W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
Zajrzyj do pracowni Henriego Matisse'a i zainspiruj się jego największymi dziełami! Ta pięknie ilustrowana książka to idealny sposób na zapoznanie najmłodszych czytelników z twórczością niezwykłego artysty.Kiedy w zalanej promieniami słońca pracowni Henriego pojawia się uroczy królik Lapin, artysta próbuje go wygonić, obawiając się chaosu, jaki zwierzak mógłby spowodować. Ciekawski Lapin nie daje się jednak wyprosić i zagląda w różne zakamarki, wywołując szereg przedziwnych zdarzeń. Stare obrazy ożywają - tryskają kolorami i energią, co zachęca Henriego do twórczego sięgnięcia po wolność i wyobraźnię. Dodajmy, że psotnemu królikowi nie wystarcza samo oglądanie dzieł artystyMatisse i uciekający królik to wzruszająca opowieść, która przybliża dzieciom wyjątkową twórczość artysty, pokazując, że radość, kolor i ciekawość mogą zmienić sposób, w jaki postrzegamy świat.Książka jest przeznaczona dla dzieci w wieku od 4 do 8 lat.
Dołącz do Vincenta van Gogha w pełnej emocji pogoni za niesfornym psiakiem przez miejsca inspirowane najsłynniejszymi obrazami artysty. Ta pięknie ilustrowana książka to idealny sposób na zapoznanie najmłodszych czytelników ze wspaniałymi arcydziełami."Jak mam malować, skoro nie bywam w interesujących miejscach?" - zastanawia się Vincent van Gogh, nie mogąc znaleźć inspiracji do tworzenia nowych obrazów. Nagle podbiega do niego Słonko, psotny pies, i porywa pędzel artysty. Goniąc czworonożnego urwisa przez pole promiennie żółtych słoneczników, gwarną kafejkę, a nawet przez rzekę pod rozgwieżdżonym niebem, malarz zachwyca się pięknymi widokami. Wspólna przygoda Vincenta i psa kończy się beztroskim pluskiem. Artysta ma teraz mnóstwo nowych pomysłów - zamierza przedstawić na swoich obrazach barwny świat, który zobaczył dzięki niesfornemu czworonogowi.Wspaniałe ilustracje inspirowane najbardziej znanymi obrazami Vincenta van Gogha to wizualna uczta dla czytelników w każdym wieku, a także doskonały sposób na zapoznanie dzieci z twórczością artysty i rozwijanie ich kreatywności.Książka jest przeznaczona dla dzieci w wieku od 4 do 8 lat.
Świat jeszcze stoi, ale nic już go nie trzyma. Parlamenty obradują, sądy orzekają, banki centralne emitują pieniądz. Za pozorami ciągłości nie ma już jednak ani idei, ani elit zdolnych nadać przyszłości kierunek. Rewolucja cyfrowa, polityka klimatyczna, migracja i utrata gwarancji bezpieczeństwa gwałtownie przyspieszyły rozpad powojennej architektury Zachodu. Porządek świata rozpada się średnio co dziesięć pokoleń. Naszemu wystarczyły cztery. "Rozpad", pierwszy tom dyptyku, to anatomia końca liberalnego ładu.Fragment książki:Tom pierwszy, "Rozpad", rekonstruuje zewnętrzną ramę: okoliczności, w jakich powstał porządek po 1945 i 1989 roku, oraz powody, dla których traci zdolność działania. Główna teza tej części jest niewygodna dla obu stron sporu o liberalizm. O trwałości tamtego porządku decydowały dwa czynniki: jednobiegunowy układ sił oraz moc idei stanowiących jego fundament. Kiedy znika układ sił, na którym opierał się dany porządek, samo przywiązanie do niego nie wystarcza, aby zapewnić mu dalsze trwanie, bez względu na to, jak jest głębokie. Następnie