Muzułmanie są często postrzegani przez Zachód jako obca, całkowicie odrębna społeczność. Tymczasem pod wpływem globalnych trendów przyswajają i przetwarzają zachodnie wzorce kulturowe, zachowując jednak własną specyfikę i nie wyrzekając się ani swojej religii, ani obyczajów. W ostatnim dziesięcioleciu obserwujemy szybki rozwój muzułmańskiej kultury konsumpcyjnej, spowodowany migracją i obecnością na Zachodzie coraz większej liczby muzułmanów. Cechą charakterystyczną tej kultury jest z jednej strony malejący wpływ tradycji muzułmańskiej, z drugiej jednak sprzeciw wobec negatywnego wizerunku islamu w opinii publicznej społeczeństw zachodnich.
Książka przedstawia rozwój i funkcjonowanie muzułmańskiej kultury konsumpcyjnej na Zachodzie z odniesieniami do państw muzułmańskich. Zawiera omówienie produktów kultury masowej, które czerpiąc z konsumpcyjnych wzorów Zachodu zachowują jednak muzułmański charakter. Omówiono między innymi: modę (w tym hidżaby i T-shirty), lalki typu Barbie, napoje orzeźwiające, żywność halal, muzyka (hip-hop, heavy metal i punk rock), programy i gry komputerowe, beletrystykę, ale też bankowość. Dzięki tym produktom muzułmanie, zwłaszcza młodzi, uczestniczą w globalnej kulturze na własnych zasadach i otwarcie wyrażają ważne dla nich wartości religijne, społeczne i polityczne.
Katarzyna Górak-Sosnowska, adiunkt w Katedrze Socjologii Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie oraz Katedrze Arabistyki i Islamistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się problemami społeczno-gospodarczymi świata arabskiego oraz społecznościami muzułmańskimi na Zachodzie. Opublikowała m.in. Świat arabski wobec globalizacji (2007), Perspektywy świata arabskiego w kontekście Milenijnych Celów Rozwoju (2007) oraz liczne materiały dydaktyczne z zakresu edukacji rozwojowej i międzykulturowej.
Autorzy książki wychodzą od minionych przepowiedni końca, by potem zmierzyć się z tematem roku 2012 i towarzyszącym mu katastrofizmem. Motyw końca świata od starożytności fascynował ludzi. Dzisiaj obsesja końca świata stała się masowym zjawiskiem z systematyczną edukacją w zakresie rozpoznawania grożących klęsk. Globalne ocieplenie, wybuchy wulkanów, trzęsienia ziemi, klęski ekologiczne rozmaitego rodzaju, kryzys ekonomiczny, zapaść rynków finansowych, a do tego można dołożyć filmy, powieści, książki publicystyczne – wszystko skupia się na ostatecznej katastrofie.
W obliczu tej sytuacji nie jest sprawą fundamentalną zajęcie stanowiska za albo przeciw, jak gdyby chodziło o wybór, której drużynie piłkarskiej będziemy kibicować. Chodzi natomiast o konfrontację z rzeczywistością, o zbadanie sprawy ze wszystkich stron, o sprawdzenie wiarygodności wykładni i przewidywań po to, aby zrozumieć, czy te lęki mają jakieś uzasadnienie, czy apokalipsa w ogóle jest blisko, niezależnie od daty.
Ideologia końca świata nie zrodziła się dzisiaj. Autorzy książki wychodzą od minionych przepowiedni końca, by potem zmierzyć się z tematem roku 2012 i towarzyszącym mu katastrofizmem. Śledzą „wielkie trwogi” przewijające się przez naszą epokę, by wreszcie sprawdzić, czy rozsiewaniem lęku przed końcem świata nie są zainteresowane jakieś podmioty chcące czerpać z tego polityczne lub ekonomiczne korzyści. Odkrycia, które czekają nas w tej podróży, zaskoczą zapewne bardziej niż proroctwa Majów.
W swojej najnowszej książce Roger Penrose opisuje śmiałą hipotezę konforemnej kosmologii cyklicznej, będącą próbą odpowiedzi na pytanie, co było przed Wielkim Wybuchem.Nowy niezwykły obraz Wszechświata
W swojej najnowszej książce Roger Penrose opisuje śmiałą hipotezę konforemnej kosmologii cyklicznej, będącą próbą odpowiedzi na pytanie, co było przed Wielkim Wybuchem. Chociaż mogłoby się wydawać, że jest to zbyt trudna tematyka dla osób niezajmujących się zawodowo kosmologią, autorowi udaje się przedstawić te zagadnienia w sposób niezwykle przystępny. Penrose wyjaśnia szczegółowo pojęcie entropii, opisuje proces powstawania i parowania czarnych dziur i tłumaczy, dlaczego druga zasada termodynamiki nie musi stać w sprzeczności z koncepcją wszechświata cyklicznego. Wszystko to okrasza przejrzystymi, narysowanymi przez siebie ilustracjami i diagramami.
