Globalna podróż XIV Dalajlamy XIV Dalajlama – Tenzin Gjaco – przywódca polityczny i duchowy narodu tybetańskiego, laureat Pokojowej Nagrody Nobla, jeden z nielicznych globalnych autorytetów moralnych – człowiek, który cieszy się szacunkiem wszystkich – buddystów, ludzi innych wyzwań, ludzi bez konkretnego wyznania, ludzi niewierzących. Ten pochodzący z niewielkiej wioski mnich w karmazynowych szatach od kilkudziesięciu lat przemierza świat, spotykając się z przywódcami innych krajów, naukowcami, filozofami i tłumami zwykłych ludzi. Bierze udział w setkach programów telewizyjnych i radiowych, udziela tysięcy wywiadów – działa na rzecz swojego okupowanego kraju – Tybetu, wypowiada się na wiele innych tematów, aktualnych i ponadczasowych, komentuje wydarzenia, odpowiada na pytania, ale też wnikliwie i z zainteresowaniem słucha opinii innych ludzi. Z biegiem lat stał się jedną z najlepiej rozpoznawalnych osób na świecie, dołączając do takich ikon kultury masowej tak, jak Che Guevara, James Dean czy Jan Paweł II. Jaki naprawdę jest XIV Dalajlama? Na czym polega jego niezwykła charyzma? Jakie wyznaje poglądy? Jakie jest jego przesłanie? Dlaczego wywiera tak duży i trwały wpływ na innych?

Książka przedstawia tłumaczenia listów i wykładów na temat zen wielkiego nauczyciela Dahui Zonggao (1089-1163). Jego spostrzeżenia zebrane w tym tomie kierowane są głównie do osób stanu świeckiego, stąd nacisk położony jest na sposoby, w jakie ludzie pogrążeni w sprawach tego świata mogą uczyć się zen i osiągnąć wyzwolenie obiecywane przez Buddę. Chociaż od czasów Dahui minęło już ponad osiemset lat, istota jego przekazu nie jest przypisana żadnym szczególnym czasom, miejscom czy też środkom wyrazu.

Ta znacząca pozycja przedstawia idee nowego humanizmu opartego na faktach naukowych i otwartości wobec najnowszych wyników badań ze wszystkich dziedzin nauki. Robi to rzeczowo, profesjonalnie, a jednocześnie przystępnie dla przeciętnego czytelnika, nieobytego ze światem fachowych pojęć. W Niemczech osiągnęła do tej pory w dwóch wydaniach nakład 40 000 egzemplarzy. Żyjemy w czasach bardzo zróżnicowanego tempa przemian otaczającej nas rzeczywistości. Podczas gdy technologicznie wkroczyliśmy w XXI wiek, nasz obraz świata wciąż jest przesiąknięty prastarymi legendami. To połączenie wysokiej wiedzy technicznej z naiwną dziecięcą wiarą może okazać się w dłuższej perspektywie fatalne w skutkach. Postępujemy jak pięciolatki, którym powierzono odpowiedzialność za stery samolotu pasażerskiego - ta teza autora Humanizmu ewolucyjnego jest punktem wyjścia do zastanowienia się, co możemy zrobić, by uniknąć realnych niebezpieczeństw wynikających z takiego stanu rzeczy. źródłem zagrożeń dla naszej cywilizacji są zdaniem niemieckiego filozofa w głównej mierze religie i narzucane przez nie przestarzałe, obalone przez naukę systemy wartości. Humaniści ewolucyjni uważają za konieczne zerwanie ze ślepotą tradycji, uwolnienie się od moralności narzuconej mocą tzw. praw nadprzyrodzonych. Według autora dobre życie w złym świecie jest możliwe bez Boga, a z całą pewnością bez takiego Boga, jakiego proponują oraz narzucają nam religie. Etyka nie ma nic wspólnego z przykazaniami, a obiecany przez Kanta wieczny pokój można osiągnąć bez powoływania się na prawdy objawione. Wystarczy jedynie opowiedzieć się za człowiekiem, za głębokim potencjałem i możliwościami, jakimi obdarzyła nasz gatunek ślepa, niezmierzająca do żadnego konkretnego celu ewolucja.

Janusz Krzyżowski, lekarz i absolwent Filozofii UW, jest autorem adaptacji prezentowanych dżatak wg kanonu palijskiego. Zawsze fascynowała go kultura Orientu i od 1976 roku przemierzył szereg szlaków Azji. Spotkania z tym fascynującym kontynentem spowodowały głębsze zainteresowanie buddyzmem. Już poprzednie publikacje autora, w szczególności Mity i legendy Indii, Buddyjskie szlaki i Buddyjskie bajki, podejmowały ten wątek. Prezentowany album pozwala jednak bliżej zapoznać się z bogactwem, myśli i nauk Oświeconego.

Doświadczenie psychodeliczne to nie tylko znakomity przewodnik po meandrach wizji psychodelicznych, ale także bardzo ciekawa, choć kontrowersyjna interpretacja Tybetańskiej księgi umarłych, świętego tekstu buddyzmu tybetańskiego, będącego najbardziej wnikliwym opisem fenomenologicznym doświadczenia śmierci i umierania. Podręcznik inspirowany tybetańską Księgą Umarłych Doświadczenie psychodeliczne to nie tylko znakomity przewodnik po meandrach wizji psychodelicznych, ale także bardzo ciekawa, choć kontrowersyjna interpretacja Tybetańskiej księgi umarłych, świętego tekstu buddyzmu tybetańskiego, będącego najbardziej wnikliwym opisem fenomenologicznym doświadczenia śmierci i umierania. Leary, Alpert i Metzner traktują Tybetańską księgę umarłych jako scenariusz wydarzeń, z którymi mamy do czynienia także w codziennym życiu, podczas snów, inicjacji, wizji psychodelicznych oraz wszystkich doświadczeń chwilowego wyjścia poza własne ego.

