Utwory, które przywoływane są na kartach tej książki, a także okoliczności ich powstania i recepcji, dobitnie potwierdzają, że dotychczasowe podziały literatury były niedoskonałe. W ich efekcie bowiem – w imię tzw. arcydzielności romantycznej – pomijano, usuwano w cień, wyrzucano na margines (lub nawet poza) znaczny obszar literatury domowej, brulionowej, „szeptanej”. Pewne więc redefinicje historii kultury są przy tej okazji nieuniknione. […] Szkice z tego tomu nie pretendują do stworzenia całościowego obrazu kobiecego pisania między 1830 a 1865 rokiem. Przeciwnie, pokazują bardzo rozmaite ścieżki, którymi podążały autorki pragnące wziąć udział w życiu kulturalno-literackim narodu pozbawionego przemyślanego i systemowego wsparcia.
Ze Wstępu
Monografia dotyczy literatury tworzonej przez kobiety w okresie międzypowstaniowym XIX wieku – dziś już w większości zapomnianej albo słabo pamiętanej. Szkice zawarte w tomie stanowią ważne uzupełnienie obrazu tamtych czasów. Autorka zastanawia się, na czym polega specyfika owych literackich propozycji na tle różnych tendencji epoki. Podkreśla, że ich obecność w obrębie polskiego piśmiennictwa wydaje się istotna nie tyle z racji prezentowanych wartości artystycznych lub estetycznych, ile raczej świadectwa kulturowego partnerstwa. Ponadto czytelnik ma szansę przyjrzeć się sylwetkom kobiet, które mimo wielu ograniczeń uparcie podejmowały pracę twórczą – autorka kreśli je wyposażona w naukowy warsztat, ale robi to zarazem z niewątpliwą pasją.
Czasopismo "Studia Socjologiczno-Polityczne". "Seria Nowa" bezpośrednio nawiązuje do Studiów Socjologiczno-Politycznych założonych w 1957 roku przez Juliana Hochfelda i wydawanych do roku 1968. Jest to tradycyjny półrocznik naukowy otwarty na różne nurty teorii społecznej, wpisujący się w program socjologii i politologii zaangażowanej, odwołujący się do idei wolności, równości, solidarności i sprawiedliwości i łączący diagnozy rzeczywistości społecznej z projektami zmian. W centrum zainteresowania czasopisma znajduje się zjawisko władzy politycznej, która spaja różnego rodzaju wspólnoty, w tym najważniejszą z nich - państwo. Inne wielkie tematy żywo interesujące redakcję to demokracja, kondycja obywatelstwa i społeczeństwa obywatelskiego. Kwestie państwa, demokracji, obywatelstwa, społeczeństwa obywatelskiego rozpatrywane są zarówno w porządku normatywnym, jak i deskryptywnym.
Prymat w czasopiśmie ma problematyka funkcjonowania polskiego systemu politycznego, ale redakcja zabiega też o studia komparatystyczne oraz o teoretyczne analizy procesów globalnych, jak również o równowagę artykułów o charakterze teoretycznym i artykułów referujących badania empiryczne.
Autorzy postanowili przyjrzeć się działalności organizacji nauczycielskich w XIX w, w okresie, kiedy normą w państwach konstytucyjnych stawały się skupiające obywateli stowarzyszenia, w tym te reprezentujące nauczycieli szkół elementarnych. Postawili sobie za cel naszkicowanie głównych linii ich rozwoju i działalności w krajach Europy Środkowej, które w XIX w.w większości wchodziły w skład wielonarodowej monarchii Habsburgów. Dla prześledzenia ewolucji i stałego progresu działalności towarzystw nauczycielskich jako podstawowy obszar badawczy wybrano terytorium Śląska Austriackiego. Chociaż teren ten w okresie swego istnienia (1742-1918) nie był największą jednostką administracyjną wchodzącą w skład naddunajskiej monarchii, to był dogodną przestrzenią do obserwacji wszystkich najważniejszych problemów epoki, począwszy od forsownych procesów industrializacji i urbanizacji, szybkiego wzrostu demograficznego, skomplikowanych stosunków społecznych, religijnych i językowych, które skutkowały gorącymi animozjami wyznaniowymi, a przede wszystkim narodowymi i politycznymi.
