Kosmos, uważany jeszcze niedawno za niezmienną przestrzeń wypełnioną zwykłą materią, jest obecnie Wszechświatem ukształtowanym przez ciemną materię i rozszerzającym się z coraz większą prędkością za sprawą ciemnej energii. Priyamvada Natarajan, nasza przewodniczka po tych ideach, jest naukowcem aktywnie uczestniczącym w przełomowych badaniach, jako astrofizyk tworząc mapy niewidzialnej materii we Wszechświecie. W swojej książce nie tylko wyjaśnia podstawy naukowe tych ważnych pojęć, ale pomaga nam również zrozumieć, jak przebiega proces tworzenia i weryfikacji przełomowych teorii naukowych.
Powstawanie i rozrost czarnych dziur, halo ciemnej materii, coraz szybsza ekspansja Wszechświata, echo Wielkiego Wybuchu, odkrywanie planet pozasłonecznych i możliwość istnienia innych wszechświatów – to tylko niektóre z zagadkowych zagadnień kosmologicznych rozważanych przez naukowców na początku XXI wieku.
Podczas tej podróży przez kosmos Priyamvada Natarajan zabiera nas na wyprawę śladem odkryć, które doprowadziły nas do obecnego rozumienia Wszechświata. Zręcznie prowadzi nas przez stulecia rozwoju nauki i pokazuje ciekawość, sceptycyzm i wytrwałość, dzięki którym udało się nam dokonać takiego postępu. Przede wszystkim jednak w swojej książce Natarajan doskonale uchwyciła ową nieodpartą potrzebę odkrywania, która cechuje ludzkość od zarania dziejów.
Brian Greene, autor książek "Ukryta rzeczywistość" i "Piękno Wszechświata"
Priyamvada Natarajan jest profesorem astronomii i fizyki na Uniwersytecie Yale, zajmuje stanowisko profesora w katedrze im. Sophie i Tychona Brahe w Centrum Kosmologii Ciemnej Materii i Ciemnej Energii w Instytucie Nielsa Bohra w Kopenhadze, ma również honorowy tytuł profesora Uniwersytetu w Delhi w Indiach. Dzięki prowadzonym badaniom i wkładowi, jaki wniosła w poznanie ciemnej materii, ciemnej energii i czarnych dziur, zdobyła wiele nagród i wyróżnień.
Czytając tę książkę poczujesz puls miasta tętniącego życiem, krzykiem, muzyką, kłótnią, a często milczącego chorobą i śmiercią. Miasta otaczano murami, które czasem dzieliły i wykluczały, ale równie często łączyły mieszkających w nich ludzi dając poczucie wspólnoty. Jesteś ciekaw co średniowieczni mieszczanie jedli, pili? Jak się bawili, chorowali i umierali? Jak walczyli i kochali? Tak książka jest właśnie dla Ciebie.
Z tej książki dowiesz się również o wielu, dawno już nie istniejących zawodach wykonywanych z wielką pasją przez mistrzów cechów. A po opowieściach o rajcach miejskich zrozumiesz, że władza deprawowała już w wiekach średnich. A ponieważ w miastach trwała wymiana towarów, to jej skutkiem było mieszanie się kultur, religii, obyczajów. W miejskiej wspólnocie powstawały nowe idee, ścierały się koncepcje i poglądy, tworzył się nowy świat.
Choć od emisji audycji Katechizm poręczny w Radiu Józef minęło już kilkanaście lat, poruszane w niej tematy są ciągle aktualne. Te „lekcje katechizmu na przykładach z życia”, „głośne odpowiedzi na ciche pytania”, jak mówiono o programie, nie mają określonego terminu ważności; nie starzeją się, bo dotyczą spraw ponadczasowych.
Niniejszy tom został opracowany na podstawie wybranych odcinków z lat 2002-2003, a kolejne zarejestrowane materiały oczekują na wybór i publikację.
