Autorka analizuje filozofię zen, czyniąc punktem wyjścia dla swoich rozważań tezę Kitaro Nishidy, że kluczem do rozumienia nauk mistrzów zen jest filozofia paradoksu. Wiele uwagi poświęca teorii i praktyce zen, a także etyce, wykraczającej poza dualizm dobra i zła. Przedstawia typologię sądów paradoksowych, które są charakterystyczną cechą koanów, oraz omawia najczęściej spotykane metafory i symbole.
Wierzę, bo chcę! Przygotowanie do bierzmowania to : kompendium wiedzy katechizmowej przydatne modlitwy, pieśni oraz obrzędy sakramentu osobisty przewodnik prowadzący młodych do decyzji związania się z Bogiem i Kościołem merytoryczna pomoc przy prowadzeniu spotkania niestandardowy sposób mówienia o Duchu Świętym, Kościele, sakramentach, Biblii i modlitwie bogate grafiki Książka dla przygotowujących się do bierzmowania i tych, którzy za przygotowanie są odpowiedzialni. ""To ważna książka. Ważna dla katechetów i duszpasterzy, bo podpowiada, jak mówić o sprawach wiary z młodymi. Ważna dla młodzieży, bo próbuje pomóc w odważnej decyzji opowiedzenia się za Jezusem. Ważna dla każdego z nas, bo pozwala odświeżyć nasze fundamentalne wybory"". bp Damian Bryl
Publikacja Umiłowawszy swoich... stanowi zbiór szkiców homilii związanych z celebracją Triduum Paschalnego. Teksty homilii zawarte w książce są ściśle związane z liturgią słowa poszczególnych dni. Książka skierowana jest nie tylko do tych, którzy odpowiadają za jakość głoszonych homilii, ale również do wiernych. Tych, którzy są odbiorcami aktualizowanego Słowa. Okres misterium paschalnego jest bardzo krótki. Obfituje on również w czas, kiedy wierni w ciszy mogą się pochylić nad tekstami natchnionymi, by rozważać dzieła Boga dokonane w konkretnym momencie. Umiłowawszy swoich... jest zachętą do odkrywania bogactwa Słowa w liturgii.
Przedmowa
W tej tak aktualnej książce Sogjal Rinpocze mówi o tym, jak zrozumieć znaczenie życia, jak zaakceptować śmierć, jak pomagać umierającym i umarłym. Śmierć jest naturalną częścią życia i wcześniej czy później każdemu z nas przyjdzie stawić jej czoło. Moim zdaniem, póki żyjemy, możemy podejść do niej na dwa sposoby, ignorować ją bądź śmiało spojrzeć w oczy perspektywie własnej śmierci, i trzeźwo o niej myśląc, spróbować zmniejszyć cierpienia, jakie ze sobą przyniesie. Niezależnie jednak od tego, na co się zdecydujemy, nie zdołamy jej pokonać.
Jako buddysta, uważam śmierć za naturalny proces, rzeczywistość, i godzę się z tym, że będzie się ona pojawiać tak długo, jak długo żyję na Ziemi. Wiedząc, że nie mogę przed nią uciec, nie widzę powodów, dla których miałbym się nią zadręczać. Myślę o śmierci jak o zmianie starego, znoszonego ubrania, a nie jak o ostatecznym końcu. Jednak śmierć jest nieprzewidywalna: nie wiemy, kiedy przyjdzie ani jak to się stanie.
Mądrze więc byłoby przygotować się do niej, nim rzeczywiście nadejdzie. Oczywiście, większość z nas chciałaby umierać w spokoju, jednak równie oczywiste jest to, że nie możemy liczyć na łagodną śmierć, jeśli nasze życie było pełne przemocy, a umysł owładnięty gniewem, przywiązaniem czy strachem. Jeżeli chcemy dobrze umrzeć, musimy nauczyć się dobrze żyć; jeżeli liczymy na spokojną śmierć, musimy znaleźć spokój umysłu i pokój w życiu.
