(...) Pytanie o Boga od starożytności należy do wielkich obszarów systemowo ujmowanej tematyki filozoficznej. Bynajmniej nie wprowadza w nią jakiejś problematyki, która by była filozofii obca. Przeciwnie: dopiero w zetknięciu z przekazem religijnym i jego teologią filozofia zyskuje pełny wymiar i właściwy radykalizm stawianych przez siebie pytań. W takim samoukształtowaniu tworzy z kolei normy argumentacji, od których teologia nie może się po prostu uchylić, jeśli ma brać serio logos. W ten sposób filozofia stawia teologii wyzwania. Wzajemne oddziaływanie obydwu nie jest wolne od napięć ani załamań. W całości okazuje się jednak dla obu korzystne, czego dowodem ich rozwój w kulturze Zachodu. Ponieważ ten wzajemny pozytywny wpływ wydaje się popadać w zapomnienie, warto sobie zdać z niego sprawę na nowo, uczynić go znów żywym. Niniejsza książka, napisana nie tylko z myślą o filozofach, którym prezentuje tematykę Boga jako wartościową i prawdziwie filozoficzną, lecz i o teologach, zainteresowanych ważnymi także w filozofii aspektami ich dyscypliny naukowej, próbuje do tego zachęcić.
(ze Wstępu autora)
Nerwice, zaburzenia osobowości, psychozy, anoreksja, natręctwa, urojenia, narcyzm to częste patologie psychiczne. Ich związki z przeżyciami o treści religijnej i religią są dla psychologii interesującym polem badań. Autor książki opisuje granice normalności przeżyć psychicznych i związki zjawisk psychopatologicznych z religią, opierając się głównie na własnym doświadczeniu terapeutycznym, neopsychoanalizie, przejściu egzystencjalnym. Proponuje własne ujęcie teoretyczne (koncepcja zwijania i partycypacji).
Książka jest tak zbudowana, że każda z jej części zawiera dwa skorelowane ze sobą działy: jeden, w którym stawia się filozoficzno-egzystencjalne pytania, i drugi, w którym udziela się teologicznych odpowiedzi. Głębokie i oryginalne dociekania teologiczne idą tu w parze z dużą przejrzystością wywodu i literacką umiejętnością prezentacji niełatwych często tez.
Czy prostota może być odpowiedzią na największe życiowe kryzysy? Jak nie stracić tego, co najważniejsze w epoce nieustających zmian? Co człowiek żyjący osiem wieków temu ma nam dziś do powiedzenia? Éloi Leclerc opisuje jeden z najtrudniejszych momentów w życiu Biedaczyny z Asyżu – wewnętrzny kryzys, który Franciszek przechodził, gdy rodzące się bractwo zaczęło przekształcać się w zakon. To historia człowieka, który musiał zmierzyć się z lękiem, że jego ideał zostanie wypaczony, a jednocześnie odkryć na nowo, że prawdziwy pokój rodzi się z zaufania Bogu. Inspirująca opowieść Leclerca pomaga na nowo odkryć radość życia i piękno świata nawet w niełatwych chwilach. Chociaż od śmierci Biedaczyny minęło już ponad osiemset lat, jego przesłanie nie traci na aktualności. W świecie pełnym lęku, pośpiechu i niepewności jego ewangeliczna mądrość brzmi dziś z wyjątkową siłą. Ten, który kochał Boga, ludzi i całe stworzenie, pokazał, że wiara w Chrystusa, wrażliwość na cierpiących oraz sprawiedliwość społeczna i pokój serca są nierozerwalnie ze sobą związane. „Prosta mądrość św. Franciszka” to jeden z najważniejszych tekstów chrześcijańskiej literatury duchowej, który inspiruje kolejne pokolenia czytelników. Pan nie wezwał nas, braci mniejszych, abyśmy cokolwiek tworzyli, reformowali czy bronili w świętym Kościele. On sam objawił mi, że powinniśmy po prostu żyć zgodnie ze świętą Ewangelią. Żyć, tak, zwyczajnie żyć. Tylko to, ale w pełni, całkowicie. Podążając za pokorą i ubóstwem Najwyższego Pana Jezusa Chrystusa, odkładając na bok wszelką chęć dominacji, wszelkie zatroskanie o pozycję i prestiż… Éloi Leclerc OFM (1921–2016) – francuski teolog, pisarz i jeden z najwybitniejszych współczesnych znawców duchowości franciszkańskiej. Podczas drugiej wojny światowej był więźniem niemieckiego obozu koncentracyjnego; doświadczenie cierpienia i ocalenia wywarło głęboki wpływ na jego późniejszą twórczość. Był autorem wielu bestsellerowych publikacji poświęconych świętemu z Asyżu.
