Akcja operetki rozgrywa się ''w naszych czasach w Ameryce''. Przemysłowiec Tobiasz Helgoland, ojciec dwóch synów: Charly`ego, zamiłowanych fotografów, martwi się, że są nicponiami i hulakami. Impresario zabaw publicznych urządza każdego tygodnia loterię na mężów, w której wygraną są młodzieńcy. Loteria wzbudza tyleż zachwyt i żywe zainteresowanie Klubu Starych Panien, co krytyczno-ostrzegawczy oddźwięk w Klubie Wesołych Wdowców. Pani Troodwood, zatroskana o swą uporczywie trwającą w panieństwie córkę Sarę, kupuje dla niej los. Pojawiają się synowie Helgolanda. Darly, oczarowany urodą Sary, wpisuje się na listę loteryjnych ''fantów''. Odbywa się ciągnienie, pomiedzy braćmi dochodzi do qui proquo, ale w końcu po szeregu perypetii odbywają się szczęśliwe zaręczyny Sary i Darly`ego. Uwaga: wydanie w angielskiej i niemieckiej wersji językowej!
Wydanie krytyczno - źródłowe znanego wodewilu w czterech aktach. Działalność Jana Stefaniego (ok. 17501829) zbiegła się w czasie z jednym z trudniejszych okresów w historii Polski. Muzyk czeskiego pochodzenia przybył wszak do Rzeczpospolitej po pierwszym rozbiorze w 1772 roku i pozostawał w niej aż do śmierci. Jego twórczość wniosła nowe wartości estetyczne i stała się fundamentem, na którym bazowali późniejsi kompozytorzy. Niektóre z dzieł Stefaniego jak opera Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale na stałe zagościły w repertuarze, inne popadły w zapomnienie. Motywem do podjęcia pracy nad opracowaniem muzyki wspomnianej opery był brak wydania źródłowo-krytycznego tego, jakże ważnego w dziejach polskiej sceny teatralnej, utworu. Ponadto dostrzegana przez ponad dwa wieki wartość artystyczna i historyczna dzieła nie szła w parze z postępem w badaniach muzykologicznych, do czego mamy nadzieję przysłuży się niniejsze wydanie. Do tej pory dysponowaliśmy jedną publikacją kompozycji, pochodzącą z 1956 roku, stanowiącą świadectwo inscenizacji Krakowiaków i Górali przygotowanej przez Leona Schillera, a od strony muzycznej opracowanej przez Władysława Raczkowskiego. Wydanie nie rości sobie praw do prezentacji materiału nutowego według zasad wydań krytycznych, dlatego też w porównaniu z oryginalnym tekstem partytury Stefaniego zawiera liczne i dość daleko idące zmiany. Niniejsza publikacja rozpoczyna serię pt. Dzieła Wszystkie Jana Stefaniego. Liczymy, że każdy kolejny tom poszerzy wiedzę na temat tego kompozytora oraz epoki, w której tworzył. Przy tym mamy nadzieję, że jego znacząca spuścizna, choć nielicznie zachowana do naszych czasów, zagości na scenach koncertowych, a przygotowane przez nas partytury zaowocują licznymi nagraniami.
Pojęcie "juweniliów" oznacza utwory szkolne, ćwiczenia kompozytorskie powstałe w pierwszych trzech latach studiów Heinricha Urbana, to jest od jesieni 1895 do wiosny 1898 roku. Jedynie pierwsza z kompozycji umieszczonych w tomie - miniatura Chant de mai na fortepian - reprezentuje wcześniejsze utwory skomponowane w latach warszawskich. Miniatura jest najstarszą zachowaną i samodzielnie napisaną kompozycją Karłowicza.
