Książka „Współczesne media – media multimodalne” sama jest multimodalna, a w zasadzie interdyscyplinarna. Badacze z kilku polskich ośrodków medioznawczych i językoznawczych zadają pytania o metodologię, naukowe podstawy, perspektywy poznawcze multimodalności, a autorzy, których prace znalazły się w części materiałowej, próbują pokazać, jak działają oparte na teorii multimodalności analizy i interpretacje. Komunikacyjny chaos, w którym funkcjonujemy co najmniej od kilkunastu lat, jest w zebranych w tym tomie tekstach porządkowany przez wielokodowość, wielowarstwowość czy wielometodologiczność zaprezentowanych badań. Warto poznać ich wyniki, zanim media przekształcą się w multimodalne albo postmultimodalne, niepoznawalne racjonalnie byty.
Z recenzji dr. hab. prof. KUL Pawła Nowaka
Wstrząsające wspomnienia bezpośrednich świadków tragicznego losu Polaków na Wołyniu
Wołyniacy doświadczyli strasznych i dramatycznych wydarzeń. Stali się przedmiotem aktów nieludzkiego terroru ze strony Sowietów, Niemców i ukraińskich nacjonalistów. W walce z nim Polacy zdobywali się na brawurowe przejawy heroizmu. Fenomenem stały się ośrodki samoobrony, tworzone ad hoc , by bronić mieszkańców Wołynia przed całkowitą eksterminacją, zaplanowaną przez kierownictwo Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów.
Książka zawiera liczącą kilkaset nazwisk, unikatową listę obrońców Przebraża, ustalonych przez śp. ppłk. Mirosława Łozińskiego.
Podobnym fenomenem była powstała z ocalałych z rzezi regularna dywizja Armii Krajowej. Sformowana w latach 1943–1944 27 Wołyńska Dywizja Piechoty w marcu 1944 roku osiągnęła stan ok. 6 tys. żołnierzy. Tworzyli ją mieszkańcy Wołynia, którzy w obronie przed OUN i UPA samorzutnie chwycili za broń, cichociemni, a nawet partyzanci, których regularny uzbrojony oddział wraz z dowódcą Janem Kiwerskim „Oliwą” przyjechał ciężarówkami z Warszawy. Formalnie zmobilizowana rozkazem z 15 stycznia 1944 r., wzięła udział w akcji „Burza” na Kresach.
Większość autorów zamieszczonych w niniejszym tomie relacji była członkami polskich oddziałów samoobrony i AK. Jednak ich wspomnienia mają wymiar znacznie szerszy. Są dokumentem rachunków jeszcze niezamkniętych. Przepełnia je groza sytuacji, duma z walczących i rozczarowanie nierozliczeniem zbrodni. Zbrodniarzy nie tylko nie napiętnowano, ale chodzili oni wiele lat w aureoli bohaterów narodowych. Natomiast wiele ofiar tych zwyrodnialców nigdy nie doczekało chrześcijańskiego pogrzebu i do dziś nie ma grobów.
Marek Koprowski jest jednym z najciekawszych polskich popularyzatorów historii.
„Do Rzeczy”
Marek A. Koprowski
Pisarz, dziennikarz, historyk zajmujący się tematyką wschodnią i losami Polaków na Wschodzie. Plonem jego wypraw i poszukiwań jest wiele książek, z czego kilkanaście ukazało się nakładem Wydawnictwa Replika. Za serię Wołyń. Epopeja polskich losów 1939–2013 otrzymał Nagrodę im. Oskara Haleckiego w kategorii „Najlepsza książka popularnonaukowa poświęcona historii Polski w XX wieku”. Jest też laureatem nagrody „Polcul – Jerzy Bonicki Fundation” za działalność na rzecz utrzymania kultury polskiej na Wschodzie.