Opowieści o ludziach, którzy napisali historię Bożego Miłosierdzia
Ukończyła tylko trzy klasy szkoły podstawowej, a mimo to zostawiła po sobie Dzienniczek – jedno z najważniejszych dzieł mistyki chrześcijańskiej. Początkowo nie chciano jej przyjąć do zakonu, ponieważ… pochodziła ze zbyt biednej rodziny i sama musiała zarobić na swój posag. Z zewnątrz jej życie zakonne wyglądało zupełnie zwyczajnie: pracowała m.in. jako kucharka, ogrodniczka i furtianka. Tylko nieliczni wiedzieli o jej mistycznych doświadczeniach i wizjach Chrystusa w białej szacie, z promieniami wychodzącymi z serca. Gdy zmarła na gruźlicę, miała zaledwie 33 lata, a mimo to na zawsze zmieniła oblicze chrześcijaństwa.
W opowieści Pauliny Małoty, dziennikarki od lat zafascynowanej Apostołką Miłosierdzia, głos mają także ci, którzy na co dzień byli świadkami relacji św. Faustyny z Jezusem. Są to m.in.: Eugeniusz Kazimirowski, malarz i autor pierwszego obrazu Jezusa Miłosiernego, bł. ks. Michał Sopoćko oraz Sługa Boży o. Józef Andrasz – spowiednicy i kierownicy duchowi św. Faustyny, siostra Justyna Gołofit – najbliższa w zakonie przyjaciółka Faustyny – oraz siostra Beata Piekut, zwana Sekretarką Apostołki Miłosierdzia i wiele innych osób. Autorka pisze także o tym, jak w szerzenie kultu miłosierdzia na całym świecie zaangażowani byli kard. Franciszek Macharski oraz św. Jan Paweł II.
To ludzie, którzy nie tylko uwierzyli św. Faustynie.
To ludzie, dzięki którym przesłanie o Bożym Miłosierdziu dotarło na krańce świata.
Paulina Małota - absolwentka dziennikarstwa (Uniwersytet Jagielloński), pisarka, blogerka. Wolny czas spędza aktywnie: tańczy, podróżuje, wędruje po górach i fotografuje otaczający ją świat.
„Ewangelia Filipa” to gnostycki tekst z III wieku, odnaleziony w Nag Hammadi, który nie jest klasyczną ewangelią narracyjną, ale zbiorem refleksji i nauk przypisywanych Jezusowi i Jego uczniom. Pokazuje bardziej mistyczne i symboliczne spojrzenie na chrześcijaństwo niż Ewangelie kanoniczne.
Szczególnie podkreśla:
wewnętrzne poznanie i „wtajemniczenie”,
duchową jedność przeciwieństw (męskości i kobiecości),
szczególną rolę Marii Magdaleny jako bliskiej uczennicy Jezusa,
relację duchową rozumianą jako droga przemiany, a nie tylko historia wydarzeń.
W interpretacji Leloupa jest to tekst o duchowej jedności i przebudzeniu świadomości, a nie historyczna biografia Jezusa.