tom opisuje cztery procesy, które rozpad przyspieszyły i nadały mu konkretną treść: politykę klimatyczną i dezindustrializację, rewolucję medialną i rozpad wspólnej przestrzeni informacyjnej, dezintegrację społeczeństw spowodowaną migracją oraz erozję gwarancji bezpieczeństwa. Kolejność nie jest przypadkowa. Trzy pierwsze procesy osłabiały Zachód od środka, a czwarty zaczął zdejmować z niego zewnętrzną osłonę, która przez dekady pozwalała ignorować ich skutki.Tom drugi, "Sukcesja" [którego premiera planowana jest na I kwartał 2027 roku], zbudowany jest symetrycznie. Najpierw opisuje wymianę elit, pochodzenie i słabości warstwy pretendującej do władzy oraz ryzyko, że nowa elita okaże się jedynie lustrzanym odbiciem starej. Następnie odpowiadam na pytanie, co ma być budulcem przyszłego ładu. Przedmiotem tej części jest naród, wciąż istniejąca struktura zdolna wytworzyć w społeczeństwie świeckim zobowiązanie ponadpokoleniowe. Tom, a wraz z nim całość, zamyka wyznanie osobiste, ponieważ nie uważam, aby autor piszący o rozpadzie porządku, w który sam przez większość życia wierzył, miał prawo ukrywać się za pozorem całkowitej bezstronności.Te dwa tomy należy czytać jak dyptyk. "Rozpad" ukazuje siły rozrywające dotychczasową formę, "Sukcesja" zaś - walkę o formę, która zajmie jej miejsce. Nie piszę w przekonaniu, że ten cykl jest wyrokiem. W sporze między Spenglerem a Konecznym opowiadam się po stronie tego drugiego. Cywilizacje nie umierają ze starości. Umierają wtedy, gdy przestają odróżniać środki, dzięki którym funkcjonują, od celów, dla których istnieją, i gdy ich elity uznają, że utrzymanie własnej pozycji jest ważniejsze niż zachowanie wspólnoty, której tę pozycję zawdzięczają. Jednak z każdego wyboru i z każdej decyzji można się wycofać, a błędy można naprawić."Rozpad" jest zatem opisem stanu rzeczy. "Sukcesja" jest pytaniem, na które nikt jeszcze nie odpowiedział. Ta książka jest próbą postawienia go w sposób, który uczyni odpowiedź w ogóle możliwą.
Amedeo Modigliani (1884–1920) – anioł o smutnym obliczu, malarz smukłych portretów i najbardziej zmysłowych aktów w dziejach sztuki. Romantyczny i przeklęty, żył w Paryżu wśród cyganerii Montmartre’u i Montparnasse’u, uzależniony od alkoholu i haszyszu. Zmarł w wieku trzydziestu pięciu lat, a dwa dni później jego partnerka – Jeanne Hébuterne – odebrała sobie życie.Malował szybko i z pasją, łącząc klasykę z awangardą – inspiracje sztuką afrykańską i egipską splatał z renesansową wizją człowieka. W epoce kubizmu, futuryzmu i deformacji pozostał wierny statycznej formie i ludzkiemu wizerunkowi, nierozpraszany tym, co działo się wokół. Ta niezależność, dzięki której jego prace nigdy nie wydają się przestarzałe, stanowi o jego wielkości.Niedoceniany za życia, dziś należy do najbardziej znanych i inspirujących malarzy wszech czasów.Sławomir Cendrowski jest doktorem nauk humanistycznych, specjalistą w zakresie historii sztuki i kultury, wykładowcą uniwersyteckim, redaktorem monografii i katalogów wystaw muzealnych. Zajmuje się także sztuką regionalną. Autor opublikował wiele artykułów z malarstwa nowożytnego oraz mecenatu artystycznego. Jest też autorem albumów popularnonaukowych z dziedziny malarstwa.