Druga wojna światowa ściągnęła na Warszawę prawdziwy kataklizm. Niemcy w 1939 i zwłaszcza 1944 roku doszczętnie zniszczyli lewobrzeżną część miasta. W gruzach legły rezydencje z Zamkiem Królewskim na czele, kościoły, gmachy publiczne, domy prywatne. Niektóre rejony miasta, jak teren getta, zostały niemalże zrównane z ziemią. Przed ludźmi usiłującymi tchnąć życie w to zbiorowisko ruin stanął problem, czy i jak odbudować substancję zabytkową. Część architektów pragnęła przywrócić fragmenty dawnej Warszawy, takie jak Stare Miasto, inni chcieli wykorzystać wojenną destrukcję do stworzenia miasta nowoczesnego. Na te spory nakładała się presja władz komunistycznych, które odcinały się od tradycji i coraz mocniej narzucały socrealistyczne wzorce sowieckie.
Przeżywane w 2016 roku uroczyste obchody 1050. rocznicy chrztu Polski stały się okazją, by przypominać znaczenie chrztu świętego, odkrywać bogactwo sakramentalnego obdarowania i dzięki temu owocniej korzystać z otrzymanej łaski. Służące temu celebracje liturgiczne, katechezy, wykłady i konferencje naukowe pozwoliły wielu wiernym bardziej uświadomić sobie niezwykłość daru i z radością odnowić przyrzeczenia chrzcielne. Warto dostrzec w nich nie tylko rocznicowe wydarzenia, lecz nade wszystko nowy etap duchowej drogi, którą pójdą poszczególni wierni i cały chrześcijański naród. Do takiego spojrzenia zachęcał święty Jan Paweł II w opublikowanej przed niemal dwudziestu laty adhortacji apostolskiej Christifideles laici. Ojciec Święty pisał, że „celem całej egzystencji świeckiego katolika jest dochodzenie do poznania radykalnej nowości chrześcijańskiej płynącej z Chrztu, sakramentu wiary po to, ażeby móc wypełnić swoje życiowe obowiązki zgodnie z otrzymanym od Boga powołaniem” (nr 10).
Rok 2016 w Kościele polskim był czasem uroczystych obchodów 1050 rocznicy chrztu Polski. Stały się one okazją, by ponownie przemyśleć i ukazać sakrament chrztu świętego jako początek i fundament życia chrześcijańskiego. Ukazaniu wielkości i bogactwa tego sakramentalnego daru służyły celebracje liturgiczne, katechezy, wykłady i konferencje, a także publikacje naukowe. Pozwoliły one wielu wiernym lepiej uświadomić sobie niezwykłość daru i z radością odnowić przyrzeczenia chrzcielne. Jedną z takich publikacji był zbiór artykułów pt. Odkrywać dar chrztu świętego, który został wydany przez Wydawnictwo Naukowe UMK. Refleksja zaproponowana w niniejszej publikacji zaprasza, by zrobić kolejny krok – świadomie i odważnie żyć łaskami otrzymanymi na chrzcie świętym. Zgodnie z dawną zasadą agere sequitur esse, sposób postępowania człowieka ochrzczonego (agere), jest konsekwencją stworzenia go na nowo (por. Ef 2,3–5; Ga 6,15), odnowienia poprzez chrzest jego bytu (chrześcijańskie esse). Inaczej mówiąc, moralność chrześcijańska jest nade wszystko moralnością łaski, która pozwala wypełnić życiowe obowiązki zgodnie z powołaniem otrzymanym od Boga (Jan Paweł II, Adhortacja Christifideles laici, nr 10).
