Celem zaproponowanej w tej książce taksonomii tematów jest ułatwienie peregrynacji po świecie z rozmachem zakreślonej fabuły dwu spektakularnych dzieł Sadea. Radykalność autora i łączony z nim skandal wywołują odrzucenie, jakiego domaga się moralność, bądź egzorcyzmowanie za pomocą sarkazmu, lekceważenia czy insynuowania nudy. Staram się oddemonizować Sadea, zdjąć z niego odium promotora okrucieństwa i zbrodni, który za pomocą pióra użytego do lansowania zła pragnie z szatańską premedytacją wywrócić świat na nitce. Bardziej przekonujący wydaje mi się wizerunek autora o filozoficznych kompetencjach, panującego nad literackim warsztatem, bynajmniej nienudnego, tworzącego fikcję pokrewną pod względem konstrukcji i przesłania gatunkowi baśni, owszem, potęgującej walory gotyckie. Choć nagminnie sięgał po przemoc, to eksplorował ją z zamiarem teatralizacji swego uniwersum, uczynienia go feerią wydarzeń i efektów. Służyć one miały uatrakcyjnieniu spektaklu, a na meta poziomie celom poznawczym, edukacyjnym i jak w baśni moralnym. Intencją nie było jednak moralizowanie, ale doping do bardziej finezyjnej etyki umożliwianej przez infernalną ekspedycję. Sade realizuje strategię pisarstwa rozpalającego ciekawość i zmysły, komunikatu zarówno dla intelektu bądź ducha, jak i dla ciała. Podczas lektury jego utworów warto oddalić mimesis, pytanie o relację między obrazem a rzeczywistością i docenić humor. Na wyższym poziomie autor pozwala pytać o prawomocność etyki naturalistycznej; czyni to dzisiaj, po Shoah, w obliczu obaw, że natura nie stanowi źródła wartości i w kontekście wpełzającego niezauważalnie pod skórę faszyzmu.
Jak mądrze kochać siebie i bliźnich oraz pracować nad uczuciowością?W jaki sposób twórczo przekształcać myślenie o sobie i innych?Dlaczego schematy emocjonalne mają wpływ na duchowość?Jak dziecięce zranienia, tęsknoty i niezaspokojone potrzeby rzutują na naszą dorosłość?Każdy człowiek ma w życiu różne codzienne przyzwyczajenia. Są w nas jednak nawyki dużo bardziej złożone i trwałe, sięgające zwykle okresu dzieciństwa - schematy. Gdy pozostają niedojrzałe, stają się pułapką, w którą stale wpadamy, i skutecznie sabotują nasz rozwój - zarówno w wymiarze reakcji emocjonalnych, relacji międzyludzkich, jak i życia religijnego.Ksiądz Krzysztof Matuszewski wyjaśnia, w jaki sposób powstają nasze życiowe schematy oraz jaki wpływ na proces ich kształtowania się mają rodzina i wychowanie. Korzystając ze swojej wiedzy oraz praktyki duszpasterskiej i psychoterapeutycznej, autor podpowiada, w jaki sposób przełamywać błędne wzorce - tak w sferze uczuć, jak i w obszarze relacji z Bogiem. Daje konkretne wskazówki dotyczące tego, jak zatroszczyć się o siebie i swój dobrostan, by dojrzewać jako człowiek i zarazem chrześcijanin.Światło Ewangelii nie odrzuca prawdy płynącej z obserwacji ludzkiej natury. Chrześcijaństwo nie boi się ludzkiej psychiki - przeciwnie, uznaje ją za część Bożego stworzenia. Jak mówił św. Tomasz z Akwinu - łaska nie niszczy natury, lecz ją udoskonala. Dlatego rozumienie praw rządzących emocjami, mechanizmów obronnych czy schematów zachowań nie jest konkurencją dla duchowości, lecz jej naturalnym sprzymierzeńcem.Ze wstępu abp. Adriana Galbasa SACKs. dr Krzysztof Matuszewski (ur. 1983) - prezbiter archidiecezji katowickiej, doktor teologii duchowości, psycholog i psychoterapeuta, adiunkt Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego, rektor Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach.
Usłysz wołanie osób skrzywdzonych przemocą seksualnąSpowiedź jest szczególnym doświadczeniem, w nim bowiem styka się miłosierdzie Boże z ludzkim cierpieniem. Spotkanie w konfesjonale z człowiekiem dotkniętym przemocą seksualną jest dużym wyzwaniem. Spowiednik musi wykazać się odpowiednim wyczuciem również wtedy, gdy z sakramentu pojednania korzystają osoby posiadające wiedzę o wykorzystaniu seksualnym innych, a wreszcie i sami sprawcy przemocy seksualnej.Jak spowiadać osoby, które doświadczyły przemocy seksualnej? Czego oczekuje osoba zraniona, przystępując do spowiedzi? Co może zrobić kapłan, by nie pogłębić cierpienia skrzywdzonego, uszanować jego ból i wesprzeć go na drodze uzdrowienia? W jaki sposób spowiednik może pomóc osobie zranionej, zwłaszcza gdy sprawcą jest duchowny? Co zrobić, gdy do sakramentu pojednania przystępuje sprawca wykorzystywania seksualnego? Co powiedzieć osobie, gdy zranienia doświadczył ktoś z jej otoczenia?Poradnik stanowi istotną pomoc dla osób posługujących w konfesjonale. Zawiera także dodatek z najważniejszymi przepisami prawnymi oraz kościelnymi dotyczącymi przestępstw na tle seksualnym.
Msza okrucieństwa układa się w opowieść o zapomnianej sakralności praktyk libertynów i o rozkoszy, której warunkiem jest cierpienie. Praktyk, które niepokojąco przypominają ćwiczenia cielesne i duchowe średniowiecznych ascetów…
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