Niedoceniany za życia, dziś wciąż nie zajmuje należnego mu miejsca w panteonie mistrzów Odrodzenia. A przecież ten syn węgierskiego emigranta dorównał największym mistrzom Odrodzenia, a w niejednej dziedzinie ich przewyższył. Sam Rafael wieszał jego rysunki na ścianie swojej pracowni.Albrecht Dürer parał się wszystkim naraz – rysunkiem i malarstwem, grafiką i teorią sztuki – i w każdej z tych dziedzin sięgnął wyżyn. Jako pierwszy wprowadził do niemieckiego malarstwa nagość i sceny mitologiczne, zgłębiał tajniki anatomii i proporcji, a w niewielkich akwarelach – pejzażach, roślinach, zwierzętach – okazał się badaczem równie dociekliwym i niestrudzonym jak sam Leonardo.A wszystko to zdobył sam, pokonując przeszkody, o jakich jego włoscy koledzy nawet nie słyszeli. Zerwał z rodzinną tradycją rzemiosła i uparł się dowieść, że prawdziwy artysta jest podobny Stwórcy.Luba Ristujczina – historyczka sztuki, autorka licznych publikacji prezentujących malarstwo polskie i światowe. Miłośniczka wiedeńskiej secesji, twórczości Egona Schielego, literatury i kultury Bałkanów, pięknych książek, muzyki, zwłaszcza dawnej, oraz filmu. Mieszka w Bielsku-Białej.
Renoir malował świat piękniejszym, niż był naprawdę. Na jego płótnach służące zamieniają się w Afrodyty, a zmęczone życiem dziewczyny z Montmartre'u śmieją się, tańczą i wygrzewają w letnim słońcu. Różnice klasowe znikają, bieda przestaje być widoczna – pozostaje młodość, ciepło skóry i blask światła na liściach.A przecież sam malarz przez długie lata walczył o przetrwanie. Najbiedniejszy spośród impresjonistów, często nie miał na farby ani czynsz. Buntował się przeciwko skostniałej akademii, współtworzył pierwszą wystawę impresjonistów, by ostatecznie odnaleźć własną drogę i sławę portrecisty elit.Historia człowieka, który mimo biedy, odrzucenia i wyniszczającej choroby do końca szukał w świecie wyłącznie piękna. Gdy reumatyzm odebrał mu władzę w dłoniach, przywiązywano mu pędzel bandażami. Malował dalej – codziennie, z uporem maniaka.Agnieszka Kijas – krytyczka sztuki, pisarka i dziennikarka. W podcaście Dawno temu w sztuce opowiada o malarstwie tak, jak lubi najbardziej: prosto, z sercem i bez nadęcia. Jest autorką książek o wielkich malarzach i popularyzatorką sztuki, którą przybliża zarówno podczas spotkań na żywo, jak i w przestrzeni online.
Twórczość zmarłego pięć wieków temu brabanckiego mistrza od stuleci fascynuje krytyków i wielbicieli sztuki, inspiruje kolejne generacje twórców: malarzy, poetów, filmowców, a także filozofów i psychologów. W pełnej pasji opowieści autorka prezentuje artystę oraz jego dzieło na naszkicowanym z rozmachem tle przełomu średniowiecza i renesansu. Analizując słynne obrazy, prowadzi czytelnika przez gąszcz znaczeń, symboli, wizji i sennych koszmarów budujących potęgę wyobraźni Hieronima Boscha.Luba Ristujczina – historyczka sztuki, autorka licznych publikacji prezentujących malarstwo polskie i światowe. Miłośniczka wiedeńskiej secesji, twórczości Egona Schielego, literatury i kultury Bałkanów, pięknych książek, muzyki, zwłaszcza dawnej, oraz filmu. Mieszka w Bielsku-Białej.
KOMETY, PLANETOIDY I METEOROIDY to kosmiczni świadkowie wydarzeń sprzed ponad 4,5 miliarda lat. Choć są relatywnie niewielkie, odgrywają ogromną rolę w poznawaniu historii Układu Słonecznego. W swoim wnętrzu kryją bowiem ślady procesów, które doprowadziły do powstania planet.Ta książka przedstawia świat małych ciał Układu Słonecznego – ich pochodzenie, budowę, ruch oraz znaczenie dla współczesnej astronomii i badań kosmicznych. To fascynująca podróż do świata niezwykle ważnych, a przy tym efektownych elementów Układu Słonecznego.PRZEMYSŁAW RUDŹ – geograf klimatolog, przyrodnik, pasjonat i popularyzator nauki, muzyk. Autor wielu książek (Niebo. Kompendium wiedzy o Wszechświecie, Atlas nieba, Atlas gwiazd) i artykułów z zakresu astronomii i astronautyki.
