Przeznaczona zarówno dla pedagogów jak i uczniów oraz koncertujących muzyków kompendium wiedzy o zagadnieniach gry skrzypcowej pióra znanego i cenionego skrzypka i pedagoga Tadeusza Wrońskiego.W I tomie autor omawia zagadnienia związane z intonacją, zarówno od strony teoretycznej, jak i praktycznej. Porusza kwestię zależności intonacji od aparatu gry i proponuje specjalne ćwiczenia służące uzyskaniu czystej intonacji. Omawia też sposoby odpowiedniego palcowania utworów oraz powiązań pomiędzy psychiką instrumentalisty a intonacją gry.Tom II poświęcony jest właściwemu palcowaniu utworów. Autor rozważa kwestię obiektywnych praw rządzących palcowaniem, zależności pomiędzy palcowaniem a artykulacją lub akcentami. W publikacji znajdują się także analizy opracowań palcowania konkretnych utworów.W tomie III autor koncentruje się na technikach pracy nad utworem, uczenia się, sposobami doskonalenia pamięci i metodami radzenia sobie z tremą.W IV tomie autor omawia aparat lewej i prawej ręki oraz postawę ciała podczas gry. Porusza problem korekty aparatu gry i związanych z nim trudności. Rozważa też zagadnienie pracy ze zdolnymi i mniej zdolnymi uczniami.

Książka opisuje kształtowanie się kultury kinowej po 1945 roku w podzielonych granicą polsko-niemiecką miastach: Frankfurcie nad Odrą – Słubicach, Guben – Gubinie, Görlitz – Zgorzelcu w latach 1945-1989. Przedstawia różnorodność architektonicznych i organizacyjnych form kinowych oraz wielość miejsc recepcji filmowej w okresie największej popularności kina w latach pięćdziesiątych XX wieku oraz w kontekście walki o widza z telewizją w kolejnych dziesięcioleciach, ukazując przykłady wykorzystania kina do celów propagandowych. Wiele miejsca poświęca autorka refleksji na temat budynków kinowych jako elementu dziedzictwa niemieckiego, europejskiego i socjalistycznego oraz stosunku do tego dziedzictwa w miastach przygranicznych.

W 1975 roku absolwentka Yale School of Drama znalazła swoje miejsce w nowojorskim teatrze. Utalentowana i ambitna, była jak dziesiątki innych aspirujących aktorek tamtych lat – młodą pięknością, która jeździła na rowerze, prowadziła dziennik, drzemała przed występami i późno się kładła, „rozmawiając o aktorstwie w barach dla aktorów”. Jednak Meryl się wyróżniała. Od razu zwróciła na siebie uwagę, coraz częściej dostawała role na Broadwayu, otrzymała nominację do Nagrody Tony oraz dwukrotnie wystąpiła w adaptacjach Szekspira wystawianych na deskach teatru letniego w Central Parku. Już wtedy ludzie mówili: „Znowu ona!”. Znowu ona to intymne spojrzenie na artystyczne dojrzewanie wybitnej aktorki: od czasów liceum na przedmieściach New Jersey, aż do gwiazdorskich ról w Łowcy jeleni, Manhattanie i Sprawie Kramerów. Michael Schulman opowiada o rosnącej sławie Meryl, jej namiętnym, choć mającym tragiczny finał związku z Johnem Cazalem, który zmarł, nie doczekawszy premiery Łowcy jeleni, o małżeństwie z rzeźbiarzem Donem Gummerem. A przede wszystkim o jej ewolucji – kobiecie, która walczyła ze zmieniającymi się ideami feminizmu, małżeństwa i poświęcenia. Ta porywająca opowieść o jednej z najciekawszych aktorek naszych czasów pozwala spojrzeć na życie niezwykłej aktorki na długo zanim stała się ikoną.

