W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Od czasów opublikowania w 1918 r. przez Ludwika Bernackiego obszernej pracy pt. Pierwsza książka polska niniejsze studia stanowią pierwszą próbę monograficznego opracowania modlitewników Hortulus animae, które były drukowane w Polsce w różnych wariantach od 1513 r. aż po 1638 r. (ostatnia znana edycja). Studia te sięgają do nowoodkrytych wydań Hortulusa i kładą nacisk zwłaszcza na stronę artystycznego wyposażenia tych modlitewników, tak bardzo cieszących się wówczas popularnością. Wydania Hortulusa zostały zupełnie zaczytane i są znane dziś tylko niektóre niekompletne egzemplarze z różnych jego edycji, czasami wręcz w postaci tylko pojedynczych kartek. Modlitewniki te, przeznaczone dla osób świeckich, niemal od początku swego istnienia operowały nie tylko słowem, ale i obrazem. Ważnym więc celem tej pracy jest także pokazanie złożoności problemów, jakie wiążą się z wyposażeniem graficznym drukowanych modlitewników Hortulus animae, będącym swoistą płaszczyzną spotkania sztuki graficznej, typografii i ówczesnej duchowości religijnej. Nikt dotąd rzetelnie nie zajmował się tymi zagadnieniami.
Książka praktyczna, nowatorska i warsztatowa z inspirującym i nowocześnie przygotowanym materiałem edukacyjnym z zakresu pisarstwa dramatycznego. Ćwiczenia w niej zawarte mają pobudzać wyobraźnię dramatopisarza, inspirować jego myśli i wyzwalać kreatywność.
W publikacji nie ma gotowych recept na wybrane zagadnienie, składa się ona z praktycznych etiud, w których adept dramatopisarstwa znajdzie zarówno tekst ćwiczenia na dany temat, jak i objaśnienia oraz komentarze do niego, praktyczne wskazówki i podsumowanie z krótkimi inspirującymi zadaniami. Etiudy można ćwiczyć na różne sposoby i w dowolnej kolejności.
Pierwsza książka Ani Wendzikowskiej, znanej dziennikarki, prezenterki i aktorki, która od 2007 roku przeprowadziła dla „Dzień Dobry TVN” setki wywiadów z największymi gwiazdami Hollywood, takimi jak Angelina Jolie, Robert DeNiro, Meryl Streep, Dustin Hoffman czy Julia Roberts. Jej niezwykłe doświadczenia dziennikarskie i spotkania z wybitnymi osobowościami świata filmu i muzyki zaowocowały wyjątkową książką, w której barwnie opisuje kilkadziesiąt światowych sław znanych nam jedynie z ekranu czy kolorowych magazynów.
Jak naprawdę nazywa się Helen Mirren? Jak Robert Pattison odnajduje się w roli idola? Czy Jennifer Aniston jest tak zabawna, jak w filmach? Niezwykła wnikliwość, wyczucie i intuicja dziennikarska, w połączeniu z pozytywnym nastawieniem i szczerym uśmiechem, pozwalają autorce dotrzeć do najgłębiej skrywanych sekretów jej rozmówców. Wendzikowska w swojej pierwszej książce dzieli się z czytelnikami wiedzą zarezerwowaną tylko dla nielicznych. Opisuje, jakie naprawdę są gwiazdy światowego formatu i jak wyglądają bez retuszu, przytacza liczne anegdoty, niepublikowane wypowiedzi i zaskakujące wyznania gwiazd. Książka zawiera również liczne wywiady i barwne opisy spotkań z najbardziej intrygującymi hollywoodzkimi gwiazdami, które mogą zainspirować i zafascynować, ale także rozbawić oraz zadziwić czytelników.
Niezwykle ciekawym elementem książki są tajniki pracy dziennikarki, która podąża tropem gwiazd Hollywood. W książce znajdują się także kulisy spotkań Ani ze znanymi ludźmi, których dopełnieniem jest zapis prowadzonego bloga, obfitujący w pasjonujące opowieści pełne zabawnych i wzruszających historii z udziałem gwiazd, od początku jej dziennikarskiej kariery do dziś.
Wraz z Anią Wendzikowską czytelnik odbędzie fascynującą podróż od Cannes do Hollywood, która odsłoni prawdziwe, często zaskakujące oblicze plejady gwiazd znanych z czerwonego dywanu.