Fragment wstępu
Małgorzata Święcicka jest uznaną i cenioną socjolingwistką. Jej prace cechują: solidna podstawa materiałowa, jasność naukowego wywodu, a przede wszystkim – świadomość metodologiczna. Tak jest także w przypadku monografii Miasto i jego mieszkańcy. Język – obraz – stereotyp. Składają się na nią artykuły wcześniej już opublikowane, ale rozproszone w rozmaitych źródłach, teraz zaś zebrane, poprzedzone wstępem stanowiącym swoiste credo autorki, a zakończone nie tylko wnioskami, ale i nakreśleniem perspektyw badawczych dla naukowców zajmujących się problematyką miasta – zwłaszcza miejskich odmian polszczyzny i językowego obrazu miast. Na szczególne podkreślenie zasługuje bogactwo literatury przedmiotu przywoływanej w każdym artykule.
Książka pokazuje dwa ważne zjawiska, obecne zawsze tam, gdzie pojawia sią próba włączania we wspólne działanie osób niepełnosprawnych. Są to samowykluczenie i samomarginalizacja. To one (jako następstwo wcześniejszych doświadczeń osób niepełnosprawnych) nie pozwalają im często na jakąkolwiek aktywność. Nie pozwalają uwierzyć w siebie, w innych, w życzliwość grupy. Ten aspekt zaprezentowanych w pracy wyników mówi bardzo dużo nie tylko o niepełnosprawnych mężczyznach, uczestnikach badań, ale także o nas samych pozbawionych pokory i narracyjnej wyobraźni. Książka Macieja Jabłońskiego jest przykładem pedagogicznych badań zaangażowanych. Znakomicie ugruntowana teoretyczne, przywołująca najnowsze, interdyscyplinarne teorie jakości życia stawia prawdziwie ważne pytania badawcze.
Książka stawia bardzo ostrą diagnozę stanu współczesnej antropologii, która wytworzyła szereg pojęć oraz sposobów degradujących człowieka jako osobę, sprowadzając go do roli przedmiotu, uwikłanego w rozmaite „niewole” światowe, proponując w zamian życie w wymiarze „materialnym” („cielesnym” wg antropologii biblijnej) i całkowicie pozbawionym odniesienia do transcendencji. Autor w swej diagnozie stara się dociec, jakie czynniki sprawiły, że sytuacja człowieka jest w tych współczesnych odsłonach mocno zredukowana i jakie procesy zostały uruchomione, by w swym finalnym skutku doprowadzić do permanentnego osłabienia integralnej antropologii, ujmującej człowieka najszerzej jako osobę. Analizuje także postępujący proces „wdzierania się” w realny świat działań człowieka czynników destabilizujących jego istnienie, po to, by w końcu uległ iluzji, że świat wirtualny jest dla niego przestrzenią „pewniejszą” i bardziej „przyjazną” niż realna rzeczywistość, w której żyje.
Using an engaging narrative, this textbook demonstrates how social processes are inherently interconnected by uniquely applying underlying and unifying principles throughout the text. With its comprehensive coverage of classic and contemporary research—illustrated with real-world examples from many disciplines, including medicine, law, and education—Social Psychology 4th Edition connects theory and application, providing undergraduate students with a deeper and more holistic understanding of the factors that influence social behaviors.
New to the 4th Edition:
Each chapter now features 1-2 "culture" boxes, focusing on cross-cultural research on social psychological phenomena.
Each chapter now features 1-2 "hot topic" boxes, where we highlight cutting edge and emerging findings.
Many references updated throughout, with over 700 new references.
A more comprehensive and user-friendly set of online supplementary resources will accompany the new edition.
New co-author Heather Claypool of Miami University of Ohio.
SPIS TREŚCI
ANNA POBÓG-LENARTOWICZ, Wprowadzenie
Część I. Obcy w klasztorze
MARIA STARNAWSKA, Mistrzowie i neofici. Uczniowie św. Romualda i eremici słowiańscy w eremie Pięciu Braci Pustelników
ANNA POBÓG-LENARTOWICZ, Wpływy zewnętrzne na reformy przeprowadzane w klasztorach kanoników regularnych na Śląsku w średniowieczu
ALEKSANDRA FILIPEK-MISIAK, Obcy nie (zawsze) znaczy zły - czyli o przybyszach w konwencie wedle Catalogus abbatum Saganensium Ludolfa z Żagania
JOANNA HELUSZKA, Związki kanoniczek regularnych z kanonikami regularnymi z wrocławskiej wyspy Piasek w średniowieczu
KATARZYNA SZAWAN, Opieka Stolicy Apostolskiej nad klasztorem klarysek w Strzelinie
Część II. Żydzi w społeczeństwie średniowiecznej Polski i ich wizerunek w historiografii
JURGEN HEYDE, Samorząd żydowski a władze nieżydowskie w średniowieczu
HANNA WĘGRZYNEK, Polityka a początki historiografii żydowskiej dotyczącej dziejów Żydów w średniowieczu
Książka Katarzyny Fazan to ważne osiągnięcie w dziedzinie badań nad twórczością Tadeusza Kantora. Publikacja tomu wydaje się niezwykle aktualna, zważywszy na zbliżającą się w grudniu 2020 roku 30. rocznicę śmierci artysty. Praca ta nie tylko stanowi podsumowanie dorobku autorki, która od wielu lat zajmuje się dziełem Kantora, ale także otwiera pole nowych odczytań jego sztuki, próbuje pokazać odmienne sposoby jej recepcji i zwrócić uwagę na jej radykalne znaczenia. Proponowany sposób interpretowania dzieł artysty, a także zasugerowany performatywny wymiar jego praktyk wskazuje na inne przestrzenie obecności teatralnego i plastycznego dorobku Kantora. Trzy części pracy – „Manifestacje”, „Konfrontacje”, „Ślady” – wyznaczają zarys nowej topografii możliwego ulokowania jego twórczości. […] To projekt o niezrównanej skali, imponujący zarówno pod względem wartości historiograficznej, jak i krytycznej przenikliwości, precyzji myślenia i twórczego podejścia do przedmiotu badań.