Stopnie ku Boskości Piękna książka, o docieraniu do istoty rzeczy, do Boskiego i o ludzkim szczęściu. Pojawia się w niej nowa, nieobecna w poprzednich częściach "Diagnostyki karmy" jakość: lekkość z nutą optymizmu. Autor wyraźnie złagodniał. Oddaję Mu głos: "(...) na tym poziomie medycyna, psychologia, pedagogika, fizyka, filozofia i religia są jednością." "(...) trzeba poczuć swoje Boskie Ja bardziej realnym niż ludzkie. (...) mówię 0 Bogu przebywającym w nas - zarówno w każdym człowieku, jak i w całym otaczającym świecie." "Zawsze i wszędzie otrzymujemy pomoc. Bóg nigdy nie karze." "(...) niezależnie, co robimy, wszystko pracuje na rozwój i zachowanie miłości w duszy (...)" I ostatni cytat: "Czasami kilka chwil w naszym życiu może dać nam więcej niż wiele lat ciężkiej pracy." Chwile poświęcone na lekturę tej książki mogą mieć właśnie taką jakość. Polecam. Ewa Renata Cyzman-Bany   Dlaczego w życiu nie zawsze wszystko nam się udaje? Jak wygrać z losem? Jak zwalczyć chorobę swoją lub dziecka? Dlaczego tamten ma pieniądze a ja nie? Dlaczego ludziom nie układa się w związkach? Jak przemóc życiowego pecha w miłości? Jak zmienić złą passę w interesach? Fragment książki Diagnostyka karmy 6 Stopnie ku Boskości Wstęp Gdy w 1997 roku skończyłem czwartą książkę, byłem przekonany, że proces opisu ludzkich wartości jest zakończony. W zależności do tego, jak bardzo orientuje się we wszystkim, co się nazywa ludzkim szczęściem, o tyle jest mi łatwiej określić, co zacząłem ubóstwiać, od czego zależeć, a następnie pozbyć się tych przy wiązań. Klasyfikacja była całkowicie zakończona. Oznaczało to, że nie będą się pojawiały żadne nowe przywiązania i można będzie uzdrowić siebie i swoje dzieci. Można więc było zakończyć badania karmiczne. Aby każdy pacjent mógł wyzdrowieć, należy tylko dokładniej zbadać, co mu przeszkadza w pozbyciu się pewnej zależności i znaleźć silniejszy środek oddziaływania potrzebny do zmiany charakteru. Teoria została zakończona, pozostała tylko praktyka. Zacząłem powoli tracić zainteresowanie całym tym tematem. Po pierwsze, wszystko jest już jasne. Po drugie, nigdy nie pomyślałbym, że proces myślenia może wywoływać obrzydzenie i fizyczny ból. Znowu pragnąłem czuć, powrócić do malarstwa. Potem chciałem się zająć problemem starzenia się. Przez te lata praca nad sobą wiele zmieniła w moim charakterze i zdrowiu. Jednak w żaden sposób nie od-młodniałem, wręcz przeciwnie. Im bardziej koncentrowałem się na myśleniu, na rozumieniu i uogólnieniu, tym boleśniej przeżywałem każdy stres i tym aktywniej włączały się procesy starzenia. Postanowiłem zostawić badania i uzdrawianie i poważnie zająć się sobą, ponieważ wcześniej brakowało mi na to czasu. Cały łańcuch ludzkich wartości został sprowadzony do kilku ogniw. Pierwsze ogniwo to wartości poziomu materialnego. Tu wszystko jest jasne. Dalej to warstwy wartości duchowych. Wszystkie wartości duchowe były podzielone tak jakby na dwie gałęzie. Jedna to relacje, związki. Zależność od nich wywoływała zazdrość. Z drugiej strony były zdolności i intelekt. Zależność od nich wywoływała pychę. Jeśli przychodził do mnie pacjent z wyraźną zależnością od poziomu duchowego, która dotyczyła relacji, to wyjaśniałem mu, jak pozbyć się tej zależności. Trzeba po prostu znaleźć inny punkt oparcia. Współczesna psychologia proponuje człowiekowi, by rozwijał swoje zainteresowania. Wtedy będzie mniej boleśnie przeżywał porażkę w jednej sferze i przenosił swoje zainteresowania na inne obszary. Jednak ten schemat działa tylko na poziomie powierzchniowym - w przypadku obraz, kłótni, zdrad. Natomiast gdy sprawa dotyczy poważniejszych przeżyć, na przykład śmierci ukochanej osoby, psycholodzy i psychoterapeuci również nie potrafią dać sobie z tym rady w swoim własnym życiu. Jedynie zwrócenie się ku Bogu wyprowadza ich z pozbawionego nadziei impasu. Im silniejsza jest w nas potrzeba Boskiej miłości, tym mniej zależymy od ludzkiej miłości i jej rozpad lub destabilizacja nie będą dla nas tragedią. Z mojego punktu widzenia człowiek ma tylko dwie główne funkcje - przedłużenie siebie, czyli przedłużenie swojego gatunku oraz zachowanie siebie, tzn. utrzymanie się przy życiu i zabezpieczenie swojej egzystencji. Ten temat jest związany z relacjami. Rozwijanie siebie, swoich możliwości, kierowanie otaczającym światem -to temat zdolności i intelektu. Nie możemy bez tego żyć. Jednak gdy staje się to celem samym w sobie, pojawia się najpierw zależność, potem agresja, a następnie rozpad. Zatem ludzkie wartości to całokształt tego co materialne i duchowe. Potrzebowałem jak najszybciej osiągnąć uwolnienie od wartości materialnych i duchowych. Im bardziej się na tym koncentrowałem, tym bardziej przyspieszał czas i na pewnym etapie zobaczyłem, jak zależność od jednego zamienia się w zależność od drugiego. Na przykład człowiek zewnętrznie skupiony na pieniądzach, materialista i pragmatyk, staje się takim, ponieważ wewnętrznie jest strasznym idealistą i dalsze wzmocnienie zależności od wartości duchowych jest dla niego śmiertelnie niebezpieczne. Później okazało się, że człowiek, który poradził sobie z zazdrością, podświadomie przesuwa punkt oparcia nie na miłość do Boga, a na zdolności i intelekt. Wtedy zamiast zazdrości, która zniknęła, pojawia się prawdziwa pycha. W pewnym momencie zrozumiałem, że oprócz tych tzw. stopni drabiny - warstw ludzkich wartości, są jeszcze inne, o większej skali i głębokości. W końcu natrafiłem na taką kategorię, jak ideały, duchowość, szlachetność - to była warstwa o wiele subtełniejsza i większa, która leżała u podstaw relacji i zdolności. Zależność od tej warstwy prowadziła do zależności od relacji lub zdolności. Gdy była bardzo silna, to zazdrość i pycha wybuchały w człowieku jednocześnie. Temat duchowości, szlachetności, ideałów i nadziei był jednocześnie tematem kontaktu z przyszłością. Im wyższy jest poziom duchowy człowieka, im bardziej człowiek jest wzniosły i szlachetny oraz im więcej marzy, tym większe ujawniają się u niego możliwości kierowania przyszłością. Przeszłość jest materialna, przyszłość duchowa. Im więcej mamy w sobie przyszłości, tym więcej teraźniejszości i przeszłości. Im bardziej człowiek jest uduchowiony i szlachetny, tym aktywniej - wcześniej czy później - będą ujawniały się u niego lub jego wnuków zdolności i intelekt oraz tym bardziej harmonijne i bogatsze będą ich relacje i związki. Wszystko, co posiadamy, przychodzi z przyszłości i przekształca się w teraźniejszość, dlatego stopień wewnętrznej duchowości warunkuje nasze możliwości w teraźniejszości. Im więcej jest w człowieku duchowości i szlachetności, tym więcej jego potomkowie będą posiadali nie tylko wartości duchowych, lecz także materialnych. Nawet jeśli dzieci i wnuki przestaną być uduchowione i szlachetne, wewnętrzne zapasy pozwolą im przez jakiś czas nieźle żyć. W takim razie dlaczego potomkowie często rezygnują z duchowości i szlachetności? Ponieważ ubóstwianie