O szarej strefie usług opiekuńczychPierogów już nie robię to poruszająca i pełna empatii książka, która wnikliwie przedstawia codzienność osób pracujących w szarej strefie sektora opieki. Joanna Mikulska ukazuje historie opiekunek, sprzątaczek i imigrantek, których losy splatają się w trudnych realiach współczesnych systemów pracy i migracji. Oddaje też głos tym, którzy decydują się na zatrudnienie pomocy, pokazując, że koszty związane z funkcjonowaniem w szarej strefie ponoszą obie strony.Każda opowieść to zapis walki o godność, bezpieczeństwo i lepsze życie - zarówno dla siebie, jak i dla swoich bliskich. Autorka nie unika trudnych tematów, takich jak brak stabilności zatrudnienia, nieuregulowane prawa pracownicze czy dyskryminacja. Książka pokazuje także ogromną siłę i solidarność kobiet, które pomimo przeciwności potrafią wspierać się nawzajem, a także zacząć walczyć o swoje prawa To lektura, która otwiera oczy na niewidzialną pracę wykonywaną przez tysiące osób każdego dnia.
PKB rośnie, a społeczeństwo się bogaci. Dlaczego więc wciąż brakuje nam czasu, wsparcia i poczucia bezpieczeństwa? I dlaczego praca, bez której nie moglibyśmy żyć- wychowywanie dzieci, opieka nad bliskimi, troska o innych - wciąż pozostaje niemal niewidoczna w ekonomicznych statystykach?Emma Holten przygląda się myśli ekonomicznej - od epoki oświecenia po współczesność - by wyjaśnić, jak powstał system, który uznaje za wartościowe przede wszystkim to, co można sprzedać i wycenić, a tym samym ignoruje pracę opiekuńczą i troskę o innych. Tymczasem to właśnie te niewidzialne z perspektywy ekonomistów działania stanowią fundament funkcjonowania społeczeństwa i całej gospodarki.Deficyt to błyskotliwy esej łączący perspektywę ekonomiczną, historyczną i feministyczną. Holten podważa powszechne przekonania o tym, czym są wartość i dobrobyt oraz zachęca, by spojrzeć na gospodarkę przez pryzmat jakości życia, relacji i wspólnej odpowiedzialności. Jej książka jest ważnym głosem w dyskusji o przyszłości ekonomii i społeczeństwa, bo pokazuje, że jeśli nie nauczymy się właściwie doceniać tego, co naprawdę ma znaczenie, nie zbudujemy lepszego świata.
ORNO znaczy po łacinie zdobię. Warszawska spółdzielnia, która przyjęła tę nazwę w 1949 roku, przez cztery dekady produkowała biżuterię srebrną inną niż wszystkie - masywną, fakturowaną, nieupiększoną kamieniami szlachetnymi, wytwarzaną ręcznie, początkowo także z materiałów pochodzących z odzysku - łusek nabojów czy blaszanych puszek. Rzemieślnicy często uczyli się swojego fachu od zera, jednak dzięki wyjątkowej strukturze spółdzielni i bliskiej współpracy z artystami, byli w stanie rozwijać swoje umiejętności i artystyczną wrażliwość.Biżuterię ORNO nosiła wielkomiejska inteligencja, aktorki i prezenterki. Dziś, po dekadach zapomnienia, wróciła do łask i stała się przedmiotem pożądania. Książka Michała Myślińskiego i Pauliny Mazurek podejmuje próbę przedstawienia fenomenu ORNO z kilku perspektyw - historyka sztuki, kolekcjonerki oraz byłego pracownika. Ich rozważaniom towarzyszą setki fotografii - zarówno archiwalnych, jak i dokumentujących współczesne kolekcje - układających się w wizualną historię spółdzielni i jej biżuterii.To barwna opowieść o ludziach, pasji, rzemiośle i o tym, że przedmioty mają pamięć, którą warto ocalić. A przede wszystkim o biżuterii, która przetrwała upadek spółdzielni, transformację i dekady zapomnienia.
