Przedstawienie estetycznych teorii najwybitniejszego japońskiego filozofa, Nishidy Kitaro (1970–1945), które są podstawą do rozważań na temat sztuki zen. Autorka konfrontuje poglądy Nishidy z opiniami innych badaczy, takich jak Hisamatsu Shin’ichi, Suzuki Daisetsu czy Izutsu Toshihiko. W drugiej części książki pokazuje, w jaki sposób teoretyczne wnioski na temat estetyki zen mogą być zastosowane do analizy konkretnych przykładów z różnych dziedzin sztuki, na które zen wywarł największy wpływ (teatr no-, sztuka komponowania ogrodów kamiennych, malarstwo tuszem, ceremonia herbaciana).

Genet był artystą niezwykłym, szokującym, wręcz mitycznym. Jednym z twórców owej legendy literackiej był Sartre, a jego książka stanowi właśnie źródło mitu. Krytycy spierają się, na ile obraz Geneta wyłaniający się z książki jest dziełem samego autora, a na ile jej bohatera. Innymi słowy: czy mamy tu do czynienia z Genetem, jakiego widział – lub chciał widzieć – Sartre, czy też raczej Sartre wiernie odwzorował taki wizerunek swojego bohatera, jaki uzyskał od samego Geneta. Z pewnością Genet odegrał przed Sartre’em ściśle określonego i nieprzypadkowego samego siebie; bez wątpienia Sartre tylko częściowo dał się zwieść, częściowo zaś sam zaczął zwodzić publiczność; z pewnością to właśnie działalność i książka Sartre’a wydobyły Geneta z mroku. Pewien obraz Geneta, określony i wzmocniony przez filozofa egzystencjalistę, zostawił swój ślad w historii literatury i żadne sprostowania już tego nie odmienią.

Książka ta ma pomóc nauczycielom i pedagogom świadomie rozwijać umiejętność poprawnego myślenia u dzieci. Autorzy książki wskazują na fakt istnienia trzech typów inteligencji i wyjaśniają, dlaczego uczniowie różnie sobie radzą w szkole. Książka zawiera wiele praktycznych wskazówek, uczących, jak za pomocą dialogu i odpowiednio zorganizowanych lekcji pobudzić myślenie u dziecka, tak by lepiej radziło sobie ono z przyswajaniem wiedzy i życiowymi trudnościami. Robert J. Sternberg jest profesorem psychologii i kształcenia na Yale University. W przeszłości pełnił funkcje redaktora naukowego Psychological Bulletin oraz dyrektora kilku sekcji Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego. Był również laureatem nagrody APA dla młodych naukowców oraz trzech nagród przyznanych przez American Educational Research As-sociation za wybitne publikacje książkowe. Louise Spear-Swerling jest profesorem nadzwyczajnym Edukacji Specjalnej na Southern Connecticut State University w New Haven. W 1988 roku uzyskała doktorat w dziedzinie psychologii poznawczej na Yale University. Uczyła w szkolnictwie państwowym w klasach o profilu specjalnym i zwyczajnym, a obecnie zajmuje się kształceniem nauczycieli. Specjalizuje się w nauczaniu czytania młodzieży z marginesu społecznego oraz osób z problemami w nauce.Jak nauczyć dzieci myślenia Spis treści Przedmowa 9 Wstęp 11 Założenia podstawowe 12 Struktura książki 12 Celi Trzy sposoby prawidłowego myślenia 14 Nadużywanie wyników testów 20 Procesy myślowe wyższego rzędu 28 Umiejętności poznawcze 29 Podsumowanie 34 Cel 2 Zrozumienie strategii nauczania usprawniających myślenie 37 Trzy alternatywne strategie nauczania 38 Wybór najlepszej strategii 43 Podsumowanie 46 Cel 3 Zrozumienie roli pytań w rozwijaniu umiejętności myślenia 51 8 JAK NAUCZYĆ DZIECI MYŚLENIA Cel 4 Nauczanie trzech sposobów myślenia 58 Czterostopniowy model nauczania 61 Podsumowanie 67 Cel 5 Nauczanie i ocenianie umiejętności twórczego rozumienia 71 Natura rozumienia 71 Trójstopniowe podejście do rozumienia 72 Przykłady problemów wglądu związane z wyborczym kodowaniem, wybiórczą kombinacją i wybiórczym porównywaniem 74 Podsumowanie 79 Cel 6 Rozpoznanie podstawowych zasad nauczania myślenia i zasadzek z nim związanych 83 Zasady 83 Zasadzki 94 Podsumowanie 103 Cel 7 Dlaczego ludzie poprawnie myślący (zbyt często) przegrywają 107 Podsumowanie 117 Zakończenie 120 Słownik pojęć 123 Bibliografia 125