Odważny wywiad z braćmi Karnowskimi – znanymi dziennikarzami i publicystami – o ich korzeniach, życiowych wyborach i wartościach oraz burzliwych kulisach polityki w Polsce w latach 2010-2015. W swojej publicystyce dokonują wnikliwej analizy wydarzeń w naszym kraju na przestrzeni ostatnich kilku lat – począwszy od płaszczyzny politycznej, poprzez gospodarczą, na udziale mediów w polityce skończywszy. W latach 2010-2015 komentowali na bieżąco przemiany na polskiej arenie politycznej, które zaowocowały podwójnym zwycięstwem obozu patriotycznego w wyborach prezydenckich i parlamentarnych. Znakomicie wyłapali decydujący moment przesilenia jako zapowiedź nadchodzących zmian. W swojej publicystyce wiele uwagi poświęcili też mediom, wykorzystywanym jako narzędzia w walce politycznej oraz zmianom, jakie na przestrzeni lat nieustannie dokonują się w mediach publicznych.
Autorzy, łącząc odpowiedzialność i umiar w politycznym działaniu są twórcami jednego z najważniejszych środowisk medialnych w Polsce. Równocześnie w sferze wartości starają się zawsze pozostać wierni zasadom zawartym w dewizie Bóg – Honor – Ojczyzna. Najważniejszą cechą ich publicystyki jest pasja, z jaką podejmują tematy często trudne i delikatne. Pasja, do której zdolni są wyłącznie ludzie „Polską przejęci”. I właśnie dzięki temu lektura ich twórczości tak wciąga i fascynuje.
Idź i zrób!
Nie znajdziesz tu gładkich słów i okrągłych zdań, które niczego w tobie nie zmienią. Siostra Małgorzata Chmielewska wprost i bez patosu mówi o miłosierdziu w praktyce i prawdziwym życiu chrześcijańskim:
› pieniądze, które trzymasz na koncie, nie należą tylko do ciebie, więc podziel się nimi
› jeśli na serio szukasz Boga, zadbaj o Jego ludzi, niezależnie od tego, kim są i jak wyglądają
› zamiast jeździć z rekolekcji na rekolekcje, zrób coś pożytecznego
Prosta modlitwa, szczery post i hojna jałmużna. A nad nimi miłość. Tyle wystarczy.
Myślisz, że to trudne i nie wiesz, jak zacząć? Przeczytaj tę książkę. A potem odłóż ją i chodź:
#róbmydobro
Mało jest w Polsce osób, które wzbudzają tak skrajne opinie. Ona jednak wydaje się tym zupełnie nie przejmować. Taki ma charakter, podobno niełatwy.
Ponad 60 lat temu jako młoda kobieta, była więźniarka obozu w Ravensbrück, podeszła do konfesjonału Karola Wojtyły w bazylice Mariackiej w Krakowie. Szybko zostali przyjaciółmi. Połączyła ich niezwykła duchowa i intelektualna więź. Wielu twierdzi, że Wanda Półtawska stała się z czasem jedną z najbardziej wpływowych osób w otoczeniu Jana Pawła II – miała współtworzyć encykliki, inspirować papieską teologię ciała i wpływać na personalne roszady w polskim Kościele.
Prawdziwe oblicze Wandy Półtawskiej. Pierwsza pełna biografia.
Ukazana w książce historia życia Wandy Półtawskiej to hymn na cześć bohaterskich dziewcząt z Lublina i tylu niezwykłych polskich kobiet. Należała ona do tych dziewcząt w przedwojennej i wojennej Polsce, które „musiały być bohaterkami”. Dalsze karty jej pięknego, ofiarnego życia pokazały, że potrafiła być wierna swoim ideałom także w okresie powojennym.
Abp Józef Michalik, były Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski
Jest jedną z najbardziej fascynujących kobiet w najnowszej historii Polski. Twarda, bezkompromisowa, waleczna. Ocalała z piekła Ravensbrück, a misją swojego życia uczyniła walkę o człowieka, który jeszcze się nie narodził. Walczyła również o wielu innych – jak o pewnego studenta z Krakowa, który dziś jest uznanym profesorem... Czekałam na tę książkę.
Brygida Grysiak, dziennikarka TVN24, autorka książek
Tomasz Krzyżak – dziennikarz i publicysta zajmujący się historią Kościoła w Polsce. W Wydawnictwie WAM opublikował Nie mam nic do stracenia, biografię abpa Józefa Michalika.