Wejdź w misterium, które przenika serce Romano Guardini, jeden z najważniejszych teologów XX wieku, był zafascynowany głębią i pięknem kościelnej liturgii. Widział w niej to, co daje wiernym stały dostęp do źródła „wody żywej”, która odnawia całe chrześcijańskie życie. Właśnie dlatego wiele uwagi poświęcił w swojej twórczości formacji liturgicznej, która ma obejmować całego człowieka. Przypominał bowiem, że „w akcie liturgicznym cielesność człowieka coraz głębiej się uwewnętrznia, uduchowia, a jego dusza coraz pełniej się wyraża, ucieleśnia”. Książka Jakuba Trendowicza jest przewodnikiem po badaniach nad myślą Guardiniego. Autor przybliża zwłaszcza temat mistagogii, która wbrew pozorom nie oznacza przekazywania informacji o wierze, lecz wprowadza w misterium Bożej obecności. „Chrystus bowiem jest zawsze obecny w swoim Kościele, szczególnie w czynnościach liturgicznych” (KL 7). Publikacja ta, przyjmująca mistagogię jako punkt odniesienia, może stać się cenną pomocą dla formatorów, pasjonatów liturgii oraz dla tych, którzy w kryzysie wiary czują, że „coś nie działa”, ale nie wiedzą, gdzie zacząć. Jest to również zaproszenie, by z odwagą wejść na drogę, którą wskazał Romano Guardini. z Przedmowy ks. prof. dr. hab. Piotra Roszaka Jakub Trendowicz – pochodzi ze Szczuki (okolice Brodnicy). W 2025 roku ukończył studia teologiczne na Wydziale Teologicznym UMK w Toruniu, a obecnie jest doktorantem w Szkole Doktorskiej Academia Artium Humaniorum (UMK). Zajmuje się teologią dogmatyczną, zwłaszcza chrystologią, oraz kwestią dialogu religii z nauką. Koncentruje się przy tym na krytycznym i obiektywnym odczytaniu teologii ewolucyjnej P.T. De Chardina. Związany z ośrodkiem liturgicznym „Mysterium Fidei”, w którym pełni funkcję koordynatora ds. służby liturgicznej. Ponadto jest czynnym ministrantem (od 2009 r.), a także ceremoniarzem (od 2019 r.). Na co dzień katecheta, ceremoniarz parafialny oraz formator LSO w parafii pw. św. Andrzeja Apostoła w Toruniu. Szczęśliwy mąż i ojciec.
Poznajcie niezwykłego przyjaciela – św. Franciszka! Czy wiecie, że rok 2026 jest wyjątkowy? Papież ogłosił, że będziemy go przeżywać pod hasłem: „Święty Franciszek żyje!”. To doskonała okazja, by się zaprzyjaźnić ze świętym pełnym radości i pokoju.
Ta kolorowa książeczka zabierze Was w podróż do dawnych Włoch, gdzie mieszkał św. Franciszek. Dowiecie się, że Franciszek był dzieckiem takim jak Wy – miał swoje wielkie marzenia. Cechowało go ponadto niezwykle dobre serce. Zawsze uczył, jak się cieszyć każdą chwilą.
Czy człowiek, który porzucił świat, może go zmienić? Historia pewnego libańskiego mnicha coraz mocniej świadczy, że największych rzeczy dokonują ci, którzy wiernie trwają przy Bogu. Nawet jeśli w ciągu swojego życia są dla świata niedostrzegalni.
Youssef Makhlouf urodził się około 1828 roku w Libanie w rodzinie prostych i pobożnych chrześcijan. W wieku 23 lat uciekł z domu i wstąpił do klasztoru, przyjmując zakonne imię Charbel. Cuda wypraszane za jego wstawiennictwem potwierdzały jego świętość. Papież Paweł VI kanonizował go 9 października 1977 roku.