Jedno z najlepszych opracowań uwzględniające stan współczesnych badań bioetycznych oraz najważniejsze problemy z zakresu bioetyki. Książka też podejmuje takie problemy, jak: In vitro Czy życie z probówki jest darem Boga? Prawdomówność wobec chorych u umierających Na czym polega lęk przed postępem biotechnologicznym? Oblicza współczesnej cywilizacji śmierci Przyszłość człowieka w perspektywie badań bioetycznych Powołanie lekarza i powołanie kapłana Wywiady o życiu, cierpieniu i śmierci

Robert Nozick (1938-2002) należał do najbardziej znanych amerykańskich filozofów polityki, choć Anarchia, państwo i utopia (1974) była praktycznie jego jedyną publikacją w tej dziedzinie. Z pozycji liberalizmu zarysował tam swoje rozumienie i uzasadnienie państwa. Locke, Kant i Rawls to główne postaci z dziejów filozofii politycznej, do których nawiązywał. Słynna stała się jego teoria `państwa minimalnego`, ograniczonego do bardzo specjalnych, ochronnych funkcji. Wszelkie `większe` państwo wykracza już poza naturalną zasadność. Własność pozyskana dzięki `wolnej wymianie` jest sprawiedliwa, nawet jeśli prowadzi do nierówności społecznych. Te idee oraz żywy język i żywa myśl, za pomocą których zostały przedstawione, zyskały sobie uznanie wśród neokonserwatywnych przeciwników `państwa opiekuńczego`, chociaż Nozickowi, w przeciwieństwie do Rawlsa, obce były konserwatywne koncepcje moralnych podwalin państwa liberalnego. Jego książka jest mimo zmiennych mód politycznych nadal atrakcyjna intelektualnie i stopniowo staje się klasyką nie mniej niż traktaty Locke`a. `Times Literary Supplement` umieścił ją na liście stu najbardziej wpływowych książek XX wieku.

Książka zawiera cztery eseje dotyczące filozofii Boga i religii oraz ontologii. Aby ułatwić czytelnikowi wejście w świat filozofii, autor świadomie zrezygnował z rozbudowanego aparatu krytycznego oraz fachowego języka na rzecz licznych przykładów z życia codziennego oraz religijnego. Zaprasza czytelnika do namysłu nad problemami filozoficznego rozumienia człowieka, naszej wiedzy o Bogu, dowodów na istnienie Boga oraz relacji między wiarą religijną a filozofią. Zastanawia się między innymi nad tym, co powinniśmy wiedzieć o sobie, gdy zabieramy się do filozoficznego myślenia o Bogu oraz jaka jest przekonująca moc wszelkich możliwych dowodów na istnienie Boga. Często odwołuje się do przykładu myślenia religijnego Abrahama Joshuy Heschela. Książka jest ciekawą lekturą dla wszystkich, którzy nie studiowali filozofii, ale są do głębi poruszeni problemami, jakimi się ona zajmuje.

Księga o Drodze i jej mocy Autorem tej chińskiej księgi, stanowiącej część podstawowego kanonu taoizmu jest najprawdopodobniej Lao Tsy, mędrzec, który mógł żyć w tym samym czasie, co Konfucjusz. Przedstawiamy nową angielską wersję, napisaną przez Ursulę K. Le Guin we współpracy z profesorem J.P. Seatonem, sinologiem z Uniwersytetu Północnej Karoliny w Chapell Hill, którzy uzupełnili enigmatyczny tekst swoimi przypisami i komentarzami.