Długo wyczekiwany portret dwóch wybitnych dziennikarek.Dwie wyjątkowe kobiety, dwie silne osobowości, dwie wybitne dziennikarki. Odważne, bezkompromisowe, piekielnie pracowite. Teresa Torańska bardziej empatyczna ostra, ale nieprzekraczająca norm; Oriana Fallaci bez skrupułów, w ocenie innych niemająca hamulców. Czasem mijały się na reporterskim szlaku, ale nigdy się nie spotkały.Rozmawiały z reżyserami i aktorami historii, starały się ich zrozumieć, by pomóc swoim czytelnikom w lepszym pojmowaniu zjawisk i wydarzeń. Mimo to nie udało im się nas zmienić nie wpływają na nas ani wstrząsające reportaże, ani wybitne powieści, choć stanowią aż nadto wyraziste memento. Zapominamy, że wolność nigdy nie jest dana raz na zawsze i że pobłażliwość wobec nienawiści również tej ukrywającej się w języku prędzej czy później prowadzi do katastrofy.Remigiusz Grzela przejechał tysiące kilometrów śladami Fallaci i Torańskiej, rozmawiał z ich najbliższymi przyjaciółmi, dotarł do nieznanych dokumentów. W ten sposób powstał brawurowy i głęboki portret dwóch wielkich dziennikarek i epoki, w której żyły i którą próbowały opisać.Jedna urodziła się we Florencji, druga w Wołkowysku. Ta z Florencji zaczęła pracę w zawodzie od podróży dookoła świata, ta z Wołkowyska od podróży do kujawskiego PGR-u.Świat dzielił się na Zachód i Wschód. Obie z uwagą przyglądały się swojej części świata. I obie zadały sobie banalne przecież pytanie: Skąd bierze się zło? Z ideologii? Z religii? Może z człowieka?Remigiusz Grzela napisał o nich ważną i mądrą książkę. Nie paraliżował go strach przed nieuchronnym porównaniem. I słusznie. Jest godnym partnerem dla obu: dla Oriany Fallaci i dla Teresy Torańskiej.Hanna KrallRemigiusz Grzela urodzony w Starogardzie Gdańskim dziennikarz, pisarz, dramaturg. Autor zbiorów rozmów ""Rozum spokorniał"", ""Hotel Europa"", ""Wolne"", ""Obecność"", wywiadów-rzek ""Marian Kociniak. Spełniony"", ""Było, więc minęło. Joanna Penson dziewczyna z Ravensbrck, kobieta Solidarności, lekarka Wałęsy"", ""To, co najważniejsze. Irena Jun i Stanisław Brudny"", ""Krafftówna w krainie czarów"", książek reporterskich ""Bagaże Franza K., czyli Podróż, której nigdy nie było"" i ""Wybór Ireny"" (o łączniczce ŻOB-u Irenie Gelblum, która stała się włoską poetką Ireną Conti), a także powieści ""Bądź moim Bogiem"" i ""Złodzieje koni"".
Specjalnie dla dzieci, napisane wierszem tajemnice różańcowe w pięknym, kolorowym wydaniu. Książeczka zawiera pouczające wiersze z morałem, łatwe i zrozumiałe dla najmłodszych Czytelników.
Krzysztof Pomian, po wydaniu książki Autobiografia na cztery ręce, w 1994 roku powiedział, że Redaktor „ma głębokie poczucie niespełnienia planów, programów, projektów. Koniec końców »Kultura« nie obaliła ustroju komunistycznego. Krążyła, czytano ją. Ale czy naprawdę oddziaływała? Jako historycy wiemy, jak trudno ustalić, co to znaczy – naprawdę oddziaływać. Jerzy Giedroyc zadaje sobie te pytania. Po dziś dzień”.
Jerzy Giedroyc zmarł 14 września 2000 roku; „Kultura” przestała się ukazywać. W 2017 roku mija znacząca rocznica 70-lecia pisma. Wątpliwości Redaktora są nadal aktualne. „Kultura”, mitologizowana już za życia Giedroycia, docierała do Polski i oddziaływała raczej na wąski krąg odbiorców. Była elitarna, jak treści w niej zawarte. Na łamach „Kultury” wysoko równoważyły się literatura i myśl polityczna. Wielu badaczy uznaje pierwszeństwo „Kultury” w świecie emigracji po 1945 roku dzięki spójnym koncepcjom politycznym i tzw. linii krajowej (miesięcznik stał się trybuną opozycji demokratycznej).
Współcześnie politycy i publicyści reprezentujący różne poglądy chętnie cytują „Kulturę”, dostrzegając potencjał myśli politycznej. Fenomen Jerzego Giedroycia i „Kultury” trwa, a problem recepcji wymaga analizy w kontekście historycznym, politycznym i medialnym.