Książka przybliża nie tylko dzieje życia św. Charbela, ale także jego duchowość i przesłanie. Swoją codzienność opierał przede wszystkim na modlitwie. Żył w nieustannym dialogu z Miłością, której pozwalał się przemieniać. Asceza pomagała mu wyzbyć się tego, co mogło stanąć między nim a Bogiem i zabrać mu prawdziwą wolność. Jego życie dotąd przynosi owoce. W książce można odnaleźć świadectwa osób, które za przyczyną św. Charbela odzyskały zdrowie duszy i ciała. Dla wielu stał się patronem w przeciwnościach. Mimo że od jego śmierci minęło tak wiele lat, św. Charbel nadal prowadzi innych do Boga. Przez miłość.
Dorota Mazur OV (Dziewica Konsekrowana) jest z wykształcenia teologiem, historykiem Kościoła i dziennikarką, autorką licznych książek, m.in.: „Przygotowanie do aktu zawierzenia się Jezusowi przez ręce Maryi według św. Ludwika Marii Grignion de Montfort”, „S. Leonia Nastał. Kontemplacja niemowlęctwa duchowego Jezusa. Życie, przesłanie, modlitwy” i „Matka Elżbieta Róża Czacka. Życie, duchowość, modlitwy”. Współpracowała m.in. z „Posłańcem Ducha Świętego”, „Głosem Karmelu”, „Egzorcystą”, „Wzrastaniem”, „Czasem Serca”, Aleteia.pl i kwartalnikiem „eSPe”. Posiada licencjat kościelny i absolutorium studiów doktoranckich z teologii na Uniwersytecie Papieskim im. Jana Pawła II w Krakowie.
Mariano Fazio przedstawia syntetyczną wizję założyciela Opus Dei, św. Josemaríi Escrivy de Balaguera, dla którego najważniejsze w dążeniu do dobra wspólnego są: poczucie odpowiedzialności, umiłowanie wolności, dążenie do dialogu, duch służby oraz troska o najbiedniejszych i najbardziej potrzebujących. Chrześcijanin, który świadomie kształtuje w sobie ducha Ewangelii oraz stara się żyć w zgodzie z zasadami katolickiej doktryny, wywiera wpływ na społeczność, będąc generatorem pozytywnych zmian, jest dobrym obywatelem, który szczerze przyczynia się do wspólnego dobra. Wiele cytatów zamieszczonych w tej książce pochodzi z niepublikowanych dotąd listów założyciela Opus Dei. Zawarte w nich przesłanie może być realizowane przez każdego, kto pragnie dążyć do doskonałości pośród spraw tego świata.Realizacja powszechnego powołania do świętości oznacza staranie o uświęcanie każdej sfery ludzkiej egzystencji, a zatem także wszystkich aspektów życia społecznego. ______________________________________ Ks. Mariano Fazio (ur. 25 kwietnia 1960 r. w Buenos Aires), magister historii i doktor filozofii, otrzymał święcenia kapłańskie w 1991 roku z rąk św. Jana Pawła II. Był pierwszym dziekanem Wydziału Komunikacji Uniwersytetu Świętego Krzyża w Rzymie, a w latach 2002–2008 rektorem tej uczelni. Od 2019 roku sprawuje funkcję wikariusza pomocniczego Prałatury Opus Dei.
U początku swojego pontyfikatu papież Leon XIV wyraża pragnienie, aby wszyscy chrześcijanie mogli dostrzec silny związek między miłością Chrystusa a Jego wezwaniem, abyśmy stawali się bliźnimi ubogich. W trosce o słabszych, spychanych na margines świata, ubogich materialnie i duchowo, Papież nie tylko obnaża błędne myślenie świata, prowadzące do krzywdzących uprzedzeń i stereotypów na ich temat, ale pokazuje także, w jaki sposób można mu się przeciwstawić. Odwołując się do nauczania świętych Franciszka, Jana Chryzostoma i Augustyna, przypomina, że kontakt z tymi, którzy nie mają władzy i wielkości, jest fundamentalnym sposobem spotkania z Panem, ubodzy zaś nie są problemem do rozwiązania, ale prawdziwym bogactwem Kościoła.
