Tę książkę postanowiłam poświęcić mieszkającym w Teksasie kobietom, które należą do kolejnych generacji śląskich pionierów. Ich przodkowie (nie tak znowu odlegli), podjęli swego czasu chyba najtrudniejszą decyzję w życiu tę o emigracji. W połowie XIX wieku, kiedy nie mogli skorzystać z dostępnych nam możliwości, jakie daje Internet, telefon, konto w banku, czy szybka podróż samolotem, spakowali cały swój dobytek do kilku drewnianych kufrów i różnymi pociągami najpierw jechali do jednego z północnych portów Bremerhaven albo Hamburga, żeby potem wsiąść na szifa, czyli statek, który miał przepłynąć ocean [] A dlaczego kobiety?Bo schowane niegdyś w cieniu swych mężów miały znacznie trudniej, bo ilość obowiązków, którym musiały sprostać w domu, na rancho i farmie jest dziś wprost nie do wyobrażenia, bo to właśnie one, przez tyle pokoleń, potrafiły przechować i przekazać mowę przywiezioną ze Starego Kraju. Nie na darmo mówi się przecież o języku matki. Ze Wstępu Dagmara DrzazgaAutorka wielu filmów dokumentalnych i reportaży, a także artykułów naukowych i esejów. Profesor w Szkole Filmowej im. K. Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.Laureatka ponad dwudziestu nagród na festiwalach filmowych, m.in. Prix Italia we Włoszech, Circom Regional we Włoszech i Holandii, nagród Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich czy Grand Prix Biała Kobra na festiwalu Człowiek w Zagrożeniu w Łodzi. Była również jurorką międzynarodowych festiwali filmowych i telewizyjnych w Katarze, Irlandii, Danii, Bułgarii i na Słowacji. Filmy Dagmary Drzazgi były prezentowane w Polsce, Stanach Zjednoczonych, Armenii, Luksemburgu, Niemczech, Szkocji, Monte Carlo, we Włoszech, na Łotwie oraz w Izraelu. ŚląskTexas. Roots to jej debiut książkowy.
Książka poświęcona władcom ziem, które od XVI wieku noszą nazwę Górny Śląsk - przede wszystkim dynastii piastowskiej, w mniejszym stopniu dynastii Przemyślidów Śląskich i biskupów wrocławskich, którzy byli jednocześnie książętami nyskimi. Autor przedstawia dzieje Śląska poprzez życie jego władców, rozpoczynając od powrotu synów Władysława Wygnańca na Śląsk co było początkiem tworzenia się autonomicznego bytu quasi-państwowego, w którym pojawić się miał sejm, system prawny i inne narzędzia charakterystyczne dla funkcjonowania państw i niezależnych prowincji. Moment końcowy opowieści stanowi czas wymierania poszczególnych rodów książęcych, przy czym chodzi wyłącznie o rody książęce, mające swój początek w feudalnym systemie władzy. Nie ma tutaj miejsca dla rodów możnowładców, magnatów noszących tytuły książęce. Zatem nie ma również mowy o książętach pszczyńskich, którzy w XIX wieku wystarali się o ten tytuł i zmienili pszczyńskie wolne państwo stanowe w Księstwo Pszczyńskie. Nie pojawiają się też z tego samego powodu książęta raciborscy z rodu Hohenlohe-Schillings i inni możnowładcy śląscy. Rody książęce, których dzieje wypełniają tę książkę, stanowiły ważną częścią współczesnej im Europy. Odcisnęły swój ślad nie tylko na śląskiej historii, lecz także na dziejach innych regionów i europejskich królestw. Poprzez zawierane małżeństwa powiązane one były ze wszystkimi europejskimi domami panującymi od Anglii po Ruś, a także z rodami książęcymi, elektorskimi oraz rodzinami ważnych możnowładców. Ich przedstawiciele byli ważnymi uczestnikami historycznych wydarzeń na bitewnych polach i w królewskich komnatach. Sprawowali ważne funkcje urzędowe w stolicach królestw i cesarstwa: w Pradze, Budzie, Krakowie i Wiedniu. Wpływali na dzieje europejskich państw i panujących rodzin. Ze Śląska uczynili kraj nowoczesny, praworządny, bogaty, który był ważną częścią cesarstwa i Europy. "Książka ta powstała z mojej ogromnej miłości do śląskiej ziemi i jej historii. Powstała z chęci przybliżenia pewnej części dziejów Śląska, bowiem ich znajomość dana jest nielicznym. Na ogół o Śląsku, jeśli się w ogóle pisało, to zawsze z jakiegoś nieśląskiego punktu widzenia. [] Moje widzenie Śląska i jego przeszłości wynika z faktu, że jestem Ślązakiem i z tego punktu widzenia patrzę na naszą przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. I nie obchodzi mnie, czy to moje spojrzenie jest komuś w smak lub nie. I czy współgra z innymi niż śląskie interesami, tak, jak ja je widzę i rozumiem, czy jest z nimi w konflikcie".