Myśli o teatrze nie trzeba ani gwałtem rozsiewać, ani narzucać nikomu. Wyrasta ona samorodnie wszędzie, staje się czynem w każdej niemal wsi i w najmniejszym ośrodku fabrycznym. Gdzie tylko zabłyśnie iskra organizacji młodzieży, tam zaraz odegrać muszą przedstawienie teatralne. Nie jedno i nie w jednym miejscu: i tu, i tam, po całej Polsce, z takim pośpiechem, jak gdyby chciało się z rozmachem przez jeden wieczór odrobić to, co zaniedbały lata, wznieść się wyżej, dokąd porywa pęd nagle obudzony. Pośpiech ten i zapał teatralny jest tak powszechny, że dałby się porównać do nieprzeliczonego mnóstwa bystro bijących źródeł i wartko płynących strumieni. Gęsta sieć przepływająca nasz kraj od gór do morza.[]Niespożyte znaczenie teatru ludowego na tym właśnie polega, żeby dać i dobyć. I nie chodzi tu o teatr tylko, dla niektórych błahą pozornie rzecz i sprawę. Chodzi o całość naszego życia. Sensem jego, polotem wzwyż, mocą i duszą jest kultura człowieka i narodu. Najprędzej i najskuteczniej kulturę tę zaszczepiać może teatr, a tym bardziej w naszych warunkach i zacofaniu po okresie niewoli, musi być koniecznym składnikiem naszego życia i nie najsłabszą dźwignią kultury. On ją wypracuje w masach przede wszystkim.Wacław Budzyński, Znaczenie teatru ludowego, Teatr Ludowy, 3/1923
Wyjątkowe, upominkowe wydanie przygotowane specjalnie na uroczystość Pierwszej Komunii Świętej. Starannie opracowany zestaw zawiera bogato ilustrowaną książkę Marcelino Chleb i Wino, do której dołączona została płyta DVD z cieszącym się ogromną popularnością filmem pod tym samym tytułem w reżyserii Luigiego Comenciniego.Książka i film opowiadają historię małego chłopca znalezionego w klasztornym ogrodzie i otoczonego opieką zakonników Ta mądra historia z pewnością zainspiruje dzieci do pięknych czynów, a przykład życia oddanego Bogu wskaże im drogę do bycia dobrymi, szlachetnymi ludźmi.Książka, oprócz klasycznej historii Marcelino, zawiera również drugą, nieco mniej znaną opowieść zatytułowaną Wielka podróż Marcelino. Opowieściom o Marcelino towarzyszą piękne ilustracje nawiązujące swym charakterem do oryginalnego wydania sprzed lat.
Książka poświęcona została zjawisku protestacyjnych samospaleń i wybranym dziełom, które się do nich odnosiły. Protestacyjne samospalenia to dobrowolne, manifestacyjne i radykalne wystąpienia perswazyjne, które podejmowane są w imię wartości uznawanych przez osobę decydującą się na taką formę sprzeciwu za godne tego, aby poświęcić za nie życie. Są oglądane (na żywo i z odtworzenia) i mają być oglądane, gdyż zakładają wystąpienie przed innych i przed innymi, aby językiem cierpienia ciała i żywiołu ognia wyrazić niezgodę i/lub żądać zmiany.
W drugiej połowie dwudziestego wieku, po głośnym samospaleniu wietnamskiego mnicha buddyjskiego Thích Qu?ng Đ?ca w 1963 roku, protesty samobójcze w ogniu weszły do arsenału pokojowych działań protestacyjnych i kojarzone są z walką bez przemocy (przemoc oczywiście występuje w nich, lecz kieruje się ją przeciwko sobie samemu, a nie innym). Trzon publikacji stanowią szczegółowe studia sześciu przypadków samospaleń dokonanych z różnych przyczyn przez następujące osoby: Thích Qu?ng ??c (1963), Norman Morrison (1965), Ryszard Siwiec (1968), Jan Palach (1969), Chun Tae-il (1970), Mohamed Bouazizi (2010).
Zostały one poprzedzone uwagami natury ogólnej, tworzącymi teoretyczną podstawę dla rozważań szczegółowych. Pomiędzy nimi znajduje się kalendarium w formie krótkich not i mikrostudiów wzbogaconych o informacje na temat dzieł poświęconych danemu przypadkowi. Pozwala ono zobaczyć globalny wymiar zjawiska, jego skalę oraz spektrum spraw, o które upominały się swoimi radykalnymi działaniami osoby protestujące.