przyszłości powoduje zależność od niej, a następnie jej utratę. Gdy człowiek ma zamkniętą przyszłość, to albo umiera, albo otrzymuje nieuleczalną chorobę. Im wyższa jest duchowość człowieka, tym większa jest pokusa ubóstwiania tej duchowości i popadania w zależność od niej. Pierwsze oznaki zależności przejawiają się jako lek o przyszłość swoją i bliskich osób oraz ciągłe myślenie o planach i marzeniach. Później pojawia się bolesne nieakceptowanie zawirowań przyszłości, gdy nie realizują się plany i nie spełniają się nadzieje, gdy wyimaginowany obraz świata okazuje się pozbawiony podstaw. Następnie -brak możliwości zaakceptowania rozpadu ideałów, planów i nadziei. Doświadczanie zdrad i niesprawiedliwości ze strony innych ludzi lub społeczeństwa jest już oznaką ogromnej zależności od przyszłości, a wtedy rozpada się zarówno los, jak i zdrowie człowieka. Za każdym razem, gdy diagnozowałem pacjentów bezpłodnych lub chorych na raka, to widziałem, że u wszystkich zależność od ideałów, od przyszłości kilka razy przewyższała poziom alarmowy. Tak wiec wartości materialne to przeszłość, wartości duchowe to przyszłość. Ciało jest związane z materią, co oznacza, że relacje to wartości materialne, a zdolności, intelekt i świadomość są wartościami duchowymi. Trzeba przeżyć swoje życie od nowa i zaakceptować upokorzenie wartości materialnych i duchowych jako oczyszczenie. Należy pozbyć się żałowania przeszłości i lęku o przyszłość. Poznajemy Boga poprzez uczucie miłości, które od niczego nie zależy, a każda agresja wobec miłości odpycha nas od Boga i pogrąża w tym co ludzkie. Dlatego, przeglądając swoje życie, najpierw należy pozbyć się jakiejkolwiek agresji wobec miłości, która objawiała się jako niechęć do życia, niezadowolenie z siebie i swojego losu, osądzanie innych ludzi i obrażanie się na nich. Gdy stosowałem ten schemat, pomagając ludziom, działał on nienagannie, a nieszczęścia i tragedie, których doświadczał człowiek oraz sytuacje, które specjaliści rozwikływaliby przez lata, rozwiązywały się łatwo i naturalnie w ciągu kilku godzin. Na przykład pacjentka opowiada mi: - Widzę, że z moim synem dzieje się coś strasznego i nie potrafię nic zrobić. Miał ukochaną dziewczynę, ale niedawno się rozstali i bardzo ciężko to przeżywał. Teraz rozpadły się wszystkie jego plany i nadzieje związane zarówno z pracą, biznesem, jak i z życiem prywatnym. Całkowicie stracił panowanie nad sytuacją. Dobrze opanował sztuki walki, a w ciągu ostatnich kilku miesięcy kilka razy został pobity - tak jakby coś go krępowało, nie potrafił się bronić. Syn czuje, że sytuacja jest beznadziejna i zaczyna pić. Coraz bardziej stacza się w przepaść, a ja nie potrafię mu pomóc w jakikolwiek sposób. Wystarcza mi kilka sekund, by zobaczyć sytuację na poziomie subtelnym. - Może pani zmienić jego los w ciągu kilku godzin -mówię do niej. - Wszystko, co pani wymieniła, zniknie jak dym. Należy tylko poważnie popracować nad sobą. Pani syn ma przywiązanie do ideałów, czyli zamkniecie przyszłości pięciokrotnie przewyższa poziom alarmowy. W znacznym stopniu przekazała mu to pani, ponieważ żyła pani nie Boską miłością, a ideałami, duchowością i szlachetnością. Gardziła pani ludźmi biednymi duchem, czyli niezdolnymi i głupimi, pozbawionymi zasad i nieuczciwymi. Nie chciała pani żyć, gdy były upokorzone pani ideały, gdy była pani zdradzana i niesprawiedliwie traktowana. Przed poczęciem dzieci, aby zaopatrzyć je w dużą porcje Boskiej miłości, należy zdystansować się od wszystkiego co ludzkie. Im silniej jesteśmy do czegoś przywiązani, tym boleśniej przebiega oderwanie. Takie dystansowanie się może następować poprzez obrażanie nas przez innych ludzi lub, jeśli tego nie rozumiemy, poprzez choroby, nieszczęścia albo śmierć. Jeśli nie rozumiemy, że kiedy inny człowiek obraża nas, jest to łaska od Boga, to wtedy nasze dzieci są już leczone poprzez choroby i nieszczęścia. Proszę przeżyć swoje życie od nowa i poczuć, że nawet najświętsze wartości duchowe są niczym w porównaniu z miłością do Boga. Proszę zaakceptować każde upokorzenie lub niesprawiedliwość jako możliwość uratowania pani dziecka, jako możliwość zmiany siebie poprzez zdystansowanie się od tego co ludzkie i dążenie do Boskości. Przy czym należy modlić się nie tylko za syna, lecz także za wnuków. Na poziomie subtelnym widzę ciemną plamę, która przylgnęła do pani syna -to jego przyszłe dziecko. Aby urodziło się zdrowe i miało pomyślny los, jego dusza powinna się oczyścić. To właśnie następuje obecnie poprzez upokorzenie duchowości i ideałów jego ojca. W jakim stopniu pani, przeglądając swoje życie wstecz, dobrowolnie zaakceptuje oczyszczenie zmieniając się, poprzez siebie doprowadzi do porządku syna i wnuki, w takim stopniu przymusowe oczyszczanie będzie niepotrzebne. Im mniej nasza dusza zależy od ludzkich wartości, tym mniej trzeba nieprzyjemności i nieszczęść, aby ją oczyścić. Gdy rodzice realnie zmieniają swój stosunek do przeszłości i teraźniejszości, wtedy również realnie zmienia się teraźniejszość i przyszłość zarówno ich, jak i ich potomków. Zupełnie przestałem się dziwić, gdy charakter dziecka i jego los zmieniały się w ciągu kilku godzin. Pamiętam, jak kilka razy powtarzałem pewnej mojej znajomej, że jej starszy syn może zginąć. Kobieta modliła się, pracowała nad sobą, ale nic się nie zmieniało. - Wiesz co - powiedziała mi - próbowałam włączyć go do tego procesu. Jednak jak tylko puszczam kasetę wideo z twoim wykładem, syn natychmiast z krzykiem wybiega z pokoju, a gdy próbuję czytać mu twoje książki, kategorycznie odmawia słuchania. - Nie chcę, żebyś później obrażała się na mnie, ale twój syn ma coraz mniej szans na przeżycie - powiedziałem. Zobaczyłem w jej oczach milczące pytanie i wyjaśniłem: - Albo realnie zaczynasz się zmieniać i przekonujesz swoją duszę do tego, że Boskość jest ważniejsza od tego co ludzkie, że jakiekolwiek ludzkie szczęście jest jedynie możliwością do gromadzenia miłości do Boga, albo w najbliższym czasie twoje dziecko może zachorować i umrzeć. Kobieta przez jakiś czas siedziała nieruchomo, a potem powiedziała: - Dobrze, postaram się. Wieczorem zadzwoniła do mnie. Najpierw nie potrafiła mówić, płakała. Zrozumiałem, że wydarzyło się nieszczęście. - Wiesz co - powiedziała płacząc - pół godziny temu mój starszy syn podszedł do mnie z twoją książką w ręku i poprosił, bym mu ją przeczytała. Diagnostyka karmy 6 Spis treści:   Wstęp Kwestia okazania pomocy psychologicznej uczniom starszych klas Pojecie i typologia sytuacji stresowych w życiu ucznia starszych klas Kontrola nad sytuacją Błędy w diagnozowaniu Osobowość Stosunek do uzdrawiania Oczyszczenie Czyszczenie karmy Stan wewnętrzny Wychowanie uczuć Logika Egipt Czwarty stopień Diagnostyka Egipt Kalaui Po prostu być zdrowym Nauka i religia „Na początku było Słowo" Ubóstwianie ludzkich uczuć Więzi Przyszłość i my Dwa punkty stabilności szczęścia Postrzeganie świata Osobowość i instynkty Zakończenie  

