Armenia to jeden z najdawniejszych krajów świata. Według Księgi Rodzaju (8,4) arka Noego osiadła „na górach Ararat”, po czym świat odrodził się do nowego życia. Góry te nazywane przez Ormian Masis od wieków sytuowano w Armenii. Chrześcijaństwo szerzyło się tam już we wczesnej starożytności. Na początku IV wieku Królestwo Armenii, pierwsze w świecie, wprowadziło je jako religię państwową. W V wieku Kościół Armenii wkroczył na drogę, która doprowadziła go do zerwania z głównym nurtem chrześcijaństwa w cesarstwie rzymskim, a w ostateczności do całkowitej niezależności doktrynalnej i jurysdykcyjnej.
Kościół ormiański zalicza się zazwyczaj do grupy Kościołów monofizyckich, które odrzuciły dekrety IV soboru ekumenicznego w Chalcedonie (451), na którym wypracowano doktrynę o dwóch naturach (łac. natura, grec. φύσις/physis/fyzis) – boskiej i ludzkiej – w jednej osobie (łac. persona, grec. ὑπόστασις/hypostasis) Chrystusa. Ci, którzy odrzucili „duofizytyzm” (diofizytyzm), poszli drogą monofizytyzmu. Tak postąpiły Kościoły – egipski, zwany koptyjskim (podobnie związany z nim Kościół etiopski), zachodniosyryjski, zwany jakobickim, i ormiański5. Trzeba jednak pamiętać, że w przypadku Ormian nie dokonało się to od razu i wszędzie. Biskupi z Armenii, będącej pod panowaniem cesarstwa rzymskiego, wzięli udział w soborze chalcedońskim i zaakceptowali ogłoszony tam dogmat. Kościół Armenii perskiej przez długi czas także rozważał możliwość zaakceptowania soboru chalcedońskiego. Zwolenników tej opcji nie brakowało wśród hierarchów i książąt Armenii. Ormianie „chalcedończycy” mieszkali nie tylko we wschodnich prowincjach cesarstwa, na terenie historycznej Armenii, w samej Persarmenii, ale także na terenie Italii. Spopularyzowali tam kult świętych związanych z nawróceniem tego kraju na chrześcijaństwo (Grzegorza Oświeciciela, Hripsime, Gajane). Dzięki nim ich imiona trafiły do rzymskich martyrologiów i greckich synaksarionów, stając się dziedzictwem całego chrześcijaństwa. Ormianie „chalcedończycy” odgrywali ważną rolę polityczną do upadku potęgi cesarstwa bizantyńskiego w drugiej połowie XI i w XII wieku. Ich wspólnoty przetrwały jednak aż do XX wieku. Dzięki nim przez wieki trwała jedność wiary z „ortodoksyjnym” Kościołem powszechnym. W Armenii, odciętej od cesarstwa bizantyńskiego granicą z Persją, opcja antychalcedońska odniosła ostateczne zwycięstwo na początku VIII wieku. Odtąd Kościół ormiański uważany był za jeden z Kościołów monofizyckich.
Po raz pierwszy w historii Muzeum Narodowe w Krakowie zorganizowało wystawę prezentującą oryginalne prace, wydawnictwa i przedmioty z lat 18712017, związane z komiksem w Polsce. Wystawie towarzyszyło wydawnictwo Teraz komiks! pod redakcją Artura Wabika. To znacznie więcej niż katalog wystawy, znajdziemy tu historię polskiego i europejskiego komiksu, charakterystykę najpopularniejszych postacii rysowników oraz mnóstwo barwnych ilustracji.Publikacja może stać się okazją do przypomnienia sobie przyjaciół z dzieciństwa dla kilku pokoleń. W ich świat wprowadza nas Bezrobotny Froncek, bohater najdłużej ukazującej się polskiej serii prasowej. Towarzyszymy Koziołkowi Matołkowi, poznajemy najsłynniejszego krakowskiego dżentelmena, profesora Filutka i jego nieodłącznego towarzysza... Odwiedzimy Mirmiłowo, słowiański gród, w którym mieszkają Kajko i Kokosz. Razem z Jonkiem, Jonką i Kleksem wybierzemy się po smocze jajo i złoto Alaski. Nie zabraknie Tytusa, Romkai A'Tomka, a Bąbelek i Kudłaczek zaprowadzą nas do źródeł wody sodowej. Są i młodsi bohaterowie, jak jeżdżący na deskorolce Jeż Jerzy i walczący z osiedlową przestępczością Wilq...