Z recenzji prof. Michała Kobiałki, University of Minnesota
Tom Kantor. Nie/Obecność zogniskowany jest wokół osobowości artystycznej Tadeusza Kantora, jego twórczości, obecnych w niej przekształceń i nawrotów, zmieniających się technik plastycznych i projektów teatralnych; jest to studium miejsc ważnych dla biografii artysty i archiwów jego pamięci, analiza pozostawionych, albo śladowych, albo restytuowanych, albo wreszcie konstruowanych przez nieobecność, znaków jego obecności i dynamicznego dzieła. […] Autorka przeprowadza czytelnika przez kolejne „stacje” artystycznej, intelektualnej i emocjonalnej podróży Kantora – artysty obecnego i nieobecnego, tworzącego, a zarazem będącego obiektem przetwarzania w sztuce. Z tego właśnie powodu książka niniejsza jest także wspaniałą podróżą – peregrynacją przez sztukę współczesną: malarstwo i instalacje, performans i przedstawienia teatralne, zwłaszcza przez scenografię i obiekty eksponowane jako osobne dzieła sztuki. Jest to książka nie tylko o Kantorze, ale i o sztuce współczesnej, także o sztuce czasów, w których żyjemy.
Z recenzji prof. Włodzimierza Szturca, Uniwersytet Jagielloński
Katarzyna Fazan – wykłada w Katedrze Teatru i Dramatu Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz na Wydziale Reżyserii Dramatu w Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego. Autorka prac poświęconych literaturze modernizmu, estetyce teatru i związkom scenografii z plastyką. Wydała monografię Szczera poza dekadenta. Kazimierz Tetmajer między epistolografią a sztuką (2001), Projekty intymnego teatru śmierci. Wyspiański – Leśmian – Kantor (2009), była współredaktorką dwutomowego wydania pism teatralnych i filmowych Tadeusza Peipera Wśród ludzi na scenach i na ekranie (2000), opracowania edytorskiego i naukowego Utworów wybranych Ludwika Marii Staffa (2004), książki zbiorowej Dziś Tadeusz Kantor! Metamorfozy
śmierci, pamięci i obecności (2014), także jej wersji angielskiej Tadeusz Kantor Today: Metamorphoses of Death, Memory and Presence. Współredagowała tom Odsłony współczesnej scenografii. Problemy – sylwetki – rozmowy (2016). Przewodniczy komitetowi redakcyjnemu serii Wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego Teatr/Konstelacje, jest stałym współpracownikiem „Didaskaliów”, należy do Rady Programowej Cricoteki.
W tomie zgromadzono 26 studiów z zakresu socjologii i nauk politycznych, które koncentrują się wokół problematyki władzy, państwa i narodu. Obok tekstów o charakterze eseistycznym w księdze zamieszczono liczne studia empiryczne nad funkcjonowaniem współczesnych systemów politycznych.