Istnieją co prawda dziedziny działalności bardziej szkodliwe niż wzornictwo przemysłowe, ale jest ich bardzo niewiele. W środowisku, które znajduje się wstanie wizualnego, fizycznego i chemicznego zniszczenia, najlepszą i najprostszą rzeczą, jaką mogliby dla ludzkości zrobić architekci, projektanci przemysłowi, planiści itp.., byłoby całkowite zaprzestanie działalności. W tej książce przyjmuję jednak stanowisko bardziej alternatywne - sądzę, że zamiast zawieszać działalność, moglibyśmy zacząć działać pozytywnie. Projektowanie może i powinno stać się dla młodych ludzi formą uczestnictwa w zmieniającym się społeczeństwie. Świat jest przyparty do muru, więc jako zaangażowanie społecznie i moralnie dizajnerzy musimy się ukierunkować na jego potrzeby. Wskazówki zatrzymały się - zegar wskazuje za pięć dwunasta. (fragment przedmowy)

"Cicha iluminacja" to tłumaczenie samego rdzenia szczegółowych zapisków chińskiego mistrza zen Hongzhi. Taigen Dan Leighton przedstawia bogaty w fakty i analizy wstęp, śledząc życie Hongzhi, wyjaśniając ważne aspekty jego nauczania oraz umiejscawiając go w historii tradycji soto oraz całej historii zen. W tomie obok tekstów filozoficznych i wskazówek medytacyjnych odnajdziemy również ponad dwadzieścia wierszy poświęconych głównym ideom i punktom nauczania szkoły zen soto. "Cicha iluminacja" z pewnością zainspiruje wielu praktykujących medytację zen i bez wątpienia wzbudzi też zachwyt u prawdziwych miłośników literatury i filozofii Dalekiego Wschodu. Hongzhi ? XII-wieczny chiński mistrz zen, który był przodkiem słynnego japońskiego filozofa i mistrza Dogena ? wysławiany jest w pismach zen jako jeden z jego najdoskonalszych i najwybitniejszych stylistów. Jako pierwszy sformułował on zasadę "cichej iluminacji", zwanej przez Dogena shikan taza, a potocznie określanej przez uczniów zen jako "tylko siedzenie". Wpływowe nauki Hongzhi przedstawione są tutaj jako odwieczny przewodnik na drodze do osiągnięcia pełni duchowej świadomości. Tekst Hongzhi rozpoczyna serię "miski ryżu" przedstawiającą najważniejsze dzieła zen dynastii Song (960-1279). Ukażą się w niej również nauki wielkich chińskich mistrzów Qingyuan, Yuanwu oraz Dahui.

