Spis treści:WstępI. Kontekst militarny: rozpad hiszpańskiej armii i sił bezpieczeństwaII. Zmagania o AlcazarIII. Uzbrojenie używane podczas oblężenia AlcazaruBibliografiaSpis map O książce:Pisanie o hiszpańskiej wojnie domowej en bloc, a obronie toledańskiego alcazaru w szczególności jest przedsięwzięciem trudnym, a i niewdzięcznym. Podejmując związane z owym tematem zagadnienia nie sposób bowiem uniknąć formułowania ocen dotyczących jej natury. I to właśnie oceny, i to oceny najbardziej ogólne generują największą ilość kontrowersji. Stosunek do wojny hiszpańskiej od samego jej początku był bowiem rezultatem w większym stopniu poglądów politycznych piszących niż obiektywnej oceny faktów. Można nawet powiedzieć, że rolę faktów przejęła głęboka wiara w to, jak winny one wyglądać. W miarę upływu czasu sytuacja nie uległa zmianie, a prace dotyczące wojny hiszpańskiej wręcz uginają się pod ciężarem światopoglądowego oraz ideologicznego dogmatyzmu. Badacz zmuszony jest więc meandrować między pełnymi nienawiści filipikami z jednej, a często nonsensownymi opowiastkami dla pokrzepienia serc pisanymi z drugiej strony. Próba zachowania racjonalnego oglądu wydarzeń skutkuje zaś skokowym przyrostem ilości osób niechętnych zarówno dziełu, jak i autorowi.Skoncentrowanie wysiłku badawczego na obronie Alcazaru w Toledo wynikało z kilku powodów. Pierwszym jest to, że w literaturze polskiej wojskowy wymiar owych wydarzeń jest praktycznie nieznany. Autorzy wydawanych w dużych nakładach syntez sprowadzają działania w Toledo do kilkuzdaniowych akapitów, podsumowanych oceną wynikającą z ich politycznych poglądów oraz ideologicznych przekonań. (...)Drugi powód skoncentrowania się na Toledo wynika z faktu, że działania były swoistą soczewką oraz zwierciadłem całej pierwszej fazy hiszpańskiej wojny domowej... O autorze:Prof. dr hab. kmdr por. (rez.) Krzysztof Kubiak. Absolwent Akademii Marynarki Wojennej i Uniwersytetu Gdańskiego. Przez niemal dwie dekady związany z wyższym szkolnictwem wojskowym. Obecnie jest kierownikiem Zakładu Bezpieczeństwa Międzynarodowego na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Zajmuje się przemocą militarną w stosunkach międzynarodowych, ze szczególnym uwzględnieniem okresu po II wojnie światowej, przemianami w obrębie sztuki wojennej, szeroko rozumianą nautyką, a także architekturą bezpieczeństwa obszarów polarnych.
Wojna w XXI wieku wymyka się dawnym definicjom, a jednocześnie potwierdza główne zasady rządzące walką zbrojną. Toczy się na lądzie, morzu i w powietrzu, ale także w cyberprzestrzeni i infosferze. Obok regularnych armii walczą partyzanci, organizacje terrorystyczne, najemnicy i formacje wspierane przez obce mocarstwa. Konstelacje satelitów, drony i precyzyjna broń współistnieją z orężem znanym od dziesięcioleci. Od Afganistanu, Iraku i Syrii przez wieloletnią rywalizację Indii i Pakistanu oraz konflikt izraelsko-palestyński po rosyjską agresję na Ukrainę współczesne konflikty odsłaniają świat, w którym lokalne starcia stanowią elementy globalnej rozgrywki. Album ukazuje najważniejsze wojny i punkty zapalne naszego stulecia, sięgając tam, gdzie to niezbędne, w przeszłość i doprowadzając narrację aż po wydarzenia jesieni 2026 roku.