Lektura „Cykli czasu” stwarza wszystkim zainteresowanym nauką niezwykłą okazję do poznania z pierwszej ręki najnowszych śmiałych hipotez, które zwykle omawia się jedynie w artykułach naukowych i w wąskim gronie specjalistów.
Georges Bataille (1897–1962), francuski pisarz i filozof, uchodził za „metafizyka zła”, który fascynował się śmiercią, cierpieniem i ofiarami z ludzi, ale przez większość życia był bibliotekarzem. Również „Historia erotyzmu” (należąca do ineditów z lat 1950–1951) nie jest dziełem skandalizującym, lecz esejem o „ekonomii” w specyficznym, szerokim sensie tego pojęcia nadanym mu przez Bataille’a. Na historię erotyzmu składają się próby „transgresji”, przekraczania ustanawianych zakazów. Książka Bataille’a jest w zasadzie właśnie esejem historycznym, choć także „fenomenologią erotyczną”. Wydaliny, czystość, nagość, przedmiot pożądania, małżeństwo znajdują tu pełne pasji i świeżości analizy. Trzeba bowiem mimo wszystko pamiętać, że bibliotekarz po pracy zwykł był odwiedzać paryskie zamtuzy.
Malarstwo ostatnich dekad istotnie nie zawiera nic, to doprawdy "mniej niż zero", więc można się cieszyć, że nie istnieje malarski Nobel. Regulaminowo nagradzano by co roku jakąś miernotę (starczy, że robią to w literaturze), i jeszcze trzeba byłoby słuchać oklasków. Wolę robić coś innego: słuchać ciszy, oklaskując bezgłośnie jakąś piękną kokotę lub połowicę.
Warszawa 2000
W tomie 7:
Weneckie pożegnania (Guardi)
"Papa Frago" (Fragonard)
Rokokowa "Lolita" (Watteau, Boucher, Fragonard, Greuze)
Lizus (David)
Tercet preromantyczny (Vernet, Robert, Fussli)
Biblia piekła (Blake)
Dwa sobowtóry: dziewica i dziwka (Gerard)
"Co artysta chciał powiedzieć?" (Goya)
"- Tu mieszka malarz!" (Ingres)
Białe konie Romantyzmu (Stubbs, Gros, David, Gericault i Delacroix)
Książka Jacka Migasińskiego, profesora filozofii i wieloletniego wykładowcy na Uniwersytecie Warszawskim, to wnikliwa i rzeczowa synteza historii filozofii nowożytnej. Autor przedstawia sylwetki i poglądy najważniejszych myślicieli europejskich, którzy działali w okresie od początku XVII wieku do drugiej połowy wieku XIX. Napisana wartkim, przystępnym językiem stanowi doskonałe źródło wiedzy zarówno dla studentów, jak i wszystkich zainteresowanych problematyką filozoficzną. Książka wejdzie w skład serii, której celem będzie całościowe, nowoczesne ujęcie historii myśli europejskiej. Kolejne tomy serii obejmą dzieje filozofii od starożytności do renesansu i dzieje filozofii współczesnej.
?Ulica jednokierunkowa? (1928), jedyny czysto literacki utwór Waltera Benjamina (1892?1940), ma postać ?montażu? z krótkich, oryginalnych, często enigmatycznych felietoników, sentencji i aforyzmów skupionych wokół życia nowoczesnej metropolii, zza którego prześwieca głębsze doświadczenie filozoficzne. Benjamina, zapoznanego za życia i przedwcześnie zmarłego, zalicza się dziś do najwybitniejszych pisarzy i intelektualistów XX wieku. Berlińczyk z asymilowanej zamożnej rodziny żydowskiej, w 1933 roku wyjechał do Francji, a zagrożony aresztowaniem podczas próby wydostania się z niej, popełnił w 1940 roku samobójstwo. Za życia ukazało się zaledwie kilka jego książek, a monumentalna, niedokończona księga ?Pasaże? ? dopiero w 1982 roku. Jego styl znany dziś głównie z ?Berlińskiego dzieciństwa na przełomie wieków? (za życia fragmenty w czasopismach, potem 1987, 2000) ukształtował się właśnie w ?Ulicy??, która stanowi intelektualne zwierciadło złotych lat dwudziestych, a fascynację nowoczesnością podbudowuje zapomnianym doświadczeniem kosmosu. To niewielkie objętościowo dzieło Benjamina należy do najsłynniejszych utworów niemieckiego pisarstwa w XX wieku.