Ania Wendzikowska: „Najpiękniejszą i zarazem najgorszą częścią mojej pracy jest to, że widzę gwiazdy bez retuszu i bez cenzury. Widzę ludzi. Może trochę ładniejszych, trochę bogatszych, trochę lepiej ubranych, ale tylko ludzi. Bez photoshopa i bez autoryzacji. Oglądanie filmów czy seriali i czytanie wywiadów już nie jest takie same, kiedy się wie, jaki ktoś jest, a nie tylko - jakim chce się przedstawiać. Ktoś jest niski, ktoś ma pryszcze, ktoś stroi fochy, a jeszcze ktoś ma inteligencję orzeszka ziemnego. Ta konfrontacja bajki, za jaką zawsze uważałam Hollywood, z rzeczywistością, jest dla mnie tak samo ciekawa, jak i przykra. Bo przecież fajniej jest wierzyć w bajki... Jeśli nie wierzycie już w bajki, to przedstawiam wam porcję faktów. Bez cenzury. Choć zabarwionych moim subiektywnym odbiorem.”
Salvador Dali perfekcyjnie sprzągł własną sztukę z oryginalnymi poglądami i stylem życia. Fascynował onirycznymi obrazami, publicznymi happeningami, lansowaną metodą paranoiczno-krytyczną – był fenomenem w dziejach sztuki.
Jego metoda paranoiczno-krytyczna polegała na świadomym naśladowaniu przez artystę wizji ludzi obłąkanych, paranoików, za pomocą odpowiednich praktyk i ćwiczeń umysłowych. Była czymś w rodzaju symulacji stanu halucynacji, a następnie odzwierciedlania go. Metodę tę stosował w każdej dziedzinie sztuki, jaką uprawiał.
Zapis eksperymentów twórczych, fantazji seksualnych, jego poglądy na sztukę, filozofię i swoisty manifest surrealizmu nie przestają intrygować i sprawiają, że zainteresowanie twórczością Dalego nie maleje, choć od jego śmierci minęło już 25 lat.
Pinakoteka Brera w Mediolanie gromadzi dzieła malarstwa tworzone od XIII do XX wieku. Powstała obok Akademii Sztuk Pięknych, założonej w 1776 roku, by kolekcjonować prace wielkich mistrzów włoskich. W 1806 roku sekretarz Akademii Giuseppe Bossi opracował pierwszy katalog Brery, zatytułowany Notizia delle Opere di Disegno pubblicamente esposte nella Raeale Accademia di Milano nel maggio dell`anno 1806. 15 sierpnia 1809 roku, w dzień urodzin Napoleona, dokonano uroczystego otwarcia nowych sal Pinakoteki, Gdzie można było podziwiać setki obrazów? W pałacu Brera, oprócz pierwotnego zalążka zbiorów, który pochodził z napoleońskich konfiskat majątku kościelnego, nieustannie gromadzono nowe obrazy. W 1811 roku do zbiorów galerii włączono dzieła z bolońskiej kolekcji Sampieriego oraz z arcybiskupstwa Mediolanu, zapisane przez kardynała Cesare Montiego. W 1813 roku dyrekcja Pinakoteki wymieniła szereg obrazów między innymi na dzieła z Musee Napoleon w Paryżu. W 1855 roku Brera wzbogaciła się o dzieła z legatu Oggioniego, jak też o freski zdjęte ze ścian w klasztorach i kościołach lombardzkich. W 1882 roku Pinakoteka stała się placówką niezależną od Akademii. Oprócz rożnych darowizn i zakupów, do Berry dołączyły obrazy namalowane w XX wieku z kolekcji Emilia i Marii Jesich oraz z legatu Vitalego, prace takich artystów, jak Boccioni, Bonnard, Carra, de Pisis, Morandi. Modigliani, Scipione, Sironi, Braque, Picasso. Książka, którą oddajemy do rąk czytelnika, prezentuje dzieła artystów tworzących na przestrzeni ośmiu wieków. Ukazuje obrazy z kolekcji Jesich i Vitalego, a także nowe nabytki, między innymi portrety ze zbiorów Zavattiniego oraz ostatnie darowizny. Tekst przedstawia wyniki najnowszych studiów nad kolekcjami i malowidłami oraz informacje, których dostarczyły niedawne prace restauratorskie. Podaje nazwiska zleceniodawców, pochodzenie obrazów, jak również okoliczności włączenia ich do zbiorów Brery i dane techniczne. Pogłębia wiedzę o dziejach Pinakoteki oraz o prezentowanych dziełach. Liczne ilustracje zachęcają do porównań, poszukiwań oraz do wizyty w Brerze.