Książka, którą zechcieli Państwo wziąć w dłonie nie jest ani rocznikiem floty, ani historią żeglugi. To zbiór kadrów z dziejów nautyki, jakie udało mi się uchwycić w różnych miejscach, w rozmaitych okolicznościach i sposobnościach w czasie ostatnich 25 lat. Owe kadry łączy kilka elementów. Wszystkie przedstawione na nich jednostki autor widział, w znakomitej większości dotknął fizycznie, na niektórych miał przyjemność żeglować. Poza tym są one odzwierciedleniem pewnej natrętnej, a niekiedy wręcz obsesyjnej ciekawości, która nie pozwala przejść obok statku, okrętu, barki, pontonu, szalandy, żurawia pływającego, krypy nurkowej, hulku i nie zainteresować się ich przeznaczeniem, budową i historią. Pracując nad książką chciałem zwrócić uwagę na czasową rozległość kontaktów ludzi z wodnym żywiołem oraz wielką różnorodność konstrukcji historycznych i współczesnych. Stąd tytuł odwołujący się z jednej strony do Neptuna, pana słonego bezmiaru, a z drugiej strony do Klio sprawującej pieczę nad historią. Poza wymiarem stricte informacyjnym, pragnąłem także pokazać, że nautyka (nieakademicka), czy też jak niektórzy chcą okrętoznawstwo lub z angielska shiploverstwo to pasjonujące hobby, pasja, a przy tym nader rekreacyjny sposób spędzania czasu.
Od zarania dziejów człowieka fascynowała przestrzeń powietrzna – domena, która przez tysiąclecia wydawała się nieosiągalna. Legendy o Dedalu i Ikarze, perskim szachu Kay Kāvusie unoszonym przez orły czy chińskich eksperymentach z balonami łączyły się z próbami racjonalnego ujarzmienia powietrza. Od Archytasa z Tarentu przez Abbasa ibn Firnasa, Eilmera z Malmesbury, Leonarda da Vinci po Bartolomeu de Gusmão – kolejne pokolenia pionierów łączyła ciekawość i inżynierska pomysłowość. Ich wysiłki torowały drogę do pierwszych szybowców, balonów i aparatów z własnym napędem. Album przedstawia historię lotnictwa wojskowego od najwcześniejszych eksperymentów po współczesne maszyny bojowe, które zmieniły oblicze konfliktów zbrojnych i wyznaczyły nowe granice ludzkich możliwości. W książce zamieszczono ponad 600 ilustracji, archiwalnych i współczesnych zdjęć, map oraz szczegółowe dane techniczne samolotów, pozwalające spojrzeć na rozwój lotnictwa z perspektywy zarówno naukowej, jak i wizualnej. To opowieść o odwadze i nieustannym dążeniu do zdobywania nieba.
Krzysztof Kubiak – profesor nauk społecznych, oficer rezerwy Polskiej Marynarki Wojennej, kierownik Zakładu Bezpieczeństwa Międzynarodowego Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach. Zajmuje się konfliktami zbrojnymi po 1945 roku, architekturą bezpieczeństwa obszarów biegunowych, szeroko rozumianą nautyką. Autor artykułów naukowych i popularnonaukowych oraz książek.
Rajd na St Nazaire to modelowy przykład morskiej wojny szarpanej, której celem jest wybrzeże przeciwnika. Jest to stały element morskiej sztuki wojennej. Na morskie zmagania orężne od zarania dziejów składały się nie tylko wielkie batalie utrwalone w dziełach pisanych, ale również setki i tysiące drobnych „ukłuć”, po których pozostawały popioły strawionych przez płomienie nadbrzeżnych wiosek oraz zapomniane łzy uprowadzonych w niewolę.Rajd na St. Nazaire stanowił mianowicie punkt skrzyżowania dwóch nurtów brytyjskich działań zbrojnych. Z jednej strony był on najboleśniejszym z ciosów, jakie zadały Niemcom siły morskie siły specjalne, w ramach churchillowskiej koncepcji „podpalania Europy”. Z drugiej zaś było to jedno z ogniw długiego ciągu wysiłków, mających na celu eliminację niemieckiego okrętu liniowego Tirpitz, zakończonego jego zatopieniem w norweskim fiordzie.Rajd ten stanowił także kluczowy punkt rozwoju koncepcji morskich działań specjalnych. Jest on nie tylko niezwykle interesującym studium przypadku na poziomie taktycznym i operacyjnym. Co ważniejsze na kartach książki obserwujemy przenikanie się celów wojskowych z ambicjami politycznymi, rywalizacji między rodzajami sił zbrojnych i poszczególnymi służbami. W końcu widzimy też kluczową rolę zwyczajnego przypadku. Dla jednej strony symbolu wojennego szczęścia, a dla drugiej przerażającego chichotu fortuny. Książka jest adresowana do szerokiego krągu czytelników interesujących się historią II wojny światowej. W szczególności jest to wyjątkowe merytorycznie i znakomicie napisane opracowanie dla zainteresowanych działaniami specjalnymi, teorią i praktyką użycia sił specjalnych.Zapraszamy do lektury !!!