Czytając książkę "Tybetańska Księga Życia i Umierania", dowiecie się, że z buddyjskiego punktu widzenia doświadczenie śmierci jest niezwykle ważne. Choć zasadniczo miejsce i rodzaj odrodzenia zależą od sił karmy, może na nie wpłynąć stan umysłu umierającego. Tak więc w chwili śmierci, mimo różnorodności nagromadzonych karm, próba wzbudzenia prawego stanu umysłu może wzmocnić i ożywić karmę pozytywną, przynosząc szczęśliwe odrodzenie. W momencie śmierci mogą również pojawić się najgłębsze i najpożyteczniejsze doświadczenia wewnętrzne. Poprzez ustawiczne poznawanie procesu umierania w czasie medytacji doświadczony praktykujący może wykorzystać moment śmierci do osiągnięcia wielkiego duchowego spełnienia.
Dalajlama, 2 czerwca 1992 (z przedmowy do książki "Tybetańska Księga Życia i Umierania")
„Kiedy i jak wynaleziono Ziemię Izraela” to kontynuacja fascynującej i kontrowersyjnej książki „Kiedy i jak wynaleziono naród żydowski”, w której profesor Shlomo Sand rozwija zarysowane wcześniej wątki i daje wykład na temat historii Ziemi Izraela.
Samo pojęcie „Ziemia Izraela” kryje w sobie pewną tajemnicę – za sprawą jakiej alchemii biblijna Ziemia Święta przekształciła się w nowożytną ojczyznę, z obywatelami, instytucjami politycznymi, granicami i armią służącą do ich obrony? Profesor Shlomo Sand zdekonstruował już mit wiecznego istnienia narodu żydowskiego, teraz zaś czyni to samo z legendami dławiącymi państwo Izrael, biorąc pod lupę tajemnicze, święte terytorium, ową Ziemię Obiecaną, do której Naród Wybrany ma mieć niezbywalne prawo. Czy pojęcie ojczyzny występuje już w Biblii i w Talmudzie? Czy wyznawcy religii mojżeszowej zawsze pragnęli żyć na Bliskim Wschodzie? Jak wyjaśnić fakt, że dziś większość ich potomków wcale nie ma ochoty tam mieszkać? I w końcu jak się ma sprawa z nieżydowskimi mieszkańcami tych ziem – mają prawo na niej żyć czy nie?
Shlomo Sand, profesor historii na uniwersytecie w Tel Awiwie, urodził się w Linzu (Austria) w 1946 roku. Zajmuje się przede wszystkim historią idei oraz rolą myśli narodowej w budowie państw. W Polsce ukazały się dotychczas jego dwie najbardziej znane książki – „Kiedy i jak wynaleziono naród żydowski” oraz „Dlaczego przestałem być Żydem. Spojrzenie Izraelczyka”.
Czy Jezus mógł się przeziębić? Czy śmiał się i płakał? Czy był wybitnym cieślą? Czy był przystojny? Książka ta wyrosła z takich właśnie pytań, których czasem, jak nam się zdaje, nie wypada stawiać. Są to pytania o człowieczeństwo Jezusa, o Jego cielesność. Co ciekawe pytania takie nie były obce ani Ojcom Kościoła, ani średniowiecznym scholastykom. Dopiero późniejsze epoki, poczynając od renesansu, przez oświecenie i romantyzm, "odcieleśniły" Jezusa. W efekcie stał się On bardziej wzniosłą ideą niż realnie wcielonym Synem Bożym. Dziś znów chętnie wracamy do człowieczeństwa Jezusa - to dobry i potrzebny odruch, ale jednocześnie pokusa by zapomnieć o Jego boskości. W książce tej autorzy starają się zatem opisać tę jedność dwóch natur - boskiej i ludzkiej. ks. Dariusz Kowalczyk SJ, jezuita, profesor nadzwyczajny teologii, wykładowca teologii dogmatycznej na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. W latach 2003-2009 prowincjał Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej Towarzystwa Jezusowego. Stały felietonista tygodników "Gość Niedzielny" oraz "Idziemy", prowadzi bloga na portalu areopag21.pl i jest komentatorem portalu Fronda.pl. Tomasz Rowiński, historyk idei, publicysta, autor. Jest redaktorem prowadzącym portalu Christianitas.org.