Budda na dobranoc to dwadzieścia, pełnych pozytywnej energii opowiadań inspirowanych oryginalnymi opowieściami Buddy. Książka w ciekawy sposób przybliża również świat tradycji buddyjskiej. Ponadto zawiera szereg cennych porad dla rodziców oraz wskazówki, jak wprowadzić dziecko w tajniki medytacji. Zebrane bajki to fascynujące historie, które nie tylko rozpalą wyobraźnię dziecka i zabiorą je w magiczną podróż pełną niezwykłych przygód, ale także zachęcą do wizualizowania własnych wersji zdarzeń. Zapewni to dziecku spokój, rozwinie jego kreatywność, wzmocni poczucie własnej wartości i nauczy współczucia dla innych. Wspaniałe ilustracje umieszczone na początku każdego opowiadania pomogą wczuć się w daną historię. Natomiast na końcu każdej opowieści znajdziemy mądrość Buddy – inspirację do ciekawej dyskusji.

Z okresu, gdy w Europie panował racjonalizm oświeceniowy, ocalały znamienne świadectwa ówczesnego podejścia do świata przyrody. W pamiętnikach osiemnastowiecznych arystokratów podróżujących przez Alpy do Włoch znajdujemy zapiski o tym, iż przy przejeździe przez góry zasłaniali szczelnie okna powozów, aby ich spojrzenia nie drażnił widok dzikiej przyrody. Surowość górskiego pejzażu obrażała swym prymitywizmem poczucie estetyki kształtowane w salonach podczas gawęd o potędze rozumu i geniuszu Newtonowskich Principiów. Głęboki zachwyt pojawiał się natomiast w notatkach z tego samego okresu przy opisach angielskiego pejzażu z dymiącymi kominami fabryk, pierwszymi zwiastunami rewolucji przemysłowej. W kilkadziesiąt lat później zwolennicy romantyzmu poddali mocnej krytyce kult rozumu, sławiąc "szlachetnego dzikusa z Alp", który stroni od zepsucia cywilizacji, odnajduje radość życia wśród jezior i puszcz nieskażonych sukcesami techniki. Książka odsłania ogólna wizję, w której ludzka przygoda racjonalnego myślenia odsłania swe piękno, pomimo istnienia lokalnych ograniczeń krepujących racjonalny dyskurs.