Biznes, media, polityka Akademia Rozwoju Osobistego Wystąpienia perswazyjne to książka, którą bezwzględnie powinny przeczytać wszystkie osoby zainteresowane poprawą umiejętności w zakresie wygłaszania publicznych przemówień, prezentowania własnych idei, przekonywania do swoich racji. Ten krąg obejmuje nie tylko rzeczników firm i personel działów public relations, polityków czy zawodowych mówców, ale także wszystkich, którzy wiedzą, że zawsze mogą znaleźć się w takiej (czasem nieoczekiwanej) sytuacji. Bardzo ważna jest świadomość, że można nauczyć się, jak ze swobodą oraz pewnością siebie wygłosić mowę okolicznościową czy przeprowadzić świetne wystąpienie. W swojej książce autorka zwróciła uwagę na najróżniejsze aspekty przygotowań do dłuższej wypowiedzi na forum – od właściwego przygotowania merytorycznej zawartości wystąpienia, przez wygląd, modulację głosu i sposób zachowywania się prelegenta w sali prezentacyjnej, aż po szczegółowe dopracowanie elementów wizualnych (zarówno wzbogacających prezentację, jak i rozdawanych jej uczest­nikom). Wyjaśniła, jak nawiązywać i utrzymywać kontakt z audytorium, a także reagować na potrzeby słuchaczy, jak radzić sobie w sytuacjach trudnych i kłopot­liwych, jak pilnować porządku wystąpienia i nie dać się zbić z tropu. Podkreśliła także konieczność stałej pracy nad swoim wizerunkiem osobistym, a ponadto wska­zała najważniejsze zasady współpracy z dziennikarzami oraz kwestie związane ze specyfiką występowania przed kamerą. Wystąpienia perswazyjne powinny być lekturą obowiązkową dla każdego pre­legenta, wykładowcy, polityka, menedżera… oraz każdego, kto chce lub musi choć raz wystąpić publicznie. Umiejętność występowania publicznego, przemawiania i wygłaszania mów w różnych okolicznościach, prezentowania opinii oraz przekonywania do swoich idei to element, bez którego nie sposób wyobrazić sobie współczesnego lidera, menedżera, polityka. Okazuje się, że obecnie nie wystarczy już po prostu mówić, głosić czy przedstawiać: należy czynić to w sposób odpowiedni i dostosowany do oczekiwań odbiorców, a przede wszystkim ciekawy, niebanalny i obrazowy. Czy trudno jest mówić tak, aby osiągnąć zamierzony cel? Czy można przemawiać w sposób, który zapewni nam nie tylko uwagę i zainteresowanie słuchaczy, ale także ich szacunek? Jak zachwycić swoją mową i olśnić wystąpieniem? Czy trudno jest oczarować, a nawet porwać publiczność? W jaki sposób skutecznie przekonać innych do swoich poglądów, wzbudzić poklask i wywołać entuzjazm? - Elżbieta Żurek Elżbieta Żurek – trener, konsultant, wykładow­ca i praktyk komunikacji korpo­racyjnej oraz interpersonalnej. Jedna z niewielu osób w Polsce profesjonalnie zajmujących się kształtowaniem wizerunku publi­cznego. Osobisty trener i dorad­ca w zakresie wystąpień (także w środkach masowego przeka­zu) dla liderów, menedżerów, rzeczników, mówców oraz innych przedstawicieli świata biznesu, polityki i mediów. Współpracuje ze znanymi polskimi oraz międzynarodowy­mi firmami doradczymi. Przygotowuje i realizuje autorskie programy szkoleniowe. Wykładowca akademicki. Autorka książek: Sztuka wystąpień, czyli jak mówić, by osiągnąć cel oraz Sztuka prezentacji, czyli jak przemawiać obrazem.

"Praca G. Pacewicza wpisuje się w oczekiwania i niepokoje naszej współczesności. Jej Autor ukazuje, że stający się świat człowieka - noosfera - w ostatecznej swej tajemniczej treści nie przypomina pasażerów samolotu, którzy lecąc wysoko, odkrywają nagle, że kabina pilotów jest pusta oraz, że centrum kontroli nie istnieje. Nie! Noosfera ma swój sens, przychodzący do nas od Omegi-Chrystusa, którego odnajdujemy, jak mówi Teilhard, od dwóch tysięcy lat w filum chrześcijańskim." (z recenzji ks. prof. dr hab. Józefa Kuliusza SJ)

