzania publicznego – poza wykorzystaniem zasobów wewnętrznych organizacji – jest szeroka i dobra współpraca z innymi instytucjami i organizacjami.
Problematyka rozwoju regionalnego nabiera coraz większego znaczenia dla gospodarki także ze względu na niwelowanie niepożądanych skutków, np. konfliktów w zakresie gospodarowania przestrzenią, degradacji środowiska oraz poszukiwania nowych źródeł wspomagania rozwoju społecznego.
Ze wstępu
Dialog 2019/07-08 Niech dorośli się ogarną
Samotna wieczność
Pogoda na jutro
Niech dorośli się ogarną
Po przyjęciu
Wodzu, już nie prowadź
Ustanowienia
Role żeńskie
Po bandzie
Ciało, polityczność, normatywność
Nawozy sztuczne
Umieranie
Varia
Contens
Oddajemy do rąk Czytelnika kolejny, trzeci tom z cyklu Perswazja językowa w różnych dyskursach, powstały pod auspicjami Katedry Pragmatyki Komunikacji i Akwizycji Języka Instytutu Rusycystyki i Studiów Wschodnich Uniwersytetu Gdańskiego oraz Pracowni Badań nad Perswazją Językową afiliowanej przy Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Gdańskiego.
Dynamiczne zmiany zachodzące w paradygmacie nowej sytuacji socjokulturowej i mocno stechnicyzowanych nowoczesnych mediów masowych implikują złożoną refleksję o aspektach sztuki komunikacji perswazyjnej i pozwalają na nowo odczytać znane słowa Hansa Georga Gadamera: „Kto ma język, ten «ma» świat”. Wielowymiarowość podejścia do pragmatykonu mechanizmów oddziaływania językowego, opierającego się na idei rozumienia mowy jako narzędzia inicjującego działalność kognitywną i behawioralną człowieka, skłoniła do refleksji nad komunikacją sugestywną i manipulacyjną przedstawicieli różnych dziedzin naukowych i szkół badawczych – lingwistów, medioznawców, literaturoznawców, psychologów, politologów, socjologów, historyków sztuki i pedagogów – z ośrodków polskich i zagranicznych.
Niniejsza książka jest nader aktualna i powinna być napisana, stąd mamy nadzieję, że jej publikacja przyczyni się do przyjrzenia się chińskiej specyfice w działaniach na rzecz globalnego zarządzania kształcenia i powiększenia kwalifikacji.
Przed czytelnikiem tom spostrzegawczych i refleksyjnych analiz psychologów, pedagogów i socjologów, którzy przyglądają się Archipelagowi Młodości, w perspektywie oscylowania jego fal przypływu i odpływu na biegunach ZAGROŻEŃ i zachowań zrównoważonych. Autorzy trafnie ukazują specyfikę współczesności, którą nazywają „nowym światem”, w którym socjalizują się i doświadczają szczególnej zmienności kontekstowej nastolatkowie, dzieci i młodzież. W kryteriach tej zmienności znajdują się między innymi: „prawda”, która co rusz jest podważana, zniekształcana, relatywizowana; „wolność”, która nieodmiennie pulsuje pomiędzy wolnością do… i wolnością od… oraz nieoczywistość, nieodgadnioność najbliższej przyszłości naznaczonej niebywałym tempem zmian, choćby z powodu wpadania w infostrady, rwące w szaleńczym tempie megabajtów informacji, komunikatów, wzorców i antywzorców. Opracowanie cechuje aktualność i poruszanie się po obszarach zbyt rzadko nawiedzanych analitycznie i wychowawczo, a także troska o wyniki młodzieńczej brawury, zagubienia i niepewności.
dr hab. Jacek Kurzępa, prof. AHE
Wraz ze zmianami społecznymi i przechodzeniem od społeczeństwa tradycyjnego do ponowoczesnego, katalog zagrożeń społecznych zdecydowanie się zmienia, a w każdej dekadzie powstaje co najmniej jedno znaczące nowe zagrożenie, którego koszty obciążają wiele sfer życia społecznego. Ich cechą charakterystyczną jest opóźniona reakcja na nie, co skutkuje w pierwszej kolejności niedowierzaniem, że tak jest, a w drugiej kolejności opóźnionymi już działaniami. Tak się stało z „dopalaczami”, tak jest z cyberzagrożeniami. Powstaje zatem pytanie, czy społeczeństwo i jego instytucje są przygotowane na zmiany w sferze dysfunkcjonalnych zachowań dzieci i młodzieży. Do tych nowych zagadnień nawiązuje kolejna publikacja przygotowana pod kierunkiem wytrawnych pedagogów – praktyków. Powinni po nią sięgnąć nie tylko nauczyciele i pedagodzy, rodzice, dyrektorzy szkół, przedstawiciele władz oświatowych odpowiadający za oświatę i wychowanie. władze samorządowe, czy politycy społeczni.
dr hab. Eugeniusz Moczuk, prof. PRz
Praca dotyka niezwykle ważnych ze społecznego punktu widzenia, a jednocześnie poznawczo interesujących kategorii problemowych. Zaliczają się do nich w szczególności kwestie uwarunkowań rozwoju psychofizycznego dzieci i młodzieży rozpatrywane w kontekście zmiany społecznej. W zasadzie nieustannie zaznaczają one swoją obecność w przestrzeni interdyscyplinarnie zorientowanych dociekań prowadzonych na gruncie pedagogiki, socjologii wychowania, psychologii, filozofii czy prawa. Trzeba zaznaczyć, że fenomen zmiany społecznej i związanych z nią szans oraz zagrożeń dla przebiegu procesu socjalizacji dzieci i młodzieży nieodmiennie fascynuje badaczy, a jednocześnie stanowi przedmiot dynamicznej, wielopłaszczyznowej, społecznej debaty. Przedkładana Czytelnikowi praca stanowi w tej debacie ważny głos. Jego wartość dodatkowo podkreśla fakt oparcia jej o wyniki rzetelnie przeprowadzonych, naukowych dociekań. Jest to walor niebagatelny, bowiem pozwala na znalezienie równowagi pomiędzy ważkimi, ale częstokroć skrajnie różniącymi się stanowiskami, a jednocześnie w znacznym stopniu neutralizuje jakże często pojawiające się w takich przestrzeniach wątki obarczone populizmem. Sądzę, że praca powinna zainteresować zarówno przedstawicieli środowisk akademickich, jak osoby zorientowane na praktykę wsparcia społecznego dzieci i młodzieży.
dr hab. Przemysław Frąckowiak, prof. WWSSE
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