Apokalipsa jest uważana za najbardziej tajemniczą i najtrudniejszą księgę Nowego Testamentu. Apokalipsa jest odsłonięciem tego, co było zakryte przed oczami ludzi, jest światłem wieczności rzuconym na czas, jest objawieniem dotyczącym końcu czasów; odnosi się zarówno do przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, bowiem wszystko zmierza ku ostatecznemu celowi. Księga jest hermetyczna, ale również bogata w symbole.
W obecnym wydaniu Apokalipsy zamieszczone jest obszerne wprowadzenie wyjaśniające symbolikę i znaczenie księgi oraz komentarze między innymi autorstwa św. Jana Pawła II.
Współczesne ujęcia moralności, oparte często na woluntarystycznych założeniach, pozostawiają niewiele miejsca dla pogłębionej refleksji nad naturą ludzkiego działania. Tymczasem klasyczna myśl św. Tomasza z Akwinu, choć wymagająca, oferuje spójną i inspirującą wizję człowieka, cnót i szczęścia – wizję, której kluczem jest termin habitus. Niniejsza praca przedstawia habitus jako centralny element Tomaszowej syntezy moralności – nie jako jeden z wielu tematów, ale jako zwornik łączący antropologię, metafizykę i etykę cnót w harmonijną całość. Autor rekonstruuje wewnętrzną logikę Summy teologii i opisuje, w jaki sposób św. Tomasz przechodzi od ogólnej teorii ludzkich władz do szczegółowej analizy cnót i wad, aby pokazać drogę do spełnionego i szczęśliwego życia. Książka łączy uważną analizę tekstów źródłowych z próbą odczytania ich w świetle współczesnych pytań o wolność, prawo, formację i dojrzałość. Wskazuje, że habitus to nie relikt dawnych systemów, ale narzędzie, które może pomóc lepiej zrozumieć siebie, a tym samym mądrzej żyć. To zaproszenie do spotkania ze św. Tomaszem w nowym świetle. Autor Summy teologii zaskakuje trafnością swojego ujęcia i praktycznym podejściem, aby z przenikliwą znajomością ludzkiej natury przekazać nam klucz do tego, co najważniejsze – jak się zmienić na lepsze.
„Pozostań ze mną, Panie, bo tylko Ciebie szukam: Twojej miłości, Twojej łaski, Twojej woli, Twojego serca, Twojego ducha, ponieważ kocham Cię i nie proszę o żadną inną nagrodę prócz tego, bym coraz bardziej Cię kochał. Na ziemi będę kochał Cię całym moim sercem, miłością silną, a później nadal będę Cię kochał – doskonale, przez całą wieczność”. św. Ojciec Pio Rozważania tajemnic różańcowych przygotowane na podstawie fragmentów z pism św. Ojca Pio. Tematami kolejnych, tygodniowych cykli są: miłość Boga, pragnienie Boga, cierpienie, świętość człowieka i codzienność. Przepełnione niesamowitą pasją i głęboką wiarą słowa świętego stygmatyka to nieoceniona pomoc w modlitewnym zbliżaniu się do Boga i kontemplowaniu historii zbawienia.
W dziesiątki różańca serce nasze może wprowadzić wszystkie sprawy, które składają się na życie człowieka, rodziny, narodu, Kościoła, ludzkości. Sprawy osobiste, sprawy naszych bliźnich, zwłaszcza tych, którzy nam są najbliżsi, tych, o których najbardziej się troszczymy. W ten sposób ta prosta modlitwa różańcowa pulsuje niejako życiem ludzkim.św. Jan Paweł IIW trwającej ponad dwadzieścia wieków historii Kościoła Matka Boża wiele razy i w różnych miejscach świata objawiała się wiernym. Objawienia w Gietrzwałdzie są jednak pod każdym względem wyjątkowe. Było ich aż 160. Trwały od 27 czerwca do 16 września 1877 roku.Są to jedyne w Polsce objawienia maryjne zatwierdzone przez Stolicę Apostolską, a szczególnie ważne dla Polaków jest to, że Matka Boska przemawiała do widzących w języku polskim. Modlitwa różańcowa jest gietrzwałdzkim testamentem, który Matka Boska pozostawiła naszemu narodowi.