Szwedzka broń pancerna 1920–1989. Organizacja. Przegląd konstrukcjiBogata i skomplikowana historia szwedzkiej broni pancernejKsiążka Szwedzka broń pancerna 1920-1989 podejmuje temat organizacji i przegląd konstrukcji szwedzkiej broni. Krzysztof Kubiak zaczyna od warunków geograficznych, które determinują generalne założenia szwedzkiej koncepcji obronnej. Następnie autor omawia ewolucję struktur organizacji sił pancernych w latach 192 -1989. I wreszcie opisuje konstrukcje i ich dostosowanie do zmieniającej się sytuacji politycznej i ekonomicznej.Niemal wszyscy miłośnicy broni pancernej rozpoznają bez wahania czołg Strv 103, wielu kojarzy przedwojennego Landsverka L-60, ale szwedzka broń pancerna to nie tylko te dwa wozy. Jej historia jest dużo bogatsza i skomplikowana. W książce Szwedzka broń pancerna 1920–1989 prof. Krzysztof Kubiak nie ogranicza się do prezentacji wozów bojowych, ale też opisuje i wyjaśnia trendy rozwojowe broni pancernej w Szwecji.Szwedzkie wieże i polskie czołgi, czyli marketing a la BoforsKsiążka oprócz przeglądu konstrukcji zawiera mnóstwo anegdot i historii. Jedna z nich dotyczy szwedzkich wież i polskich czołgówW latach trzydziestych poprzedniego wieku, projektanci polskiego czołgu 7TP postanowili wyposażyć go w wieżę uzbrojoną w 37 mm armatę przeciwpancerną sprzężoną z karabinem maszynowym. Wybór głównego środka ogniowego był przy tym oczywisty. Trwało wszak uzbrajanie armii w 37 mm armaty Boforsa oznaczonej finalnie jako wz. 36, co czyniło w pełni zasadnym zamierzenie pozyskania wersji czołgowej. Zgodnie z powszechną w naszej literaturze narracją Bofors miał zaproponować bezpłatne opracowanie wieży z takim działem.Tymczasem wiele wskazuje, że wieża z armatą 37 mm (zaadaptowaną m/34) była już nie tylko opracowana, ale również co najmniej cztery wyprodukowano dla szwedzkich czołgów m/31 i fm/31. W czołgach tych planowano montaż armat Boforsa. Kiedy rząd szwedzki zrezygnował z zamówienia większych partii czołgów, Bofors znalazł się w niejakim kłopocie. Tym niemniej, gdy pojawiło się polskie zainteresowanie najpierw 37 mm armatami, a potem wersją przeznaczoną dla czołgu, Szwedzi mogli posłużyć się pewnym zabiegiem marketingowym. Otóż zaproponowali oni „bezpłatne” przygotowanie takiej konstrukcji. W istocie bowiem wieża 7TP to, w pewnym uproszczeniu, wieża szwedzkich wozów zaopatrzona w niszę amunicyjną w tylnej części.Bogato ilustrowane, w oparciu o unikalne źródła kompediumTo już piąta książka i z pewnością nie ostatnia książka prof. Krzysztofa Kubiaka wydana w Wydawnictwie Tetragon. Prof. Kubiak był Kierownikiem Katedry Krajów Europy Północnej na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach i stąd pomysł na monografię. Pozycja jest bogato ilustrowana, oparta o unikalne źródła. W rzeczy samej, jest obecnie najszerszym kompendium wiedzy na temat szwedzkiej broni pancernej, na pewno w Polsce a może też i na świecie.