Największą zaletą ?Pochwały wątpliwości? jest odwaga przypominania rzeczy najważniejszych i dlatego ? tak łatwo zapominanych. Przede wszystkim ? obrona uniwersalnych, ponadczasowych osiągnięć myśli ludzkiej przed z jednej strony fundamentalizmem (zarówno religijnym jak I świeckim), a z drugiej przed wszechogarniającym relatywizmem i tak modnym dzisiaj postmodernizmem. Jak piszą autorzy Każdy światopgląd jakoś umiejscawia człowieka. Fundamentalizm czyni to zarówno w wersji rekonkwisty, jak i w wersjach subkulturowych. Tożsamość ma być uważana za rzecz oczywistą, wyposażoną w oczywistą słuszność. I dalej Jeżeli ktoś ceni wolność oraz społeczeństwo, w którym wolność została zinstytucjonalizowana przez liberalną demokrację I konstytucyjne państwo fundamentalizm musi postrzegać jako poważne zagrożenie. Fundamentalizm, czy to religijny, czy świecki, jest zawsze wrogiem wolności.Ale z drugiej strony czeka na nas pułapka sceptycyzmu, relatywizmu czy postmodernizmu (wszelkich -izmów). Wedle Bergera I Zijdervelda większość teorii postmodernizmu twierdzi, że wszystkie interpretacje są równorzędne, co oczywiście zwiastowałoby koniec wszelkich badań naukowych historii i społeczeństwa. Niektórzy teoretycy postmodernizmu utrzymują, że poza tymi interpretacjami nic nie istnieje, co jest bliskie klinicznej definicji schizofrenii, stanu, w którym człowiek nie jest w stanie odróżnić rzeczywistości od własnych fantazji. Mówiąc prościej, istnieje ogromna różnica między postmodernizmem a socjologią nauki, rozumianą jako nauka empiryczna.Wszystkie postacie relatywizmu przeczą zdroworozsądkowemu doświadczaniu codziennego życia...Czy mamy zatem wyjście z pułapki zastawionej na nas przez z jednej strony fundamentalizm a z drugiej relatywizm? Tak odpowiadają autorzy: tym wyjściem jest Pochwała wątpliwości.

Książka jest uczciwą odpowiedzią na niezwykle aktualny temat eutanazji. Odznacza się ona wszechstronnym przedstawieniem problemu - medycznym, psychologicznym, socjologicznym i moralnym. (...) Jest napisana na wysokim poziomie intelektualnym, ale również z sercem; Czytelnik nie tylko otrzyma obiektywną wiedzę o eutanazji, ale czytając, wzruszy się.

Harmonia w życiu według chińskiej filozofii przyrody i Księgi Przemian Do niedawna chińska filozofia przyrody była wiedzą tajemną, przekazywaną jedynie w obrębie rodziny Mistrzów chińskich. Teraz wszyscy mamy okazję z niej skorzystać i dzięki temu odnaleźć harmonię w życiu. Anna Czelej, autorka bestsellerowej książki "Praktyczne gotowanie według Pięciu Przemian", która od kilkunastu lat żyje według zasad tej filozofii, a w tej publikacji prezentuje jej główne założenia. Opiera się o księgę I Ching, zwaną Księgą Przemian - jedno z najwspanialszych osiągnięć myśli ludzkiej, zawierające komentarze do filozofii przyrody, odnoszące się do wszelkich sytuacji, które mogą się zdarzyć w życiu W starożytnych Chinach określono związki między zjawiskami w przyrodzie i ich wpływ na człowieka, tzw. system yin-yang, który znalazł zastosowanie w tradycyjnej medycynie chińskiej, metodzie gotowania, leczniczych ćwiczeń Qi Gong i sztukach walki. Autorka pragnie spopularyzować ten ciekawy sposób widzenia człowieka i otaczającego go świata. Takie postrzeganie uświadamia wiele powiązań człowieka z przyrodą i powoduje, że to, co wydawało się nieistotne nagle nabiera znaczenia. Z uwagą przyglądamy się sobie, odkrywamy wpływ sposobu odżywiania, emocji, pór dnia i roku na stan zdrowia i relacje z innymi ludźmi. Jeśli zaczniesz żyć według chińskiej filozofii przyrody poczujesz magię zmian - każda chwila będzie ważna, a w Twoim życiu zagości harmonia. Ty i świat będziecie stanowić prawdziwą jedność wzajemnie się dopełniając.

Na niezwykłą książkę Waynea W. Dyera złożyło się 81 esejów zainspirowanych nauczaniem legendarnego chińskiego twórcy taoizmu, filozofa Lao-Tsy. Autor przedstawia w nich praktyczne sposoby stosowania starożytnej mądroci tao we współczesnym wiecie. Każdy rozdział to swoista lekcja, która uczy, jak żyć na co dzień według Księgi Drogi i Cnoty (Tao-Te-King). Przez okrągły rok Dyer medytował i zgłębiał teksty Lao-Tsy, aby potem przełożyć je na współczesny język i dołączyć własny komentarz, pozwalający czytelnikowi wprowadzać w życie nauki mistrza tao. Książkę Dyera należy czytać powoli, każdego dnia po jednym rozdziale. Jak mówi autor, poradnik ten na zawsze odmieni twoje spojrzenie na życie; w rezultacie zaczniesz żyć na nowo, w pełnej harmonii z naturą.Ta książka urzeknie każdego, kto pragnie, aby jego życie stało się pełniejsze, szczęliwsze i bardziej inspirujące. Dr Wayne W. Dyer to jeden z czołowych amerykańskich psychiatrów, wiatowej sławy mówca, pisarz i specjalista w dziedzinie samorozwoju i motywacji. Otrzymał doktorat w dziedzinie doradztwa pedagogicznego na Wayne State University, wykłada na nowojorskim St. John's University. Jest autorem trzydziestu książek, w tym takich bestsellerów jak Potęga intencji, Pokochaj siebie, Kieruj swoim życiem czy Żyć w równowadze, a także wielu poradników audiowizualnych. Goć setek programów telewizyjnych i radiowych, m.in. ""The Today Show"" i ""Oprah Winfrey Show"".