Jogasutry Patańdźalego. Techniki medytacji i metafizyczne aspekty jogi Ta książka to klarowna i inspirująca lektura, przedstawiająca ogromną wartość dla wszystkich osób poważnie praktykujących jogę. Larry Rosenberg, autor książek Breath by Breath oraz Living in the Light of Death Przez ćwiczenie się w zadowoleniu można osiągnąć niezrównane szczęście. Jogasutry są klasycznym dziełem filozofii indyjskiej. Mimo iż traktat został spisany dwa tysiące lat temu, jest dziś ciągle zadziwiająco aktualny. To przewodnik po wszelkich stanach naszej świadomości, wnikliwie opisujący, jak zachowuje się umysł w trakcie ćwiczenia jogi, medytacji czy innych praktyk duchowych. Dzięki umiejętności rozpoznania odmienności inteligencji, świadomości, ego i puruszy jogin osiąga wszechwiedzę, wszechobecność i wszechwładzę. Jogasutry z niezwykłą sugestywnością zagłębiają się w wiedzę o ludzkim ciele i umyśle. Zawierają rozważania na temat tego, jak się uczymy, jak myślimy, jak powstaje cierpienie i w jaki sposób możemy położyć mu kres. Klarowne komentarze dołączone do nowego tłumaczenia wspaniale ożywiają tekst traktatu, podkreślają jego aktualność i wzmacniają siłę przekazu. Natura i inteligencja istnieją tylko dla spełnienia prawdziwego celu widza, jakim jest wyzwolenie.

Czy zabijanie jest zawsze złe? Czy istnieją sytuacje, w których kategoryczny zakaz odbierania życia może zostać zrelatywizowany? Czy życie powinno być chronione przez cały czas, czy może należy wyróżniać etapy, kiedy jego zakończenie nie jest już, lub jeszcze, zabójstwem? Czy samobójstwo jest problemem moralnym, czy jedynie jednostkowym wyborem? Coraz powszechniej kwestionuje się niegdyś oczywiste prawo człowieka do uśmiercania innych gatunków. Naukowe sposoby wyjaśniania procesów psychicznych zmuszają nas do przemyślenia takich kwestii jak ciągłość tożsamości człowieka czy relacja między jego osobowością i biologicznym ciałem. Co wówczas z naszym pojmowaniem śmierci i zabijania? Sięgając zarówno do ustaleń nauk przyrodniczych, jak i narzędzi filozoficznych, Jeff McMahan w książce Etyka zabijania systematycznie analizuje etyczne wyzwania naszej współczesności, zdolnej zabijać w sposób bezprecedensowy. „Ostatecznym celem tej książki jest zrozumienie, na czym polega moralność zabijania. Wydaje się, że w tych wypadkach, w których zabijanie jest złe, musi istnieć jakiś decydujący element wyjaśniania jego zła, który by wskazywał na to, że sprawia ono ofierze coś strasznego: sprawia, że umiera. Rzeczywiście, zupełnie naturalne jest założenie, że normalnie śmierć jest tak dużym nieszczęściem, iż morderstwo jest najbardziej niemoralną ze zbrodni. Morderstwo jest najohydniejszą zbrodnią, ponieważ, ogólnie rzecz ujmując, wyrządza największą krzywdę – powoduje śmierć. Jeśli to prawda, to aby zrozumieć moralność zabijania, musimy znaleźć odpowiedź na pytanie, dlaczego i w jakim stopniu śmierć jest zła dla tego, kto umiera. (...) Przy czym nie pytamy tu o to, czy jedna śmierć może być gorsza pod względem okoliczności, ponieważ jest jasne, że może. Niektóre śmierci są na przykład boleśniejsze niż inne lub mniej godne. Nie jest to też pytanie o to, czy dla kogoś śmierć jednej osoby może być gorsza niż śmierć drugiej. Również tu odpowiedź jest oczywista: śmierć osoby, która jest powszechnie kochana i od której wielu zależny, jest czymś gorszym dla pozostałych przy życiu niż śmierć osoby, która jest po prostu uciążliwa. Pytamy natomiast o to, czy zakładając pewną stałość sposobu umierania, jedna osoba, przestając istnieć, może być bardziej pokrzywdzona niż druga”. Z tekstu Według Petera Singera, Etyka zabijania jest obowiązkową lekturą dla każdego, kto chce dzisiaj pisać o aborcji, śmierci mózgu, eutanazji czy prawach zwierząt.

Do rozpoznania i oceny rzeczywistości, szczególnie kryzysowej, oraz prognozowania przyszłości konieczna jest nie tylko głębsza refleksja, ale i dystans czasowy . Ważną rolę w tym procesie pełnią filozofia i historia. Jednym z celów tej książki jest właśnie próba uchwycenia dystansu wobec współczesnego zarządzania, które wykazuje symptomy dezorientacji i zadyszki. Książka doskonale wpisuje się w dyskurs na temat natury współczesnego zarządzania, jego interdyscyplinarności, ewolucji, różnych koncepcji i rozterek. Jej autorzy, specjaliści z wielu dziedzin, podkreślają wagę filozofii w kształceniu przyszłych specjalistów zarządzania i menedżerów. Ponieważ jest to kształcenie masowe, obejmujące w skali kraju setki tysięcy osób rocznie, powinno być prowadzone w sposób dobry jakościowo, odpowiedzialny i społecznie użyteczny, aby wywierało pozytywny wpływ zarówno na stronę etyczną, jak i merytoryczną zarządzania. Filozofia kształtuje umiejętność abstrakcyjnego, twórczego i krytycznego myślenia, podejścia analitycznego i systemowego, uczy argumentacji, etycznego postępowania, rozpoznawania wartości i szacunku dla nich. Zdobyte dzięki niej umiejętności ułatwiają zarządzanie strategiczne, taktyczne, rozwiązywanie problemów, wspierają proces podejmowania decyzji, komunikację i negocjacje. Autorzy wyjaśniają znaczenie terminu filozofia zarządzania, opisują antynomie w zakresie filozofii zarządzania w przedsiębiorstwach, odnosząc się do kryzysu zarządzania strategicznego. Sporo miejsca poświęcają krytyce współczesnej nauki o zarządzaniu. Wypowiadają się na temat etosu i filozofii zarządzania klasycznych przedsiębiorców, specyfiki zarządzania zawodowych menedżerów oraz blasków i cieni filozofii menedżeryzmu. Dokonują przeglądu inspiracji religijnych, filozoficznych i etycznych związanych z kategoriami obowiązku i odpowiedzialności. Prowadzą rozważania na temat kultury jakości jako specyficznej i wyrazistej filozofii zarządzania.