Wydanie Dzieł Mieczysława Karłowicza ma charakter źródłowo-krytyczny. Obejmuje całokształt jego twórczości kompozytorskiej. Celem wydania jest przekazanie tekstu autentycznego, autorskiego. Nie jest to łatwe zadanie. Sytuacja w zakresie materiałów źródłowych do twórczości Karłowicza jest bardzo zróżnicowana. Kompozytor przygotował do druku i wydał za swego życia oprócz większości pieśni Serenadę op. 2 na orkiestrę smyczkową, Preludium i fugę op. 5, Koncert A-dur op. 8 na skrzypce i orkiestrę, Powracające fale op. 9 i Odwieczne pieśni op. 10. Jako znakomity znawca wielkiej orkiestry symfonicznej i nowoczesnej instrumentacji w stylu noworomantycznym opracowywał swoje partytury z wielką starannością. Pozostałe poematy były wydawane już po śmierci twórcy. Symfonia e-moll Odrodzenie op. 7, której rękopis ocalał cudem z pożogi ostatniej wojny światowej, doczekała się pierwszego wydania dopiero w ramach niniejszej edycji Dzieł w 1993 roku. W czasie tejże wojny zaginęły autografy większości kompozycji Karłowicza, w tym wszystkich (z wyjątkiem Smutnej opowieści) poematów symfonicznych. Podstawą wydania jest więc z zasady pierwodruk, konfrontowany z zachowanymi autografami względnie autoryzowanymi kopiami partytur. Poprawki błędów oczywistych, autorskich lub drukarskich nie zostały uwidocznione graficznie, a jedynie opisane w komentarzu rewizyjnym.
Ciesząca się wielką popularnością wśród orkiestr smyczkowych Serenada op. 2 swoje prawykonanie miała 15 IV 1897 roku w Berlinie. Wykonała ją wówczas Berliner Philharmonisches Orchester pod dyrekcją H. Urbana (ówczesnego profesora kompozycji młodego, 21-letniego Mieczysława Karłowicza). Utwór składa się z czterech części, których liczba i tytuły (Marsz, Romans, Walc, Finał) wskazują na parantele dzieła Karłowicza ze znanymi wówczas w świecie muzycznym utworami Mozarta, Volkmanna, Czajkowskiego i Dvorka. Muzyka Serenady jest całkowicie oryginalnym tworem, a w znacznych jej partiach daje się wyczuć ów specjalny wyraz Karłowiczowskiej liryki. (Henryk Paweł Anders)
W bogatym (bo liczącym prawie 50 pieśni) i wewnętrznie zróżnicowanym materiale pieśni ludowych Nowowiejski stosuje rozmaite formy muzyczne od najprostszej, zwrotkowej przez ulubioną wariacyjną do przekomponowanej. Ponadto napotykamy różne układy mieszające elementy tych podstawowych schematów. Najbardziej interesujące rozwiązania zastosowane w pojedynczych realizacjach ukazują Nowowiejskiego jako wnikliwego odbiorcę treści niesionych przez teksty ludowe.
(...) Partytura Ellenai, mimo że daleko jej do rozbudowanych formalnie i ibsadowo oratoriów, baletów, oper czy symfonii, które wyszły spod pióra twórcy "Roty", musiała być bardzo bliska sercu kompozytora. począwszy od czasów przedwojennych, powracał do niej wielokrotnie: w trudnych latach Wielkiej Wojny; tuż po niej, podczas walki o polską przynależność jego rodzinnej Warmii; w 1936 roku, gdy powstała nowa, rozbudowana wersja utworu; wreszcie w kilka dni przed śmiercią, snując ambitne plany transkrypcji Ellenai na pełną orkiestrę symfoniczną. Wnikając w skomplikowane dzieje tego działa, wciąż odkrywanego na nowo dzięki skrupulatnym badaniom źródłowym, w niniejszej edycji staramy się ukazać je w wersji możliwie wiernej intencjom twórcy. /ze wstępu/