Cielesność w Azji. Seks, sport, szuka i śmierćW książce, którą Państwo trzymacie w rękach, mowa będzie o śmierci, sporcie, sztuce, także seksu tu nie zabraknie. Tom ten jest pokłosiem konferencji, którą przygotowali studenci studiów azjatyckich w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w 2014 roku. Naukowa aktywność młodych badaczy jest godna podkreślenia w czasach, w których zdają się dominować zinstrumentalizowane oblicza nauki. Ufam więc, że zbiór ten zostanie przyjęty z życzliwością. A także z refleksją, że mówiąc o innych, mówimy również (a czasem głównie) o nas samych. Także i na tym wartość tej azjatyckiej książki polega.prof. Mariusz Czubaj

Monografia Inteligentne budynki – informacja i bezpieczeństwo jest kolejną książką prezentującą techniki, technologie, systemy oraz metody zarządzania związane z inteligentnym budownictwem. Zagadnieniami, które nadal należy rozwijać, są zarówno nowoczesne metody zarządzania wykorzystujące usługi Facility Management, jak i bezpieczeństwo systemów informatycznych, które stają się nieodłącznie związane z inteligentnymi budynkami. Przewodowe lub bezprzewodowe, mobilne czy też stacjonarne systemy informatyczne wykorzystywane w tych budynkach powinny umożliwić bezpieczne wykorzystanie takich obiektów także w miastach przyszłości. Autorzy monografii mają nadzieję, iż proponowana książka będzie stanowiła dla Czytelnika źródło nowej, ciekawej wiedzy, a także inspirację do efektywniejszego i bezpieczniejszego zarządzania nowoczesnymi obiektami.

Towarzystwo im. Witolda Lutosławskiego przedstawia drugą część albumu Warszawa 1939-1945. Okupacyjne losy muzyków. To kontynuacja opublikowanej w poprzednim roku pracy, która jest próbą naszkicowania zbiorowego portretu warszawskiego środowiska muzycznego w czasie II wojny światowej. W książce przytoczone są fragmenty wspomnień muzyków, materiały zaczerpnięte z okazjonalnych, trudno dostępnych publikacji oraz wypowiedzi utrwalone w archiwalnych nagraniach radiowych, a także dokumenty, zdjęcia, listy, fotografie. Znajdziemy w niej obrazy wojennej Warszawy widzianej oczami dziecka, relacje młodych muzyków, którzy w okupowanej stolicy rozpoczynali edukację muzyczną i wspomnienia wytrawnych wirtuozów i pedagogów. Znaczącą część książki stanowią niepublikowane teksty i dokumenty z kolekcji Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego im. Stanisława Moniuszki (m.in. autoryzowane wspomnienia Witolda Lutosławskiego, Jana Krenza, Władysława Szpilmana, Stefana Kisielewskiego, rodziny Wiłkomirskich). Pierwszy album Warszawa 1939-1945. Okupacyjne losy muzyków został uhonorowany w roku 2015 dwiema nagrodami: Nagrodą Literacką m.st. Warszawy w kategorii „Edycja warszawska” i nagrodą KLIO w kategorii „Varsaviana”.

(...) Materiał zgromadzony przez autorkę jest imponujący. Dr Julia Sowińska dysponuje głęboką wiedzą, zarówno ogólną i teoretyczną, opartą na znajomości dokumentów soborowych i niemałej literatury, jak również szczegółową i praktyczną, wyniesioną z licznych rozmów z architektami i inwestorami kościołów. (...) Gdy praca ukaże się w formie książkowej, na co ze wszech miar zasługuje, może stać się ważnym impulsem do rozwoju rodzimej krytyki architektonicznej, tym bardziej potrzebnej, im bardziej nieobecnej". ks. prof. Michał Janocha

Książka poświęcona jest pomijanemu dotąd w badaniach nad architekturą gotycką zagadnieniu występowania empor nad zakrystiami, przedsionkami kościołów, nad ich nawami i w piętrach wież. Autor zestawił szereg takich realizacji z terenów byłego państwa krzyżackiego, wyróżnił charakterystyczne typy empor, omówił ich genezę i zanalizował każdorazowo czas powstania i pierwotny kształt poszczególnych konstrukcji. Naświetlił przy tym kluczowe poglądy dotyczące architektury kilkudziesięciu kościołów północno-wschodniej Polski. Koncentruje się nad pierwotnym sposobem użytkowania empor. Pod tym względem szczególnie istotne są rozważania nad funkcją i znaczeniem niewielkich, wywyższonych pomieszczeń lokowanych zwykle nad zakrystią, w pobliżu ołtarza głównego oraz empor ponad przedsionkami świątyń. Charakterystyczne dla kościołów pruskich częste występowanie wywyższonych trybun okazuje się jednak powszechne także poza granicami państwa zakonnego, wykracza też poza średniowiecze i - zakorzenione w odwiecznej, nacechowanej znaczeniem idei wywyższenia — trwa w epoce nowożytnej.