1. CO TO JEST "ZIOŁO-LECZNICTWO" I W JAKIM CELU SIĘ JE STOSUJE Zioło-lecznictwo... zawiera w sobie dwa składniki aktywne: pytania Anny Sosnowskiej oraz odpowiedzi o. Wojciecha Ziółka SJ. Działanie Zioło-lecznictwa polega na łagodzeniu bólu wywołanego trudnymi sytuacjami życiowymi oraz przywracaniu właściwej równowagi w relacjach między człowiekiem a Bogiem. 2. WSKAZANIA DO STOSOWANIA "ZIOŁO-LECZNICTWA" Kryzysy (różnego pochodzenia), problemy z miłością do Boga i do siebie, lęki, depresje, niezgoda na śmierć, uporczywy nawrót grzechów, blokada przed spowiedzią, fałszywe obrazy Boga. Zioło-lecznictwo może być stosowane prewencyjnie także w okresie spokoju, radości i wytchnienia. 3. KIEDY NIE STOSOWAĆ "ZIOŁO-LECZNICTWA" Kiedy czytelnik jest przekonany, że kogo jak kogo, ale jego żaden kryzys nigdy nie dopadnie. 4. PROWADZENIE POJAZDÓW I OBSŁUGIWANIE MASZYN Czytanie Zioło-lecznictwa w trakcie prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn grozi wypadkiem. o.Wojciech Ziółek SJ - filozof, teolog biblijny, przełożony Prowincji Polski Południowej Towarzystwa Jezusowego w latach 2008-2014, wieloletni duszpasterz akademicki. Anna Sosnowska - dziennikarz i teolog. W kanale religia.tv prowadziła m.in. "Kulturoskop" oraz program "Motywacja jest kobietą". Na stałe współpracuje z miesięcznikiem "W drodze". Mieszka w Warszawie.
Czemu Piotr Faber to ulubiony święty papieża Franciszka? Czemu papieżowi zależało na tym, by został wybrany na patrona Nowej Ewangelizacji? Łatwiej będzie Ci odpowiedzieć na te pytania, gdy dasz się porwać biografii "Chrystusowej miotły". Gdy w Europie zaczął narastać burzliwy konflikt związany z Reformacją, on, niezwykle łagodny i sympatyczny człowiek, należący do grona pierwszych jezuitów, przez 16 lat pracowicie przemierzał włoskie królestwa, kraje niemieckie oraz tereny Hiszpanii i Portugalii udzielając rekolekcji (zwłaszcza indywidualnych), głosząc kazania, opiekując się chorymi i dużo, dużo rozmawiając z ludźmi. Wielu doprowadził do nawrócenia. Pomagał mu w tym osobisty urok ale również intensywne życie duchowe. W jego przygodzie z Bogiem towarzyszyli mu świeci i aniołowie. Potrafił przekonywać do drogi miłości. Może dlatego Ignacy Loyola, twórca Ćwiczeń duchowych, przyznawał, że Faber daje je nawet lepiej od niego?
Wiara chrześcijańska to nie zamknięty system filozoficzny, a Bóg nie jest logikiem. Wiara rodzi się w dialogu: człowieka z Bogiem i z drugą osobą. Dlatego warto wsłuchiwać się w to, co o wierze mają do powiedzenia inni, również ci, którzy wywodzą się z innych wyznań i tradycji. Możemy uczyć się jedni od drugich, jak lepiej rozumieć sens tego, w co wierzymy, jak wyjść poza schematy w myśleniu i jak odkrywać zupełnie nowe znaczenia w pozornie dobrze znanych prawdach. Jeden z najwybitniejszych polskich teologów zachęca do formułowania własnych wątpliwości w wierze i zadawania Bogu trudnych pytań. Sam Autor nie boi się ich wcale i z zaangażowaniem o nich dyskutuje.
