Kaszuby, podobnie jak Śląsk, są na tle pozornie monolitycznej tożsamościowo Polski regionem wyjątkowym. Przez lata traktowane z podejrzliwością - dla jednych zbyt polskie, dla drugich zbyt niemieckie. Rozpięte pomiędzy Wschodem a Zachodem, z własnym językiem, świadome swej odrębności, mocno zanurzone w historii, otoczone wspaniałą przyrodą.Tomasz Słomczyński opisuje lokalne historie zbierane podczas niezliczonych wędrówek. Ta kaszubska wanoga daje mu możliwość spojrzenia z bardzo bliska, a spotkania z miejscowymi i przyjezdnymi stają się punktem wyjścia do opowieści o złożonej tożsamości Kaszubów, ich burzliwej przeszłości i współczesnych problemach.Powtarzane tu przez kolejne pokolenia hasło "Ni ma Kaszeb bez Polonii, a bez Kaszebe Polsczi", raz brzmiące niczym pochwała jedności, to znów podkreślające odrębność, jest także zachętą, by wraz z autorem dowiedzieć się więcej o tym niezwykłym kawałku naszego kraju."Czy Kaszubi to w ogóle Polacy? A może farbowani Niemcy? Albo zupełnie odrębny szczep słowiański? A ten ich język?! Czy kaszubski to aby nie zepsuta polszczyzna? Słomczyński zabiera nas w podróż po "innych Kaszubach", mierzy się z trudnymi pytaniami, odwiedza miejscowych działaczy, świadków historii, ezoteryków i rybaków. Brawurowo dowodzi, że Kaszuby to nie tylko wakacyjny raj, w którym "tubylcy" wciągają tabakę, a kurczaka zjadają z ryżem w białym sosie, ale też skrwawione ziemie zamieszkiwane przez duchy, demony i głęboko schowane w szafach trupy. Kaszuby, kraina niezliczonych jezior, z których wiele kryje na dnie naprawdę mroczne historie. Słomczyński nurkuje głęboko, koniecznie sprawdźcie, co dla was wydobył na brzeg." Grzegorz Wysocki, "Gazeta Wyborcza"
Choć górzyste Bałkany nie sprzyjają wyprawom samochodem, nie powstrzymało to Marca Casalsa od długich podróży po Bośni i Hercegowinie. Ich rezultatem była przeprowadzka do tego kraju. Tutaj, na styku Wschodu i Zachodu, w etnicznym, narodowym i religijnym tyglu, przez wieki funkcjonowali obok siebie muzułmanie, katolicy, prawosławni i Żydzi. Kres temu światu położyła wojna, podczas której Sarajewo było najdłużej obleganą stolicą w nowożytnej historii Europy. By pokazać, jak Bośniacy radzą sobie z rzeczywistością, w której wciąż, po trzech dekadach, unoszą się wojenne widma, Casals oddał głos swym przyjaciołom i znajomym – zarówno z Federacji Bośni i Hercegowiny, jak i Republiki Serbskiej. Ich skomplikowane losy, przesiąknięte traumą, są jednak tylko częścią zebranych przez niego historii. Casals próbuje bowiem pokazać Bałkany Zachodnie poza stereotypem „wiecznego konfliktu”. Towarzysząc jego bohaterom, możemy poczuć fenomen Sarajewa. Dowiedzieć się, co zainspirowało Iva Andricia i Emira Kusturicę, sprawdzić, jak smakuje somun, i doświadczyć tej przedziwnej tęsknoty, która budzi się przy słuchaniu sevdalinek. „Każdy cudzoziemiec piszący książkę o kraju, w którym mieszka lub który odwiedził, odczuwa pokusę, by opowiedzieć o nim w pierwszej osobie, położyć nacisk na własne doświadczenia i przyprawić je zabawnymi anegdotami wynikającymi ze zderzenia kultur. Marc Casals zdecydował się na coś wręcz przeciwnego: opowiedzieć Bośnię poprzez jej mieszkańców.” „El País” „Autor świadomie usuwa się w