Książka stanowi rzetelny dokument historyczny fascynujących, ale jakże dramatycznych, dziejów Lwowa i Lwowiaków. Lwów i jego historia są dużą częścią Polskiego Dziedzictwa Narodowego oraz kultury i historii europejskiej.Legenda Lwowa jest fenomenem na skalę światową. Jaki nieprawdopodobny genius loci miało to miasto, skoro dzisiaj, po 80 latach od jego utracenia, nadal budzi takie ogromne emocje i tęsknotę u kolejnego pokolenia potomków Lwowiaków u ludzi, którzy tego miasta, takiego jakim było, nigdy nie znali. Proste towarzyskie pytanie skąd jesteś wywołuje u potomków Lwowiaków problem i najczęściej odpowiadają urodziłem się i mieszkam w (), ale moi rodzice pochodzą ze Lwowa.Ta książka powstała z tęsknoty za swoim miejscem na ziemi, za swoją tożsamością, mówi o wiecznym wyobcowaniu, o brutalnym odcięciu od korzeni, historii, grobów rodzinnych, dotyczy świata, którego już nie można dotknąć, zobaczyć. Człowiek wybiera, czy chce być według śląskiego powiedzenia ptokiem, krzokiem czy pniokiem. Lwowiacy zostali zmuszeni do bycia wiecznymi ptokami wbrew własnej woli.Prof. dr hab. n. med. Marek Kawecki
Niniejsza książka przynosi odczytanie prozy Samuela Becketta w perspektywie dyskursów antropocenu. Punktem wyjścia staje się jednak odejście od realistycznych przedstawień kryzysu planetarnego, katastrofy środowiskowej czy antropogenicznej degradacji biosfery i geosfery. Szczególnie ważne w tym ujęciu okazuje się nie tyle przezwyciężenie kryzysu wyobraźni doby środowiskowej zapaści, ile jego pogłębienie. Autor, zainspirowany projektem hakowania antropocenu, odkrywa, w jaki sposób proza Becketta strukturalnie przechwytuje, podtrzymuje i destabilizuje dynamikę samej zmiany niczym zhakowanego algorytmu lub procesu. Zaproponowane w tym świetle lektury Wyludniacza, Towarzystwa i Hej na dno służą jako punkty wyjścia do pomyślenia istotnych dla samego antropocenu zjawisk, w tym: kryzysu wiedzy i władzy, upadku reprezentacji, niesamowitych wymiarów ludzkiej i nieludzkiej bliskości, praktyk zamieszkiwania świata, którego nie tylko nie da się kontrolować, ale także takiego, w którym nie da się żyć, oraz samej niemożliwości poznania i pojęcia kryzysu, który dziejąc się w skali planetarnej przekracza granice zdroworozsądkowego rozumienia.
Nadzieja prowadzi do Itaki to powieść o losach polskich, żydowskich uchodźców w ZSRR. Utwór od razu został uznany za ważny, napisany rewelacyjnie, zyskał bardzo dobrą recenzję wydawniczą Jerzego Andrzejewskiego. A jednak książka została wstrzymana przez cenzurę, o czym kompetentnie piszą Gardocki i Jankowska. Stała się też książką mityczną, symbolem polskiej literatury niewydanej, istniała w środowiskowej legendzie. Odkrycie jej w zbiorach Zdzisława Zwoźniaka, które po jego śmierci przekazano Bibliotece Śląskiej, daje wreszcie nadzieję na to, że czytelnik po blisko 70 latach pozna ten wyjątkowy utwór.