Znakomity podręcznik, który każdego wprowadzi w tajniki trudnej sztuki komunikowania się. Autor potraktował to zagadnienie wszechstronnie i w sposób niezwykle przystępny przedstawił zarówno kwestie teoretyczne, jak i praktyczne. Zainteresowany czytelnik może zatem przeczytać książkę w całości (co na pewno się zdarzy studentom zmagającym się z teorią komunikacji) lub sięgnąć do wybranych rozdziałów, żeby dowiedzieć się na przykład, jak zdobyć pracę, poprowadzić przesłuchanie czy negocjacje z terrorystami, bądź też – po prostu – jak skutecznie porozumiewać się z innymi, aby osiągnąć pożądany efekt. Warto przy tym zaznaczyć, że lektura to lekka, łatwa i przyjemna, ponieważ niekwestionowaną zaletą tej książki są liczne anegdoty i błyskotliwe puenty. Publikacja ta z pewnością stanie się obowiązkową lekturą dla studentów, dziennikarzy oraz polityków. Autor rozwija takie zagadnienia, jak sztuka argumentowania i dyskutowania, perswazja, komunikacja niewerbalna i umiejętność czytania między wierszami. Zajmuje się także technikami manipulacyjnymi, mechanizmami zmian postaw oraz technikami wywierania wpływu na ludzi. Wiele miejsca poświęca zagadnieniom kłamania i oszukiwania, technikom przesłuchania i negocjacjom kryzysowym, a także innym kwestiom praktycznym. Książka składa się z 15 wykładów, a poszczególne rozdziały mogą być czytane w dowolnej kolejności.Argumentacja, perswazja, manipulacjaSpis treści Wykład 1. Komunikacja - wstępne pojęcia i klasyfikacje Wykład 2. Zawartość informacyjna komunikatu 2.1. Literalna treść wypowiedzi 2.1.1. Dygresja: Jak się obrażać 2.2. Rola kontekstu 2.3. Zasada ekonomii w komunikacji 2.3.1. Dygresja: Jak rodzą się słowa 2.4. Komunikaty i sytuacje komunikacyjne 2.5. Interpretacja wadliwego komunikatu 2.5.1. Dygresja: Dawkowanie uprzejmości 2.6. Filtry komunikacyjne - pełność i spójność 2.7. Luki konwersacyjne Wykład 3. Podtekst i komunikacja niedosłowna 3.1. Znaczenie dosłowne i niedosłowne 3.1.1. Dygresja: Dlaczego nie aresztowano ministra? 3.2. Aluzja, ironia, metafora 3.2.1. Dygresja: Styl aluzyjny 3.3. Metafora jako sposób pojmowania świata - teoria Lakoffa i Johnsona 3.4. Przesyłanie podtekstu w dialogu - teoria Grice’a 3.4.1. Dygresja: Jak się wyłgać od odpowiedzi 3.5. Komizm Wykład 4. Sztuka wnioskowania 4.1. Struktura komunikatu werbalnego 4.2. Kategorie składniowe 4.3. Schematy zdaniowe 4.4. Podstawy klasycznej logiki zdaniowej 4.5. Wnioskowania dedukcyjne niższych rzędów 4.6. Logika nazw 4.7. Logika predykatów 4.8. Wnioskowania dedukcyjne wyższych rzędów Wykład 5. Sztuka argumentacji 5.1. Rys historyczny 5.2. Przykłady argumentów 5.3. Struktura argumentu potocznego 5.4. Ocena argumentu – zasady ogólne 5.5. Obliczanie stopnia akceptowalności tezy 5.6. Ocena argumentów w praktyce Wykład 6. Sztuka dyskutowania 6.1. Spór słowny - uwagi ogólne 6.2. Argumenty i kontrargumenty w dyskusji 6.3. Formalne teorie dyskusji 6.4. Typowe błędy w argumentacji 6.4.1. Generalizacja 6.4.2. Brak związku logicznego 6.4.3. Użycie błędnych schematów rachunku zdań 6.4.4. Błędy kwantyfikacji i modalności 6.4.5. Błędy związku przyczynowo-skutkowego 6.4.6. Równia pochyła 6.4.7. Argument z autorytetu 6.4.8. Niejasność i wieloznaczność 6.4.9. Błędne koło 6.5. Nieuczciwe chwyty w dyskusji 6.5.1. Przytyki osobiste 6.5.2. Fałszywa przesłanka 6.5.3. Argumentacja pozorowana 6.5.4. Celowe irytowanie przeciwnika 6.5.5. Nieobiektywne oceny 6.5.6. Przerzucenie ciężaru dowodu Wykład 7. Perswazja 7.1. Wypowiedź jako działanie - teoria Austina i Searle'a 7.2. Pojęcie perswazji 7.3. Kontekst i skutek wypowiedzi 7.4. Proste akty perswazyjne 7.5. Skuteczność prostych aktów perswazyjnych 7.6. Cel minimalny i znaczenie perswazyjne wypowiedzi 7.6.1. Dygresja: Jak nudzić 7.7. Perswazja jako proces 7.7.1. Dygresja: Jak się maskować 7.8. Osiągalność celów Wykład 8. Dwutorowość procesu perswazyjnego 8.1. Wprowadzenie 8.2. Badania doświadczalne nad perswazją 8.3. Dwutorowość perswazji i tak zwany model ELM 8.4. Centralne kategorie teoretyczne ELM 8.5. Podstawowe postulaty ELM 8.6. Fundament empiryczny ELM Wykład 9. Naiwne taktyki manipulacyjne - 1. Presja i szantaż 9.1. Perswazja bezpośrednia i pośrednia 9.2. Presja w komunikacji międzyludzkiej 9.3. Szantaż i jego odmiany 9.4. Struktura szantażu 9.5. Obrona przed presją i szantażem 9.5.1. Zdarta płyta 9.5.2. Gra na zwłokę 9.5.3. Przedefiniowanie sytuacji 9.5.4. Przyjęcie szantażu 9.6. Problemy etyczne Wykład 10. Naiwne taktyki manipulacyjne - 2. Kłamstwo 10.1. Wprowadzenie 10.2. Kłamstwo - problemy pojęciowe 10.3. Wykrywanie kłamstwa - rys historyczny 10.4. Wykrywanie kłamstwa - aspekty logiczne 10.5. Warunki stosowalności logicznych kryteriów prawdy Wykład 11. Czynnik psychologiczny w perswazji 11.1. Perswazja a manipulacja 11.2. Mechanizm wzajemności 11.2.1. Dygresja: Jak być niewdzięcznym 11.3. Mechanizm konsekwencji 11.4. Mechanizm konformizmu 11.4.1. Dygresja: Efekt stada 11.4.2. Dygresja: Jak popełniać gafy 11.5. Mechanizm sympatii 11.5.1. Dygresja: Jak nie krytykować 11.6. Mechanizm autorytetu 11.6.1. Dygresja: Efekt pasterza 11.7. Mechanizm niedostępności 11.8. Inne wybrane techniki perswazyjne 11.8.1. Kontrast 11.8.2. Racjonalizacja 11.8.3. Kompromis 11.8.4. Wiarygodność 11.8.5. Relaks 11.8.6. Powtarzanie Wykład 12. Komunikacja niewerbalna 12.1. Przekaz językowy a przekaz niewerbalny 12.2. Typy sygnałów niewerbalnych 12.3. Ogólne zasady interpretacji sygnałów niewerbalnych 12.4. Sygnały cech nadawcy i jego nastawienia do odbiorcy 12.5. Proksemika i zależności grupowe 12.6. O tak zwanych niewerbalnych oznakach fałszu 12.7. Niebezpieczeństwa amatorskich prób wykrywania kłamstwa Wykład 13. Manipulacje komunikacyjne w praktyce - 1. Przesłuchanie podejrzanego 13.1. Przesłuchanie jako zdarzenie komunikacyjne 13.2. Struktura przesłuchania 13.3. Podstawowe taktyki werbalne w przesłuchaniu 13.3.1. Oskarżenie 13.3.2. "Rozgrzeszenie" 13.3.3. "Usprawiedliwienie" 13.3.4. Prowokacja 13.4. Pomocnicze taktyki werbalne 13.5. Symptomy kłamstwa i analiza behawioralna 13.6. Taktyki niewerbalne 13.7. Problemy etyczne Wykład 14. Manipulacje komunikacyjne w praktyce - 2. Negocjacje z terrorystą 14.1. Wprowadzenie 14.2. Podstawowe pojęcia teorii negocjacji 14.3. Przełamywanie oporu w negocjacjach 14.4. Porywacze i zakładnicy - charakterystyka sytuacji 14.5. Znaczenie czasu w negocjacjach kryzysowych 14.6. Syndrom sztokholmski 14.7. Fazy negocjacji 14.8. Ogólne zasady negocjowania z porywaczem 14.9. Wybrane taktyki szczegółowe Wykład 15. Manipulacje komunikacyjne w praktyce – 3. Starania o zatrudnienie 15.1. Kandydat na rynku pracy 15.2. List motywacyjny 15.3. Curriculum vitae (CV) 15.4. Rozmowa kwalifikacyjna 15.5. Typowe pytania w rozmowie kwalifikacyjnej Bibliografia Indeksy