Strategia Lokiego. Duńskie terytoria atlantyckie w czasie II wojny światowejStrategia Lokiego, czyli czasy postheroizmuStrategia Thora polega na zadawaniu ciosów i wystawianiu się na ciosy. Natomiast, strategia Lokiego, zakłada osiągnięcie możliwie dużych korzyści bez walki i bez jednoznacznego opowiadania się po którejkolwiek ze stron. Aby zrozumieć postawę Danii, przypomnieć, należy konsekwencje wojny Danii z Prusami. Wspomnianą ostatnią wojnę Duńczyków, czyli wojnę koalicji austriacko-pruskiej z Danią z 1864, północna monarchia przegrała z kretesem. Był to ostatni przypadek, w którym państwo duńskie, zaryzykowało znaczącą część swych zasobów, by osiągnąć pożądane cele polityczne środkami militarnymi. Na skutek klęski społeczeństwo duńskie, świadome swych mizernych możliwości głównie wobec zjednoczonych Niemiec, przyjęło pragmatyczną, kunktatorską wręcz postawę. Dziś taką postawę możemy określić mianem postheroizmu.Przytoczony kontekst historyczny jest konieczny dla zrozumienia postawy Duńczyków wobec niemieckiej inwazji w roku 1940. W rzeczywistości jest on równie przydatny dla oceny wydarzeń, na duńskich Wyspach Owczych, Grenlandii oraz Islandii.Strategia Lokiego, czyli na nieznanych literackich i historycznych wodachProblematyka politycznych i wojskowych losów związanych z Danią terytoriów podczas II wojny, jest w literaturze podejmowana sporadycznie oraz wyrywkowo. Ściśle mówiąc, nie ma w tym temacie opracowania łączącego płaszczyznę opisową i porównawczą zarówno w wymiarze politycznym, jak i wojskowym. Wymienione terytoria (zwane w tekście „duńskimi terytoriami atlantyckimi”) znalazły się w chwili niemieckiego najazdu na Danię i Norwegię w próżni politycznej. W próżni militarnej były znacznie wcześniej, gdyż ani na Duńczycy na Grenlandii i Islandii nie posiadali wojska, zaś jedyną paramilitarną formacją na Islandii była ochrona rybołówstwa. Biorąc pod uwagę logikę toczącej się wojny, w roku 1940 takie obszary na Atlantyku były niemożliwe do zaakceptowania dla Brytyjczyków. Albion, bez cienia wahania, obsadził zatem Wyspy Owcze i Islandię a prowadząc przemyślną grę z Waszyngtonem – doprowadził do ustanowienia amerykańskich garnizonów na Grenlandii. Kontrolowany przez Niemców duński gabinet przyjął strategię biernego wyczekiwania, pozostawiając odpowiedzialność lokalnym urzędnikom.Strategicznie ważny, choć praktycznie nieznany front II wojny światowej. Po raz pierwszy jako kompleksowe interdyscyplinarne studiumNiniejsza książka ma charakter interdyscyplinarny. Obejmuje ona zagadnienia z zakresu historii powszechnej, wojskowości, historii i teorii stosunków międzynarodowych, a także prawa międzynarodowego. Wszystko to osadzone na tle geografii i strategii. W trakcie pracy nad wykładami, poświęconymi roli obszarów północnych w II wojny światowej autor nie był w stanie zarekomendować studentom żadnego syntetycznego opracowania. W ten sposób narodził się pomysł opowieści o strategicznie ważnym, choć praktycznie nieznanym froncie II wojny światowej.Zapraszamy do lektury !!!