Oddawana do rąk czytelnika książka, przedstawiająca ważne zjawiska dokonujące się po 1989 roku w dziedzinie sztuk wizualnych w środowisku twórców związanych bezpośrednio z Katowicami oraz w sąsiadujących z tym miastem czołowych ośrodkach województwa śląskiego, powstała jako pomysł w następstwie spotkania Prezesa Zarządu Wydawnictwa Śląsk, dra Tadeusza Siernego, prof. Mariana Kisiela z Marianem Oslislo, pełniącym do 2012 roku funkcję Rektora Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Idea determinująca ostateczny kształt projektu dojrzewała przez kilka lat, aż w końcu pojawiły się okoliczności sprzyjające, by można ją było urzeczywistnić. Wówczas do zespołu planującego merytoryczną treść publikacji zaproszono również specjalizującą się w badaniu dziejów regionalnej sztuki i dizajnu historyczkę sztuki, Irmę Kozinę. W toku burzliwych dyskusji zrodziła się myśl, by teksty odnoszące się do poszczególnych fenomenów lokalnego życia artystycznego napisane zostały zarówno przez historyków i krytyków sztuki, którzy już od dawna zajmują się tematyką górnośląską, jak też przez badaczy z innych środowisk, często należących do młodszego pokolenia, rozwijających swe zainteresowania w zakresie sztuki województwa śląskiego dopiero od ostatnich kilku lat.
Piotr Czaadajew (17941856), rosyjski filozof i eseista, jeden z najwybitniejszych myślicieli doby romantyzmu. Był prekursorem ruchu okcydentalistów, programowo opowiadającego się za wprowadzeniem Rosji w krąg cywilizacji zachodnioeuropejskiej. Osip Mandelsztam pisał, że myśl Czaadajewa ustawia się w poprzek tradycyjnego myślenia rosyjskiego, on sam zaś symbolizuje pogłębione rozumienie narodowości jako najwyższego rozwoju osobowości oraz Rosji jako źródła absolutnej wolności moralnej. W swoich pracach Czaadajew poszukiwał Boga w historii, a średniowieczny katolicyzm uważał za najdoskonalszą postać chrześcijaństwa. Za publikację pierwszego z ośmiu swoich listów filozoficznych, decyzją cara Mikołaja I został uznany za niepoczytalnego, zmuszony do leczenia i osadzony w areszcie domowym. Nie zaakceptował tego, że Rosja wystąpiła przeciw Zachodowi w czasie wojny krymskiej (18531856). Zmarł przybity skutkami tej wojny, widząc, że niemożliwa jest unia między Wschodem i Zachodem. Jego poglądy doceniono dopiero w XX wieku, chociaż wciąż w niektórych kręgach rosyjskich uważa się go za kosmopolitę i zaprzeczenie cnót patriotycznych. /Od Autora/
Kształcenie zawodowe było najlepiej zsynchronizowane z potrzebami polskiej gospodarki narodowej w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX w. Późniejsze reformy edukacyjne poprawiały system szkolnictwa (również wyższego) bez istotnej koordynacji ze zmieniającą się w zupełnie innym rytmie gospodarką. Takie wnioski wynikają z badań podłużnych, syntetyzujących wyniki setek opracowań naukowych sporządzonych w minionym półwieczu. Autorzy Synchronizacji proponują rozwiązanie tego problemu na podstawie własnej kilkudziesięcioletniej praktyki zawodowej, popartej licznymi publikacjami teoretycznymi i sprawozdawczymi. Obecnie kierunki kształcenia zależą od preferencji młodzieży i od bieżącej optymalizacji działania szkół wszystkich stopni. Efektem jest podążanie za modą (często pozytywną, preferującą np. informatykę) i zatrudnianie takich nauczycieli i profesorów, jacy są dostępni. Jednakże optymalizacja niezależnych składników nie prowadzi do optymalizacji systemu. Przeciwnie. Generuje za to ogromne koszty i utrzymuje kierunki nadwyżkowe bez wiedzy o zawodach przyszłości.