Publikacja stanowi próbę rekonstrukcji oraz analizy kultury obyczajowej współczesnej Japonii, ukazując jej złożony i wielowymiarowy charakter. Autorka koncentruje się na zwyczajach, rytuałach i obrzędach związanych zarówno ze sferą sacrum, jak i profanum, prezentując wzorce zachowań w kontekście przestrzeni domowej oraz publicznej. Szczególną uwagę poświęca cyklicznym świętom, rytuałom i obrzędom przejścia, komunikacji interpersonalnej oraz wzorom sposobów myślenia i określonym wizjom rzeczywistości.Social Customs of Contemporary JapanThe book explores customs, rituals and ceremonies which constitute an important component of contemporary Japanese culture. Customs are treated here as a multifaceted reflection of everyday life, covering the sphere of existential needs and experiences, as well as human behaviours related to both the sacred and the profane. Therefore, these are behaviours and attitudes included in norms and formulas in specific life situations (e.g. at home, at work, in public transport), customs and rituals that are repetitive in the annual cycle (feasts and rites of passage), as well as patterns of thinking and specific visions of reality.
Dwuautorska praca "Szkice o metaforze językowej i wizualnej" Małgorzaty Guławskiej i Piotra Bolesława Majewskiego ma charakter interdyscyplinarny, łącząc perspektywy językoznawstwa i nauk o sztuce. Autorzy przybliżają wybrane teorie metafory wykorzystywane współcześnie w obu obszarach badawczych oraz wskazują na ich dynamiczny rozwój po II wojnie światowej. Publikacji przyświecają określone cele epistemologiczne, dydaktyczne i historyczne. Rozważania zilustrowane licznymi przykładami literackimi i malarskimi koncentrują się wokół znaczenia teorii metafory w percepcji i interpretacji konkretnych metafor językowych i wizualnych. Autorzy stawiają pytania o to, czy język jako podstawowe narzędzie w procesach myślowych to także podstawowe narzędzie w odbiorze dzieła malarskiego oraz czy odbiór dzieła literackiego nasyconego obrazowością zakłada myślenie jako widzenie.W pierwszym szkicu autorka wykorzystuje pod względem metodycznym badania kontrastywne i translatoryczne oraz rozszerza tematykę badań metaforycznych o szczególne przykłady metafor, którymi są związki frazeologiczne. W drugim szkicu autor prezentuje podejście kontekstowe, w którym uwzględnia przypadki operowania tytułowym pojęciem metafory w polskiej sztuce nowoczesnej, krytyce artystycznej oraz wystawiennictwie. Każda z przedstawionych teorii stawia sobie za cel zrozumienie zjawisk metafory językowej i, w ograniczonym zakresie, fenomenu metafory wizualnej, chociaż nie każda jest w równym stopniu znana i rozpowszechniona wśród metaforologów. Z kolei pytania badawcze związane z odbiorem dzieła poetyckiego czy malarskiego wymagają badań empirycznych.Essays on Linguistic and Visual MetaphorThe joint work 'Szkice o metaforze językowej i wizualnej' by Małgorzata Guławska and Piotr Bolesław Majewski is interdisciplinary in nature, approaching the subject from the perspectives of linguistics and art history. The authors present selected theories of metaphor currently used in both fields of research and highlight their dynamic development after World War II. The publication has specific epistemological, didactic, and historical goals. The argument in the two essays, illustrated with numerous literary and artistic examples, focuses on the significance of the developed theories of metaphor in the perception and interpretation of specific linguistic and visual metaphors. The authors also ask whether language, as a basic tool in thought processes, is also a basic tool in the reception of a painting, and whether the reception of a literary work saturated with imagery presupposes thinking as seeing.In the first essay, the author uses contrastive and translational research in terms of methodology and expands the subject of metaphor research with specific examples of metaphors in the form of phraseological units. In the second essay, the author presents a contextual approach, in which he takes into account cases of using the concept of metaphor in modern Polish art, art criticism, and exhibitions. Each of the theories presented aims to understand the phenomena of linguistic metaphor and, to a limited extent, the phenomenon of visual metaphor, although not all of them are equally well known and widespread among metaphorologists. The two remaining research questions related to the reception of poetic or painterly works require empirical research.