Ze wstępu AutoraPierwotny pomysł przyświecający powstaniu książki, którą obecnie trzymają Państwo w rękach, był zasadniczo odmienny od rezultatu końcowego. Zamierzałem mianowicie „popełnić” krótką, zwartą pracę poświęconą szwedzkiej artylerii nadbrzeżnej doby zimnej wojny. Już podczas wstępnych badań ujawniły się wszelkie wady takiego podejścia. Szwecja bowiem, w odróżnieniu od Polski, która w XX wieku trzykrotnie się odradzała, legitymuje się znacznie dłuższym okresem państwowej, instytucjonalnej, politycznej, społecznej, a także intelektualnej i socjalnej stabilności.Ograniczenie wywodu do artylerii nadbrzeżnej i to jeszcze tylko w okresie zimnej wojny doprowadziłoby do zasadniczego spłycenia zagadnienia w wymiarze historyczno strategicznym nawet wobec poprawnego zaprezentowania warstwy taktyczno-technicznej. Z kolei wyrwanie artylerii nadbrzeżnej z całego systemu obronnego nadałoby pracy jedynie ciekawostkowy charakter.Narracja została więc rozszerzona i w czasie, i w przestrzeni. Sięgnąłem mianowicie ku początkom szwedzkiej epoki stabilności i rozwoju, która rozpoczęła się wraz z zakończeniem wojen napoleońskich, a rozważaniami objąłem całość wysiłku fortyfikacyjnego. Wznoszenie umocnień starałem się osadzić w kontekście militarnym. Taki ogląd doprowadził do postawienia tezy, że w okresie rozpoczynającym się około roku 1860, a trwającym do zakończenia zimnej wojny, fortyfikacje stanowiły jeden z kluczowych elementów systemu obronnego państwa. Były narzędziem umożliwiającym skompensowanie słabości demograficznej w starciu z silniejszym przeciwnikiem. Niezmiennie była nim przy tym – nawet jeżeli oficjalnie tego nie artykułowano – Rosja realizująca cele imperialne bądź to pod dwugłowym czarnym orłem, bądź pod czerwoną gwiazdąWracając do zagadnienia wiodącego. Szwedzkie umocnienia przedstawione zostały w sposób systemowy zarówno w wymiarze operacyjno-taktycznym, jak i społeczno-politycznym, łącznie z ewolucją w czasie poszczególnych obiektów i koncepcji. Nie chcąc rozbudowywać pracy do rozmiarów całościowej monografii szwedzkiego systemu obronnego, niektóre wątki niezwiązane bezpośrednio z budownictwem obronnym przedstawiłem ogólnie. Inne z kolei, które uznałem za ciekawe z punktu widzenia polskiego czytelnika, rozbudowałem, ale wyprowadziłem poza tekst główny w formie dołączonych do poszczególnych rozdziałów „Detali”. Starałem się w ten sposób wypełnić, choćby częściowo, lukę istniejącą w polskiej literaturze, a dotyczącą szwedzkiej wojskowości z epok innych niż karoliańska.W „Detalach” nakreśliłem też zagadnienia związane z ogólną historią fortyfikacji, które pozwalają osadzić wysiłki szwedzkie w kontekście europejskiego budownictwa obronnego. Tam też umieściłem dane niektórych okrętów będących „dawcami” artylerii dla fortyfikacji (charakterystyczne dla Szwecji wielokrotne wykorzystanie tego samego sprzętu), informacje dotyczące organizacji wybranych związków taktycznych i oddziałów szwedzkich sił zbrojnych, większość „materiału sprzętowego”, a także kilka biogramów. Mam nadzieję, że takie ujęcie tematu spotka się ze zrozumieniem Czytelników. Nadmieniam też, że niniejszy tom można zarówno czytać odrębnie, jak i zestawić z pracą Szwedzka broń pancerna 1920–1989. Organizacja. Przegląd konstrukcji (Warszawa 2020).Zapraszamy do lektury