Marta Fox, katowiczanka, Ślązaczka w pierwszym pokoleniu, pisze swoją balladę o mieście nad Rawą. A w balladzie o tym, jak się odnaleźć pomiędzy polszczyzną ze wschodnim zaśpiewem a śląską godką, pomiędzy traumą z dzieciństwa, związaną z wojenną przeszłością ojca, górnika bez czapki z piórami, a pragmatyzmem śląskiego bytowania w tradycyjnej kamienicy. To rzecz o miejscach, w których autorka zapuszczała korzenie i o ludziach, z którymi się przyjaźni/przyjaźniła. Jest w tej opowieści nadwrażliwość dziewczynki, której podcinano skrzydła, konsekwencja nauczycielki i upór pisarki, próbującej podążać własną ścieżką. Głównym bohaterem jest jednak magiczne miasto, które "nie wierzy łzom, tylko czynom", miasto w ruchu i zmianach, ze swoimi dzielnicami, zakamarkami, ulicami, teatrami, bibliotekami, kawiarniami, rozbudowywane nieustająco, mające zaczarowany klimat i zadziwiającą moc przyciągania. To bardzo prywatne spojrzenie, to także świat, który odchodzi, dlatego warto go ocalić nie tylko w fotografiach. Zapewniamy, takiej opowieści o Katowicach jeszcze nie było! [Od Redakcji]
Celem podjętych w prezentowanej rozprawie badań jest analiza semantyczna i pragmatyczna aforyzmów rosyjskich. Wybrane zostały aforyzmy zawierające frazemy pochodzenia biblijnego [...]. Jako cezura, pozwalająca określić ramy współczesnej aforystyki, posłużył 1991 rok, czyli początek wielkich rosyjskich przemian, jakie nastąpiły zarówno w sferze politycznej, gospodarczej, jak i kulturowej, mentalnej oraz religijnej. Istotny był przy tym rok publikacji danego aforyzmu, bądź to w formie drukowanej antologii, bądź w Internecie, na stronach poszczególnych autorów lub Moskiewskiego Klubu Aforystyki. Nie bez znaczenia było bowiem przypadające na koniec XX wieku powstanie i rozwój Internetu, który niezależnie od tradycyjnych publikacji książkowych pozwolił wielu twórcom zaistnieć w świadomości odbiorców. Istotne dla nas było także to, w jakim sposób reprezentowana jest wybrana tematyka i czy można mówić o odradzającym się w nowym stuleciu zainteresowaniu tematyką biblijną w Rosji postradzieckiej. Aforyzmy, krótkie utwory opisujące aktualne zjawiska społeczne, wydają się idealnym materiałem, pozwalającym prześledzić procesy zachodzące obecnie we współczesnym społeczeństwie rosyjskim. Ewoluując, aforyzm zawsze bowiem dopasowywał się w pewien sposób do epoki, w której powstał i którą reprezentował.[Ze Wstępu]
Współczesny świat nadal zmaga się z problemami degradacji środowiska naturalnego, chociaż ludzkość podejmuje różnorodne działania służące jego ochronie. Przekonanie Johna Passmore'a, australijskiego filozofa, historyka idei i przedstawiciela antropocentrycznej etyki środowiskowej, że postęp naukowo-techniczny rozwiąże wszystkie pojawiające się problemy środowiskowe, nie znajduje uzasadnienia. Wciąż obserwujemy postępującą degradację środowiska naturalnego.- dr hab. Aleksandra KuziorMonografia traktuje o aktualnej i ważnej problematyce ochrony środowiska, przedstawiając ją z różnych punktów widzenia. Monografia powinna spotkać się z zainteresowaniem osób pracujących w instytucjach naukowo-badawczych oraz decydentów sektora publicznego. Powinna także znaleźć zainteresowanie wśród nauczycieli akademickich i studentów zarówno kierunków technicznych, jak i humanistycznych.- dr hab. Mariusz Zieliński
Książka zawiera artykuły dziennikarzy, ekspertów z zakresu public relations oraz naukowców podejmujących tematy z zakresu szeroko rozumianej komunikacji społecznej oraz zarządzania.Publikacja będzie użyteczna nie tylko dla studentów, ale również pracowników związanych ze środkami masowego przekazu, promocją, reklamą i media relations. Autorzy zauważają, że technologie ICT mocno wspomagają działania człowieka, ale wzrasta także niebezpieczeństwo manipulacji informacją, rozprzestrzeniają się patotreści, hejt, fake newsy, upowszechnia cyberprzemoc, cyberprzestępczość, kradzież tożsamości, phishing i wiele innych. W dobie rozwoju nowoczesnych technologii wciąż pozostają otwarte pytania związane z problemami natury etycznej i nadal poszukuje się sposobów na przeciwdziałanie tym zjawiskom.W ostatnim czasie do katalogu zagrożeń dołączyła także pandemia COVID-19. Jej rozwój przez wielu specjalistów kojarzony jest z procesami globalizacji, a w zasadzie z nieograniczonymi możliwościami podróżowania, przemieszczania się z miejsca na miejsce, nieskrępowanych kontaktów. Pandemie nie są zjawiskiem nowym, ale ich częstotliwość w ostatnim czasie znacznie wzrosła. Wiek XX przyniósł hiszpankę, grypę azjatycką, grypę Hong-Kong. W XXI wieku mieliśmy już pandemię wirusa grypy A/H1N1, a teraz atakuje wirus SARS-CoV-2. Nauka i technika przychodzi ludziom z pomocą, ale nie zawsze w odpowiednim czasie i we właściwym wymiarze. Na wyniki badań naukowych trzeba czekać. Statystyki pokazują, że pandemia nie daje za wygraną.W monografii pod redakcją dr hab. Aleksandry Kuzior i dr. Dariusza Krawczyka zostały przedstawione wybrane problemy turbulentnego świata z perspektywy różnych dyscyplin naukowych. Różnorodność podjętych tematów pokazuje, z jak bardzo skomplikowanymi zjawiskami mamy współcześnie do czynienia.