Publikacja Marii Prussak i Teresy Rączki-Jeziorskiej stanowi dla mickiewiczologów, historyków literatury w ogóle, wreszcie dla ogółu czytelników wydarzenie wyjątkowe i zgoła sensacyjne. Oto Autorki odnalazły nieznany dotąd badaczom autograf pierwszych czterdziestu wersów Pana Tadeusza Adama Mickiewicza. Każde znalezisko archiwalne, utrwalające ,ślad własnoręcznego pisma poety tej miary i znaczenia dla kultury narodowej, co Mickiewicz budzi zrozumiałe zaciekawienie i po prostu poznawczą przyjemność, a nawet radość.
Fragment recenzji
Waga zbioru: Nowa humanistyka. Zajmowanie pozycji, negocjowanie autonomii, jest nie do przecenienia. Ta książka zamyka okres poszczególnych, rozproszonych zwrotów w humanistyce, między wygasającym paradygmatem poststrukturalistycznym, paradygmatem tekstowego świata, w którym humaniści, szeroko rozumiani „tekstolodzy” cieszyli się hegemonią swych pod- dyscyplin w uniwersytecie, a dniem dzisiejszym, kiedy, powtórzmy za Ryszardem Nyczem, nastąpiło „wpędzenie w [...] depresyjną pozycję humanistów”, pozwalające instrumentalnie przejąć ich narzędzia i pola działania, obciążając ich zarazem odpowiedzialnością za mentalne i społeczne skutki tych działań”. Gdy owo instrumentalne, ze swej istoty wrogie, przejęcie służy nie, jak chce Nycz, uformowaniu krytycznej samowiedzy oraz wrażliwości i sprawczej kreatywności jednostek i wspólnot”, ale czemuś wręcz przeciwnemu, wobec czego tamto zadanie drugi, obok polskiego badacza, najczęściej cytowany w tym tomie autor, Bruno Latour nazwał „rozpaczliwym zadaniem”. Jak powiedział 26 lutego 2014 roku w Królewskiej Akademii w Kopenhadze Latour. „To rozpaczliwe zadanie, aby nadal myśleć, kiedy moce inteligencji są poświęcone zamykaniu myśli i maszerowaniu naprzód z oczami szeroko zamkniętymi”.
Odpowiedzią jest budowanie mostów, przebijanie murów, łączenie się humanistów z nie-humanistami, aby odzyskać utraconą sprawczość.
z recenzji prof. Krzysztofa Kłosińskiego
Niniejsza praca zawiera nieporównanie mniejszą liczbę obiektów, postara się też odpowiedzieć na pytanie, czy nowa ulica Marszałkowska budowana po wojnie stała się symbolem prestiżu czy upadku, czy dostała szansę na kontynuację przedwojennej legendy czy też ją bezpowrotnie utraciła.A jeśli tak, to co o tym zadecydowało?
Nowe portrety autorstwa legendarnej Annie Leibovitz, jednej z najważniejszych postaci w sztuce fotografii naszych czasów.
Annie Leibovitz: Portrety 2005–2016 to trzeci tom serii, którą ponad 25 lat temu zapoczątkował album Annie Leibovitz: Photographs, 1970–1990. Potem był bestseller na liście „New York Timesa” – A Photographer’s Life: 1990–2005. Do tej nowej kolekcji Leibovitz wybrała 150 portretów ludzi, którzy kształtują nasz świat. Każda z zamieszczonych tu fotografii dokumentuje współczesną kulturę przy udziale nie tylko oka artystki, ale też jej błyskotliwej inteligencji i niesłychanej umiejętności ukazywania osób nawet najbardziej rozpoznawalnych i wybitnych takimi, jakie są naprawdę.