Pinakoteka Brera w Mediolanie gromadzi dzieła malarstwa tworzone od XIII do XX wieku. Powstała obok Akademii Sztuk Pięknych, założonej w 1776 roku, by kolekcjonować prace wielkich mistrzów włoskich. W 1806 roku sekretarz Akademii Giuseppe Bossi opracował pierwszy katalog Brery, zatytułowany Notizia delle Opere di Disegno pubblicamente esposte nella Raeale Accademia di Milano nel maggio dell`anno 1806. 15 sierpnia 1809 roku, w dzień urodzin Napoleona, dokonano uroczystego otwarcia nowych sal Pinakoteki, Gdzie można było podziwiać setki obrazów? W pałacu Brera, oprócz pierwotnego zalążka zbiorów, który pochodził z napoleońskich konfiskat majątku kościelnego, nieustannie gromadzono nowe obrazy. W 1811 roku do zbiorów galerii włączono dzieła z bolońskiej kolekcji Sampieriego oraz z arcybiskupstwa Mediolanu, zapisane przez kardynała Cesare Montiego. W 1813 roku dyrekcja Pinakoteki wymieniła szereg obrazów między innymi na dzieła z Musee Napoleon w Paryżu. W 1855 roku Brera wzbogaciła się o dzieła z legatu Oggioniego, jak też o freski zdjęte ze ścian w klasztorach i kościołach lombardzkich. W 1882 roku Pinakoteka stała się placówką niezależną od Akademii. Oprócz rożnych darowizn i zakupów, do Berry dołączyły obrazy namalowane w XX wieku z kolekcji Emilia i Marii Jesich oraz z legatu Vitalego, prace takich artystów, jak Boccioni, Bonnard, Carra, de Pisis, Morandi. Modigliani, Scipione, Sironi, Braque, Picasso. Książka, którą oddajemy do rąk czytelnika, prezentuje dzieła artystów tworzących na przestrzeni ośmiu wieków. Ukazuje obrazy z kolekcji Jesich i Vitalego, a także nowe nabytki, między innymi portrety ze zbiorów Zavattiniego oraz ostatnie darowizny. Tekst przedstawia wyniki najnowszych studiów nad kolekcjami i malowidłami oraz informacje, których dostarczyły niedawne prace restauratorskie. Podaje nazwiska zleceniodawców, pochodzenie obrazów, jak również okoliczności włączenia ich do zbiorów Brery i dane techniczne. Pogłębia wiedzę o dziejach Pinakoteki oraz o prezentowanych dziełach. Liczne ilustracje zachęcają do porównań, poszukiwań oraz do wizyty w Brerze.
OD AUTORA: Wybierając filmy do recenzji w ,,Najwyższym Czasie!"" pod hasłem ,,100 filmów konserwatywnych"" kierowałem się zawsze artystyczną i ideową rangą danego filmu, jego tematem oraz szansą dotarcia danego utworu do szerszej publiczności. Zależało mi zawsze aby naświetlić aktualny społeczny i kulturowy kontekst danego obrazu. Film nie jest bowiem tylko artystycznym dziełem samym w sobie (choć w pewnym sensie tym jest), lecz także - a nawet przeważnie - pewnym produktem medialnym, który zawsze istniał i cały czas istnieje w kulturze popularnej danego kraju oraz, co najważniejsze, funkcjonuje w płaszczyźnie uniwersalnej, symbolizowanej głównie przez kino hollywoodzkie. Tak traktowało zawsze kino większość światowych historyków i teoretyków kultury masowej. Będę się więc starał ukazać swój stosunek do mojej publicystycznej działalności na niwie krytyki filmowej, czym zajmuję się od przełomu lat 60 i 70. XX wieku, a więc ponad czterdzieści lat...