Zarys historii Teatru Nowego w Zabrzu [1959-2019]Lektura tej obszernej (bardzo obszernej) pracy nie jest łatwa: daty, fakty, ludzie mnóstwo informacji. Jeśli lektura nie jest łatwa, to co dopiero powiedzieć o trudzie gromadzenia i spisania tych wszystkich danych. Już za to rzecz godna jest uwagi, druku i upowszechnienia. Chciałoby się powiedzieć: solidna śląska robota. To o książce. A cóż dopiero o jej bohaterze Teatrze Nowym i tworzącym go zespole? To dopiero była i jest solidna robota. a przy tym śląska robota w sensie: przez Ślązaków i dla Ślązaków w mieście tak przez historię doświadczonym, jak Zabrze i w społeczności, która po wojnie, po zmianach ustrojowych, musiała z trudem dochodzić własnej tożsamości, tworzyć ją i utrwalać. Niebagatelna w tym rola instytucji edukacyjnych i artystycznych, w tym może szczególnie teatru miejsca, w którym spotyka się dwóch partnerów: aktor i widz, by wspólnie coś przeżyć, zastanowić się nad czymś ważnym. Takie chwile refleksji budują wspólnotę i o tym Linert zdaje się ani na chwilę nie zapominać. Rejestrując fakty, opisując starania ludzi, stale ma na uwadze pytanie czemu to właściwie służy i znajduje zwięzłą, ale niesłychanie trafną odpowiedź budowaniu lokalnej wspólnoty. I tak jest skonstruowana ta książka. Na pierwszym planie zawsze staje pytanie: ku czemu zmierzać chcemy, a dopiero potem jawią się jego pochodne jakimi środkami to realizować. W teatrze jest to kwestia jego kierownictwa, budowania zespołu, warunków pracy (w sensie zarówno środowiska, jak i wymiarze czysto materialnym). Linert przekonujco pokazuje, jak zmienne były środowiskowe oczekiwania wobec teatru, przy czym intencje władz i dysponentów środków nie zawsze były tożsame z intencjami potencjalnej widowni, nie mówiąc już o własnych ambicjach kierownictwa teatru. Pokazuje wręcz, że Teatr Nowy przez lata nie miał własnego domu, ale pokazuje też, jak jego zespół umiał to nie tylko przetrwać, ale i obrócić na własną korzyść, np. dając premiery w miejscach niezwykłych, grając w objazdach, budując renomę własnego festiwalu zdecydowanie zorientowanego na jakże aktualne i bolesne sprawy współczesne.
Recenzowany tom jest kolejnym z cyklu publikacji zespołu badaczy związanych z istniejącymi do roku 2019 Studium Pracy Socjalnej i Zakładem Badań Kultury Współczesnej Instytutu Socjologii Uniwersytetu Śląskiego. Zespół pod kierunkiem prof. Kazimiery Wódz od początku lat 90. realizował szeroko zakrojone badania nad społecznymi i kulturowymi konsekwencjami transformacji województwa śląskiego. (...)
W województwie śląskim procesy restrukturyzacji w szczególny sposób dotknęły społeczności związane od pokoleń z sektorem górniczym. Cechą tych społeczności jest wytworzona przez nie charakterystyczna, unikalna kultura zawodowa promieniująca na wiele sfer codziennego życia, m.in. relacje społeczne w obrębie społeczności, wzory życia rodzinnego, solidarności grupowej opartej na poczuciu wspólnoty losu i odrębności
regionalnej, zaznaczonej szczególnie silnie w śląskiej części województwa.