Tom 2 wydawnictwa dotyczy krainy znanej na przestrzeni wieków głównie jako Księstwo Pruskie, Prusy Brandenburskie, Królestwo w Prusach, Prusy Wschodnie, a po II wojnie światowej jako Warmia i Mazury (część polska), Obwód Kaliningradzki (część radziecka, obecnie rosyjska) oraz należący do Republiki Litewskiej okręg Kłajpedy. Kraina ta charakteryzowała się tym, że wyznanie luterańskie od 1525 roku do końca II wojny światowej stanowiło w niej religię dominującą. Celem redaktorów i autorów prezentowanego tomu było ukazanie szerokiej panoramy wschodniopruskiego luteranizmu, zarówno od strony chronologicznej, jak i tematycznej. Dlatego oprócz przedstawienia uporządkowanych pod względem czasowym losów Kościoła, wiernych i duchownych, oraz przybliżenia uwarunkowań, w jakich żyli i działali (Janusz Małłek – okres do 1817 roku, Grzegorz Jasiński – okres 1817–2017, Ilia Dementiew – Obwód Kaliningradzki 1945–2017, Inga Puidokiene – okręg Kłajpedy 1918–2017), omówiono także ważniejsze prądy religijne w protestantyzmie (Marcin Hintz, Jerzy Sojka), wreszcie architekturę i sztukę kościelną (Piotr Birecki, Jan Salm). Autorzy i redaktorzy tomu wyrażają nadzieję, że prezentowana praca będzie z jednej strony podsumowaniem dotychczasowych ustaleń, z drugiej dostarczy nowych wiadomości, wzbogaci naszą wiedzę na temat luteranizmu na północno-wschodnich terenach Polski i szerzej – dawnych Prus Wschodnich, ukaże wielowymiarowy wkład luteranów zarówno w historię Polski, jak i krajów sąsiedzkich, a jednocześnie stanie się elementem upamiętnienia doniosłego jubileuszu 500-lecia Reformacji.
Piotr Próchniak – doktor psychologii. Jego zainteresowania naukowe dotyczą aktywności jednostki w bliskim kontakcie ze środowiskiem przyrodniczym. Autor dziewięciu monografii oraz kilkudziesięciu artykułów naukowych opublikowanych zarówno w naszym kraju, jak i w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie oraz Europie Zachodniej. W ramach projektu dotyczącego postaw ludzi wobec środowiska przyrodniczego prowadzi badania we współpracy z Arctic University (Norwegia). Jest członkiem Adventure Tourism Research Association.
Praca stanowi efekt ciekawej propozycji w dziedzinie dosyć zaniedbywanej przez psychologów, ale ważnej dla funkcjonowania człowieka. W warstwie teoretycznej autor pokazuje złożoną problematykę reagowania człowieka na poszczególne elementy warunków pogodowych w różnego typu sytuacjach. W części empirycznej przedstawia zaś wyniki wnikliwie przeprowadzonych nowatorskich badań własnych, które stanowią istotny wkład w mało penetrowaną część psychologii środowiskowej zajmującej się relacją człowiek–natura.
dr hab. Katarzyna Popiołek, prof. SWPS
Monografia […] wnosi nowe elementy w obecny zasób wiedzy związanej z wpływem pogody na szeroko rozumianą kwestię funkcjonowania człowieka.
dr hab. Józef Binnebesel, prof. UMK
Monografia ukazująca całokształt problematyki badawczej związanej z semiotyką ludzkiego oblicza. Autor poszukuje interdyscyplinarnej wykładni, uwzględniającej zarówno rozległą perspektywę historyczną, jak i bogactwo współczesnych kontekstów psychospołecznych i socjokulturowych poruszanego tematu. Konsekwentnie dąży do tego, by nie upraszczać problemowej złożoności problematyki twarzy jako medium znaczenia. W książce mamy do czynienia z refleksją o charakterze systemowym, z istoty swej interdyscyplinarną, usytuowaną na pograniczu: semiotyki, nauki o komunikacji, filmoznawstwa, antropologii kultury, psychologii społecznej, kognitywistyki i nauki o mediach. Podstawę metodologiczną prezentowanych w pracy rozważań stanowi semiotyka kultury.
Zakonnice odchodzą po cichu – reportażowy bestseller, który kupiło 50 000 czytelników! – wraca w wydaniu specjalnym wzbogaconym o rozdział „Echa” oraz znakomite fotografie.