Hans Hermann Hoppe, to jeden z najwybitniejszych współczesnych przedstawicieli libertarianizmu oraz Austriackiej Szkoły Ekonomicznej, a zarazem najwybitniejszy uczeń jednego z liderów ASE, Murraya N. Rothbarda. Ekonomia i etyka własności prywatnej, to druga już – po Demokracja, bóg który zawiódł – pozycja tego autora wydana przez Fijorr Publishing.
W Ekonomii i etyce…przeszedł samego siebie. Rozprawia się z socjaldemokracją, interwencjonizmem, państwem opiekuńczym i teoriami ekonomii dobrobytu, wykazując ich miałkość intelektualną, żeby nie powiedzieć utopię, a nawet fałsz. Prawie 450 stron intelektualnej rozkoszy!
Tom pierwszy serii wydawniczej Filozofia Rosyjska (red. L. Kiejzik, J. Uglik)
Seria książkowa Filozofia Rosyjska, pomyślana przy Instytucie Filozofii Uniwersytetu Zielonogórskiego, mieści w sobie prace badaczy polskich studiujących myśl rosyjską XIX i XX stulecia. Naukowcy, skupieni wokół internetowego serwisu www.filozofiarosyjska.uz.zgora.pl, upowszechniają omówienia klasycznych dzieł w postaci monografii, opracowań zbiorowych oraz translacji. Zasadniczy cel naszych poczynań sprowadza się do propagowania bogatych w treść idei, zrodzonych w umysłach wschodnich filozofów.
Zdaję sobie sprawę, że lektura nie nastraja optymistycznie, że książka jest rodzajem kroniki agonii, ale trudno - moim celem jest przede wszystkim przedstawienie sytuacji i kierunku jej ewolucji, ponieważ warunkiem podjęcia skutecznego remedium - o ile jest ono jeszcze w ogóle możliwe - jest trafna diagnoza. Być może z tego powodu książka wzbudzi sprzeciw, zwłaszcza wśród ludzi przekonanych, że wszystko powinno się zakończyć wesołym oberkiem...
Robert Graves (1895-1985) był poetą z przekonania, powieściopisarzem dla zarobku i badaczem tradycji z namiętności. "Biała Bogini" (1948, wydanie rozszerzone: 1961) powstała między dwoma najbardziej znanymi u nas dziełami tego angielskiego twórcy: powieścią "Ja, Klaudiusz" (1934) i "Mitami greckimi"(1955). Graves wysuwa kontrowersyjne hipotezy, które nadają jego dziełu wprost sensacyjny charakter. Czytelnik wraz z autorem tropi ślady domniemanej tytułowej bogini w obrzędach i mitach starożytnej Irlandii i Brytanii. Te kruchy tradycji zawierają, zdaniem Gravesa, przekaz o pradawnym powszechnym kulcie tego bóstwa: bogini o wielu imionach, swoistej prototypowej religii. "Biała Bogini" to dzisiaj dzieło "kultowe", które niezależnie od kontrowersyjnej tezy jest prawdziwą kopalnią wiedzy o mitologii różnych kultur i o historii religii.
Jest to książka o religii, a ściślej przeciw religii (chrześcijańskiej) i o (pocieszającej) możliwości samobójstwa. Hasło "Bóg umarł" jest dla Ciorana eufemizmem i w rzeczywistości oznacza: umarła religia, zwłaszcza chrześcijańska, choć zachodzi podejrzenie demiurgicznej manipulacji już u początku świata.
W O wierze Slavoj Zizek, znany w świecie słoweński filozof uprawiający krytykę kultury z pozycji psychoanalitycznych, podejmuje kwestię wiary, głównie chrześcijańskiej, w dzisiejszym świecie.
Zizek, choć zdeklarowany materialista (dialektyczny) i ateista walczący, podchodzi do sprawy wiary z całą powagą. Niejako w imię chrześcijaństwa odrzuca z jednej strony inwazję spirytualizmu New Age, a z drugiej schematyzm chrześcijańskiej teologii. W wierze atrakcyjna jest moc zmieniania (wewnętrznego) świata - nie w sensie samorealizacji, lecz nowego początku, możliwości rozpoczęcia od punktu zerowego. Jako naturalna skłonność ludzkiego umysłu wiara jest bardziej fundamentalna niż ateizm, o który trzeba dopiero walczyć. Jej akt przerywa etykę - jak akt seksualny rozmowę - i wprowadza inny porządek. Ten potencjał wiary Zizek analizuje z bardzo szerokiej, wprost ekstrawaganckiej perspektywy, włączając do niej cyberprzestrzeń, film i literaturę, Lenina, Żydów i buddyzm. Paradoksalność wszakże stanowi samo jądro wiary.