W diecezji Chieti – Vasto, na wzgórzu Tarini (Tarigni), w Manoppello (30 km od Peskary w Abruzji) wznosi sie bazylika Boskiego Oblicza. To tutaj jest przechowywana, w bogato zdobionym ostensorium, relikwia, która ukazuje na bardzo delikatnej tkaninie oblicze cierpiącego i chwalebnego Chrystusa. Według tradycji, potwierdzonej przez najnowsze badania, mamy do czynienia z prawdziwym wizerunkiem Jezusa (veronika = vera – prawdziwa + icona – ikona), z obliczem, które nie zostało namalowane ludzką ręką (acheropita). Książka opowiada o historii i wielkim znaczeniu tego świętego wizerunku. Bracia Mniejsi Kapucyni z Abruzji przechowują Boskie Oblicze od 1638 roku, gdy zostało im ofiarowane przez doktora Donata Antoniego De Fabritiis. Do wielu pielgrzymów, którzy nawiedzili I kontemplowali Boskie Oblicze, dołączył także papież Benedykt XVI, który przybył do Manoppello 1 września 2006 roku.

Katalog wystawy Medycyna w sztuce, stanowiącej kolejny projekt MOCAK-u z serii konfrontującej istotne terminy cywilizacyjne z interpretacją artysty. Publikacja, obok wysokiej jakości reprodukcji prac prezentowanych na wystawie, zawiera także bogatą część teoretyczną: teksty kuratorskie i specjalistyczne – związane z medycyną, między innymi na temat związków chorób psychicznych z twórczością czy zastosowania sztuki w leczeniu.

„Z powodu mojego imienia” to najnowsze dzieło Piotra Rubika (muzyka) i Zbigniewa Książka (libretto) na solistów, chór i orkiestrę symfoniczną. Utwór napisany na zamówienie polskiej sekcji organizacji „Pomoc kościołowi w potrzebie”. Całość opowiada o fundamentalnej roli wiary w życiu człowieka i niezwykłym poświeceniu jakie stało się udziałem milionów ludzi na całym świecie. Ten wyjątkowy koncert zabrzmi po raz pierwszy na koncercie w kieleckiej Kadzielni, 26 czerwca 2016 r. Podczas tego wykonania zostanie nagrana płyta audio. Potem oratorium zostanie wykonane w Krakowie podczas obchodów Światowych Dni Młodzieży, a następnie zabrzmi w salach koncertowych całego świata, libretto ma zostać przetłumaczone na kilka języków. Dyrygentem na koncercie będzie oczywiście Piotr Rubik. Soliści: Zofia Nowakowska Agnieszka Przekupień Olivia Wieczorek Marcin Januszkiewicz Michał Bogdanowicz. Narrator: Zbigniew Książek Wrocławski Chór Akademicki przygotowanie chóru Alan Urbanek. Orkiestra Filharmonii Świętokrzyskiej. CD1 1. UWERTURA 2. DLACZEGO DOBRO JEST DOBRE 3. DUCH ŚWIĘTY 4. WOJNA, WOJNA, WOJNA 5. KIEDY ZA OKNEM PIEJE KOGUT 6. MODLITWA NAD ŚWIATEM ZIELONYCH PÓL 7. WIARA POWIADAM, WIARA 8. JAKŻE ŁATWO POWIEDZIEĆ NIE WIERZĘ 9. W IMIĘ JEZUSA GŁOŚMY POKÓJ 10. STWORZYŁ BÓG CZŁEKA NA OBRAZ SWÓJ CD2 1. ILU SWE ŻYCIE ODDAŁOBY ZA WIARĘ 2. ŚWIAT ZADANĄ JEST NAM ŁAMIGŁÓWKĄ 3. ZAWSZE RAMIENIEM WESPRZE JEZUS 4. ZŁO KTÓRE NA OKAZJĘ CZEKA 5. Z WIARĄ JAK GÓRSKI POTOK CZYSTĄ 6. LECZ ZAWSZE JEZUS JEST W MIŁOŚCI 7. PO TO BÓG STWORZYŁ Z PROCHU CZŁOWIEKA 8. BŁOGOSŁAWIONY KSIĄDZ JERZY POPIEŁUSZKO 9. NASZA MATKA BOLEJĄCA