cień, oddając głos innym. Te głosy, ukształtowane przez czas, nadają opowieści płynny rytm, jakby każdy z nich był jedną z tych pięknych rzek przecinających ten niewielki kraj, bez których nie dałoby się zrozumieć jego kultury i krajobrazu.” „Diario de Sevilla” „W tych wielowymiarowych opowieściach historia kraju jest obecna w takim samym stopniu jak historie osobiste, dzięki czemu zostaje ukazana wyjątkowość bośniackiego doświadczenia.” „Zero Grados” „Narracyjny talent autora sprawia, że te prawdziwe opowieści czyta się niczym literacką fikcję.” „Tarpán”
W niniejszej książce Feliks Koneczny - jeden z najwybitniejszych polskich historiozofów i twórca oryginalnej nauki o cywilizacjach - przedstawia syntetyczny wykład swojej koncepcji ładu w historii. Punktem wyjścia rozważań jest przekonanie, że dzieje ludzkości nie są chaotycznym zbiorem wydarzeń, lecz podlegają określonym prawidłowościom, które można odkrywać metodą naukową. Autor wyjaśnia podstawowe pojęcia swojej teorii, takie jak quincunx, cywilizacja rozumiana jako metoda ustroju życia zbiorowego, dualizm prawa czy personalizm, ukazując ich znaczenie dla rozwoju społeczeństw i państw. Podejmuje także polemikę z biologicznym pojmowaniem historii, teoriami nieuchronnego upadku cywilizacji oraz ideami opartymi na skrajnym egalitaryzmie i monizmie państwowym. O ład w historii to zwięzłe wprowadzenie do myśli Feliksa Konecznego.
[.] kto wie prawdę" o smutku poety,który już użył wszystkich słów, które miał.I wie, że innych już w nim nie ma.Jak żołnierz, który oddał ostatni strzałi nie ma już kuli, aby rozbić własny czerep. Piotr Rawicz wkłada kartkę w wałki maszyny do pisania. Zagląda do starych papierów, które przez wiele lat przepisuje. Kim był kiedyś? Kim jest teraz, tu, w Paryżu lat sześćdziesiątych? Jest pisarzem, autorem powieści Krew nieba, która zszokowała francuski świat literacki. Nikt do tej pory nie pisał w taki sposób o Zagładzie. Ta książka nie jest dokumentem historycznym stwierdza Rawicz i podważa kategorię świadectwa, bo interesuje go nie tyle prawda, ile język, który tej prawdy nie może wyrazić. Interesuje go niemoc słów, to miejsce, gdzie język rozszczelnia się, odsłaniając szczelinę, w którą można (trzeba?) wpaść, by dotknąć istoty literatury. Nie interesują go salony literackie ani poklask. Interesuje go tylko pisanie. Jest grafo-manem opętanym przez pismo. Musi pisać, siekać świat na drobniutkie elementy, musi kreślić, ryć w kartce papieru, musi zbierać ścinki języka, pozostałości po niewypowiadalnym. Bo pisać TRZEBA. A kiedy kończy pisanie, zaczyna przepisywać swoje stare notatki, by jeszcze raz słowami przytwierdzić się do podłoża, do życia. Jest Polakiem, naturalizowanym Francuzem, lwowskim Żydem. Jest emigrantem, niepożądanym w PRL korespondentem PAP-u i recenzentem Le Monde'a. Ocalałym z Zagłady. Mnogość i migotliwość tożsamości Piotra Rawicza stała się wyzwaniem biograficznym. Jak pisać o kimś, kto nieustannie zaciera ślady? Jak opowiedzieć o całym życiu kogoś, kto ucieka przed wszelką totalnością i dopowiedzeniem? Czy do się zapisać delikatną strukturę życioopowieści i jednocześnie zachować rumowisko słów? A wreszcie: czy po życiu cudzym życiem biograf/biografka nadal jest sobą?