Cytaty i historie biblijne od stworzenia świata, przez narodziny, nauczanie, mękę i zmartwychwstanie, prowadzą dzieci prosto do Jezusa, który czeka na nie przy ołtarzu. Krótkie dziękczynienia na końcu każdego rozdziału oraz modlitwy, którymi wzbogacono tekst, pozwolą najmłodszym lepiej przygotować się do tego jakże ważnego dla nich spotkania.
Nabożeństwo Drogi Krzyżowej należy niewątpliwie do najgłębiej wpisanych w wiarę i pobożność chrześcijańską, gdyż wprowadza nas w kontemplację tej niepojętej miłości Boga do człowieka, którą On wypowiedział w misterium męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, naszego Boskiego Zbawiciela. I ta kontemplacja staje się też jakże głęboką szkołą życia chrześcijańskiego.
Ta Biblia dla dzieci zawiera wiele pouczających historii biblijnych, opatrzonych pięknymi ilustracjami. Dzięki tej wyjątkowej książce, dzieci dowiedzą się więcej na temat wiary chrześcijańskiej i Bożej miłości do nich.
Ta Biblia dla dzieci zawiera wiele pouczających historii biblijnych, opatrzonych pięknymi ilustracjami. Dzięki tej wyjątkowej książce, dzieci dowiedzą się więcej na temat wiary chrześcijańskiej i Bożej miłości do nich.
Wraz z powstaniem Centralnego Projektu Badawczego IPN „Polska emigracja polityczna 1939–1990” skupieni wokół niego historycy stanęli przed problemem badawczym, gdzie znaleźć kompletną informację o zbiorach przechowywanych zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami. Dlatego w porozumieniu z archiwistami m.in. z Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych, Archiwum Akt Nowych oraz Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów IPN postanowili zrobić przegląd istniejących zasobów. Miała temu służyć konferencja zorganizowana w Warszawie w grudniu 2014 r., której rezultatem jest niniejsza książka. Choć charakter i forma zebranych w niej artykułów są różne – od ważnych komunikatów sporządzonych przez pasjonatów po obszerne wykazy zasobów archiwalnych – wszystko w istotny sposób oddaje nasze wyobrażenie o geografii polskiej spuścizny na świecie
Kronika Soboru Trydenckiego ze względu na ówczesną cenzurę papieską, była drukowana po raz pierwszy w Londynie.
Fulgenzio Micanzio był najbliższym współpracownikiem Paola Sarpiego.
Spis treści:
Fulgenzio Micanzio - Żywot ojca Paolo 1552-1623
Paolo Sarpi Kronika Soboru Trydenckiego
Księga pierwsza 1500 - sierpień 1544
Księga druga wrzesień 1544 - marzec 1547
Księga trzecia kwiecień 1547- kwiecień 1551
Księga czwarta maj 1551 - sierpień 1552
Księga piąta wrzesień 1552 - grudzień 1561
Księga szósta 1 styczeń - 17 wrzesień 1562
Księga siódma 18 wrzesień 1562 - 15 maja 1563
Księga ósma 17 maj 1563 - 12 marzec 1565
Sesje I - IV 1545 - 1547
Sesja V 17 czerwca 1546
Sesja VI 13 stycznia 1547
Sesja VII 3 marca 1547
Sesja VIII 11 marca 1547
Sesja IX 21 kwietnia 1547
Sesja X 2 czerwca 1547
Sesja XI 10 maja 1551
Sesja XII 10 września 1551
Sesja XIII 11 października 1551
Sesja XIV 25 listopada
Sesja XV - XVI 1551 - 1552
Sesja XV 25 stycznia 1552
Sesja XVI 21 kwietnia 1552
Sesja XVII 1562 -1563
Sesja XVIII 26 lutego 1562
Sesja XIX 14 maja 1562
Sesja XX 5 czerwca 1562
Sesja XXI 16 lipca 1562
Sesja XXII 17 września 1562
Sesje XXIII - XXIV 1563
Sesja XXIII 15 lipca 1563
Sesja XXIV 11 listopada 1563
Sesja XXV 3-4 grudnia 1563
Co powiedziałaby Polska, gdyby położyła się na kozetce u psychoanalityka?
Czy opis jej dzieciństwa i młodości pomógłby nam zrozumieć naturę jej współczesnych problemów? Czy pozwoliłby nam odpowiedzieć na pytanie o to, w jaki sposób wewnętrzne konflikty i motywacje wpływają na aktualną sytuację Polski? Eseje, które składają się na tę publikację, podejmują temat roli historii w kształtowaniu tożsamości politycznej Polaków. Stawiane w nich pytania dotyczą emocjonalnego i intelektualnego wymiaru historii oraz jej obecności w aktualnym życiu politycznym Polski.