Wbrew powszechnym dziś tendencjom do kompromisu i rezygnacji, autorzy postanowili napisać książkę zaangażowaną, która nie byłaby utopią, lecz ich wkładem w walkę rozgrywającą się na progu nowego stulecia.
Odbudowa. Marks stworzył wielką utopię dwudziestego wieku. Choć doznała ona wielu porażek, Marksowskie wyzwanie pozostaje aktualne. Autorzy starają się je zrekonstruować i oprzeć na stabilniejszych podstawach. Proponowana przez nich gruntowna przebudowa teoretyczna korzysta jednocześnie z narzędzi filozofii i ekonomii, czerpie z historii i socjologii.
Nowy marksizm. Współczesne społeczeństwa są podporządkowane dwóm społecznym siłom ? jedna z nich wiąże się z własnością kapitału, druga z organizacyjnymi i kulturowymi kompetencjami specjalistów. Autorzy wzywają do zawiązania sojuszu klas podporządkowanych ze specjalistami i wyeliminowania siły związanej z własnością kapitału. Walka powinna toczyć się równolegle na dwóch frontach i doprowadzić do zniesienia wszystkich przywilejów.
Dla nowego świata. Neoliberalizm doprowadził do końca proces tworzenia się systemu państw narodowych uporządkowanego według hierarchii imperialistycznej. Stopniowo zaczyna się w nim jednak pojawiać nowa logika rodzącego się państwa światowego, w którym dochodzi do globalnej symbiozy walki klas, walki o równość narodów oraz równość płci.
Oto krótkie, lecz wyczerpujące wprowadzenie do ekologii, opisujące najważniejsze nurty ideowe ruchu od momentu powstania aż po dziś dzień, a także podsumowujące jego najważniejsze debaty, sukcesy i porażki.
Człowiek zwrócił się ku przyrodzie nie wbrew procesowi industrializacji, ale w jego efekcie. To niepohamowana konsumpcja sprawiła, że zaczęliśmy szukać sensu w naturze. Dlatego właśnie Anglia była liderem zarówno rewolucji przemysłowej, jak i ochrony środowiska, a USA stając się główną potęgą ekonomiczną i militarną świata, równocześnie stworzyły niezrównane parki narodowe.
Polityczne ruchy ekologiczne mają na swoim koncie godne podziwu osiągnięcia, do których należy zaliczyć: czystsze powietrze, ocalenie wielu zagrożonych gatunków zwierząt oraz unikalnych krajobrazów. Jednakże propagowane przez nie programy, których celem było zanegowanie zachodniego dobrobytu i poziomu życia, rzadko kiedy przynosiły zamierzone efekty, a wiele z nich należy zaliczyć do ostentacyjnych utopii.
Dzięki Ekologii czytelnik będzie mógł się zapoznać z całą gamą ruchów, których celem była ochrona przyrody i środowiska, ale też z mniej zorganizowanymi formami umiłowania natury (od wakacji nad morzem po ekoturystykę). Niemniej jednak wnioski, jakie autor wyciąga z analizy tych zjawisk, nie nastrajają optymistycznie: nadal dalecy jesteśmy od wypracowania takich relacji z naszą planetą, które nie groziłyby w dalekiej choćby perspektywie widmem totalnej zagłady.
Egipt, archeologia i rok 2012
„W poszukiwaniu Wielkiego Labiryntu“ – to kontynuacja wcześniejszej książki tego samego autora zatytułowanej „Przebudzenie Cheopsa – czyli jak uratować ludzi i Ziemię przed kataklizmem 2012 roku“.
Jest zapisem autentycznych wydarzeń, które w marcu 2008 roku doprowadziły do rozpoczęcia badań wykopaliskowych przy piramidzie mułowej w Hawarze w Egipcie. Ich celem było m.in. odnalezienie wejścia do Wielkiego Labiryntu, opisanego przez Herodota 450 lat p.n.e.
Zawiera opis badań archeologicznych w kościele na Ślęży, prowadzonych od sierpnia 2004 roku do listopada 2005 roku i nagle wstrzymanych w maju 2006 roku decyzją Diecezji Wrocławskiej.