Chrześcijanin czyta Greków to książka o literaturze Grecji starożytnej odczytanej z perspektywy chrześcijańskiej. Z jednej strony zawiera ona przypomnienie ciekawych i ważnych utworów antycznych, od Homera, Ezopa i dramatów aż po stoicyzm i ówczesne maksymy. Z drugiej pokazano zbieżność a czasem rozbieżność wielu myśli w nich zawartych z religijno-moralnym nastawieniem chrześcijaństwa, do którego pod pewnymi względami przygotowały. Oświetlono przy okazji spojrzenie dawnych Greków na wiele tematów, jak religia, los człowieka, miłość, aborcja, wolność, polityka.
Liber annotationum raptorum, predonum et ceterorum malefactorum, qui Hirsuta Hilla nova appellatur [Księga adnotacji o rabusiach, grabieżcach i innych złoczyńcach] była zabytkiem związanym ze sprawowaniem przez radę miejską Wrocławia wyższego sądownictwa karnego. Księga traktowała o wynikach śledztw, streszczając zeznania sprawców przestępstw i informując o wykonaniu kary śmierci, względnie ułaskawieniu i wygnaniu. Przechowywana w archiwum miejskim Wrocławia, zaginęła w 1945 r. Przedmiotem edycji jest rękopis sporządzony przez Samuela Beniamina Klosego w latach 17841787, złożony tak z dosłownych odpisów fragmentów księgi, jak i poczynionych z niej wyciągów i streszczeń własnymi słowami oświeceniowego badacza. Zgodzić się należy z wydawcą, że przekaz źródłowy jest bardzo atrakcyjny. Mamy tutaj do czynienia z czymś w rodzaju kroniki kryminalnej, a te zawsze cieszyły się dużym zainteresowaniem. [...] Omawiana edycja w istotny sposób wzbogaci średniowieczny korpus źródeł do dziejów miast i historii sądownictwa. Publikacja ta będzie w przyszłości bez wątpienia szeroko wykorzystywana przez pokolenia historyków (w tym historyków prawa, sztuki czy medycyny), archeologów, etnografów i językoznawców podejmujących różnorodną tematykę badawczą. z recenzji prof. dr. hab. Krzysztofa Kopińskiego
Opracowanie poświęcone broni, która w różnorodnych postaciach i pod różnymi nazwami towarzyszy ludzkości od przysłowiowego zarania dziejów. Nóż, początkowo wykonany z kamienia, z czasem z brązu, z żelaza, ze stali był zawsze podstawową bronią wszystkich wojowników, na wszystkich kontynentach, gdzie stanęła ludzka stopa. Autor opisuje noże bojowe, a właściwie ich odmianę, używaną kiedyś przez myśliwych, z czasem i obecnie przez wojsko, w połączeniu z bronią palną, a także samodzielnie. Ta broń zwie się bagnetem, który w okresie trzystu osiemdziesięciu lat służby wojskowej zmieniał radykalnie wygląd i budowę, pełnił i pełni funkcje bojowe, robocze, reprezentacyjne, edukacyjne odgrywając ważną rolę na polu bitwy, w koszarach, na postojach i w akcji, podczas wojny i pokoju.
ROZWAŻANIA O ŚMIERCINieustannie zgłębiaj śmierć - pisał do swojego przyjaciela Lucyliusza rzymski filozof stoicki Seneka. I sam stosował się do tej rady, powracając wielokrotnie do tematu śmierci w swoich naukach. Wierzył on bowiem, że życie jest jedynie podróżą ku śmierci i że każdego dnia należy się do niej przygotowywać. Refleksję nad śmiercią uznawał za nieodłączny element sztuki dobrego życia.W niniejszym tomie zebrane zostały teksty Seneki poświęcone śmierci i umieraniu, pochodzące między innymi z Listów moralnych do Lucyliusza, jednego z najważniejszych dzieł filozofa, Pocieszenia dla Marcji czy O opatrzności. Wybrane fragmenty zostały przetłumaczone na nowo i uzupełnione o oryginalne teksty w języku łacińskim.Jak umierać. Antyczny przewodnik po końcu życia to lektura dla wszystkich, którzy szukają mądrości pomagającej oswoić lęk przed śmiercią i lepiej zrozumieć sens życia.