Nowa książka ks. Wacława Hryniewicza wyrasta z wyjątkowego w polskiej teologii wydarzenia - debaty internetowej jednego najoryginalniejszych polskich myślicieli religijnych z internautami.
ks. Wacław Hryniewicz OMI zajmuje się głównie chrześcijańską teologią paschalną, teologią nadziei i uniwersalizmem zbawienia, jest także propagatorem dialogu ekumenicznego. Autor kilkuset publikacji, w tym 35 książek.
Publikacja Oto drzewo krzyża… zawiera dziesięć rozważań Drogi krzyżowej. Mogą one stanowić skuteczną pomoc duchową w głębszym przeżywaniu czasu Wielkiego Postu, aby zaowocował on prawdziwą przemianą życia i wejściem w jeszcze bliższą relację z Bogiem. Rozważania napisane są językiem prostym, zrozumiałym, trafiającym do serca.
Niniejszy zbiór kazań stawia sobie na celu służyć pomocą w nauczaniu na temat siedmiu sakramentów, w szczególny sposób na temat sakramentów chrztu i Eucharystii. Mają one pomóc w bardzo podstawowym zakresie wskazać, czym są sakramenty i na czym polega ich przeżywanie. Przyświeca im założenie, że w nauczaniu kościelnym ciągle na nowo należy proponować to, co jest po prostu najbardziej podstawowe.
Obecny tom jest kontynuacją poprzedniego lectio divina Ewangelii św. Mateusza, które poświęcone było Kazaniu na górze (tzw. pierwszej mowie Jezusa). Autor analizuje w nim dziewięć cudów Jezusa (8,1-9,38) oraz tzw. drugą mowe Jezusa – Mowę apostolską (rozdz. 10).
Czy można wyobrazić sobie coś ważniejszego niż okazywanie czci Panu Bogu, który jest realnie obecny w Najświętszym Sakramencie?
Ks. Stanisław Solski, jezuita żyjący w XVII w., pozostawił nam aż 100 sposobów, dzięki którym możemy to robić. Kierowanie się nimi pozwala przepoić całe swoje życie czcią dla Boga ukrytego pod postacią chleba i wina. Wskazania ks. Solskiego stanowią program działania dla każdego, kto troszczy się o właściwy kult Najświętszego Sakramentu w Kościele.
W książce znajdziemy poza tym m. in.
- Jak godnie przyjmować Komunię Świętą?
- Dlaczego dobrze jest jak najczęściej przyjmować Komunię Świętą?
- Kto nie powinien często przyjmować Komunii Świętej?
A także dwa dodatki:
Kilka refleksji i kilka wskazań praktycznych o Komunii Świętej w postawie klęczącej - ks. Jacek Bałemba
Godzinki o Najświętszym Sakramencie Ciała i Krwi Chrystusa
Teresa z rozbrajającą szczerością i humorem przedstawia kulturę, zwyczaje i pasje Hiszpanów w wieku XVI. Jest to opowieść o jej przygodach i jej sióstr, a także karmelitów bosych podczas zakładania klasztorów Reformy. Księga ukazuje zarówno ogrom pracy św. Teresy nad stworzeniem odpowiednich warunków do życia charyzmatem karmelitańskim, jak i tęsknotę, by Karmel był przestrzenią ciszy, w której można spotkać miłującego Boga.