Ks. Michał Heller, laureat prestiżowej Nagrody Templetona, tropi i objaśnia problemy teologiczne z perspektywy czynnie uprawianej przez siebie nauki i filozofii. Czytelnicy, podążając za jego myślą, wezmą udział w poszukiwaniu odpowiedzi między innymi na takie pytania, jak: co łączy fizykę i teologię? jakiej teologii potrzebuje człowiek XXI wieku? dlaczego myślenie uczciwe jest racjonalne? czy nauki mówią coś o prawdzie, dobru i pięknie? jak rozumieć kosmiczny wymiar dramatu odkupienia?

Książka stanowi nowoczesny podręcznik filozofii przyrody. Autorzy jego nie zakładają u czytelników zaawansowanej wiedzy z fizyki, astronomii lub biologii. Większość zawartego w nim materiału dotyczy zagadnień związanych z fizyką i kosmologią. Jeden rozdział poświęcono także tematyce filozoficznej związanej z biologią. W każdym z rozdziałów umieszczono liczne pytania kontrolne, tematy do dyskusji lub pisemnego opracowania. Zastosowany układ graficzny ma ułatwić pracę studentowi.

"W jakiejś postaci ziściła się zatem protoromantyczna wizja Herdera: oto Żydzi wywłaszczeni z bogactwa własnej tradycji, przechowujący ją w szafach z pamiątkami, stwarzają siebie od nowa, bez względu na to, co sądzi na ten temat otaczający ich świat, czy sprzyja im, czy nie. Są w pełni zasymilowani, są normalni. Mają państwo, którego chcą bronić. Koncepcja suwerenności państwa izraelskiego polega na zdolności do obrony własnego terytorium, włącznie z prawem wypowiadania wojny. Jeśli więc słychać nasilające się głosy sprzeciwu wobec "agresywnej polityki Izraela", należy wiązać je z nierozsądnym, lewicowym pacyfizmem, jak też z kryzysem idei państwa narodowego na kontynencie europejskim. Dawniej, gdy Żydzi nie mieli swego państwa, byli z tego powodu znienawidzeni przez obcy im świat. Dziś odczuwają ten sam rodzaj nienawiści właśnie dlatego, że udało im się z sukcesem takie państwo stworzyć. Circulus vitiosus. Myliłby się jednak ten, kto ograniczałby syjonizm wyłącznie do ideowego zaplecza państwa stanu wyjątkowego. Syjonizm pozostawił po sobie piękną ideę kibucu, w którą umiał tchnąć życie. Inną jego trwałą zdobyczą jest Uniwersytet Hebrajski, stanowiący kulturalną oazę w państwie znajdującym się w połowie drogi między Jerozolimą a Lacedemonem. O tym wszystkim w pasjonujący sposób pisze w swoich Pismach żydowskich Hannah Arendt." Z Przedmowy Piotra Nowaka  

Autor legendarnej książki "Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi", swą karierę wybitnego "nauczyciela życia" dwudziestego wieku rozpoczął od nauczania sztuki publicznego przemawiania. Jego klasyczne opracowanie na ten temat ukazało się w 1926 roku, doczekawszy się wielu skróconych wersji. To nowe uaktualnione wydanie, zachowuje pełny wachlarz koncepcji i metod, jakie zawierała wersja oryginalna - łącznie z ćwiczeniami głosu, zamykającymi każdy rozdział, według pierwotnego zamysłu autora. Przeniesiony z wersji oryginalnej aneks, obejmuje pełną treść trzech klasycznych esejów z zakresu samorozwoju: "Ziemia diamentów" Russella H. Conwella, "Wiadomość dla Garcii" Elberta Hubbarda oraz "Tak, jak człowiek myśli" Jamesa Allena. Niniejsza książka Dale'a Carniegie'go jest znakomitym przewodnikiem po wszystkich aspektach przemówień publicznych, od sposobu mówienia, oddychania, postawy przed audytorium, po budowę mowy, i sposób jej wygłoszenia. Autor kładzie także szczególny nacisk na psychologiczny aspekt wystąpień publicznych, na oddziaływanie na emocje słuchaczy. Książka zawiera też bardzo dużo przykładów mów, które przeszły do historii (nie tylko amerykańskiej czy angielskiej) ale też wierszy, fragmentów dzieł literackich czy powiedzeń sławnych ludzi - a wszystko po, by jaśniej i atrakcyjniej przedstawić i udokumentować tezy autora. Jest to jakby książka w książce, tak wiele znakomitych nazwisk przywołał Carnegie. Czyta się ten poradnik jak dobrą powieść, gęsto inkrustowaną poczuciem humoru.  