Wyrusz w niezwykłą podróż przez 40 000 lat historii sztuki i odkryj ponad 300 fascynujących dzieł z całego świata!A to wszystko w wyjątkowym muzeum, które nie zna granic czasu ani przestrzeni. Młodzi miłośnicy sztuki znajdą w nim prehistoryczne malowidła naskalne, starożytne rzeźby, arcydzieła dawnych mistrzów i najważniejsze dzieła sztuki współczesnej. Każdy z prezentowanych eksponatów został dobrany tak, by opowiedzieć o przełomowych wydarzeniach historycznych, kulturowych i artystycznych oraz pokazać, że historia sztuki jest opowieścią o tysiącach lat wymiany pomysłów, inspiracji i kreatywności artystów z różnych miejsc i epok.Książkę zaprojektowano jak prawdziwe muzeum podzielone na galerie, sale i skrzydła. Czytelnicy mogą korzystać z rozkładanego planu i poznawać pasjonujące historie kryjące się za obrazami, rzeźbami, fotografiami, tkaninami czy innymi dziełami sztuki. Interaktywne odsyłacze pomagają dostrzec powiązania między epokami, kulturami i samymi twórcami, udowadniając, że ludzka wyobraźnia nie zna granic.Publikacja powstała we współpracy z międzynarodowym zespołem ekspertów i edukatorów odpowiedzialnych za światowy bestseller wydawnictwa Phaidon The Art Museum, który został entuzjastycznie przyjęty przez "The New York Times", "The Times", NPR, "Vogue".Wyjątkowe muzeum sztuki to bogato ilustrowana, przystępna i pełna inspirujących opowieści książka, która stanowi doskonałe wprowadzenie do historii sztuki dla dzieci w wieku 8-14 lat oraz wszystkich młodych odkrywców, którzy chcą nauczyć się patrzeć na świat oczami artystów. To także idealna pozycja dla nauczycieli, edukatorów i rodziców pasjonujących się sztuką.
Zajrzyj do pracowni Henriego Matisse'a i zainspiruj się jego największymi dziełami! Ta pięknie ilustrowana książka to idealny sposób na zapoznanie najmłodszych czytelników z twórczością niezwykłego artysty.Kiedy w zalanej promieniami słońca pracowni Henriego pojawia się uroczy królik Lapin, artysta próbuje go wygonić, obawiając się chaosu, jaki zwierzak mógłby spowodować. Ciekawski Lapin nie daje się jednak wyprosić i zagląda w różne zakamarki, wywołując szereg przedziwnych zdarzeń. Stare obrazy ożywają - tryskają kolorami i energią, co zachęca Henriego do twórczego sięgnięcia po wolność i wyobraźnię. Dodajmy, że psotnemu królikowi nie wystarcza samo oglądanie dzieł artystyMatisse i uciekający królik to wzruszająca opowieść, która przybliża dzieciom wyjątkową twórczość artysty, pokazując, że radość, kolor i ciekawość mogą zmienić sposób, w jaki postrzegamy świat.Książka jest przeznaczona dla dzieci w wieku od 4 do 8 lat.
Dołącz do Vincenta van Gogha w pełnej emocji pogoni za niesfornym psiakiem przez miejsca inspirowane najsłynniejszymi obrazami artysty. Ta pięknie ilustrowana książka to idealny sposób na zapoznanie najmłodszych czytelników ze wspaniałymi arcydziełami."Jak mam malować, skoro nie bywam w interesujących miejscach?" - zastanawia się Vincent van Gogh, nie mogąc znaleźć inspiracji do tworzenia nowych obrazów. Nagle podbiega do niego Słonko, psotny pies, i porywa pędzel artysty. Goniąc czworonożnego urwisa przez pole promiennie żółtych słoneczników, gwarną kafejkę, a nawet przez rzekę pod rozgwieżdżonym niebem, malarz zachwyca się pięknymi widokami. Wspólna przygoda Vincenta i psa kończy się beztroskim pluskiem. Artysta ma teraz mnóstwo nowych pomysłów - zamierza przedstawić na swoich obrazach barwny świat, który zobaczył dzięki niesfornemu czworonogowi.Wspaniałe ilustracje inspirowane najbardziej znanymi obrazami Vincenta van Gogha to wizualna uczta dla czytelników w każdym wieku, a także doskonały sposób na zapoznanie dzieci z twórczością artysty i rozwijanie ich kreatywności.Książka jest przeznaczona dla dzieci w wieku od 4 do 8 lat.