Zmagasz się z natrętnymi myślami, wewnętrznym chaosem, duchowym znużeniem? Sięgnij po sprawdzoną mądrość pustyni!
"W sporze ze złymi myślami" to współczesny komentarz do klasyki Ewagriusza z Pontu, który pokazuje, jak z pomocą Słowa Bożego odzyskać pokój serca i jasność umysłu. Praktyczna książka dla każdego, kto pragnie głębiej przeżyć swoją wiarę.
Wiara i duchowość powinny przynosić ukojenie, rozwój i poczucie sensu. Jednak czasem stają się narzędziem kontroli, manipulacji i lęku. Toksyczna duchowość to książka, która demaskuje mechanizmy religijnych i duchowych nadużyć od fanatyzmu i dogmatyzmu po presję psychiczną i emocjonalne uzależnienie. Bernardo Stamateas, znany psycholog i autor bestsellerów, pokazuje, jak rozpoznać destrukcyjne przekonania, uwolnić się od ich wpływu i odzyskać zdrową, autentyczną duchowość., która jest źródłem wsparcia, inspiracji i siły. - Jak odróżnić wiarę od manipulacji?- W jaki sposób toksyczne przekonania wpływają na nasze życie?- Jak uwolnić się od religijnych schematów i odzyskać wewnętrzną harmonię? Przeczytaj i zdecyduj, czy twoja duchowość cię wspiera, czy ogranicza.
Christianisation was not a singular event but rather an extended process marked by its own ups and downs, achievements, and obstacles. Jerzy Kłoczowski elucidated that ‘the Christianisation of the Slavs, Scandinavians (Normans), and Hungarians was a lengthy process spanning hundreds of years’ (…). Other scholars underscored the significance of monitoring shifts in mentality and the consolidation of Christian beliefs and ethics, which was ‘a lengthier process than the mere act of baptism’. (…)
The objective of this publication is to present various studies conducted by Polish and Czech scholars. These studies illuminate specific aspects of the tortuous process of Christianisation, evangelisation, catechisation, debates, and controversies. They analyse these phenomena in the context of the Church’s dual confrontation: on one front with remnants of pagan cults, magic, and superstitions, and on the other front with heretical movements, particularly Hussitism. The focus of these papers is predominantly on the late Middle Ages. Due to the specificity of archaeological sources, we begin the presentation with an earlier phenomenon in the light of material evidence from Wiślica and other towns in Poland, namely with the funeral rite. This is an exemplary starting point on the difficult path of Christianization in the longue durée, especially since in later centuries the memory of the dead was still an area where two traditions clashed. (…)
A comparative analysis of the process of Christianisation in Bohemia and Poland requires little justification, yet it has never been performed in such detail previously. Both neighbouring Slavic nations influenced each other, with Bohemia’s precedence in Christianisation not only providing a reference point for Poland, paved by the efforts of the Czech missionary St. Adalbert but also serving as a model for Christianisation during the initial phase of missionary evangelisation and the subsequent deepening of Christianization in the late Middle Ages. The latter process was shaped by the Prague milieu and the pre-Hussite Reformist movement in the Bohemian Church, along with the exchange of individuals, students, professors, and ideas. (…)
We illuminate this multifaceted process primarily through sources less commonly utilised in medieval studies of both countries. Our focus centres on legal sources, sermons, pastoral writings, and, finally, archaeological sources (catechetical tables, preaching exempla, sermons, consistory sources, synodal resolutions, brotherhood statutes and resolutions (‘Czech Brethren’), chronicles, legal opinions, parliamentary speeches, polemical treatises, biblical commentaries, as well as, more broadly, theological, archaeological, and funerary sources).