Spis treści:Tytułem wprowadzeniaI. U źródeł wojny sueskiejII. Wojna sueska przygotowania i siły stronIII. Operacja KadeshIV. Operacja MuszkieterV. Operacja TeleskopVI. Kryzys sueski rozgrywka politycznaVII. Po przerwaniu ogniaZakończenieZałącznikiBibliografiaSpis map i schematów O książce:Na wysokości południowo-libańskiego portu Tyr okręt egipski przechwycony został przez izraelskie niszczyciele Elath (komandor porucznik Yohai Ben-Nun) i Yaffo (komandor porucznik Menahem Cohen). Miało to miejsce o 05.07, kiedy nawiązano z nim kontakt radiolokacyjny. Dystans między przeciwnikami wynosił wówczas około 17 mil. 10 minut później Izraelczycy wykryli kolejne cztery niezidentyfikowane obiekty zbliżające się z zachodu. Komandor Yanai obawiając się zasadzki, polecił zmniejszyć prędkość, ale niebawem okazało się, że to okręty amerykańskie. [] Los egipskiego niszczyciela rozstrzygnięty został przez izraelskie lotnictwo. Najpierw poderwano w powietrze Douglasa C-47 Dakota ze 103. Dywizjonu, który wykonał rozpoznanie sytuacji na morzu. W stan gotowości bojowej postawiono dwa samoloty de Havilland Mosquito ze 103. Dywizjonu, a w powietrze poderwano dwa Ouragany ze 113. Dywizjonu, uzbrojone w 16 rakiet niekierowanych Brandt T-10. Maszyny pilotowali Seren Yacov Agasi i Segen Kishon. [] Ouragany, lecąc ze względu na zachmurzenie na pułapie 1500 metrów, wykryły cel i około godziny 06.37 rozpoczęły atak wzdłuż diametralnej okrętu, z pułapu około 200 m. Izraelczycy nadlecieli od strony słońca, prowadząc ogień z broni pokładowej, by uciszyć obronę przeciwlotniczą...
Autor prezentuje dzieje zbrojnych zmagań na lądzie, toczonych od zarania dziejów do czasów współczesnych. Powstawanie najważniejszych formacji lądowych ukazuje na ciekawie zarysowanym tle, uwzględniając najważniejsze wydarzenia historyczne, wielkie kampanie i bitwy lądowe oraz ich wodzów, ale także rozwój techniki, jej zdobycze i wynalazki, które na przestrzeni wieków zmieniały oblicze wojny. Omawiając rozwój wojsk lądowych, koncentruje się wokół dwóch głównych wątków – jak sam wyjaśnia we wstępie: „pierwszym z nich są relacje między techniką (i technologią) a sztuką wojenną, drugim zaś pewien katalog niezmiennych w swej istocie reguł rządzących starciami orężnymi na lądzie, które zwykliśmy nazywać zasadami sztuki wojennej”. Wzajemne oddziaływanie techniki i taktyki opisuje w układzie chronologicznym. Uzupełnieniem są liczne ciekawostki, opisy broni, a także starannie dobrane i szeroko skomentowane ilustracje, mapki oraz schematy wybranych bitew.
Kolejne rozdziały prezentują zagadnienia, takie jak:
• Zmienność i niezmienność wojny, czyli o sztuce wojennej oraz jej zasadach
• Wojny świtu dziejów. Od kija do rydwanu
• Od walki grupowej do walki zespołowej. Falanga grecka i macedońska, macedońska konnica
• Ku dominacji piechoty. Armie diadochów i legion manipularny
• Dominacja piechoty i powrót jazdy. Od legionu imperialnego do clibanarii
• Feudalna ciężka jazda. Narodziny, rozkwit, zmierzch
• Pikinierzy i muszkieterowie. Powrót piechoty
• Levée en masse. Pobór powszechny i armie zawodowe
• Wojna mas i fabryk
• Blitzkrieg vs. sowiecki i amerykański sposób prowadzenia wojny
• Wojny zastępcze. Bliskowschodni węzeł, europejska strefa zgniotu, Pustynna Burze
• Lekcja przeszłości
• Wojna przyszłości. Pułapki prognostyki