Czy matematyka i sztuka stoją na przeciwległych biegunach? Marcus du Sautoy udowadnia, że jest dokładnie odwrotnie! W książce Ukryte wzorce. Jak matematyka kształtuje kreatywność ceniony oksfordzki matematyk i popularyzator nauki pokazuje, że u podstaw największych arcydzieł malarstwa, architektury, muzyki i literatury leżą te same abstrakcyjne wzorce (blueprints), które rządzą wszechświatem: liczby pierwsze, symetria, fraktale czy ciąg Fibonacciego.Autor obala mit, że matematyka i sztuka to dwa przeciwstawne światy. W porywający i przystępny sposób tłumaczy, dlaczego struktury i ograniczenia matematyczne nie krępują artystów, lecz stanowią dla nich fundament i źródło niewyczerpanej inspiracji. Analizuje dziewięć matematycznych "wzorców" (m.in. symetrię, liczby pierwsze, ciąg Fibonacciego, fraktale, losowość i geometrię hiperboliczną) i pokazuje, jak twórcy tacy jak Giotto, Le Corbusier, Bach, Radiohead czy Raymond Queneau wykorzystują matematyczne struktury w swoich dziełach.Ta książka to fascynujący pomost nad rzekomą przepaścią dzielącą nauki ścisłe od humanistycznych. Pozwala zobaczyć, jak emocje kierują procesem dowodzenia matematycznego i dlaczego artyści - często nieświadomie - stają się ukrytymi matematykami.To obowiązkowa lektura dla miłośników nauki, sztuki, muzyki i matematyki oraz każdego, kto chce spojrzeć na otaczający nas świat z zupełnie nowej, zachwycającej perspektywy.
Amedeo Modigliani (1884–1920) – anioł o smutnym obliczu, malarz smukłych portretów i najbardziej zmysłowych aktów w dziejach sztuki. Romantyczny i przeklęty, żył w Paryżu wśród cyganerii Montmartre’u i Montparnasse’u, uzależniony od alkoholu i haszyszu. Zmarł w wieku trzydziestu pięciu lat, a dwa dni później jego partnerka – Jeanne Hébuterne – odebrała sobie życie.Malował szybko i z pasją, łącząc klasykę z awangardą – inspiracje sztuką afrykańską i egipską splatał z renesansową wizją człowieka. W epoce kubizmu, futuryzmu i deformacji pozostał wierny statycznej formie i ludzkiemu wizerunkowi, nierozpraszany tym, co działo się wokół. Ta niezależność, dzięki której jego prace nigdy nie wydają się przestarzałe, stanowi o jego wielkości.Niedoceniany za życia, dziś należy do najbardziej znanych i inspirujących malarzy wszech czasów.Sławomir Cendrowski jest doktorem nauk humanistycznych, specjalistą w zakresie historii sztuki i kultury, wykładowcą uniwersyteckim, redaktorem monografii i katalogów wystaw muzealnych. Zajmuje się także sztuką regionalną. Autor opublikował wiele artykułów z malarstwa nowożytnego oraz mecenatu artystycznego. Jest też autorem albumów popularnonaukowych z dziedziny malarstwa.