Konstytucje bywały w przeszłości przedmiotem krwawych starć toczonych na polach bitewnych. Dziś teatrem starć o konstytucje są sądy. Te, chociaż nie kierują się względami politycznymi, podejmują rozstrzygnięcia, które mają często polityczne konsekwencje. W tych esejach staram się pokazać, w jaki sposób te rozstrzygnięcia pomagają kształtować tożsamość Polaków jako narodu politycznego, z jednej strony uwikłanego w swoją przeszłość, a z drugiej starającego się stawić czoła wyzwaniom przyszłości.
Dzisiejszy Kościół przypomina bardziej pole bitwy niż szpital polowy. Jak doszło do tego, że arcybiskup Carlo Maria Vigano napisał szokujące dossier, w którym oskarżył papieża o krycie seksualnego przestępcy i zażądał jego dymisji? Kto tak naprawdę stoi za sprowokowaniem wewnętrznych walk, wstrząsających fundamentami Watykanu? Dwaj dziennikarze, doskonale zorientowani w sprawach Stolicy Apostolskiej, rzucają nowe światło na aferę, w której obok oskarżeń najwyższych watykańskich hierarchów pojawia się groźba schizmy. Tę książkę można by czytać jak fantastyczny thriller polityczny, gdyby nie to, że wszystko, co zostało w niej opisane, wydarzyło się naprawdę. To, czego dziś jesteśmy świadkami, jest nie tylko ujawnieniem się w Kościele mysterium iniquitatis, istniejącej od zawsze tajemnicy zła i grzechu, która rozbija go od wewnątrz. Nowością naszych czasów jest brak – i to w samej wspólnocie, a nawet u części jej pasterzy – świadomości, czym jest Kościół, i pewności tego, na jakim fundamencie został on ustanowiony. (…) Kościół wpadł w niszczycielski wir. Mnożą się „medialne ambony”, na które wstępują samozwańczy kaznodzieje i uzurpują sobie rolę sędziów wszystkiego i wszystkich. Pojawia się pozbawione skrupułów, instrumentalne, wybiórcze wykorzystywanie i nadużywanie przestępstw oraz grzechów popełnionych przez ludzi Kościoła w celu prowadzenia brudnej walki o władzę.
Pieniądze nie dają szczęścia. Władza nie daje szczęścia. zekolada nie daje szczęścia. No to co w końcu je daje?
Neurobiolog Dean Burnett postanowił podejść do tego pytania metodycznie i przekonać się, jak i gdzie szczęście rodzi się w naszym mózgu. Niespodzianki murowane!
• Czy rzeczywiście w mózgu są cząsteczki szczęścia?
• Czy i gdzie mamy ośrodki szczęścia?
• Dlaczego praca (czasem) daje nam szczęście?
• Co takiego ma w sobie dom rodzinny?
• Czy gry komputerowe są naprawdę szkodliwe?
• Dlaczego ludzie mają takie wielkie mózgi?
• Czy zwierzęta potrafią się śmiać?
Wszystko to brzmi dość żartobliwie, ale w rzeczywistości kryje się za tym rzetelnie zdobywana wiedza naukowa i niezwykłe mechanizmy neurologiczne, będące owocem milionów lat fascynującej ewolucji naszego mózgu.
Teoria Sigmunda Freuda, mimo że od jej sformułowania upłynęło ponad sto lat i niejednokrotnie była poddawana miażdżącej krytyce, nadal należy do najbardziej rozpoznawalnych koncepcji, które w sposób holistyczny starają się opisać i wyjaśnić funkcjonowanie ludzkiej psychiki. Do rzadziej omawianych, a jednocześnie niezwykle interesujących dzieł twórcy psychoanalizy zaliczają się prace poświęcone fenomenom dowcipu, humoru i komiki.
Niniejsza książka jest pierwszą w Polsce próbą wyczerpującej analizy rozprawy Dowcip i jego stosunek do nieświadomości oraz niemal zupełnie nieznanego, krótkiego artykułu Humor. Omawiane teksty pozwalają dostrzec spójność rozwijającej się na przestrzeni paru dekad Freudowskiej teorii psyche, obrazując jednocześnie podejmowane przez autora próby pogodzenia zgoła odmiennych perspektyw badawczych.
Czytelnik będzie mógł nie tylko zapoznać się z Freudowskimi koncepcjami dowcipu, humoru i komiki, ale także odkryć szerszy kontekst, w którym założenia te odzwierciedlają najważniejsze postulaty teoretyczne psychoanalizy.