Książka Lindy Aronson "Scenariusz na miarę XXI wieku. Obszerny przewodnik po technikach pisania nowoczesnych scenariuszy filmowych" to obszerne i praktyczne vademecum scenopisarstwa obejmujące wszystkie rodzaje scenariuszy, od klasycznych do awangardowych. Książka stanowi doskonały przewodnik dla każdego, kto chce napisać scenariusz filmu pełnometrażowego, krótkometrażowego, adaptacji, filmu gatunkowego lub artystycznego. Podręcznik przeprowadza przez proces pisania - od wybierania najlepszego pomysłu, poprzez zaplatanie fabuły, do pisania i redagowania udanego scenariusza. „Scenariusz na miarę XXI wieku” jest lekturą obowiązkowa zarówno dla początkujących jaki doświadczonych scenarzystów.
Linda Aronson jest autorką nagradzanych scenariuszy filmowych, telewizyjnych i teatralnych, jak również popularnych powieści. Jej znakiem rozpoznawczym są wykłady na temat nielinearnych i równoległych form prowadzenia narracji w filmie i produkcjach telewizyjnych
Współwydawcami książki są Warszawska Szkoła Filmowa oraz Narodowe Centrum Kultury.
„ Wygrasz jak przegrasz” To druga część sagi rodzinnej pt. „Kto ty jesteś”. Pierwsza część kończy się na 4 czerwca 1989 roku i na słynnym zdaniu” Proszę państwa 4 czerwca osiemdziesiątego dziewiątego roku skończył się w Polsce komunizm” druga to część życia Joanny Szczepkowskiej – część bardzie współczesna. Dotyczy wielu faktów , które stały się znane w publicznym życiu i wywołały wiele dyskusji. w książce znajdzie się wątek konfliktu z Krystianem Lupą, dyskusji o „lobby gejowskim”, procesu wytoczonego przez aktorkę stacji TVN o naruszenie godności osobistej. Wszystko to przeplatane wątkami z jej osobistego życia. To książka o kierowaniu się wartościami, o trudnych wyborach, o życiu osoby publicznej która za swoje wypowiedzi i wyrażanie własnego zdania płaci samotnością ale nie traci poczucia sensu. Życie to jest opowiadane wartko , jak powieść beletrystyczna.
"Modele artystyczne stanowią jedyne w swoim rodzaju połączenie modelu naukowego i zabawowego, organizując intelekt i zachowanie jednocześnie. W porównaniu ze sztuką zabawa jest pozbawiona treści, nauka - pozbawiona aktywności"
Bogato ilustrowana biografia Teodory Matejkowej - żony Jana Matejki. Dla współczesnych sobie pozostawała osobą znaną głównie z widzenia. Matejkowie nie prowadzili domu otwartego, nie mieli loży w Teatrze Miejskim, prawie nigdzie nie bywali. To odosobnienie, przy bujnej urodzie pani Matejkowej i jej częstej obecności na wielkich płótnach małżonka prowokowało plotki, które – powtarzane w listach, zapiskach, wspomnieniach – stworzyły dla potomnych obraz domowego potwora, utracjuszki przepuszczającej bez umiaru ciężko zapracowane pieniądze męża, niszczącej jego talent, a niekiedy dzieła.
Opierając się na zapiskach, relacjach, listach spróbujmy odtworzyć życie kobiety raczej nietuzinkowej, niewykluczone że żyjącej w epoce nie akceptującej artystycznych ambicji i marzeń o realizacji własnych marzeń kobiet tamtej epoki.
Projekt współfinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Literacka legenda dwudziestego wieku Bowles stał się ikoną indywidualizmu. Wymykał się zarówno biografom, jak i krytykom, choć jego życie emigranta fascynowało w równym stopniu, co podejmowane przez niego eksperymenty twórcze. "The New York Times" Jeden z najważniejszych pisarzy naszych czasów. "Chicago Tribune" Sam indeks nazwisk związanych z biografią Bowlesa stanowi małą encyklopedię XX-wiecznej kultury. Co w tym pisarzu działało jak magnes, który przyciągał do jego domu w Tangerze Capote'a, bitników, Rolling Stonesów? Marcin Sendecki, "Gazeta Wyborcza" Marokańczycy twierdzą, że aby żyć pełnią życia, należy regularnie kontemplować śmierć. Całkowicie się z tym zgadzam. Niestety nie potrafię myśleć o swojej śmierci inaczej niż w strasznej mise en sc?ne starości. Jestem bezzębny, niezdolny do poruszania się, całkowicie zależny od kogoś, komu płacę za opiekę i kto w każdej chwili może wyjść, by nigdy nie wrócić. Oczywiście nie to mają na myśli Marokańczycy, kiedy mówią o kontemplacji śmierci; moje rojenia uznaliby za godną pogardy formę strachu. To, co w jednej kulturze stanowi terapię, w innej jest torturą. Paul Bowles Paul Bowles, autor Pod osłoną nieba, pozwala nam na poruszający, przemawiający do wyobraźni, subtelny wgląd w swoje życie, swoje pisarstwo i swój świat.