Niedoceniany za życia, dziś wciąż nie zajmuje należnego mu miejsca w panteonie mistrzów Odrodzenia. A przecież ten syn węgierskiego emigranta dorównał największym mistrzom Odrodzenia, a w niejednej dziedzinie ich przewyższył. Sam Rafael wieszał jego rysunki na ścianie swojej pracowni.Albrecht Dürer parał się wszystkim naraz – rysunkiem i malarstwem, grafiką i teorią sztuki – i w każdej z tych dziedzin sięgnął wyżyn. Jako pierwszy wprowadził do niemieckiego malarstwa nagość i sceny mitologiczne, zgłębiał tajniki anatomii i proporcji, a w niewielkich akwarelach – pejzażach, roślinach, zwierzętach – okazał się badaczem równie dociekliwym i niestrudzonym jak sam Leonardo.A wszystko to zdobył sam, pokonując przeszkody, o jakich jego włoscy koledzy nawet nie słyszeli. Zerwał z rodzinną tradycją rzemiosła i uparł się dowieść, że prawdziwy artysta jest podobny Stwórcy.Luba Ristujczina – historyczka sztuki, autorka licznych publikacji prezentujących malarstwo polskie i światowe. Miłośniczka wiedeńskiej secesji, twórczości Egona Schielego, literatury i kultury Bałkanów, pięknych książek, muzyki, zwłaszcza dawnej, oraz filmu. Mieszka w Bielsku-Białej.
Każde państwo potrzebuje symboli wokół nich skupiają się wspólne wartości, tradycje i idee, w imię których jego obywatele są gotowi na najwyższe poświęcenia. Insygnia władzy, obok flagi, herbu i hymnu, ucieleśniają autorytet państwa i suwerenność narodu. Atlas insygniów władzy w Rzeczypospolitej prowadzi przez burzliwe dzieje tych przedmiotów od koronacji Bolesława Chrobrego aż do początków III Rzeczpospolitej. Czytelnik pozna historię korony, berła i jabłka królewskiego, ale też mniej znanych atrybutów władzy włóczni, mieczy, pierścieni i szat koronacyjnych oraz przebieg samej ceremonii koronacyjnej, łączącej sacrum z profanum. Książka opisuje również insygnia prezydenckie, które zastąpiły monarchiczne po nastaniu republiki. To opowieść o wzlotach, upadkach i odrodzeniach a przede wszystkim o tym, jak przedmioty potrafią nieść w sobie istotę państwa i narodu.
Motywacje wojen bywały różne wolność, niepodległość, religia, znaczenie polityczne. Walczono o terytoria i bogactwa. Czasem walki wybuchały z powodów błahych utraconego honoru, a nawet doznanego afrontu. Zdarzały się wówczas czyny, które dziś nazwalibyśmy zbrodniami, lecz dopiero ubiegłe stulecie postawiło ludzkość przed konsekwencjami wojny jako niekontrolowanej, nieposkromionej i bezrozumnej agresji, która stała się jedynym językiem dyplomacji, wzmocnionym chorymi ideologiami oraz metodami zabijania i rodzajami broni niosącymi zagładę na skalę, jakiej nikt wcześniej sobie nie wyobrażał. Wszystko to służyło już nie temu, by walcząc z przeciwnikiem osiągnąć cel, lecz by tego przeciwnika zniszczyć. A wymyślił to człowiek nie tak dawny, jak mogłoby się wydawać bliski czasom, w których żyjemy. W niniejszej książce Autor nie chce afirmować przemocy. Pragnie pokazać dzieje polskiego oręża, gdy walka miała cel, gdy nie była przemocą dla samej przemocy, a jednym z języków dyplomacji i służyła osiągnięciu założonego celu.
Najsłynniejszych dzieł sztuki nie da się sprzedać w lombardzie, wystawić na aukcji ani powiesić bezpiecznie w salonie. Łatwo je ukraść. Znacznie trudniej na nich zarobić.Dlatego historia sztuki pełna jest absurdów, tragedii i niewyjaśnionych zagadek. Puste ramy, które zostały po największej kradzieży w historii amerykańskich muzeów. Maki Van Gogha skradzione dwukrotnie z tego samego miejsca. Obraz, który zatonął razem z Titanikiem. Spalone Nenufary Moneta, zaginiona Bursztynowa Komnata, rozpadająca się od dnia powstania Ostatnia Wieczerza, dzieła Klimta zamienione w popiół podczas wojny.Czasem ta historia skręca w stronę czarnej komedii: Banksy niszczy własny obraz dokładnie w chwili jego sprzedaży za fortunę, a starsza Hiszpanka, próbując ratować fresk Chrystusa, tworzy jeden z najsłynniejszych memów internetu.Najdziwniejsze jest jednak to, że wiele z tych dzieł nie istnieje już od lat znamy je tylko z fotografii i relacji świadków. A mimo to wciąż żyją w naszej wyobraźni mocniej niż obrazy bezpiecznie wisiące za muzealną szybą. Bo tajemnica fascynuje bardziej niż sama sztuka. Wystarczy dodać skandal i sensację, a historia sztuki przestaje być cicha i dostojna. Zaczyna przypominać thriller.