Dariusz Grabowski (ur. 1994) – absolwent psychologii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od lat interesuje się psychoanalizą oraz historią psychologii, choć jego największymi pasjami są literatura i entomologia. Autor artykułu poświęconego myśli Jeana Laplanche'a („Psychoterapia”, 2/2018). Pochodzi z Tychów, mieszka w Krakowie.
Książka Tomasza Graffa jest biografią Marcina Campiusa Wadowity (ok. 1567-1641), żyjącego w czasach pierwszych królów elekcyjnych księdza profesora Uniwersytetu Krakowskiego, który osiągnął najzaszczytniejszy akademicki laur doktora teologii i znaczące prebendy kościelne. Autor realizuje zasadniczy cel swojej pracy poprzez analizę obfitego i różnorodnego materiału źródłowego, obejmującego archiwalia polskie i zagraniczne oraz XVII-wieczne starodruki autorstwa samego Wadowity, jak też akademików z jego otoczenia. Dzięki temu książka Graffa przynosi nie tylko wnikliwą rekonstrukcję życia codziennego, kariery i działań publicznych wybitnego profesora krakowskiego tej epoki, ale też przyczynia się do poszerzenia stanu badań o historii jego rodzinnej miejscowości, Wadowic, a także stanu wiedzy o krakowskim środowisku uniwersyteckim i kościelnym schyłku XVI i 1. połowy XVII w. Publikacja przynosi inspirację do szerszych badań nad nierzadko zapomnianymi dzisiaj uniwersyteckimi intelektualistami z epoki staropolskiej, którym należy się stałe miejsce w poczcie postaci zasłużonych dla polskiej nauki i kultury.
Książka powstała na podstawie trzyletniej obserwacji uczestniczącej oraz materiałów filozoficznych, literackich i socjologicznych. Autor opisał w niej środowiska zawodników i trenerów. Centralną kategorią rozważań jest „dystans”: w walce (walka „na dystansie” albo w „półdystansie”), dystans geograficzny, społeczny oraz międzypokoleniowy.
Można grać w piłkę, mówił Mike Tyson, ale w boks nie można „grać”. Ten sport kojarzy się z przemocą. Czy rzeczywiście tak jest? Boks intryguje, jest w nim jakaś prawda o tragiczności ludzkiej kondycji. Pisali o niej Ernest Hemingway i Jack London. O boksie powstało wiele filmów: od Rocky’ego po Wściekłego byka. Co się stanie, gdy między liny wejdzie socjolog?
„Przez ponad trzy lata żyłem życiem pięściarza – mówi Marcin Darmas. – Trenowałem, hartowałem się, przyjmowałem i zadawałem ciosy”. Książka jest zapisem socjologicznej obserwacji pięściarzy na sali, podczas żmudnych przygotowań do walki. Ale nie tylko. Jak wyglądają ich zmagania na co dzień? Ile muszą poświęcić, aby zrealizować swoje marzenia? Czy trener zastępuje pięściarzom rodziców i opiekę społeczną? I czy jest jakiś związek między rycerskością a pięściarstwem?
Ta najbardziej kontaktowa ze wszystkich klasycznych dyscyplin sportowych bazuje na dystansie. I to na wielu płaszczyznach…
******
Keeping distance: Sociological reflections on boxing
The book is based on a three-year participant observation, as well as philosophical, literary and sociological sources. The author has described the community of boxing fighters and coaches. The central category used in the analysis is “distance”: during the fight (out-fighter or in-fighter style), and also the geographical, social and intergenerational distance.
W trwających przynajmniej od połowy XX wieku dyskusjach o niepożądanych konsekwencjach intensywnego rozwoju technologicznego sztandarowym przykładem ryzyka jest budowa elektrowni atomowych, wywołująca burzliwe protesty społeczne. Po zaniechanej na początku lat 90. budowie elektrowni w Żarnowcu plany rozwoju energetyki jądrowej powróciły w Polsce nieoczekiwanie w 2009 roku. Aktualne tym samym stało się pytanie o udział społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji: Czy rozwój energetyki powinien być przedmiotem szerokiej debaty publicznej, jak chcieliby zwolennicy podejść partycypacyjnych i deliberacyjnych? Czy też – jak stwierdził jeden z ekspertów cytowany w tej pracy – „są obszary działalności człowieka, gdzie demokracja nie może funkcjonować”?