O książce: Dwa wielkie państwa, z których jedno jest nuklearnym mocarstwem globalnym (co prawda mocarstwem drugiej kategorii, ale jednak), a drugie (choćby z racji powierzchni i potencjału demograficznego) niekwestionowanym mocarstwem regionalnym, wyprowadziły na morze okręty z powodu praw do połowu skorupiaków. Na pozór to nic więcej niż motyw niezbyt dobrego kabaretowego skeczu. Wydarzenia nie były jednak kreacją humorystów. W latach 1960-1963 Brazylia i Francja stały się stronami zatargu o langustowe łowiska położone u wschodnich wybrzeży drugiego z wymienionych krajów. W telegraficznym skrócie napisać można, że Brazylia zaangażowało się w ów spór w wyniku splotu złożonych okoliczności wewnętrznych, niewydolności instytucjonalnej uniemożliwiającej skuteczne zarządzanie kryzysem i przeszacowania własnych sił. Na to nakładała się siła sprawcza historycznego resentymentu, ale i wola zmniejszenia zależności ekonomicznej od potęg zewnętrznych. Z kolei Francją powodowała swoista pokolonialna, niemal genetycznie zakorzeniona nonszalancja imperialna wyrażająca się w przekonaniu o wyjątkowości własnej pozycji międzynarodowej. Ów splot okoliczności doprowadził do wydarzeń potencjalnie niezwykle niebezpiecznych. Co interesujące, impuls ukierunkowany na rozplątanie langustowego węzła wyszedł od Francuzów, mimo że dysponowali przewagą militarną... O autorze: Prof. dr hab. kmdr por. (rez.) Krzysztof Kubiak (1967). Absolwent Akademii Marynarki Wojennej i Uniwersytetu Gdańskiego. Przez niemal dwie dekady związany z wyższym szkolnictwem wojskowym. Obecnie jest kierownikiem Zakładu Bezpieczeństwa Międzynarodowego na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Zajmuje się przemocą militarną w stosunkach międzynarodowych, ze szczególnym uwzględnieniem okresu po II wojnie światowej, przemianami w obrębie sztuki wojennej, szeroko rozumianą nautyką, a także architekturą bezpieczeństwa obszarów polarnych.
O książce:Książka, którą zechcieli Państwo wziąć w dłonie nie jest ani rocznikiem floty, ani historią żeglugi. To zbiór kadrów z dziejów nautyki, jakie udało mi się uchwycić w różnych miejscach, w rozmaitych okolicznościach i sposobnościach w czasie ostatnich 25 lat. Owe kadry łączy kilka elementów. Wszystkie przedstawione na nich jednostki autor widział, w znakomitej większości dotknął fizycznie, na niektórych miał przyjemność żeglować. Poza tym są one odzwierciedleniem pewnej natrętnej, a niekiedy wręcz obsesyjnej ciekawości, która nie pozwala przejść obok statku, okrętu, barki, pontonu, szalandy, żurawia pływającego, krypy nurkowej, hulku i nie zainteresować się ich przeznaczeniem, budową i historią. Pracując nad książką chciałem zwrócić uwagę na czasową rozległość kontaktów ludzi z wodnym żywiołem oraz wielką różnorodność konstrukcji historycznych i współczesnych. Stąd tytuł odwołujący się z jednej strony do Neptuna, pana słonego bezmiaru, a z drugiej strony do Klio sprawującej pieczę nad historią. Poza wymiarem stricte informacyjnym, pragnąłem także pokazać, że nautyka (nieakademicka), czy też jak niektórzy chcą okrętoznawstwo lub z angielska shiploverstwo to pasjonujące hobby, pasja, a przy tym nader rekreacyjny sposób spędzania czasu.O autorze:Prof. dr hab. kmdr por. (rez.) Krzysztof Kubiak. Absolwent Akademii Marynarki Wojennej i Uniwersytetu Gdańskiego. Przez niemal dwie dekady związany z wyższym szkolnictwem wojskowym. Obecnie jest kierownikiem Zakładu Bezpieczeństwa Międzynarodowego na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach. Zajmuje się przemocą militarną w stosunkach międzynarodowych, ze szczególnym uwzględnieniem okresu po II wojnie światowej, przemianami w obrębie sztuki wojennej, szeroko rozumianą nautyką, a także architekturą bezpieczeństwa obszarów polarnych.