Ten zbiór filozoficzno-religijnych myśli i aforyzmów Lwa Tołstoja (1828–1910) powstał w ostatnim roku jego życia. Składa się z tekstów uzupełnionych sentencjami innych myślicieli w swobodnej adaptacji autora. Taką metodą Tołstoj stworzył spójną całość stanowiącą jego życiowe kredo i dzieło, które sam bardzo sobie cenił. Choć napisana w ciągu kilku miesięcy 1910 roku, Droga życia jest owocem i ukoronowaniem jego wieloletnich rozmyślań na tematy przede wszystkim religijne, które podjął, gdy swoją wcześniejszą twórczość literacką uznał za błahą. Teraz Tołstoj rozważa kwestie fundamentalne i głosi radykalne rozwiązania w duchu ascezy służącej samodoskonaleniu moralnemu. Nie religia, bo wszelką religię odrzuca, lecz rozpoznawalny przez każdego Bóg kieruje jego zdaniem ludzką drogą życia. A tom zebranych tu myśli ma służyć za przewodnika tym, którzy na taką drogę chcą wejść. Okazuje się ona niełatwa nie tylko ze względu na radykalizm nauk Tołstoja, lecz także z uwagi na tkwiące w nich ekwiwokacje, jakie powstają choćby ze zderzenia ostrej krytyki polityczno-społecznej z ideą powszechnej miłości i altruizmu. Nad wszystkim góruje wszelako żarliwość autora, która w połączeniu z jego geniuszem literackim może przekonać nawet bardzo nieprzekonanych – jeśli nie do praktyki, to przynajmniej do teorii.
Książka została wydana z okazji 250. rocznicy ustanowienia liturgicznego święta Najświętszego Serca Jezusowego, którą obchodzimy w 2015 roku. Jest ona praktycznym przewodnikiem po nabożeństwie do Najświętszego Serca Jezusowego.
Odpowiada na pytania:
– Dlaczego czcimy Najświętsze Serce Jezusa?
– Jak w codziennym życiu przeżywać duchowość Bożego Serca?
– Jaką rolę w tej duchowości odgrywa Eucharystia i adoracja Najświętszego Sakramentu?
– W jaki sposób możemy w chorobie i cierpieniu oddawać cześć Jezusowemu Sercu ?
Podaje również niektóre formy modlitwy do Serca Jezusowego, takie jak: godzinki, litania, koronka, akty wynagrodzenia i poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusa.
W prostych słowach pragnie przybliżyć to, co jest najpiękniejsze i najtrwalsze w naszej relacji do Pana Boga – miłość i wierność Najświętszego Serca Jezusowego.
„Łagodna rewolucja” zapoczątkowana przez Franciszka delikatnie zmienia, a raczej wstrząsa Kościołem. Papież „z końca świata” od początku swojego pontyfikatu wywiera wyjątkowy wpływ na wspólnotę katolicką. Ten wpływ można krótko opisać w następujący sposób: po pierwsze Ewangelia, a dopiero potem zasady moralne. Czyli należy przede wszystkim dążyć do tego, by każdy człowiek poczuł obejmującą bliskość i zrozumienie Boga.
W trakcie interesującej rozmowy z Paolem Rodarim, Monsinior Víctor Manuel Fernández, teolog bliski papieżowi Bergoglio, w szczegółowy sposób porusza najważniejsze z wyzwań obecnego pontyfikatu: relacje między zwiastowaniem boskiego miłosierdzia a wymaganiami etycznymi, potrzebę Kościoła, który wychodzi
„poza” swoje instytucjonalne struktury i pozostaje w ciągłej misji, opory środowisk kościelnych wobec oryginalnych propozycji wysuwanych przez Franciszka oraz świadomość „ludu Bożego” tak mocno zakorzenioną w umyśle południowoamerykańskiego papieża.
Książka wyjątkowa, która opowiada o papieżu Franciszku i tłumaczy go, słowami najbliższego mu przyjaciela, doradcy i teologa. Tłumaczona na kilkanaście języków.
Od redakcji
Co można powiedzieć o Bogu lub absolucie? Kim jest Budda i Jezus, i co stanowi esencję ich przekazu? Kim jest człowiek i jaki sens ma ludzkie życie? Czy szczęście jest ostatecznym celem ludzkiego życia? Jak wytłumaczyć zło? Czy istnieje coś po śmierci? Na czym polega chrześcijańskie zbawienie a na czym buddyjskie? Jakie są wspólne punkty i różnice między tymi dwiema wielkimi drogami duchowymi? Na te i inne pytania, które zadają sobie ci wszyscy, którzy interesują się tajemnicą życia i ludzkiego przeznaczenia odpowiadają dwaj duchowi mistrzowie trwale zakorzenieni w swoich tradycjach religijnych, buddyjskiej i chrześcijańskiej.