Edycja, obejmująca 40 Mazurków na fortepian Romana Maciejewskiego (1910-1998), ukazuje się w dwóch częściach. Utwory te komponował twórca w czasie całego swojego życia. Opracowania Mazurków podjął się Michał Wesołowski, profesor Malmo Academy of Music Lund University. Jego zdaniem: ''Roman Maciejewski był kompozytorem niezwykłym, niestety nadal jeszcze nie zajmuje należnego miejsca w polskiej historii kultury. Jestem jednak przekonany, że seria publikacji w ostatnim dziesięcioleciu i coraz większe zainteresowanie muzyków wykonywaniem utworów Romana Maciejewskiego, zmieniają sytuację, ukazują wartość, bogactwo i ponadczasowość jego twórczości''. W tomie pierwszym znalazły się Mazurki nr 1-21 bis. Tom 2 znaleźć można tutaj
Partytura opery Hagith do niemieckiego libretta Feliksa Drmanna została przez Karola Szymanowskiego ukończona z początkiem października 1913 roku i niezwłocznie przesłana do dyrektora Universal Edition w Wiedniu, Emila Hertzki, celem sporządzenia głosów orkiestrowych i wyciągu fortepianowego. [] Nakładem Universal Edition w Wiedniu 9 IV 1920 ukazało się libretto w języku niemieckim, 22 VII 1920 w języku polskim, a 8 VIII 1920 wyszedł drukiem wyciąg fortepianowy (bez podania nazwiska autora opracowania). Podstawą edycyjną niniejszego wyciągu fortepianowego jest zaakceptowane przez kompozytora pierwsze jego wydanie z 1920 roku, jednak porównanie tekstu muzycznego ze źródłowo-krytycznym wydaniem partytury opery [Partytura. Karol Szymanowski, Hagith, opera w jednym akcie op. 28, redaktorzy tomu: Barbara Stryszewska, Adam Walaciński, wstęp Stefan Keym, uwagi dla realizatorów Teresa Chylińska, Kraków 2013, Edycja źródłowo-krytyczna Dzieł Karola Szymanowskiego t. 22 (wersja polska) pod redakcją Teresy Chylińskiej] ujawniło liczne różnice i rozbieżności, powodujące brak przystawalności obydwu przekazów. W tekście wyciągu niezbędne stało się tym samym dokonanie korektur, redukcji, uzupełnień, słowem modyfikacji przywracających zgodność wyciągu z partyturą. [] Niniejsza postać wyciągu fortepianowego Hagith w pełni kompatybilna z pierwodrukiem partytury stanowi zatem jedynie obowiązujący materiał pomocniczy dla wykonawców. z Wprowadzenia Teresy Chylińskiej
Cztery kaprysy na skrzypce solo to doskonała propozycja dla młodych skrzypków, którzy chcą zgłębić tajniki XX-wiecznej muzyki. Kaprysy pełne są chromatycznych niuansów i złożonych zmian metrycznych, które wymagają od wykonawców umiejętności tworzenia różnorodnych barw dźwiękowych. To inspirujące wyzwanie, które rozwija technikę gry oraz wrażliwość muzyczną, wprowadzając młodych artystów w bogaty świat współczesnej muzyki.
Witaj Piesku! Zagraj z Nami to uroczy zbiór krótkich utworów fortepianowych Zenona Kowalowskiego stworzony z myślą o dwóch młodych wykonawcach. Wszystkie kompozycje zostały opracowane na cztery ręce, co czyni naukę i grę jeszcze bardziej angażującą i pełną radości. Każda miniatura nosi tytuł nawiązujący do muzyki z popularnego serialu telewizyjnego dla dzieci, co z pewnością wzbudzi zainteresowanie i entuzjazm najmłodszych pianistów. Ten zbiór to doskonały sposób na rozwijanie umiejętności muzycznych, współpracy i zabawy przy fortepianie. Idealny dla nauczycieli i uczniów, którzy chcą dodać do swojego repertuaru coś wyjątkowego i pełnego dziecięcego uroku.