Rzym. Wędrówki z historią w tle to bardzo osobista książka Bożeny Fabiani o mieście, w którym stale się coś rodziło, coś przekształcało, coś zapadało pod ziemię. To opowieść o osłoniętych tajemnicą dziejach najstarszych kościołów i innych zabytków, dziejach odczytywanych wciąż na nowo przed kolejne pokolenia badaczy. Spacerując po Wiecznym Mieście, trzeba patrzeć zarówno w górę, żeby nie przegapić na przykład uroczych kapliczek maryjnych na murach, jak i pod nogi, bo przeszłość w wielu miejscach zapadła się głęboko pod ziemię i trzeba za nią tam powędrować.
Rzym to miasto jedyne w swoim rodzaju; tu każdy kamień ma coś do powiedzenia – głazy pod stopami na via Appia sprzed dwóch tysięcy lat, czy niewiele od nich młodsze, niedawno zdjęte i wymienione na nowe, dachówki na bazylice Santa Maria Maggiore; ocalone dedykacje na pogańskich świątyniach i epitafia z katakumb; fasady bazylik i kardynalskich pałaców ze swymi herbami na frontonie, obficie zdobione wewnątrz; zwalone kolumny czy ukryte pod ziemią i mozolnie odkopywane pozostałości pierwszych kościołów. Niemal na każdej ulicy jest kościół, w którym można znaleźć coś ciekawego. To niewyczerpana kopalnia. Życia nie starczy na obejrzenie tego wszystkiego, nawet gdyby się tam urodzić, stale mieszkać, być archeologiem i mieć wstęp do podziemi i do skarbów sztuki w prywatnych apartamentach.
Autorka oprowadza czytelników po Rzymie, przedstawiając wybrane epizody z dziejów miasta: od narodzin chrześcijaństwa do baroku, całkiem wyjątkowo sięgając nieco głębiej w czasy starożytne. Kładzie nacisk na zabytki wczesnochrześcijańskie, by powiązać je z okolicznościami narodzin chrześcijaństwa, a następnie pokazać ich późniejsze losy, opisując Rzym papieży. Opowieść kończy na wieku XVII – trzy ostatnie rozdziały książki są poświęcone Rzymowi doby baroku. Bożena Fabiani nasyca tekst rozmaitymi szczegółami dotyczącymi mody, obyczajów, malarzy, przestępstw i egzekucji. Dzięki temu pokazuje życie miasta z bliska, objaśnia okoliczności, w jakich powstało to wszystko, co po wiekach trafiło do przewodników.
Czyta Bożena Fabiani
Niniejsze opracowanie składa się z dwóch części, dla kórych kategoria wsparcia staje się kluczowym wymiarem lokowania zróżnicowanych tematycznie i odmiennie prezentowanych refleksji badawczych, umożliwiając tym samym uchwycenie komplementarności i kontekstualności kategorii badawczej, jaką stanowi wsparcie.
Część pierwsza, zatytułowana Globalne i lokalne wymiary wsparcia wobec problemów społecznych, mieści siedem opracowań. Otwiera ją artykuł autorstwa Jolanty Spętanej i Danuty Krzysztofi ak (Wsparcie wobec problemów społecznych jako pomoc w egzystencji) odnoszący się m.in. do wieloznaczności i zmienności w obszarze identyfikowania współczesnych problemów społecznych implikujących potrzebę uwzględnienia niespecyficznej kategorii kondycji egzystencjalnej człowieka. W kolejnym tekście Zbyszko Melosik (Młodzież, edukacja i przemiany kultury współczesnej: (re)konstrukcje kontroli, wolności i rozproszenia) podejmuje problematykę przemian współczesnej kultury i edukacji, ogniskując swe rozważania na kategorii młodzieży. Peter Odrakiewicz, Michael Gaylord i David Odrakiewicz (Innovation supporting society for all in a Global Organization Taking into Account Various Aspects of Intellectual Capital, Including Integrity as a Social Inclusion Innovation in an Organizational Context – Revisited in 2017), poruszając wątek innowacyjnych form wsparcia zwracają