Marta Abramowicz, nominowana do nagrody Okulary Równości 2017 – „za oddanie głosu tym, które milczały przez wieki” – napisała nową część „Echa” o tym, co się wydarzyło po wydaniu książki.
Kto uznał książkę za dzieło szatana, potępił i skazał na milczenie? Kto zobaczył w niej inspirację Ducha Świętego i co z tego wynikło dla byłych sióstr? Co myślą o niej przełożone zgromadzeń zakonnych?
O tym wszystkim przeczytacie w „Echach”, „ostatnim rozdziale”, który wnosi zupełnie nowe treści. Napisane w czystym stylu, bez zbędnego patosu, prowadzą prosto do istoty rzeczy. Autorka zachęca, żeby fakty, niczym puzzle, każdy z nas złożył w całość, aby odkryć, co jest dobrem, a co złem.
Wydanie specjalne to książka Zakonnice odchodzą po cichu wraz z nową częścią „Echa”. Czytelnicy, którzy już przeczytali książkę, nie będą zawiedzeni. Ten swoisty suplement, „ostatni rozdział” zmienia odbiór książki i tworzy nową rzeczywistość. Czytelnicy, którzy pierwszy raz sięgną po tę książkę, będą mogli prześledzić historię od początku. A zaczyna się ona tak…
Habit już uszyty. Za dwa miesiące siostra Joanna uroczyście otrzyma go z rąk Mistrzyni. Ale teraz jest noc i siostra Joanna myśli tylko o tym, czy wszyscy zasnęli. Jest po komplecie, światła zgaszone. Nie wolno opuścić łóżka, nie wolno się odezwać. Siostra Joanna łamie reguły zakonne i wymyka się z pokoju. Przebiega pod ścianą, po schodach w górę, do biblioteki. Drzwi skrzypią. Trzeba uważać. Między regałami czeka już siostra Magdalena...
Byłe zakonnice nikomu nie opowiadają o swoim życiu. Nie występują w telewizji. Powiedzieć złe słowo na zakon, to stanąć samotnie przeciw Kościołowi. Nie mówią znajomym ani rodzinie, bo ludzie nic nie rozumieją. Dla ludzi świat jest prosty: odeszła, bo na pewno w jakimś księdzu się zakochała. W ciążę z biskupem zaszła.
Byłe zakonnice nie mogą uwierzyć: O czym oni mówią? Jaki biskup? W zakonie walczy się o przetrwanie. Jaki ksiądz? Tam szuka się sensu, który dawno został zgubiony. Jak wytłumaczyć, że chodzi o coś zupełnie innego?
W reportażu Marty Abramowicz znajdziecie odpowiedzi.
Byłe zakonnice nie mogą uwierzyć: O czym oni mówią? Jaki biskup? W zakonie walczy się o przetrwanie. Jaki ksiądz? Tam szuka się sensu, który dawno został zgubiony. Jak wytłumaczyć, że chodzi o coś zupełnie innego?
W reportażu Marty Abramowicz znajdziecie odpowiedzi.
JEDEN Z NAJBARDZIEJ ZNANYCH W POLSCE REKOLEKCJONISTÓW W SZCZEREJ ROZMOWIE O WIELKIEJ MOCY BOGA!
KSIĄDZ PIOTR GLAS od wielu lat ewangelizuje, prowadzi modlitwę o uzdrowienie i wyjaśnia niebezpieczeństwo duchowych uwikłań. Posługuje w Wielkiej Brytanii, a do Polski przyjeżdża regularnie, by głosić słowo Boże i nieść duchowe wsparcie wszystkim zagubionym. 15 października 2016 roku na Błoniach jasnogórskich w czasie WIELKIEJ POKUTY w obecności ponad 200 tysięcy wiernych odmówił modlitwę o uwolnienie Polski spod mocy ciemności.
W rozmowie z TOMASZEM P. TERLIKOWSKIM ks. Piotr Glas opowiada o swoim życiu, kryzysie duchowym, drodze do Boga oraz posłudze kaznodziei i egzorcysty. Przypomina, że Jezus nas kocha i chce naszego dobra, niestety często sami zamykamy przed Nim drzwi. Ta książka to nie tylko przewodnik po życiu duchowym, lecz przede wszystkim piękne świadectwo nawróconego kapłana, który całkowicie zawierzył swoje życie Jezusowi i Maryi.