Opisuje badania georadarowe na terenie Trzech Piramid w Gizie oraz działania zmierzające do zdyskredytowania zarówno w Egipcie, jak i w Polsce „Projektu Cheops“, którego celem jest dotarcie do grobowca Budowniczego Wielkiej Piramidy i włączenie ochrony dla ludzi oraz Ziemi przed możliwym kataklizmem w roku 2012.
Prezentowany materiał przedstawia opisy niekonwencjonalnych metod badawczych związanych z radiestezją, chanelingiem telepatycznym oraz hipnotyczną regresją wieku poprzez medium – Lucynę Łobos-Brown.
Cytuje fragmenty nigdzie nie publikowanych sesji chanelingu telepatycznego, dotyczących historii Egiptu, spraw śmierci oraz problemu samobójców.
Jest dowodem na to, że można połączyć ze sobą dwie tak przeciwstawne dziedziny życia jak nauka i ezoteryka.
Jest sygnałem, że jeśli rzeczywiście w roku 2012 zaistnieje zagrożenie dla ludzkości ze strony Słońca czy Planety X – to istnieje także realna ochrona. Włączenie jej – zależy od nas samych.
Książka łączy walory poradnika i podręcznika podstaw psychoterapii opartej na klasycznej filozofii greckiej. Refleksji nad sobą może służyć myśl Sokratesa, Arystotelesa, Demokryta, Epikura, Cycerona i innych starożytnych mędrców. W książce zostały zebrane różne filozoficzne drogi poszukiwania ?złotego środka?, odnoszące się do modelu człowieka i sposobów poznawania świata, ludzkiej logiki, błędnego myślenia, etyki, filozofii życia, światopoglądu czy metafizyki. Wywody autora ubarwiają pobudzające wyobraźnię aforyzmy łacińskie i greckie, których nie uczymy się już w szkołach, choć pokazują one uniwersalną, archetypową prawdę o nas i naszych codziennych dylematach. Książka jest swoistym przewodnikiem autoterapeutycznym, który może uzupełnić psychoterapię; może też zainspirować terapeutów do głębszej refleksji nad sobą i stosowanymi metodami psychoterapii.
"Filozofia jest bezużyteczna, jeśli nie leczy cierpienia duszy"
Epikur
(?) nieodparty jest urok tej holistycznej wizji rzeczywistości, która w całym swoim dynamicznym rozwoju wychodzi z Boga i ku Niemu zmierza. Dla zrozumienia tego procesu człowiekowi zostały dane dwie księgi: księga Pisma i księga Natury. Człowiek powinien jednak nauczyć się właściwego odczytywania i interpretacji tych tekstów, gdyż sens każdego z nich jest w zasadzie nieskończony. To zadanie nałożone na człowieka ma szczególny charakter, gdyż oba te teksty powstały dla człowieka i ze względu na niego. Człowiek jest bowiem zwornikiem stworzonego wszechświata, tak jak Chrystus-człowiek stanowi punkt centralny Pisma Świętego, o czym Eriugena będzie rozprawiał w następnych tomach swego dzieła.
Fragment Wstępu tłumaczki do Księgi trzeciej
Magiczna Obecność opisuje dalszą część przygód głównego bohatera - inżyniera górnictwa i studenta teozofii z Wniebowstąpionym Mistrzem Saint Germain, władającym mocami umożliwiającymi mu bezpośredni, natychmiastowy wpływ na matrycę rzeczywistości.
Główny bohater opisuje serię podróży po czasie i przestrzeni, jak i do Ustroni Wielkiego Białego Braterstwa rozmieszczonych w wielu miejscach na całym świecie.
Książka zawiera zarówno bardzo obszerne opisy rzeczywistości w jakiej żyją Mistrzowie, jak i wyjątkowe w swoim rodzaju nauki Saint Germaina oraz innych Mistrzów. Jest to druga z czterech ksiąg tematycznie związanych z Saint Germainem i jego przekazami dotyczącymi Uniwersalnych Zasad Życia, Wszechświata, Miłości, Mocy i Mądrości.
"Teizm klasyczny" - tak dość często określa się koncepcję natury Boga zbudowaną przez Ojców Kościoła, wzbogaconą przez mistrzów średniowiecza i żywo dyskutowaną w naszych czasach.
W "Teizmie klasycznym" Bóg nie stwarza świata po to, by udoskonalić siebie i osiągnąć wyższy stopień samoświadomości i wiedzy. "Teizm klasyczny" uważa także, że Bóg jest wieczny i choć sam nie podlega żadnym regułom upływu czasu, zdolny jest do sprawiania skutków w czasie.
Fragment Wprowadzenia do kwestii VII Mateusza Przanowskiego OP
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