W badaniach, których wyniki przywoływane są szeroko w recenzowanej monografii podstawowa płaszczyzną analizy jest sposób przeżywania przez mieszkańców dzielnic i osiedli śląskich objętych badaniem – których historia jest wpisana i ściśle związana z rozwojem przemysłu ciężkiego – konsekwencji dokonujących się przemian strukturalnych i ich następstw w codziennych praktykach społecznych i kulturowych. (...) Cechą
wyróżniającą recenzowaną publikację w porównaniu do innych, wcześniejszych prac zespołu prof. Kazimiery Wódz, jest moim zdaniem interesująca i udana próba aplikacyjnego zastosowania uzyskanych wyników pogłębionych badań terenowych, systematycznie prowadzonych w środowiskach dotkniętych negatywnymi skutkami transformacji. Stały się one podstawą do budowania i realizacji działań praktycznych, z których najbardziej znaczącymi są włączenie mieszkańców w programy rewitalizacji najbardziej zaniedbanych obszarów poprzez działania aktywizujące, wykorzystujące elementy metody organizowania społeczności lokalnej.
(z recenzji dr hab. Jolanty Grotowskiej-Leder, prof. SGGW)
Spis treści
Wprowadzenie
Rozdział 1. Społeczny wymiar rezyliencji
1.1. Czym jest rezyliencja – ustalenia definicyjne, przegląd koncepcji i stanowisk
1.1.1. Resilience
1.1.2. Koncepcja Social Resilience
1.2. Społeczne problemy starych dzielnic miast
1.3. Polityka miejska, rewitalizacja i rezyliencja miejska
w dzielnicach postindustrialnych
1.3.1. Polityka miejska
1.3.2. Rewitalizacja
1.3.3. Rewitalizacja a krajowa i europejska polityka miejska
1.3.4. Koncepcja rezyliencji miejskiej i jej praktyczny wymiar
na przykładzie katowickiej dzielnicy Załęże
Rozdział 2. Od wspólnoty do zindywidualizowanej koegzystencji.
Społeczność osiedla robotniczego w sytuacji kryzysu na
podstawie wyników badań projektu SPHERE
2.1. Krotki opis założeń projektu SPHERE
(...)
Rozdział 3. Badania nad strategiami zaradczymi gospodarstw
domowych żyjących w biedzie
3.1. Zarys badań realizowanych w ramach projektu RESCuE
3.1.1. Założenia metodologiczne badań terenowych
3.1.2. Charakterystyka badanych społeczności
(...)
Rozdział 4. Koncepcja społecznej rezyliencji a organizowanie
społeczności lokalnej
4.1. Czym są współczesne społeczności lokalne?
(...)
Bibliografia
Utwory zebrane w książce, podobnie zresztą jak przedstawiane w ostatnio publikowanych tomikach poetki (m.in. Maki, 2004; Ciebie nie ma, 2008; Szelki bezpieczeństwa 2010, wyd. drugie poszerzone 2012; Hiperrealistyczne minuty, 2011; nic, 2012; Deklinacja, 2014; Mój świat odchodzi, 2016),sytuują nas w obszarach refleksyjnego, egzystencjalnego zamyślenia nad trwałością i kruchością, zadziwienia możliwością budowania i perspektywą destrukcji, zdziwienia czynem naszym i by tak rzec czynem dokonywanym w jakimś wielkim i ostatecznym planie nie przez nas, ale z naszego powodu. To gra mikro i makroplanów sensu, którą tutaj akurat obserwujemy z przekonaniem o jednej z możliwych i koniecznych dróg wyrażenia w poetyckich ekwiwalentach, zestawianiu słów odległych a nagle współbrzmiących, innym razem bliskich i od razu umykających przed sobą, rezygnujących z kulturalnego sąsiedztwa (jak w przypadku płomiennego ptaka z metalowym bzem w dziobie / który macha skrzydłami czarnymi jak noc). Ze względu na te możliwości osobne, osobiste i osobliwe właśnie poezja odgrywa rolę szczególną.