Opowieść człowieka, który z urzędnika duchowego stał się Kapłanem. Ksiądz Glas to wielki wojownik, świadek prawdy, komandos Maryi.
KS. SŁAWOMIR KOSTRZEWA, DUSZPASTERZ AKADEMICKI
Mocna lektura. Ksiądz Glas walczy w wojnie, w której – chcemy tego, czy nie – bierzemy udział wszyscy. I która nie polega jedynie na odprawianiu egzorcyzmów.
JAKUB JAŁOWICZOR, „GOŚĆ NIEDZIELNY”
Rozmowę z ks. Piotrem Glasem czyta się jednym tchem! Lepiej sprawdź, czy nie masz jakichś koniecznych obowiązków do wykonania na najbliższych kilka godzin, bo gwarantuje, ze nie oderwiesz się od niej!
KS. DOMINIK CHMIELEWSKI SDB, DUSZPASTERZ I REKOLEKCJONISTA
Autorzy ukazują podstawy teoretyczne i koncepcyjne założonego przez wybitnego reportażystę Marka Millera Laboratorium Reportażu, działającego przy Wydziale Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego.Artykuły zawarte w publikacji umożliwiają wgląd w status reportażu jako praktyki i formy dziennikarskiej oraz dziennikarsko-literackiej, opisują szczegółowo metodykę pracy reportażysty (twórcy powieści reportażowej), a także uczestnika warsztatów twórczych i badawczych. Określają obszar poszukiwań Laboratorium jako: zbiorową pracę nad tekstem, multimedialne opowiadanie tematu oraz penetrowanie przestrzeni między dziennikarstwem a pisarstwem, między dziennikarstwem a scenariuszo- a dramatopisarstwem. Wyrażają przekonanie, że dziennikarstwo jest sztuką, zaś praca reportażysty łączy cechy twórczości oryginalnej z literaturą beletrystyczną, filmem i teatrem oraz badaniami z zakresu nauk społecznych i humanistycznych: socjologii, antropologii, psychologii i historii.Twórców Laboratorium Reportażu w szczególności interesuje analiza i studium porównawcze metod dziennikarskich i wywiadu socjologicznego, psychologicznego, antropologicznego oraz wywiadu pogłębionego. Doceniają też znaczenie obserwacji uczestniczącej i eksperymentalnego wywoływania zdarzeń w naukach społecznych oraz wykorzystywania elementów aktorstwa w pracy dziennikarzy.
Prezentowana monografia poświęcona krzyżom kamiennym, tym pomnikom przeszłości, które zdają się nieść ze sobą nieprzenikonione tajemnice dramatycznych wydarzeń sprzed stuleci, łączy cechy pracy naukowej i popularyzatorskiej. Dlatego może po nią sięgnąć nie tylko historyk, ale każdy czytelnik zainteresowany tym tematem albo historią swojej małej ojczyzny. Autorzy przedstawiają w książce oryginalne ustalenia, których dokonali na podstawie szczegółowo udokumentowanej ogromnej kwerendy archiwalnej i bibliotecznej, uwzględniają także prace swoich poprzedników. Dla wielu czytelników szczególnie ważny może okazać się katalog krzyży, który w monografii zajmuje ponad czterysta stron.
Dużą wartością książki jest zawarte w niej społeczne przesłanie o potrzebie uświadamiania wartości tkwiących w nawet niepozornych reliktach materialnego dziedzictwa kulturowego. Opracowanie może stać się pozycją klasyczną dla ciągle raczkującej polskiej archeologii prawnej.
Studia nad fenomenem miejskości w wymiarze społecznym, ekonomicznym i przestrzennym nieuchronnie prowadzą do pytań i postulatów, na które odpowiedzi należy szukać w dziedzinie polityki miejskiej. Stąd dwa zasadnicze wymiary proponowanego w książce ujęcia tematu: kwestia miejska i polityka rozwiązywania problemów. Te dwa wymiary wchodzą ze sobą w nieustanną interakcję. Proces analitycznego badania polityki miejskiej wpływa na jej polityczne rozumienie i zakres praktycznej interwencji w obszary uznane za problemowe. Z drugiej strony działania władz miejskich, interesy gospodarcze sektora prywatnego, wspólnotowa aktywność mieszkańców, zorganizowana lub spontaniczna społeczna kontestacja kierunków prowadzonej polityki tworzą nowe tematy badawcze dla analityków rozwoju miast. Polityka miejska „staje się” wraz z każdą próbą jej opisania, usystematyzowania, zinterpretowania.