Czy można pogodzić socjalizm z Ewangelią? Wydaje się to mało prawdopodobne, jednak wszystko zależy od tego, jak się rozumie socjalizm. Kazimierz Studentowicz, przedwojenny ekonomista, publicysta i myśliciel katolicki, członek Stronnictwa Pracy i organizacji „Unia”, więzień stalinowskich kazamatów, uczestnik ożywionych dyskusji w Polsce Ludowej – dziś nieco zapomniany, był myślicielem oryginalnym i twórczym. Socjalizm pojmował jako swoistą rzeczywistość społeczną, sposób patrzenia na świat, a nie jako ideologię czy doktrynę. Niektóre jego pomysły, jak na przykład odgórny nakaz podziału nadwyżki dóbr, wydają się kontrowersyjne, jednak nie można odmówić Studentowiczowi autentycznej i żarliwej wiary w prawdziwość i słuszność postulowanych przez niego rozwiązań.
Anioły i ludzie współistnieją i współdziałają ze sobą od zarania dziejów. We wszystkich kulturach i epokach historycznych można znaleźć dowody na istnienie i oddziaływanie duchowego królestwa. Nasi przodkowie byli połączeni z siłami, które objawiały się we wszystkim, co żywe. Ludami, które szczególnie podkreślały istnienie sił niebiańskich, były plemiona indiańskie Hopiów, Nawahów, Inków, Azteków, wysoko rozwinięte cywilizacje europejskie i orientalne Egipcjan, Rzymian, Persów, Greków, jak również wspólnoty religijne żydowskich kabalistów, hindusów, japońskich szintoistów, muzułmanów, chrześcijan itd. Egzystencja aniołów była przyjmowana za całkiem oczywistą przez wielkich wybrańców, myślicieli i pisarzy wszystkich czasów. Do oświeconych należeli m.in.: Abraham, Mojżesz, Jezus, Hermes Trismegistos, Zaratustra, Tales, Pitagoras, Tertulian, Homer, Sokrates, Platon, Hieronim, Paracelsus, Tomasz Moore (por. „Obecność Mistrzów”, Dodatek). Według starych podań anioły pozostawały w bezpośrednim kontakcie z ludźmi już w czasach Honocha, Abrahama, Mojżesza itd. Wielu ludzi uważa, że w dzisiejszych czasach anioły nie zajmują się już więcej naszymi problemami. Jednak Bóg nie opuścił ludzi w żadnym stuleciu i w żadnej epoce. Jego wieczne światło i pomoc niebiańskich legionów spływa na nas niezależnie od czasu. Aniołowie pomagają dziś ludziom tak samo jak w epokach poprzednich. Boskie Objawienie nie ma początku ani końca. Anioły w znaczącym stopniu przyczyniają się do duchowego rozwoju w naszym życiu osobistym. Prowadzą nas ku boskiemu światłu. Anioły, które współpracują z całą ludzkością, są odpowiedzialne za sprzyjanie naszemu rozwojowi i pomyślności oraz podawanie nam ręki na drodze do jedności z boskością. Anioły cieszą się z każdego człowieka, który je przywołuje, który o nich myśli lub który jest z nimi w jakikolwiek sposób połączony. Spieszą służyć mu w rozwoju duchowym. Ta książka o aniołach powinna przyczynić się do poszerzenia wiedzy o naszych „świetlistych pomocnikach”, wyjaśnienia zakresu ich działania oraz otworzenia naszych serc, abyśmy dojrzeli do kontynuowania współpracy ze swoimi niewidzialnymi przyjaciółmi. Pragnę w niej przekazać jedynie zarys anielskiego państwa i udzielić wam pomocy w poszerzeniu waszych własnych możliwości i w pracy nad nowym pojmowaniem Bytu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