Pojemny tytuł tomu, od razu sugerujący możliwy układ relacji i kombinacji pomiędzy trzema terminami, spełnia rolę kalejdoskopu interdyscyplinarnego środowiska badaczy respektujących — zawsze na swój sposób — perspektywę antropologiczną i komunikacyjną w badaniu mediów, dzięki którym, i poprzez które, trwają, zmieniają się oraz rozpowszechniają się treści kultury. Metafora kalejdoskopu dobrze oddaje różnorodność zgromadzonej tematyki, różnorodność perspektyw interpretacyjnych i przyjmowanych koncepcji kultury oraz teorii mediów zdolnych do opisu in statu nascendi dziejących się wydarzeń i zjawisk, które choć zaangażowanym w nie podmiotom kultury jawią się jako zupełnie nowe, mają swoje zapomniane źródła — domieszka perspektywy historycznej wydaje się więc niezbędna dla zrozumienia współczesności. Umożliwia ona dojrzenie ogółu w szczególe, wzorów i przekonań kulturowych w drobnych, i wydawałoby się, marginalnych niekiedy sferach naszego codziennego życia zapośredniczonego przez media i przez media kształtowanego. Zdradza ponadto temperament poznawczy oraz krytyczny samych badaczy, albowiem refleksja antropologiczna nie może się obejść bez autorskiej sygnatury.
W książce dokonano krytycznej analizy rozwiązań prawnych w obszarze partycypacji mieszkańców. Analiza ta – w ocenie autorów – miała wykazać silne i słabe strony przyjętych rozwiązań prawnych, a także pozwolić na dokonanie oceny ich jakości we wszystkich trzech miastach tworzących Trójmiasto, czyli w Gdańsku, Gdyni i Sopocie. Nie sposób tego dokonać bez – przynajmniej syntetycznego – przedstawienia praktyki stosowania poszczególnych mechanizmów partycypacyjnych. Podstawową tezą przyjętą w pracy jest progresywny charakter rozwiązań stosowanych w Trójmieście, choć nie wolny od niedoskonałości wynikających zarówno z ograniczeń ustawowych, jak i nie zawsze pełnej woli politycznej wzmocnienia realnej władzy mieszkańców, co wiązałoby się z osłabieniem pozycji Prezydentów Miast i Rad Miast.
Przekład i opracowanie – Ewa Bińczyk, Jakub Gużyński, Krzysztof Tarkowski
Jakikolwiek ruch społeczny, który pragnie zachować polityczną sprawczość i znaczenie, musi stawić czoła opisanym wyżej możliwościom rozwojowym naszego świata technologicznego. Nasza wyobraźnia społeczna musi wykraczać poza ograniczenia narzucane jej przez kapitalizm. Zamiast zabiegać o takie marginalne ulepszenia, jak wydłużenie średniej długości życia baterii czy poprawa mocy obliczeniowej komputerów, przygotowując się na świat po kapitalizmie, lewica powinna podsycać marzenia rodem z klasycznego science fiction – o dekarbonizacji gospodarki, podróżach kosmicznych czy gospodarce opartej na robotyce. Neoliberalizm, bez względu na to, jak trwały wydaje się dzisiaj, nie musi z konieczności przetrwać w przyszłości. Podobnie jak każdy znany nam wcześniej system społeczny, nie będzie on trwał wiecznie. Naszym zadaniem jest teraz wymyślić, co stanie się w następnej kolejności.
Zapowiedzi możliwych zmian w przepisach regulujących dopuszczalność aborcji w Polsce, w tym przepisów karnych dotyczących przerywania ciąży wbrew przepisom ustawy, wywołały bardzo duże poruszenie w społeczeństwie, w dużej mierze właśnie ze względu na projektowane zmiany w Kodeksie karnym z 1997 r. Z tego powodu zasadne jest bliższe zbadanie i poznanie powiązań między prawem karnym a ochroną zdrowia i życia ciężarnej kobiety oraz dziecka poczętego, w tym także odpowiedzialności karnej lekarzy za błędy medyczne w czasie ciąży i porodu.
Punktem wyjścia do rozważań są konstytucyjne i międzynarodowe standardy ochrony życia oraz ich wpływ na kształt przepisów w Kodeksie karnym. Należy zastanowić się nad prawidłowością i zasadnością obecnie obowiązujących regulacji, a w szczególności określić, czy zapewniają one prawidłową ochronę życia i zdrowia ciężarnej kobiety oraz poczętego dziecka.
Książka otwiera nowe pola oglądu fenomenu kapitału społecznego szkoły, opisane przez Autorkę przez pryzmat doświadczeń biograficznych nauczycieli – zupełnie nowej perspektywy poznawania procesów wewnątrzszkolnych, przejawiających się na różnych poziomach funkcjonowania szkoły i rozwoju kariery zawodowej nauczycieli. Kategoria kapitału społecznego jest w ostatnich kilkudziesięciu latach pojęciem używanym ( o ile nie nadużywanym) w różnych kontekstach teoretycznych i badawczych, w wieli dyscyplinach naukowych, w rozmaitych rodzajach dyskursu. Jest przy tym przedmiotem silnych kontrowersji: badacze trafnie rozpoznają pułapki takiego stanu rzeczy w postaci definicyjnego „rozmycia” kategorii.