Iwona Sagan – dr hab., profesor Uniwersytetu Gdańskiego, kieruje tam Katedrą Geografii Ekonomicznej. Specjalizuje się w badaniach miejskich, którym poświęcone są jej liczne publikacje krajowe i zagraniczne. W książce "Miasto scena konfliktów i współpracy" (2000) wprowadziła koncepcję reżimu miejskiego do badań miast socjalistycznych i postsocjalistycznych. Kieruje Centrum Doskonałości RECOURSE – Research and Education Centre for Urban Socio-Economic Development. Jest członkiem ciał doradczych oraz organów opiniodawczo-konsultacyjnych samorządów miejskich i regionalnych.
Edycja: Piotr Roszak, Enrique Alarcón
Tłumaczenie: Piotr Roszak, Andrzej Kubanowski, Jagoda Marszałek
Wprowadzenie: Gilbert Dahan
„Dla zapoznania się z autentyczną myślą Akwinaty potrzeba – obok takich dzieł jak jego Sumy - dotrzeć do jego biblijnych komentarzy, zwłaszcza tych do Corpus Paulinum. Także i tu po mistrzowsku Akwinata łączy Biblię i metafizykę, wiarę bazującą na Słowie Bożym z racjonalną hermeneutyką analizowanego tekstu. Współcześni teolodzy potrzebują takiego wglądu do prac źródłowych Ojców Kościoła i mistrzów scholastyki. Toruńskie tłumaczenie Komentarza do Listu do Efezjan jest wierne, nie zawiera w sobie indywidualnej emocjonalności tłumaczy, które cechuje niektóre tłumaczenia zagraniczne. Język tłumaczenia jest zatem przejrzysty, z zachowaniem kolorytu scholastycznego, a tłumacze uchronili się od wprowadzenia własnego żargonu teologicznego. Tematem wiodącym Komentarza jest misterium Chrystusa w Kościele i życie zgodne z powołaniem chrześcijańskim, z zachowaniem jedności, przy rozmaitości darów duchowych obecnych w jednym Ciele Chrystusa. Tomasz jest świadomy, że List do Efezjan nie został skierowany tylko do członków tamtej gminy, ale jest on także przekazem dla nas dzisiaj. Stąd niniejszy Komentarz i jego polskie tłumaczenie wpisują się w dzieło "nowej ewangelizacji". Zachęcam wszystkich do lektury Tomaszowego Komentarza, zwłaszcza biblistów, dogmatyków i moralistów”.
Z recenzji ks. prof. dr. hab. Mirosława Mroza
Jaka jest prawdziwa natura człowieka? Jak obchodzić się ze świadomością? Jak zredefiniować własne ego tak, by prowadzić bogatsze, bardziej twórcze i harmonijne życie? Jak pokochać siebie, odzyskać pewność i dumę? Oto pytania, które stawiało już wielu, lecz odpowiedzi, jakich udziela dr Tadataka Kimura są dalekie od utartych kwestionując dotychczasową wiedzę, burzą wygodne przyzwyczajenia, ale też pozwalają spojrzeć na trapiące nas problemy z radykalnie nowej perspektywy, odrzucić przygnębiającą atmosferę śmierci i pozbyć się rozterek. O sprawach będących dotąd domeną religii i filozofii autor pisze, używając terminologii naukowej, ożywia w ten sposób dziedzictwo duchowe ludzkości i odczytuje w nowym świetle jego sens.Choć odpowiedzi, jakich udziela dr Tadataka Kimura na często stawiane pytania, mogą budzić zdziwienie, pozostaje on niezmordowanym poszukiwaczem prawdy i z prawdziwą pasją stara się pomóc w lepszym zrozumieniu siebie.Tadataka Kimura (ur. 1954 r.) mieszka i pracuje w prefekturze Fukuoka. Jest doktorem nauk medycznych, absolwentem Prefekturalnego Uniwersytetu Medycznego w Sapporo. Bogate doświadczenie w lecznictwie klinicznym zdobywał w Japonii i Stanach Zjednoczonych (leczenie chorób wewnętrznych, ratownictwo medyczne, psychiatria, psychosomatyka). Obecnie kieruje szpitalem Kasuga w Kitakyushu.