Dlaczego jedne infografiki są bardziej zrozumiałe i atrakcyjne niż inne? Naszą uwagę przyciągają zwłaszcza fantazyjnie wymodelowane, subtelnie zabarwione, złożone i abstrakcyjne formy graficzne. Tak czasami wyglądają wizualizacje sieciowe, które od ponad dekady są wykorzystywane do przedstawienia skomplikowanych zjawisk i procesów w różnych obszarach życia. „Dziś, kiedy świat jest zalewany nieustającymi strumieniami informacji, warto sobie uświadomić, że występujemy w nim zawsze w dwóch rolach, a mianowicie jako odbiorcy informacji oraz jako twórcy (generatory), bywa także, iż występujemy w trzeciej roli − jako projektanci form jej prezentowania. Autorka użyła w takim przypadku zręcznego terminu «wizualizator», co może stać się szanowanym zawodem; być może dr Osińska prognozuje powstanie takiego zawodu... W rolach tych […] konieczna jest teoretyczna i praktyczna wiedza na temat funkcji informacji, percepcji informacji, technik jej filtrowania i organizowania oraz sposobów jej reprezentowania (w tym wizualizowania) w różnych mediach oraz na temat technik jej transmisji. Nie jest to jednak wiedza ani łatwa, ani powszechna. Z tego właśnie powodu książka dr Veslavy Osińskiej jest szczególnie cenną pozycją wydawniczą”. Z recenzji prof. Mieczysława Muraszkiewicza Książka jest przeznaczona przede wszystkim dla badaczy w zakresie wizualizacji informacji oraz praktyków, reprezentantów każdej dziedziny naukowej, specjalizujących w technikach Infovis (Information Visualiation). Z pewnością skorzystają z niej również osoby wrażliwe na piękno infografiki lub nowicjusze, poszukujący wydajnych sposobów prezentacji dużych zbiorów danych. Pocieszające jest przebijające się w opracowaniu przesłanie, iż zaawansowane metody wizualizacji informacji przygotowały społeczeństwo do ery big data.

iasto i wieś należy pożenić, aby z tego radosnego związku powstała nowa nadzieja, nowe życie i nowa cywilizacja. Ebenezer Howard W 1898 roku nieznany nikomu szeregowy brytyjski stenograf Ebenezer Howard opublikował książkę, która radykalnie zmieniła sposób myślenia o mieście i wsi: To-morrow. A Peaceful Path to Real Reform [Jutro. Spokojna droga do prawdziwych reform]. Utopijna z pozoru wizja sieci miast-ogrodów, łączących zalety dużych aglomeracji (możliwości zatrudnienia) i wsi (czyste powietrze i woda, niewielkie czynsze), otoczonych pasami uprawnej ziemi, miała w przekonaniu Howarda silne oparcie w ekonomii. Projekt miał bowiem pragmatyczny i praktyczny wymiar – autor przykładał wielką wagę do precyzyjnego wyliczenia kosztów budowy i rentowności całego przedsięwzięcia. Najważniejszym, dziś całkowicie niemal pomijanym aspektem koncepcji miasta-ogrodu była jednak zmiana społeczna – przeformułowanie struktury własności i zapewnienie godnych warunków życia ludziom uciekających ze wsi przed wyzyskiem i robotnikom gnieżdżącym się w ciasnych, pozbawionych dziennego światła lichych mieszkaniach. Świeżość i rewolucyjny charakter idei zawartych w publikacji, wznawianej od 1902 roku pod tytułem Garden Cities of To-morrow (Miasta-ogrody jutra) sprawiły, że szybko zyskały one wielką popularność i żarliwych wyznawców – w całej Europie jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać społeczne komitety założycielskie kolejnych miast-ogrodów (najbardziej znane to Letchworth Garden City i Welwyn Garden City). Pomysły Howarda przekonały Le Corbusiera, który nawiązał do nich w wydanej w 1924 roku Urbanistyce, a po nim kolejne pokolenia planistów, wizjonerów, decydentów i deweloperów. Jednak stopniowo zmieniana, wypaczana i wybiórczo traktowana koncepcja została ostatecznie sprowadzona w szerokim społecznym odbiorze do obrazu podmiejskiego osiedla z parkiem. Sama idea miasta-ogrodu pozostaje jednak ciągle jednym z najczęściej cytowanych i wykorzystywanych pomysłów i odbija się echem we współczesnych projektach miast i dzielnic. Lektura marzycielskiego tekstu Howarda przypomina o podstawowych zasadach, które zawsze powinny towarzyszyć planowaniu: wygody i ekonomii przyjętych rozwiązań z punktu widzenia użytkowników, powszechnej dostępności dóbr natury i kultury, zachowania i budowania więzi społecznych.