Wydana wspólnie z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego Monografia podejmuje jedno z najistotniejszych zagadnień współczesnej humanistyki – kwestię tożsamości – ujmując ją w parach dychotomicznych pojęć wyznaczających granice koncepcji świata i człowieczeństwa, rozwijanych w zachodniej tradycji myśli metafizycznej: człowiek/zwierzę, człowiek/maszyna, kobieta/mężczyzna, dziecko/dorosły, swój/obcy, żywi/umarli. W każdym z rozdziałów możemy prześledzić zarówno konstrukcję, jak i możliwą destabilizację fundamentalnego binaryzmu, dokonywaną w przestrzeni sztuki rozumianej jako swoisty wehikuł tożsamości. Podręcznik mieści się w nurcie interdyscyplinarnej humanistyki, przeznaczony jest dla studentów kulturoznawstwa, teatrologii, literaturoznawstwa, wszystkich dziedzin historii sztuki, a także socjologii.

Pierwsze trzy księgi Periphyseonu Eriugeny zawierały imponującą ontologiczną wizję powstania świata, wyłożoną w oparciu o specyficzne odczytanie pierwszych wersetów Księgi Rodzaju, wsparte lekturą źródeł patrystycznych i filozoficznych (platoński Timajos). Można powiedzieć, że zgodnie z neoplatońskim ujęciem rzeczywistości w kategoriach wylew-powrót, pierwsze trzy księgi opisywały proces pochodzenia całej rzeczywistości od Boga, ze szczególnym zaakcentowaniem procesu powstawania sfery przyczyn prymordialnych (natura II). Księga IV natomiast poświęcona jest zagadnieniu konstutuowania się rzeczywistości materialnej i roli, jaką odegrał w jej powstaniu człowiek. Eriugena, wspierając się na autorach greckich, zwłaszcza na Grzegorzu z Nyssy i Maksymie Wyznawcy, daje w księdze IV wykład swojej antropologii. Najpierw porusza problem tego, czy człowiek jest czy nie jest zwierzęciem i w jakiej pozostaje relacji do innych istot żywych. Następnie stara się opisać relację człowieka do bytów anielskich po to, aby wykazać, że człowiek zajmuje pośrednią, czyli kluczową pozycję we wszechświecie. Człowiek jest mikrokosmosem, spoiwem łączącym różne poziomy rzeczywistości stworzonej, jako że w nim reprezentowane są zarówno byty podpadające pod zmysły, jak i byty duchowe. Eriugena pokazuje, w jaki sposób w człowieku dokonuje się jakby powtórne stworzenie świata: człowiek nadaje nazwy wszystkim rzeczom, to znaczy ustanawia je w swoim umyśle. Tak jak istotą człowieka jest jego pojęcie w Bożym Umyśle, tak istotą każdej rzeczy jest jej pojęcie w umyśle człowieka. Przy tej okazji zostaje wyłożona nauka o wewnętrznej strukturze bytu ludzkiego obejmującej: intelekt, rozum i zmysł wewnętrzny. Należy zauważyć, że Eriugena określa człowieka przez jego zdolności poznawcze, dając tym samym początek tradycji intelektualistycznej w średniowieczu. Natura ludzka w swojej integralności została określona mianem raju. Raj nie jest dla Eriugeny żadnym miejscem, ale stanem pierwotnej doskonałości człowieka. Ta natura ludzka nie jest podzielona na płci. Podział ten Eriugena, za Grzegorzem z Nyssy, ujmuje jako konsekwencję grzechu pierworodnego, a zarazem lekarstwo na grzech. Z tego podziału natury ludzkiej na płci wynikają bowiem wszelkie inne podziały, którymi zostanie opisana natura trzecia. Obok podziału na płci, podstawowym podziałem jest podział czasoprzestrzenny, który w sposób istotny charakteryzuje naturę trzecią: stworzoną i nie stwarzającą. Jest to niezwykle oryginalna i inspirująca koncepcja metafizyczna, w jakimś sensie prekursorska wobec Kantowskiej. Przy okazji wykładu swojej antropologii Eriugena rozwija niezwykle oryginalną egzegezę Księgi Rodzaju. Biblia bowiem powinna być zinterpretowana tak, aby dostarczyła stosownej wiedzy o strukturze i przeznaczeniu człowieka. Ten typ egzegezy zastosowany przez Eriugenę jest unikalny w wiekach średnich. Księga czwarta zatem jest wspaniałym traktatem o powstaniu człowieka, jego wielkości, miejscu we wszechświecie i jego przeznaczeniu.

Pomysł tematu udokumentowanego tutaj projektu badawczego Uniwersalia kulturowe w międzykulturowym porównaniu powstał w 1999 r. podczas spotkania w Łodzi, kiedy bilansowaliśmy wyniki dotychczas zrealizowanych wspólnych projektów badawczych. Wyszliśmy wówczas z założenia, że poznanie "uniwersaliów kulturowych" umożliwiłoby w pewnym stopniu pokonanie swoistych problemów badań dwunarodowych, skoro uniwersalia, qua definitionem, istnieją we wszystkich kulturach i mają te same znaczenia. Teza wyjściowa projektu brzmiała zatem: "uniwersalia kulturowe" mają coś wspólnego z "istotą ludzką" lub też z "zasadniczymi potrzebami człowieka", przy czym wiążą się one z rzeczami i fenomenami wspólnymi dla wszystkich ludzi lub istniejącymi i ważnymi we wszystkich kulturach.