„Niech ci się przypadkiem nie wydaje, że to jest jakiś pieprzony Disneyland”
Szokująca książka o związkach Hollywood z mafią. Thompson odsłania kulisy wpływu świata zdegenerowanych przestępców na fabrykę snów. A począwszy od czasów koniunktury lat dwudziestych i okresu prohibicji, był on ogromny; gangsterzy nie tylko przyjaźnili się z producentami i aktorami, ale bezpośrednio wpływali na to, co miliony widzów oglądały na srebrnym ekranie. Byli bezkarni, udało im się zbudować silną pozycję, bo policja Los Angeles nie zwalczała przestępczości, ale sama ją organizowała. Świetnie czuli się pośród gwiazd, w blasku kamer i fleszy. Blichtr przyciągał mafię i przyciąga nadal, bo w Hollywood spotykają się trzy wszechpotężne siły: pieniądze, polityka i zbrodnia.
Wystawa jest próbą przedstawienia historii galerii, która przez 18 lat działalności była niekomercyjną przestrzenią prezentacji sztuki artystów z całego świata. Wystawy i dyskusje inicjowane w galerii, analityczny i krytyczny dyskurs rozwijany zarówno na gruncie teorii, jak i praktyki artystycznej sytuują ją pośród najbardziej znaczących punktów na mapie ówczesnej światowej geografii artystycznej. Funkcjonująca wbrew geopolitycznym podziałom Galeria Akumulatory 2 była miejscem, w którym publiczność miała kontakt ze sztuką twórców ze Wschodu i Zachodu, artystów z Europy Wschodniej i Zachodniej, Stanów Zjednoczonych i Kanady, Ameryki Południowej i Azji.?
,,Miałem zamiar zacząć ten tekst o albumie Chrisa Niedenthala z przytupem i, krok po kroku, figura po figurze, parę absurdów chciałem pokazać, ale traf zdarzył, że ledwo pierwszy gest zrobiłem, opanowała mnie, wciągnęła magia jego zdjęć...""‒ tak we wstępie do albumu pisze Jerzy Pilch. Trudno bowiem nie ulec urokowi tych obrazów ujmowanych przez fotografika w wyjątkowych kadrach. Chris Niedenthal był świadkiem historii okresu Peerelu i z niezwykłym mistrzostwem śledził ją obiektywem aparatu. Demonstracje, czołgi, zomowcy, prominenci, kilometrowe kolejki, życie codzienne ‒ wszystko to uwidocznione na fotografiach. ,,Paradoks Niedenthala i skala jego talentu zasadza się na tym, że chcąc stworzyć galerię przedmiotowych osobliwości dawnego systemu, stworzył komiczny, dramatyczny i wyjątkowo mocny obraz życia prawdziwego. Chciał dać jakieś peerelowskie panopticum, a dał zawsze nieskończenie mocniejsze od kontekstów, zwłaszcza od kontekstów politycznych, dzieło sztuki"" ‒ dodaje Pilch. Na 312 stronach oprócz zdjęć ukazujących polskie realia znalazły się także fotografie wykonane w Czechosłowacji, Bułgarii, NRD, Rumunii, Jugosławii, na Węgrzech i w Związku Radzieckim. Album w wersji dwujęzycznej: polsko-angielskiej.
Fun Home. Tragikomiks rodzinny"" to kronika dzieciństwa i dojrzewania autorki na pensylwańskiej wsi, skupiająca się na ukazaniu skomlikowanej relacji córki z ojcem. Książka zawiera tematy takie jak orientacja seksualna, role płciowe, samobójstwo jak i znaczenie literatury w zrozumieniu siebie i rodziny. Tworzenie komiksu zajęło autorce siedem lat.Książka została wielokrotnie nagrodzona i wyrózniona m.in. tytułem książki roku TIME 2006.Komiksowe arcydzieło o dwóch ludziach, żyjących w jednym domu, ale w dwóch różnych światach i o tajemniczych długach, które wobec siebie zaciągnęli. - Time, The Best Book of 2006 (Najlepsza książka 2006).Jeden z najlepszych pamiętników tej dekady (...) niewymownie intymny i bez reszty wciągający - New York Magazine, Ten Best Books of the Year (Dziesiątka najlepszych książek roku).Fun Home jest prawdopodobnie najbardziej kompaktową i jednocześnie najbardziej wymowną autobiografią jaka kiedykolwiek powstała - Sean Wilsey, New York Times Book Review.