Moja Kobieta Winna Grzechu, miłości pełna - stoi przede mną. W jej oczach siedzidemon - ten sam, który opętał Joannę, Matkę, tę od Aniołów. Moja kobieta przytulasię do mnie i mówi: Nie chcę być bez ciebie, nawet jeśli będę.* * *Ciotka była jak cytata fregata, zamaszysta i w biodrach, i w dupie, bo najważniejsze,to mieć na czym siedzieć, czym oddychać i w kontaktach między ludźmi robić użytek z szerokich pleców. Ciotka była jak orzeźwiający wiatr i zielona pietruszka, którąhodowała w podłużnych donicach, wystawianych na szerokich parapetach. Ciotkabyła jak francuska flaga blublaróż. Niebieska i biała, czyli pogodna i kojąca. Tylkoczasem diabeł w nią wstępował i wtedy purpurowiała różanymi licami, czerwonymiplamami na szyi i dekolcie. Kiedy wykrzyczała swoje, wracała do spokojnych kolorów,jasności na czole i słów ulubionych piosenek: Cicha woda brzegi rwie albo Bella,bella donna, wieczór taki piękny.* * *Jak było naprawdę, nie wiem i już nigdy się nie dowiem. Pamięć jest kluczem, pozwalazamienić życie w opowieść. Już nie uciekam nigdzie i w nic, nie wykradamsobie życia, nie wykłamuję innym. Pamięć robi ze mną co chce, ale ciało i tak swojepamięta, bo na nim zapisany jest każdy wybór, odciśnięte każde słowo.(fragmenty)Spis treściTo nie jest pieśń grzechu. Kiedyś będziesz piękną kobietąTo nie jest pieśń lęku. Dziewczynka z kokardamiTo nie jest pieśń gniewu. Bosonoga contessaJulia wariatka. Jarzębina czerwonaBardzo. Trójkąt równobocznyWybór. Albo zabij1. List Julio Cortazara do Marty Fox. GraDotknij mnie. GrzechSydonia von Borck. Tak, to ja, Sydonia(Zdarłam z ciebie). OczekiwaniePosłuszeństwo. Miedzy snem a snem(Właściwie wszystko). Alicja w Krainie KomórkowcówSen. OcalenieOn kłamie. Moje chyba żonyTo nie jest pieśń żalu. RozmowaŻaba. KrówkiCzerwona linia. PPPPWyznanie kobiety. Tajemniczy adoratorGrusza. Historia pewnego buta(Nie potrafiła ze mną rozmawiać). Dmuchaj na lustroKsiążka Kobiety winne grzechu - oprawa miękka - Wydawnictwo Naukowe ŚLĄSK.Książka posiada 244 stron i została wydana w 2020 r.
Przedstawiona tu monografia jest pogłębioną analizą funkcjonowania Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Zabrzu w latach 1998-2003. Ta cezura czasowa nie jest bynajmniej przypadkowa. Jest to bowiem etap, w którym przedmiotowy MOSiR z typowego podmiotu funkcjonalnego, jakich wiele przy każdym Urzędzie Miejskim, szczególnie w wielkich podmiotach miejskich, zmienił swoją strukturę i stał się niezależnym podmiotem kreującym w znacznym stopniu i reżyserującym systematyczne działania zmierzające w kierunku szerzenia kultury fizycznej, rekreacji oraz sportu wyczynowego w skali miasta.
Zabrzański MOSiR przekształcił się w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, której właścicielem stało się miasto Zabrze. Ale spółka ta działająca
w aspekcie ekonomicznym w obszarze prawa handlowego w znacznym stopniu przynosiła również dochody, czyli po części zarabiała na swoja statutową działalność. Na tym polegał zabrzański eksperyment, w którym autor był zresztą głęboko zaangażowany. O sukcesie eksperymentu świadczy sytuacja, że kolejne wielkie, ale również mniejsze miasta poszły drogą zabrzańskiego eksperymentu ekonomiczno-społecznego.