W pełnej pasji opowieści Autorzy prezentują rozwój koncepcji związanych z wykorzystaniem na polu walki wozów bojowych - od wzmiankowanych przez Homera rydwanów i renesansowych fantazji mistrza Leonarda po bezzałogowe czołgi przyszłości. W kolejnych rozdziałach opisują: -narodziny czołgu i jego udział w Wielkiej Wojnie -fenomen niemieckiego blitzkriegu i jego spektakularny krach -zimnowojenne koncepcje organizacji wojsk pancernych po dwóch stronach żelaznej kurtyny -najważniejsze konflikty, operacje i starcia z udziałem jednostek pancernych toczone w XX i XXI wieku -najsłynniejsze czołgi wraz z ich szczegółowymi opisami
W roku 1991 nastąpił ostateczny rozpad drugiej Jugosławii. Oznaczało to początek trwającego niemal dekadę ciągu wojen, konfliktów zbrojnych, czystek etnicznych i zewnętrznych interwencji, które do dnia dzisiejszego kształtują rzeczywistość obszaru pojugosłowiańskiego. W pracy omówiono jeden z epizodów owego dramatycznego czasu – działania zbrojne prowadzone na przełomie lat 1991–1992 w Dalmacji kontynentalnej i na jej wodach archipelagowych. Ponieważ jest to zagadnienie słabo w Polsce rozpoznane lub prezentowane silnie stereotypowo, autor omówił w sposób szerszy okoliczności, które determinowały przebieg wydarzeń politycznych i działań zbrojnych. Owe obszerne wprowadzenie obejmuje: rys chorwackiej tradycji narodowo-państwowej, w tym próby tworzenia marynarki wojennej podczas II wojny światowej i rolę Chorwatów w partyzanckiej wojnie morskiej u wybrzeży Jugosławii oraz uwarunkowania geograficzne, klimatyczne, demograficzne i gospodarcze orężnych działań na wodach dalmatyńskich. Następnie zaprezentowana została, przez pryzmat doktryny i sił, Jugosłowiańska Marynarka Wojenna, a także fenomen jugosłowiańskiej Obrony Terytorialnej, która w przemożny sposób wpłynęła na przebieg opisywanych wydarzeń. Kolejne poruszone zagadnienie to wydarzenia drugiej połowy 1991 roku w miastach będących również bazami federalnej floty jugosłowiańskiej, od Puli na północy, po Ploče na południu, gdzie rozegrały się ważne epizody bitwy o koszary, a chorwacka Gwardia Narodowa po raz pierwszy starła się w otwartej walce z federalnymi siłami zbrojnymi, w tym z marynarką wojenną...
(opis wydawcy)
Konflikt bliskowschodni, a zwłaszcza będący jego swoistą egzemplifikacją konflikt palestyński, przez kilkadziesiąt ostatnich lat jest jednym z zasadniczych czynników konstytuujących współczesne stosunki międzynarodowe. Swoistym fenomenem jest przy tym to, że ma on ,,ponadepokowy"" niejako charakter. Rozpoczął się w końcowej fazie ery kolonialnej, dynamiki nabrał w okresie dwubiegunowego podziału świata zwanego zimną wojną, trwa nadal po upadku muru berlińskiego. Wskazuje to jednoznacznie na jego samoistny, determinowany względami etnicznymi, religijnymi, ekonomicznymi i politycznymi charakter - nie był on, i nie jest nadal, prostym odbiciem rywalizacji między mocarstwami lub blokami mocarstw. Owa ,,samonapędzająca"" motoryka, czyni ów spór (a właściwie kompleks sporów międzynarodowych) fenomenem szczególnym, umykającym łatwym uogólnieniom i prostym sądom. Zasadniczym tematem niniejszego opracowania są działania zbrojne, które rozgorzały w Palestynie w końcowym okresie mandatu brytyjskiego oraz w pierwszej fazie istnienia niepodległego Izraela. Ponieważ jednak problematyka owej ,,pierwszej"" wojny bliskowschodniej stanowi niejako wprowadzenie w niezwykle złożoną materię, autor pozwolił sobie sięgnąć nieco dalej w przeszłość niż wynikałoby to z potrzeb rozumianego w sposób literalny tytułu niniejszego opracowania.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?