Zwracając się do Stwórcy z prośbą o cudowne uzdrowienie, ratunek dla rozpadającej się rodziny czy przełom w trudnej sytuacji, nie tylko wyrażamy naszą tęsknotę za zmianą. Przede wszystkim stajemy przed Bogiem w głębokiej pokorze, uznając, że to On jest jedynym Panem życia, a Jego miłosierdzie nie zna żadnych granic. Oddajemy w ręce Czytelnika modlitewnik, po który może on sięgnąć w obliczu sytuacji po ludzku beznadziejnych. Kiedy rzeczywistość zaczyna nas przerastać, modlitwa staje się wołaniem o nadprzyrodzoną interwencję tam, gdzie medycyna, życiowe doświadczenie czy ludzka mądrość zawodzą. Nie jest ona jednak aktem desperacji, ale najgłębszym wyrazem bezgranicznego zaufania Bogu. Niech te modlitwy staną się dla Czytelnika źródłem siły, ukojenia i niezachwianej ufności w moc Najwyższego, który jest zawsze z nami i próbuje nam pomagać.
Dobrze jest uprzytomnić sobie możliwe fortele, aby wiedzieć na co można być narażonym w sporach z ludźmi nierzetelnymi - ten sposób Tadeusz Kotarbiński zachęca do lektury tekstu Schopenhauera.Dialektyka erystyczna jest sztuką prowadzenia sporów, ale w taki sposób, aby zawsze mieć rację. W gruncie rzeczy, obiektywnie, można mieć rację, a jednak nie posiadać jej w oczach osób obecnych, a niekiedy nawet swoich własnych. Bywa tak wówczas, kiedy przeciwnik odpiera nasze dowodzenia. Prawda w spornej kwestii, brana obiektywnie, a siła racji w oczach dysputujących i słuchaczy są to rzeczy zgoła odmienne; dialektyka erystyczna opiera się na tej ostatniej. Gdyby w naturze ludzkiej nie było zła, gdybyśmy byli zupełnie uczciwi przy każdej wymianie zdań, wówczas staralibyśmy się dotrzeć jedynie do prawdy, nie dbając o to, czy racja okaże się po stronie poglądu wygłoszonego początkowo przez nas samych, czy też przez naszego przeciwnika. Ten ostatni wzgląd byłby dla nas zupełnie obojętny albo przynajmniej nie nadawalibyśmy mu pierwszorzędnego znaczenia. Jednak nasza wrodzona duma szczególnie jest drażliwa we wszystkim, co się tyczy sił intelektualnych, i nie chce się zgodzić, aby to, cośmy twierdzili początkowo, było mylne, zaś to, co twierdził przeciwnik prawdziwe.
Ojciec-Syn-Brat, Abraham, Samson Nie musisz mieć wszystkiego poukładanego, żeby zacząć zmieniać swoje życie. Jeśli pytasz, jak być dobrym ojcem, synem i bratem, jak mądrze przeżywać odpowiedzialność, radzić sobie ze słabością i nie zgubić Boga w codziennym zabieganiu, ta książka jest dla Ciebie. Ks. Tomasz Kostecki prowadzi czytelnika przez historie Abrahama i Samsona, mężczyzn mocnych, ale dalekich od doskonałości. Męskie rekolekcje 2 pomagają zatrzymać się, spojrzeć uczciwie na siebie i zrobić kolejny krok ku dojrzałej wierze, wolności i dobrym relacjom.
Lati Rinpocze, inkarnowany lama tradycji gelug, urodził się w Kham, w południowo-wschodniej prowincji Tybetu. W roku 1956 uzyskał tytuł gesze lharampy, najwyższy ze stopni w tybetańskim, monastycznym systemie edukacji. W 1976 roku Rinpocze nauczał jako visiting professor na Uniwersytecie Virginia (USA), później zaś w Europie. Jest autorem bądź współautorem wielu książek z zakresu buddyzmu tybetańskiego. Książka Śmierć, stan pośredni i odrodzenie w buddyzmie tybetańskim prezentuje fundamentalną wiedzę o fenomenach świadomości, życia i śmierci. Wstępem opatrzył ją J.Ś. Dalajlama.