Książka pt. Przepływy, protezy, przedłużenia...Przemiany kultury polskiej pod wpływem nowych mediów po 1989 roku to pozycja dla tych, którzy żyjąc w czasach nieustannego rozwoju technologicznego, chcą zorientować się w najważniejszych konsekwencjach, jakie wynikają z niego dla kultury. Monografia jako projekt nie tylko odnoszący się do nowych pojęć, ale i sytuujący te nowe pojęcia w obszarze wielorakiej kultury i wskazujący na zależności między nowymi zjawiskami a kulturą, to pozycja ciekawa, podnosząca nowe kwestie, pokazująca pewne zagadnienia w nowym świetle. Pozwalająca poszerzyć horyzonty widzenia dzisiejszej kultury i dostrzec zjawiska, które wymagają dalszych badań. Autorzy zadbali o możliwie dokładne wyjaśnienia zagadnień funkcjonujących dziś w dyskursie powszechnym, ale i o pokazanie szerokich ich kontekstów, odnosząc dane obszary do różnych dziedzin sztuki i nauki. Z recenzji dr hab. Beaty Bigaj-Zwonek Książka została napisana w żywy, wciągający sposób, zachowując jednocześnie konieczny porządek systematycznego wykładu. Układ treści, który stanowi autorski wybór, nie narzuca jednak czytelnikowi pewnej określonej z góry wizji rozumienia mediów. Przeciwnie, dzięki bogactwu bardzo trafnych przykładów, zachęca do samodzielnych, dalszych studiów. Odwołanie się do historii polskich mediów oraz przykładów z przestrzeni polskiej kultury wyróżnia recenzowaną książkę spośród wielu innych prac. Stanowi ono jednocześnie o jej wielkiej zalecie. Nie tylko ze względu na to, że dowartościowuje polską twórczość, ale również dlatego, że dzięki temu staje się znacznie bardziej atrakcyjna dla polskiego czytelnika. Z recenzji dra hab. Wojciecha Balucha

Kultura w służbie stalinizacji Zadziwiający obraz stalinowskiej machiny propagandowej na tle odradzającej się literatury i sztuki. Na przemian zabawne i tragiczne, jedyne tak dokładne opracowanie polsko-radzieckich stosunków kulturalnych w pierwszych latach po wojnie.