Zbiór klasycznych, polskich kolęd, opracowanych na fortepian w prostym układzie na cztery ręce, idealny dla dzieci i początkujących pianistów. Dzięki przyjaznym aranżacjom, młodzi muzycy mogą cieszyć się grą kolęd już od pierwszych etapów nauki, wspólnie z opiekunem lub nauczycielem. To doskonały wybór, aby wprowadzić muzyczne tradycje świąteczne do rodzinnego domu i przy okazji rozwijać umiejętności gry na instrumencie w przystępny sposób. Publikacja opatrzona nową, świąteczną okładką sprawdzi się zarówno podczas ćwiczeń, jak i jako materiał na koncert świąteczny dla najmłodszych pianistów. Pomoże początkującym muzykom odkryć radość gry zespołowej oraz wprowadzić niezapomniane tradycje świątecznego okresu. A cóż z tą dzieciną Bóg się rodzi Cztery lata Dnia jednego o północy Do szopy, hej, pasterze Dzisiaj w Betlejem Gdy się Chrystus rodzi Jezus Malusieńki Kaczka pstra Lulajże, Jezuniu Mędrcy świata Mizerna, cicha Pasterze mili Pójdźmy wszyscy do stajenki Przybieżeli do Betlejem Tryumfy Króla Niebieskiego W dzień Bożego Narodzenia W żłobie leży Wśród nocnej ciszy
Zbiór 20 Duetów Trąbkowych to doskonała propozycja dla młodych trębaczy, którzy chcą rozwijać swoje umiejętności w duecie. Utwory zostały skomponowane z myślą o dzieciach, oferując prostą i przystępną formę nauki. Duety te rozwijają poczucie rytmu, słuch harmoniczny i umiejętność współpracy z innym muzykiem. Zróżnicowany charakter kompozycji sprawia, że nauka staje się ciekawą i inspirującą przygodą, a wspólne granie buduje muzyczne relacje i radość z gry.
Kompozycja ''Red Rays'' na flet i fortepian, poświęcona pamięci Marii Skłodowskiej-Curie, napisana została dla Agaty Igras-Sawickiej i Marii Gabryś. Jest to utwór wirtuozowski zarówno w partii fletu, jak i fortepianu. Obie partie nieustannie się przenikają, albo kontrastują ze sobą, albo też się łączą, tworząc jednolitą całość. Muzyka odznacza się silnym napięciem dramaturgicznym, szybką narracją muzyczną i niezwykle bogatą kolorystyką dźwiękową.
Utwory dydaktyczne Henryka Pachulskiego przeznaczone na fortepian, w szczególności Etiudy, już od czasu ich powstania są najczęściej wykonywaną, a zarazem najbardziej znaną i cenioną częścią jego dorobku. Wyrażali się o nich z najwyższym uznaniem i stosowali je w swojej pracy pedagogicznej m.in. Aleksander Skriabin, Siergiej Rachmaninow, Aleksander Goldenweiser i Konstantin Igumnow. Są one do tej pory wykorzystywane w szkolnictwie pierwszego i drugiego stopnia ze względu na trafne połączenie wyrazu artystycznego z celem dydaktycznym. Autor, sam będąc wybitnym pianistą i pedagogiem, tworzył kompozycje, które nie tylko opracowują wybrany problem pianistyczny, ale też dają wykonawcy przestrzeń do wyrażenia własnych emocji. Zamierzeniem redaktorów niniejszego wydania było zebranie wszystkich znanych i dostępnych etiud Henryka Pachulskiego, wydawanych wcześniej w ramach zbiorczych numerów opusowych bądź też umieszczanych oddzielnie w antologiach. Tekst nutowy oparto na zachowanych pierwodrukach. Dokonano korekt błędów typograficznych dostrzeżonych w wydaniach oryginalnych oraz dodano drobne uzupełnienia oznaczeń agogicznych, dynamicznych i łukowania w miejscach, w których ich brak wydawał się wynikać z przeoczenia autora lub niedokładności sztycharskich. Proponowana przez redaktorów aplikatura umieszczona została z myślą o dydaktycznym zastosowaniu niniejszych pozycji. Ma ona na celu wskazanie układów palcowych ułatwiających wykonanie występujących w utworach figur muzycznych w tempie docelowym oraz zasugerowanie rozwiązań idących w zgodzie z dialektyką frazowania i ekspresją kompozycji. Marek Szlezer, Bartłomiej Kominek
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?