"Kiedy zaczyna się samsara i nirwana? Na Zachodzie, ponieważ jesteśmy wykształceni zgodnie z judeochrześcijańskim światopoglądem, uważamy, że na początku ktoś musiał wszystko stworzyć. Jednak nasz prawdziwy stan (dzogczen) jest poza czasem. Kiedy jesteśmy poza czasem, znajdujemy się w stanie iluminacji. Ale nie pozostajemy w nim długo, ponieważ po kilku sekundach albo minutach powstają myśli, przez które stajemy się uwarunkowani. Dlatego też praktykujemy kontemplację, bo będąc w niej, nie podążamy za myślami, kiedy się pojawiają. Taki stan przejrzystości i obecności (rigpa) jest stanem oświecenia. Kiedy zostajemy rozproszeni przez myśli i dualistyczną wizję, znajdujemy się w samsarze. Jest to początkowy moment samsary. Jutro możemy rozpoczynać samsarę wiele razy. Możemy mieć miliony początkowych momentów samsary. Zależy to od nas samych. Mówimy, że ten, kto zawsze pozostaje w stanie rigpy i nigdy nie jest rozproszony, posiada wiedzę i zrozumienie, nazywa się Samantabhadrą. Jest on Adi Buddą, pierwotnym Buddą, który nigdy nie był uwarunkowany przez dualistyczną wizję." (fragment nauk Czogjala Namhkai Norbu na temat Inwokacji Samantabhadry) Dzogczen Ponlop Rinpocze, urodzony w 1965 w roku w Sikkimie, uznawany jest za jednego z czołowych uczonych i mistrzów medytacji swojego pokolenia w tradycji ningma i kagju buddyzmu tybetańskiego. Cechuje go przenikliwy intelekt, poczucie humoru i przejrzysty styl nauczania. Biegle posługuje się j. angielskim i doskonale zna zachodnią kulturę i technikę. Rinpocze jest także znakomitym kaligrafem, artystą plastykiem i poetą.