Sięgając po koncepcje z zakresu społecznych badań nad nauką i technologią, socjologii ryzyka i społecznego zarządzania technologią, autor pokazuje, że udział społeczeństwa w realizacji polskiego programu jądrowego jest znikomy, a decyzje zapadają w wąskim gronie ekspertów i decydentów, według technokratycznych norm ucieleśnianych przez techniczny model zarządzania ryzykiem. Sedno książki stanowi próba wykazania, że niewielki udział obywateli nie wynika – jak zwykło się uważać – z braku tradycji uczestniczących podejmowania decyzji w Polsce czy też słabości polskiego społeczeństwa obywatelskiego; jest raczej efektem celowych (i zazwyczaj skrywanych) działań dominujących grup interesów skupionych wokół środowisk związanych z energetyką. Dążą one do wykluczenia podmiotów obywatelskich, pochodzących spoza „złotego trójkąta” nauki, biznesu oraz władz publicznych, i osłabienia ich wpływu na proces decyzyjny.
Książka Grzegorza Świątoniowskiego to zbiór filozoficznych miniesejów na tematy bardzo różne, od klasycznej metafizyki po filozoficzne implikacje biologii. Jądrem i nerwem całości jest namysł nad przyszłością kosmosu i obserwującej go świadomości. Sam autor mówi: „Żywię głębokie przekonanie, że świadomość (…) nie jest ostatnim wyrazem złożoności. Nie widzę bowiem przesłanek (…), dla których świadomość miałaby wyrwać się naturalnemu biegowi spraw naszej rzeczywistości. Stąd wystarczy poczekać. Oczywiście dostatecznie długo”.
Jesteś żydem, katolikiem, protestantem, prawosławnym, muzułmaninem, wyznawcą innej religii, niewierzącym? Pozostań nim! Pamiętaj jednak o tym, że jeśli doświadczyłeś jakiegoś cudu dzięki tej książce, to uczynił Ci to Jezus Chrystus. Przewodnik Skuteczna modlitwa zaskoczy nawet niewierzącego; zapewnia psychologiczne wytłumaczenie duchowej nauki, skłania do autorefleksji i w zupełnie nowatorski sposób zachęca do realnego dialogu z Bogiem, jednocześnie znajdując za każdym razem uzasadnienie w źródle Pisma Świętego i nauce Jezusa Chrystusa. Proponuje bezkompromisowe spojrzenie na modlitwę, odzierając ją z otoczki fałszywych przekonań, a co najważniejsze zachęca do zaangażowania się w skuteczną modlitwę, której efekty wprawią Cię w zdumienie.Tekst oparty na psychologii, ale muszę przyznać, że jest bardzo dobry.(o. Józef)Dzięki tej książeczce zrozumiałem, że modlitwa wiele zmienia, od tej pory w mojej rodzinie zagościł spokój.(Marek)Czytając tę książkę, doszedłem do wniosku, że została napisana z natchnienia Ducha Bożego.(Wiktor)Zastosowałam się do wskazówek dotyczących modlitwy w praktyce z tego przewodnika i naprawdę, coś niesamowitego! Odczuwałam niektóre przejawy łączności z Bogiem opisane w tej książce!.(Zofia)Ten przewodnik to jedyna w swoim rodzaju duchowa uczta dla czytającego. Podejmuje on szereg zagadnień teologiczno-egzystencjalnych, udzielając odpowiedzi na pytania nurtujące współczesnego człowieka.(Marianna)
Klasyczna synteza Ćwiczeń duchowych to zebranie najważniejszych medytacji i kontemplacji trzydziestodniowych rekolekcji ignacjańskich odprawianych w czasie ośmiu dni. W niniejszym nagraniu proponujemy ośmiodniowe rekolekcje według metody św. Ignacego Loyoli.
Całość składa się z piętnastu wprowadzeń do medytacji i kontemplacji. Początek stanowi Fundament – odkrywanie stworzoności i celu człowieka. Następnie podjęte są rozważania pierwszego tygodnia na temat grzechu. Dalszy etap stanowią kontemplacje drugiego tygodnia dotyczące tajemnic życia Jezusa, wraz z tak zwaną triadą ignacjańską oraz kontemplacje przygotowujące do dokonania dobrego wyboru lub reformy życia. Po nich następują kontemplacje trzeciego tygodnia na temat męki i śmierci Jezusa. Wreszcie proponowane są kontemplacje czwartego tygodnia dotyczące Zmartwychwstania Pana Jezusa. Całość duchowej drogi Ćwiczeń zwieńcza Kontemplacja dla uzyskania miłości, pogłębiająca dotychczasowe przeżycia rekolektanta i przygotowująca go do podjęcia treści całych Ćwiczeń duchowych w codziennym życiu.
Sesja zarejestrowana w Domu Rekolekcyjnym Księży Jezuitów w Częstochowie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?