WSTĘP
ROZDZIAŁ I
REKREACJA I KULTURA FIZYCZNA JAKO FORMA
ZAGOSPODAROWANIA CZASU WOLNEGO I POLITYKI SOCJALNEJ
ZABRZE A RUCH SPORTOWY
1.1 Czas wolny i rekreacja. Metodologia i socjalny
model sportu i rekreacji
1.2 Struktura pojęciowa kultury fizycznej
1.3 Miasto Zabrze - historia i współczesność
1.4 Sport i rekreacja w Zabrzu
ROZDZIAŁ II
MIEJSKI OŚRODEK SPORTU I REKREACJI W ZABRZU
FUNKCJA SOCJALNO-SPORTOWO-ZDROWOTNA
2.1 Powołanie i wstępny okres działalności MOSiR w Zabrzu
2.2 Podstawy prawno-organizacyjne działalności MOSiR w Zabrzu
ROZDZIAŁ III
DZIAŁALNOŚĆ ZABRZAŃSKIEGO MIEJSKIEGO
OŚRODKA SPORTU I REKREACJI W LATACH 1998-2000
WDROŻENIE EKONOMICZNO-SOCJALNEGO MODELU PODMIOTU
3.1 Innowacyjność ekonomiczna MOSiR Zabrze
3.2 Metodologia finansowania MOSiR Zabrze
na tle innych tego typu struktur w województwie śląskim
ROZDZIAŁ IV
MOSiR ZABRZE W LATACH 2001-2003
SOCJALNA FORMUŁA I INNOWACYJNE METODY DZIAŁANIA
4.1 MOSiR jako koordynator całokształtu ruchu
sportowego w mieście
4.2 Podmiotowość socjalna MOSiR Zabrze
4.3 Perspektywiczny, socjalny model MOSiR Zabrze
ZAKOŃCZENIE
STRESZCZENIE
SUMMARY
ZUSAMMENFASSUNG
BIBLIOGRAFIA
The three separate research projects selected for the book fall into place and the well-thought-out whole features: (a) coherence of the theoretical perspective, which is a combination of classical anthropological concepts and the traditions of sociological research over urban collectivities, (b) continuity in research interests focused on everyday and widespread impacts of the economic restructuring, the effects of which came to be suffered by the next generation of Upper Silesia’s population, (c) as a result of which the conducted explorations orbit around the processes of pauperization of the population (here, admittedly, of whole estates) traditionally connected with heavy industry, (d) of which the researchers seem to be most interested in is how the economic transformation has led to a comprehensive reorganization of the cultural foundations on which the existence of native Silesian communities was based. Add to that the adopted (e) methodology, whose
invariable link with the qualitative procedures additionally enhance the sense of continuity, which makes various research undertakings seen from the time perspective fit into one picture, description of changes in the social and cultural identity of (post)mining collectivities. (From the review of Professor Krzysztof Frysztacki)
Introduction
Part one. Everyday life in the old working-class districts of the industrial towns and cities of Upper Silesia
Chapter 1. Working class estates of Upper Silesia region – the social world of their residents
1.1. The city from the perspective of everyday life
1.2. Anthropological approach in the sociology of the city
1.3. Working-class estates of Upper Silesia – the social world of their residents
1.4. Upper Silesian region in the process of transformation Chapter 2. Transformation processes and changes of urban space of Upper Silesian towns
2.1. Social consequences of restructuring of old industrial districts
in Upper Silesia
2.2. Place and memory: the case of Ksawera estate
2.2.1. Place and Memory
2.2.2. Paryż/Zawadzki/Paryż mine
2.2.3. Ruins and “ghosts of the past”
2.2.4. Spatial symbolic representation of capitalism
2.2.5. Conclusions
Part two. Old and new poverty in Upper Silesia
Chapter 3. Urban anthropology in the research on poverty
3.1. The concept of “urban villagers” by Herbert Gans in the study on enclaves of poverty. An Upper Silesian perspective
3.2. Underclass in the city
Chapter 4. The Social History of Poverty in Central Europe. A research method
4.1. New and Old Poverty in Upper Silesia
4.1.1. Methodology
4.1.2. Old and New Poverty in a cultural border region: two case studies
4.1.3. Summary
Part three. Poverty and resilience
Chapter 5. RESCuE Project
5.1. General assumptions of the project
5.2. Cultural sources of resilience. Theoretical basis for the research carried out in Upper Silesia
5.3. The research area and participants against the backdrop of Polish economic crisis
5.3.1. Urban Case
5.3.2. Rural Case
5.4. Observations from the field
5.4.1. Observational strategies
5.4.2. Results from the observation
5.4.3. Field access and contacting
5.4.4. Sampling criteria
5.4.5. Conducting interviews
Chapter 6. Cultural practices and resilience. An analysis of research material 6.1. Symbolic capital
6.2. (Socio)economic capital
6.3. Social capital
6.4. Cultural capital
(...)
Najnowszy numer Zarania Śląskiego Serii drugiej ma w znacznej mierze charakter literacki, przybliżając sylwetki pisarzy niemieckojęzycznych związanych miejscem urodzenia bądź twórczą działalnością z Górnym Śląskiem. Przywołane zostają postaci Maxa Ringa, Hansa Marchwitzy, Jochena Kleppera, Antona Oskara Klaußmanna i Augusta Scholtis.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