Renoir malował świat piękniejszym, niż był naprawdę. Na jego płótnach służące zamieniają się w Afrodyty, a zmęczone życiem dziewczyny z Montmartre'u śmieją się, tańczą i wygrzewają w letnim słońcu. Różnice klasowe znikają, bieda przestaje być widoczna – pozostaje młodość, ciepło skóry i blask światła na liściach.A przecież sam malarz przez długie lata walczył o przetrwanie. Najbiedniejszy spośród impresjonistów, często nie miał na farby ani czynsz. Buntował się przeciwko skostniałej akademii, współtworzył pierwszą wystawę impresjonistów, by ostatecznie odnaleźć własną drogę i sławę portrecisty elit.Historia człowieka, który mimo biedy, odrzucenia i wyniszczającej choroby do końca szukał w świecie wyłącznie piękna. Gdy reumatyzm odebrał mu władzę w dłoniach, przywiązywano mu pędzel bandażami. Malował dalej – codziennie, z uporem maniaka.Agnieszka Kijas – krytyczka sztuki, pisarka i dziennikarka. W podcaście Dawno temu w sztuce opowiada o malarstwie tak, jak lubi najbardziej: prosto, z sercem i bez nadęcia. Jest autorką książek o wielkich malarzach i popularyzatorką sztuki, którą przybliża zarówno podczas spotkań na żywo, jak i w przestrzeni online.
Twórczość zmarłego pięć wieków temu brabanckiego mistrza od stuleci fascynuje krytyków i wielbicieli sztuki, inspiruje kolejne generacje twórców: malarzy, poetów, filmowców, a także filozofów i psychologów. W pełnej pasji opowieści autorka prezentuje artystę oraz jego dzieło na naszkicowanym z rozmachem tle przełomu średniowiecza i renesansu. Analizując słynne obrazy, prowadzi czytelnika przez gąszcz znaczeń, symboli, wizji i sennych koszmarów budujących potęgę wyobraźni Hieronima Boscha.Luba Ristujczina – historyczka sztuki, autorka licznych publikacji prezentujących malarstwo polskie i światowe. Miłośniczka wiedeńskiej secesji, twórczości Egona Schielego, literatury i kultury Bałkanów, pięknych książek, muzyki, zwłaszcza dawnej, oraz filmu. Mieszka w Bielsku-Białej.
To wtedy zaczęło się nasze dzisiaj.W latach dziewięćdziesiątych wszystko działo się naraz. Jedni zakładali firmy, budowali samorządy, tworzyli media, odkrywali giełdę, reklamy, Zachód i własną sprawczość. Inni tracili pracę, bezpieczeństwo, zakłady, które przez dekady były całym ich światem. Na bazarach rodził się kapitalizm, w muzyce królowało disco-polo, na wsi znikały konie, a w popegeerowskich osadach ludzie uczyli się, że odtąd każdy musi radzić sobie sam.Prawie Zachód to porywająca opowieść o długich latach dziewięćdziesiątych - epoce wolności, lęku, chaosu, ambicji i wielkiej improwizacji. Michał Przeperski oddaje głos tym, którzy transformację projektowali, obserwowali, napędzali albo po prostu próbowali ją przetrwać. To reportaż o wielkiej, bezkrwawej rewolucji codzienności. O świecie, w którym jedni po raz pierwszy poczuli sprawczość, a inni stracili poczucie bezpieczeństwa. O Polsce prowizorycznej, ambitnej, brutalnej, kolorowej i szarej zarazem. O awansie i upokorzeniu, energii i zmęczeniu, wolności i samotności. O czasie, który wciąż decyduje o tym, kim jesteśmy.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?