Tom przedstawia ukształtowane w kulturze polskiej w XV?XX w. humanistyczne projekty antropologiczne, które wywodzą się z wzorców platońskiego (paideia) i cycerońskiego (humanitas) oraz z chrześcijańskiej nauki o człowieku. W ujęciach synchronicznych tom zarysowuje humanistyczne profile renesansu i epok porenesansowych. W perspektywie diachronicznej śledzi kontynuacje, przewartościowania i spory z dziedzictwem kulturowym. Przedmiotem obserwacji są głównie teksty literackie, interpretowane w kontekstach filozoficznych, religijnych i społecznych.

Chrześcijańska praktyka związana z sakramentem uzdrowienia, jakim jest sakrament pokuty i pojednania, ale też świadomym dążeniem do świętości życia – wypracowała różne formy rachunku sumienia, pytań budzących naszą czujność i wrażliwość moralną wobec Boga i człowieka. Dlatego należy z wdzięcznością przyjąć inicjatywę wydania pod patronatem Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie, Pana Doktora Mieczysława Szatanka, i Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Diecezji Radomskiej, rachunku sumienia dla lekarzy i pielęgniarek autorstwa Księdza Dariusza Patera (…). Rachunek ten ma solidne podstawy teologiczne i szczegółowe odniesienie do praktyki zawodów medycznych. Ze Wstępu

Moralne lęki, niepewność sumienia i skrupuły nie są nieszczęściem czy chorobą, której za wszelką cenę trzeba się pozbyć. To raczej naturalny stan duszy, która po omacku, ale z całą determinacją szuka obecności Boga i pełnienia Jego woli, a przez to poczucia sensu i bezpieczeństwa. Pierwsza polska publikacja tak szeroko komentująca ignacjańskie Reguły o skrupułach jest bezcenną pomocą dla spowiedników, psychologów i terapeutów. Prezentowane artykuły są owocem Kursu Duchowości Ignacjańskiej, jaki odbył się w 2009 roku w Centrum Duchowości Księży Jezuitów w Częstochowie.