Krzysztof Bracha Martin Nodl
From the Introduction
W pierwszym rozdziale zostanie ukazany historyczny wymiar osoby Jezusa Chrystusa w nauczaniu św. Jana Pawła II. Papież był świadom, że nie tylko w przeszłości, ale i dziś pojawiają się błędy dotyczące historycznego istnienia Jezusa Chrystusa, Jego narodzin, śmierci i zmartwychwstania, na które w swoim magisterium starał się odpowiedzieć.
W rozdziale drugim przedstawiono Jezusa Chrystusa jako jedynego Odkupiciela człowieka w nauczaniu Jana Pawła II. Punktem wyjścia jest nauczanie Soboru Watykańskiego, zwłaszcza konstytucji Gaudium et spes nr 22, które papież rozwinął w swojej pierwszej encyklice Redemptor hominis.
Rozdział trzeci dotyczy Kościoła Jezusa Chrystusa. Jana Pawła II spojrzenie na Kościół ukształtowało się w czasie Soboru Watykańskiego II i w okresie posoborowym, co wyraziło się w czasie jego pontyfikatu w promocji synodalności, postawieniu akcentu na rozumieniu Kościoła jako komunii, a co za tym idzie – na eklezjologii eucharystycznej oraz na wezwaniu wierzących do nowego zapału misyjnego i ewangelizacyjnego.
W rozdziale czwartym przedstawiono nauczanie papieża na temat dwóch osób najbliższych Jezusowi w czasie Jego ziemskiego życia: Maryi i Józefa, którym papież poświęcił dwie encykliki: Redemptoris Mater – Matka Odkupiciela i Redemptoris Custos – Opiekun Odkupiciela.
Rozdział piąty nosi tytuł Chrystus Odkupicielem ludzkiej płciowości i dotyczy tej części nauczania Jana Pawła II, którą niekiedy nazywa się w skrócie „teologią ciała”. Kwestia ta jest związana z rozumieniem miejsca kobiety w świecie i w Kościele, z ruchem feministycznym i żądaniami kapłaństwa kobiet oraz z relacją mężczyzny i kobiety w małżeństwie sakramentalnym, w której ludzka płciowość doznaje rzeczywiście odkupienia.
W rozdziale szóstym omówiono spotkanie chrześcijaństwa z innymi religiami i jedyności zbawczej Jezusa Chrystusa. Jest to temat bardzo aktualny, zważywszy na obecność przedstawicieli wielu religii również w naszym kraju. Jan Paweł II podkreślał, że należy ze sobą łączyć misję głoszenia Jezusa Chrystusa jako jedynego Zbawiciela z dialogiem międzyreligijnym, który także jest częścią ewangelizacji.
Ze wstępu
Książka jest znakomita. Napisana z żywą wiarą, prostym językiem. Można ją polecać zarówno początkującym w życiu wiary, jak i ludziom od dawna w wiarę dobrze wkorzenionym; zarówno regularnie praktykującym katolikom, jak i tym, którzy dopiero niedawno postanowili swoją wiarę traktować poważnie. o. Jacek Salij OP Autorka napisała o Eucharystii sercem. Zresztą nie można napisać inaczej, bo Eucharystia to serce Jezusa umierające dla Ciebie, to również serce Kościoła, dzięki któremu Kościół żyje. Żyj i Ty dzięki sercu Jezusa w Twoim sercu otrzymanym na Eucharystii. ks. Dominik Chmielewski SDB Książka doskonała dla dorosłych i dla dzieci. Wypróbowałem na własnych pociechach i działa! Serdecznie ją polecam, bo jak napisała sama Autorka: Jako ochrzczeni mamy oprócz przywilejów również obowiązki, jak chociażby głoszenie innym Ewangelii. Cezary Pazura, aktor (fragment Posłowia)
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