Jak uczyć patriotyzmu, który jest „oparty na odpowiedzialności za wspólnotę, niewykluczający nikogo, krytyczny wobec historii i zachowujący szacunek dla dziedzictwa przodków” (Jerzy Nikitorowicz)? Gdzie we współczesnej edukacji polonistycznej znaleźć miejsce dla dziedzictwa polsko-żydowskiego jako znaczącego elementu polskości? Czy w trudnej sytuacji społeczno-politycznej Europy i świata w XXI wieku odrabiamy lekcję daną nam przez historię w wieku XX?
Niniejsza książka to swoista kontynuacja rozpoznań poczynionych przez autorkę w poprzedniej rozprawie, odnosząca się do kulturowej teorii narodu jako bardziej inkluzyjnej niż teoria etniczna.
Doświadczenia Agnieszki Kani z realizacji projektów edukacyjnych (także międzynarodowych) i twórcze podejście do osiągnięć dydaktyki zagranicznej (głównie amerykańskiej) zaowocowały szczególnie obficie w tych fragmentach książki, które wprowadzają praktyczną wizję edukacji na wskroś humanistycznej, budującej wizerunek człowieka zdolnego wznieść się ponad identyfikację narodową. Fundamentem takiej edukacji Autorka czyni – dostępne wszak uczniom i afirmowane przez nich – przeświadczenie o naturalnej, przyrodzonej nam wszystkim różnorodności, odmienności ludzi. Kluczowe dla tej filozofii edukacji jest rozpoznanie, że kategoria „inności” dotyczy w pierwszym rzędzie nas samych, a jej świadomość pozwala na otwarcie się na drugiego człowieka i pozbycie się lęku.
Witold Bobiński
SPIS TREŚCI
• Wprowadzenie
OD TOŻSAMOŚCI „NARODOWEJ” DO „KULTUROWEJ”
• Tożsamość narodowa a tożsamość kulturowa
• Tożsamość wielokulturowa w praktyce
• „Inni” to przede wszystkim my
• Polska – ojczyzna Polaków i Żydów?
• Wyzwania wielokulturowości dzisiaj
DZIEDZICTWA POLSKO-ŻYDOWSKIEGO NA LEKCJI OBECNOŚĆ OBOWIĄZKOWA
• Palimpsest?
• „Zło bierze się z gadania” lub… z milczenia. Językowy obraz relacji polsko-żydowskich i jego konsekwencje dla współczesności
• Kultura żydowska i relacje z innością w młodszych klasach szkoły podstawowej
• W poszukiwaniu inspiracji
• Edukacja pozalekcyjna
HOLOKAUST A EDUKACJA NA MIARĘ XXI WIEKU
• Jak rzucić wieniec zielony na grób wykopany w powietrzu? O sposobach „zapisywania Zagłady” i nowej „bibliotece Shoah”
• Jak uczyć o Holokauście?
• Ogniska poglądów. Propozycja amerykańska w polskiej wersji
• Casus Sprawiedliwych, czyli praca wychowawcza
• Na czym polega i jaką ma wartość „rozmowa w milczeniu”. Opowiadania Idy Fink
• Film Biegnij, chłopcze, biegnij, czyli łagodne wprowadzenie w temat
• W stronę edukacji globalnej
PROBLEMY POLSKIEJ PAMIĘCI ZBIOROWEJ
• Co i jak pamiętają Polacy, a o czym pamiętać nie chcą
• Na pozornym marginesie. Powojenna wizja historii
• Dziedzictwo polsko-żydowskie – więcej pytań niż odpowiedzi
• Współcześni Polacy wobec „obcych”
• Podsumowanie, czyli lekcja (nie) do odrobienia?
• Aneks
Karen Shawn, Ogniska poglądów. O paleniu książek przez nazistów w 1933 roku, przeł. Marianna Szumal, red. i adapt. Agnieszka Kania
Marianna Szumal, „Ogniska poglądów”. Przygotowanie uczniów szkoły podstawowej do odbioru tekstów na temat Holokaustu. Eksperyment dydaktyczny
Małgorzata Kulik, Klaudia Mucha, „To wszystko jest antysemicką legendą…”. Przełamując stereotyp Żyda
• Bibliografia i omawiane pozycje literackie (wybór)
• Indeks nazwisk
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?