Komentarz Tomasza z Akwinu do Liber de causis (Księgi o przyczynach) to na pozór typowy wytwór średniowiecznej tradycji komentowania tekstów. Typowość ta jednak w tym wypadku jest wyjątkowo skomplikowana, dziełko bowiem, którego polski przekład trafia po raz pierwszy do Czytelnika, ma niezwykłą, wielowarstwową genezę. Księga o przyczynach uznawana była przez stulecia za dzieło Arystotelesa, swoiste podsumowanie Metafizyki. Tomasz jednak odkrył, że były to raczej wypisy z Elementów teologii neoplatonika Proklosa, opatrzone arabskim komentarzem. Wokół problemu autorstwa Liber de causis narosła ogromna literatura, potęgując efekt komentarza do komentarza do komentarza, którym jest tekst Tomasza. Dzięki tej złożonej genezie i konstrukcji powstało dzieło wyjątkowe pod względem filozoficznym. Przedmiotem analizy jest tu esse, którego rozumienie i przekład są dość problematyczne – bywa tłumaczone jako bytowanie, istnienie lub byt. Czytelnik jest świadkiem, jak Tomasz buduje swoją własną teorię bytu na przecięciu wielu dyskursów. Zderza się tu tradycja Platona i Arystotelesa, spotykają się elementy sobie obce, a nawet wrogie: idee arystotelesowskie, chrześcijańskie, monoteistyczne z neoplatońskimi, pogańskimi, politeistycznymi, a także z arabskimi. Łączą się różne czasy – klasyczny okres helleński, schyłkowa faza filozofii greckiej, stulecia średniowiecza. Na tym bogatym podłożu Tomasz z Akwinu wypracowuje swoją metafizykę bytu. Tomasz z Akwinu (1225–1274), wybitny filozof chrześcijański i uczony dominikanin, zaliczany do Doktorów Kościoła katolickiego. Początkowo potępiony, został w końcu kanonizowany, a w roku 1879 w encyklice Aeterni Patris jego filozofia została uznana za oficjalną filozofię Kościoła katolickiego. Wykładał w Paryżu, Florencji i Neapolu. Zajmował się także naukami przyrodniczymi.

Komentarz Tomasza z Akwinu do Liber de causis (Księgi o przyczynach) to na pozór typowy wytwór średniowiecznej tradycji komentowania tekstów. Typowość ta jednak w tym wypadku jest wyjątkowo skomplikowana, dziełko bowiem, którego polski przekład trafia po raz pierwszy do Czytelnika, ma niezwykłą, wielowarstwową genezę. Księga o przyczynach uznawana była przez stulecia za dzieło Arystotelesa, swoiste podsumowanie Metafizyki. Tomasz jednak odkrył, że były to raczej wypisy z Elementów teologii neoplatonika Proklosa, opatrzone arabskim komentarzem. Wokół problemu autorstwa Liber de causis narosła ogromna literatura, potęgując efekt komentarza do komentarza do komentarza, którym jest tekst Tomasza. Dzięki tej złożonej genezie i konstrukcji powstało dzieło wyjątkowe pod względem filozoficznym. Przedmiotem analizy jest tu esse, którego rozumienie i przekład są dość problematyczne – bywa tłumaczone jako bytowanie, istnienie lub byt. Czytelnik jest świadkiem, jak Tomasz buduje swoją własną teorię bytu na przecięciu wielu dyskursów. Zderza się tu tradycja Platona i Arystotelesa, spotykają się elementy sobie obce, a nawet wrogie: idee arystotelesowskie, chrześcijańskie, monoteistyczne z neoplatońskimi, pogańskimi, politeistycznymi, a także z arabskimi. Łączą się różne czasy – klasyczny okres helleński, schyłkowa faza filozofii greckiej, stulecia średniowiecza. Na tym bogatym podłożu Tomasz z Akwinu wypracowuje swoją metafizykę bytu. Tomasz z Akwinu (1225–1274), wybitny filozof chrześcijański i uczony dominikanin, zaliczany do Doktorów Kościoła katolickiego. Początkowo potępiony, został w końcu kanonizowany, a w roku 1879 w encyklice Aeterni Patris jego filozofia została uznana za oficjalną filozofię Kościoła katolickiego. Wykładał w Paryżu, Florencji i Neapolu. Zajmował się także naukami przyrodniczymi.