Książka jest pierwszą w skali światowej monografią naukową poświęconą rekonstrukcji i interpretacji chińskiej filozofii historii od jej początków do końca XVIII wieku. Podważając dominujące przeświadczenie, iż filozofia historii jest wytworem jedynie kultury Zachodu, autor skrupulatnie analizuje koncepcje historiozoficzne ponad czterdziestu filozofów chińskich, którzy tworzyli przed kontaktem z ideami europejskimi. Dzieła większości z nich, spisane w klasycznym języku chińskim, nie zostały przełożone na żaden język zachodni. Unikatowy charakter wielu stanowisk wymagał także użycia nowych terminów filozoficznych, takich jak „prospektywizm”, „populizm historyczny” czy „spekulatywna filozofia historiografii”; znaczenie innych koncepcji, jak np. materializmu historycznego, uległo zaś rozszerzeniu. W charakterze interpretacyjnego klucza wykorzystano pojęcie holizmu, co prowadzi do ukazania całościowego charakteru refleksji nad dziejami i dziejopisarstwem w dawnym Państwie Środka. Książkę wzbogacają liczne wykresy, kolorowe ilustracje, indeks i obszerna bibliografia. Cytowane fragmenty niemal niedostępnej szerszemu gronu literatury źródłowej są przytoczone w przypisach. Jest to pozycja obowiązkowa dla wszystkich badaczy i pasjonatów nie tylko filozofii chińskiej, ale i filozofii historii oraz teorii historiografii.
W 2018 roku przypadła 60 rocznica pierwszej publikacji „Antropologii strukturalnej” oraz 110 rocznica urodzin Claude’a Lévi-Straussa. Był to moment na to, aby na nowo poddać analizie i refleksji intelektualne dziedzictwo i udzielić odpowiedzi na pytanie, czy dorobek francuskiego antropologa nadal i w jakim stopniu oddziałuje na współczesną humanistykę. Interdyscyplinarny charakter namysłu nad dorobkiem autora „Antropologii strukturalnej” potwierdza aktualność i wielość możliwości aplikowania jego propozycji do współczesnej refleksji nad kulturą i jej tekstami.
Filozofia oświecenia prezentuje najistotniejsze idee tamtej epoki oraz najważniejszych filozofów, z uwzglednieniem ich znaczących dzieł oraz biografii. Nakreślona przez autora panorama epoki pokazuje, iż tak żywo dzisiaj dyskutowana oświeceniowa filozofia nie tylko wpisuje się w odmienne ramy chronologiczne, ale także zawiera istotne różniące się treści i formy wyrazu.
Podział według kryterium kraju (Anglia i Szkocja, Francja, Niemcy, Włochy i Polska) podyktowany jest zarówno tymi różnicami, jak i wzgledami dydaktycznymi. Opracowanie oparte zostało głównie na literaturze źródłowej, w tym na pozycjach w Polsce mało znanych, ale ważnych dla kultury filozoficznej danego kraju.
Książka stanowi przybliżenie polskiemu czytelnikowi koncepcji estetycznej wybitnego neokantysty H. Cohena, pozwala także na nowo zobaczyć jego wkład w filozofię kultury. Koncepcji Cohena należy przypisać sformułowanie podstaw neokantowskiego modelu filozofii kultury, modelu podjętego w myśli Natorpa i Cassirera. Cohen rozwijał współczesną ideę symultaniczności sfer kultury, jednak dzięki transcendentalnym podstawom nie popadł on przy tym w relatywizm. W odróżnieniu od Kanta oprócz rozumu teoretycznego i praktycznego wyodrębnił trzeci typ spontaniczności świadomości złączony ze sferą sztuki i estetyki. Opierając estetyczną świadomość na czystym odczuwaniu, wyszedł poza wąskie pojęcie świadomości w sensie formalno-logicznego racjonalizmu, w jego koncepcji uczucie określiło sobą niezależny kierunek świadomości, sferze emotywnej przypisana została swoista „logika”. Cohenowska estetyka pomyślana została obok nauki i etyki jako trzecia część filozofii systematycznej, analiza jej podstawowych założeń, związków z systemem i koncepcji sztuki jest głównym przedmiotem książki.
Monografia stanowi dojrzałe, wieloaspektowe studium teoretyczno-empiryczne z zakresu kryminologii translacyjnej, pedagogiki resocjalizacyjnej i socjologii kryminalnej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