uwagę na szereg zagrożeń implikowanych na bazie współczesnych przeobrażeń społecznych. Tekst Artura Kisiołka, oparty o przeprowadzone przez Autora badania empiryczne, traktuje o motywacji i postrzeganiu pracy zawodowej przez przedstawicieli pokolenia XYZ (Pokolenia XYZ: motywacja i postrzeganie pracy zawodowej). Elżbieta Subocz (Asystentura rodziny jako forma wsparcia rodzin doświadczających problemów życiowych), dokonuje interesującej poznawczo analizy asystentury rodziny – stosunkowo nowej profesji powołanej do wspierania rodzin doświadczający trudności życiowych, zwłaszcza w sferze opiekuńczo- wychowawczej. Anna Kaczmarek (Obszary wsparcia wobec trudności życiowych osób dotkniętych przemocą domową – z perspektywy pracownika socjalnego), podejmuje ważny społecznie problem przemocy lokując go w polu zainteresowań i działań zawodowych pracownika socjalnego. Zofia Waszak (Niekonwencjonalne formy wsparcia osób uzależnionych we wspólnotach Cenacolo), przedstawia mało znaną (nazwaną przez Autorkę alternatywną i niekonwencjonalną) formę pomocy osobom uzależnionym, realizowaną we Wspólnocie Cenacolo. Podejmując próbę uszczegółowienia wymiarów wsparcia znajdujących reprezentację w istotnym obszarze egzystencji jednostki, odniesiono się do pojemnej i wieloaspektowej kategorii zdrowia.
Druga część opracowania – Spektrum wsparcia a kategoria zdrowia – mieści sześć interdyscyplinarnych tekstów skupionych wokół wspomnianej kategorii zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości wsparcia w obszarze szeroko pojętej niepełnosprawności.
Swój esej kieruję do czytelnika zainteresowanego teorią uniwersalnej symetrii czasu. Inteligentny projekt istnienia, który jest elementem tej teorii, to naukowe rozważania, zgodnie z którymi nasz świat jest symetrycznie podzielony na dwa pola rozumowania materii oraz antymaterii, a także grawitacji oraz antygrawitacji.
Młody Józef Piłsudski w okowach Syberii
Najnowsza powieść historyczna Tomasza Łysiaka
Koniec XIX wieku, Wilno. Dwudziestoletni Piłsudski nieświadomie pomaga zamachowcy przygotowującemu spisek na życie cara. Zostaje aresztowany i przewieziony do więzienia w Petersburgu. 1 maja 1887 roku zapada straszliwy wyrok – pięcioletnie zesłanie w głąb Rosji. Rozpoczyna się niebezpieczna podróż przyszłego Marszałka przez syberyjskie „więzienie bez dachu”.
Jak Syberia wpłynęła na losy Piłsudskiego? W jaki sposób wydarzenia na Dalekim Wschodzie zaważyły na jego poglądach?
Najnowsza książka Tomasza Łysiaka, dziennikarza i autora powieści historycznych, to fascynująca i metafizyczna historia o mniej znanym okresie życia Józefa Piłsudskiego. Tajemniczym narratorem jest rosyjski urzędnik, który zafascynowany postacią Naczelnika szczegółowo odtwarza jego rosyjską tułaczkę i plastycznie portretuje napotkane przez niego postacie, zarówno historyczne, jak i fikcyjne: polskich powstańców, wojskowych, poetów, szamanów, a także pierwszą wielką miłość Marszałka.
Sybir. Zesłanie Józefa P. to również przejmujący portret tysięcy Polaków z Syberii, którzy nigdy nie zapomnieli o kraju swego pochodzenia.
Tomasz Łysiak (ur. 1970 w Warszawie) – dziennikarz, pisarz, scenarzysta. Jest autorem cyklu książek historyczno-awanturniczych – Kroniki Szalbierskie: Szalbierz (2007), Bliznobrody (2008), Psy Tartaru (2010); powieści osadzonej w czasach powstania styczniowego Cytadela (2013); zbioru esejów historycznych Medalion na pancerzu (2015).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?