Jan Matejko to jeden z najwybitniejszych polskich malarzy, wielokrotnie nagradzany i odznaczany; był członkiem wielu towarzystw artystycznych, akademii i instytucji naukowych. W 1878 roku uzyskał od społeczności Krakowa, w imieniu całego narodu, berło - symbol panowania w dziedzinie sztuki. Zarówno jego olbrzymich rozmiarów wizje historiozoficzne, jak i mniejsze ilustracje dziejów budziły duże zainteresowanie, kształtując wyobraźnię i świadomość historyczną Polaków. Matejko jest autorem ponad 300 obrazów i 3000 rysunków.Dzieła zebrane w albumie umożliwiają prześledzenie rozwoju twórczości malarza od prac najwcześniejszych, namalowanych w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych (,,Portret Franciszka Matejki z trojgiem dzieci"", ,,Stańczyk udający ból zębów"", ,,Widok z wieży Ratuszowej na Rynek i kościół Mariacki w Krakowie""), poprzez obrazy młodzieńcze, malowane podczas lub tuż po ukończeniu studiów w akademiach Monachium i Wiednia (studium głowy starca, ,,Otrucie królowej Bony"", portrety Marii i Parysa Maurizio), po kreacje dojrzałego artysty: genialne wizerunki członków rodziny, galicyjskiej inteligencji i arystokracji (portrety Leonarda Serafińskiego, Łukasza Dobrzańskiego, Piotra Moszyńskiego, Mikołaja Zyblikiewicza) oraz wielkie wizje historiozoficzne (,,Hołd pruski"", ,,Wernyhora"", ,,Kościuszko pod Racławicami"").
Książka Geralda Peary'ego jest zbiorem wywiadów z Quentinem Tarantino przeprowadzonych w różnych momentach jego kariery. Tarantino. Jego nazwisko to klasa sama w sobie w świecie filmu. Wyrazisty w słowach pasjonat i mistrz sztuki filmowej. Otwarty, entuzjastyczny i chętny do dzielenia się swoją miłością do filmu jest wymarzonym rozmówcą dla dziennikarzy. W chronologicznie postępujących po sobie wywiadach opowiada o własnych filmach, o fascynacji innymi reżyserami i filmami, a także o swoim niezwykłym życiu. Szczerze mówi o tym, jak dorastał w Los Angeles, wychowany przez samotną matkę, pół Indiankę plemienia Cherokee. O powodach, dla których rzucił szkołę i poszedł na kursy aktorskie. O tym kiedy postanowił zostać reżyserem. I dodaje, że gdyby nie pasja filmowa, na pewno nie pracowałby na poczcie ani nie byłby sprzedawcą telefonów.. skończyłby w więzieniu. W polskim wydaniu zdecydowaliśmy się na otwarcie tego tomu rodzimym akcentem prezentujemy rozmowy z reżyserem przeprowadzone przez krytyka filmowego Janusza Wróblewskiego.
Tarantino.
Jego nazwisko to klasa sama w sobie w świecie filmu. Wyrazisty w słowach pasjonat i mistrz sztuki filmowej.
Książka Geralda Peary’ego jest zbiorem wywiadów z Quentinem Tarantino przeprowadzonych w różnych momentach jego kariery. Otwarty, entuzjastyczy i chętny do dzielenia się swoją miłością do filmu jest wymarzonym rozmówcą dla dziennikarzy.
W chronologicznie postępujących po sobie wywiadach opowiada o własnych filmach, o fascynacji innymi reżyserami i filmami, a także o swoim niezwykłym życiu. Szczerze mówi o tym, jak dorastał w Los Angeles, wychowany przez samotną matkę, pół Indiankę z plemienia Cherokee. O powodach, dla których rzucił szkołę i poszedł na kursy aktorskie. O tym kiedy postanowił zostać reżyserem. I dodaje, że gdyby nie pasja filmowa, na pewno nie pracowałby na poczcie ani nie byłby sprzedawcą telefonów... skończyłby w więzieniu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