Książka zawiera cykl wykładów wygłoszonych przez Dalajlamę w Wielkiej Brytanii dotyczących najbardziej fundamentalnych kwestii przyczyn cierpienia i możliwości tegoż cierpienia pokonania. Dlaczego znajdujemy się w takich a nie innych okolicznościach? Dokąd zmierzamy? Jak powinniśmy żyć? Czy nasze życie ma sens? W książce Sens życia z buddyjskiej perspektywy Jego Świątobliwość Dalajlama omawia te zagadnienia w kontekście podstawowej dla buddyzmu zasady współzależnego powstawania (pratityasamutpada), której symbolicznym wyobrażeniem jest wizerunek Koła życia i śmierci. Dalajlama objaśnia dwanaście ogniw współzależnego powstawania, ukazując jak wskutek niewiedzy istoty skazane są na kołowrót cyklicznej egzystencji. Istnieje jednak możliwość przerwania tego procesu, możliwość przemiany więzienia ego w źródło szczęścia. Dalajlama rozpatruje w tej książce również wiele innych i trudnych problemów, z jakimi spotykamy się w naszym życiu: jak radzić sobie z agresją wewnętrzną i zewnętrzną?, jak pogodzić osobistą odpowiedzialność z doktryną braku jaźni?, jak stawić czoła śmiertelnej chorobie?, jak pomóc umierającemu?, jak pogodzić miłość do rodziny z miłością do wszystkich istot?, jak zintegrować buddyjską praktykę z codziennym życiem?
Trzeci tom Dziejów komedii polskiej ukazuje się w dwóch woluminach. Pierwszy z nich obejmuje drugą fazę transformacji gatunkowej komedii, która w ujęciu Autorki rozpada się na dwie epoki: pozytywizmu i młodopolskiego modernizmu. Z jednej strony charakteryzują je ostre podziały, z drugiej zaś obie epoki istnieją we wzajemnych splotach i uwarunkowaniach. Z dzisiejszej perspektywy wiek XIX wydłuża swoje trwanie i rozciąga się na kilka dekad XX stulecia, nie tylko na okres międzywojenny, ale pod pewnymi względami także na lata powojenne, omówione w drugim woluminie. Dynamiczne procesy poszukiwania nowych odmian gatunkowych komedii zachodzą zarówno w ramach teatru mieszczańskiego, jak i pod wpływem przemian historyczno-politycznych na scenach popularnych i rozrywkowych. Z kolei komedia okresu powojennego w ujęciu Autorki ma dwa oblicza: nostalgiczno-patriotyczne w twórczości emigracyjnej, zaś w kraju nowe formy komediowo-groteskowe służą zmaganiu się z rzeczywistością PRL-u.
Podejmowane w książce zagadnienia odnoszą się do analizy wyłaniania się alternatywnych modeli funkcjonowania miast i metropolii rozwijających się równolegle względem dominującego modelu neoliberalnego na przykładzie Metropolii Lyonu (Metropole de Lyon) i Metropolii Saint-Etienne (Saint-Etienne Metropole) we Francji. Nowych form życia w mieście autor poszukuje w powstających oddolnie miejscach innowacyjnych silnie związanych z ideą miejskich dóbr wspólnych. Łącząc perspektywy nauk politycznych, urbanistyki i socjologii, autor poddaje szczegółowej analizie miejsca oddolnego generowania innowacji społecznych, będących odpowiedzią na współczesne wyzwania miast i metropolii odnoszące się do zmian klimatu, mobilności, energii, bezpieczeństwa sanitarnego i żywnościowego, a także problematyki rewitalizacji i włączenia społecznego. Analiza miejsc innowacyjnych na poziomie lokalnym została wzbogacona o refleksję nad funkcjonowaniem metropolitalnego ekosystemu innowacji społecznych. Autor stara się w szczególności ustalić uwarunkowania potencjalnego przenikania oddolnych innowacji do instytucji samorządowych oraz miejskich polityk publicznych.Pobierz darmowy materiał promocyjny ze strony www.monograph. us. edu. pl
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