Stan prawny: czerwiec 2016 r. Praktyczny komentarz do ustawy o rewitalizacji, ustawy o związkach metropolitalnych oraz zmian wprowadzonych ustawą krajobrazową Niniejszy komentarz to jedyna na rynku publikacja skierowana do praktyków, omawiająca przepisy dotyczące planowania i zagospodarowania przestrzennego. Znajduje się w nim omówienie przepisów: ustawy z 9.10.2015 r. o rewitalizacji, ustawy z 9.10.2015 r. o związkach metropolitalnych, ustawy z 24.4.2015 r. o zmianie niektórych ustawy w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (tzw. ustawa krajobrazowa). Ustawa krajobrazowa znowelizowała przepisy związane z planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym kilku aktów prawnych. W niniejszym komentarzu czytelnik znajdzie omówienie zmienionych ustawą krajobrazową przepisów poniższych ustaw: ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy z 12.1.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy z 7.7.1994 r. – Prawo budowlane, ustawy z 21.3.1985 r. o drogach publicznych, ustawy z 16.4.2004 r. o ochronie przyrody, ustawie z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Powyższe ustawy nie są skomentowane w całości. Komentowane są jedynie te ich przepisy, które zostały zmienione ustawą krajobrazową. Ponadto skomentowane zostały przepisy przejściowe ustawy krajobrazowej. System planowania przestrzennego wywołuje wiele dylematów i wątpliwości. Chociażby wykładnia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy przesłanek związanych z ustaleniem warunków zabudowy może powodować sporo problemów. W ostatnich miesiącach problem ten został pogłębiony. Uchwalone zostały ustawy dodające do planowania przestrzennego nowe rozwiązania. Ustawa krajobrazowa to tak naprawdę zbiór zmian różnych ustaw. Najważniejsze zmiany wiążą się z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ich ramach wprowadzono między innymi audyt krajobrazowy i uchwałę reklamową (określaną również jako gminna uchwała krajobrazowa). Poza tym pamiętać trzeba o ważnych zmianach zawartych w innych ustawach, dotyczących chociażby tak ważnych z perspektywy zagospodarowania przestrzennego form ochrony przyrody czy dróg publicznych. Ustawa o rewitalizacji przewiduje nowy, szerszy proces, oparty na uchwałach rad gmin. Jedna z uchwał przyczynia się do przygotowania miejscowego planu rewitalizacji – szczególnej formy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. I w końcu ustawa metropolitalna stanowi wyraz intencji ustawodawcy w zakresie planowania przestrzennego na jeszcze jednym szczeblu – metropolitalnym, czego wyrazem może być chociażby studium metropolitalne. W niniejszym komentarzu Czytelnik znajdzie odpowiedzi na nastepujące pytania: czym jest audyt krajobrazowy i gminna uchwała reklamowa, jakie powodują skutki dla gmin i jak je uchwalać, na jakich zasadach wymierzać kary pieniężne za niedostosowanie urządzeń reklamowych do wytycznych gmin, jak rozpoczynać w gminach proces rewitalizacji, jakie są konkretne skutki kolejnych uchwał rewitalizacyjnych rady gminy, jaka jest rola i znaczenie miejscowego planu rewitalizacji i umowy urbanistycznej, jako może wyglądać zarządzanie przestrzenią na szczeblu metropolitalnym i czym jest studium metropolitalne, jak wszystkie nowe rozwiązania mają się do dotychczasowych instrumentów planowania przestrzennego. Jeżeli na co dzień zajmujesz się problematyką planowania i zagospodarowania przestrzennego, ta książka jest dla Ciebie.

Tekst poniższy jest polemiką z artykułem Nasz Hymn Narodowy Pieśń Legionów (przedruk publikacji z 9 lutego 1922 roku), jaki znalazł się w Śremskim Notatniku Historycznym nr 16 z 2015 roku

Opracowanie porusza następujące zagadnienia związane z kaplicą pw. św. Tomasza Kantuaryjskiego na zamku w Raciborzu: kaplica jako perła gotyku i pomnik dziejowy, władcy Raciborza wobec idei zjednoczenia Polski - tło historyczne poprzedzające powstanie kaplicy, kolegiata raciborska jako wotum dziękczynne biskupa wrocławskiego Tomasza II, symbolika patrocinium kaplicy oraz dzieje kolegiaty raciborskiej (do 1416 roku) i kaplicy zamkowej. W formie aneksów zawarto opracowania Marii Filipowicz (Kraków), poświęcone architekturze zabytku oraz jej przekształceniom. Całość w formacie B5, w twardej oprawie, na papierze kredowym, z licznymi fotografiami i reprodukcjami, w tym kolorowymi. Wydane z okazji uroczystego oddania kaplicy po renowacji (17.06.2016)

W prezentowanej publikacji podjęto problematykę dotyczącą opisu i odbioru zjawisk szeroko pojętej popkultury. Autorzy, prowadząc interdyscyplinarny dialog i konfrontując różne perspektywy badawcze, eksplorują oblicza popkultury w dziedzinach: literatury, filmu, sztuk audiowizualnych i mediów. Wychodząc od tytułowego zagadnienia, otwierają przestrzeń intermedialnego dialogu, który odsłania bogactwo ujęć i (czasami zaskakującą) wielopoziomowość (pop)kulturowych dyskursów we współczesnej humanistyce. Nicią przewodnią tomu jest wzajemne przenikanie się i oddziaływanie na siebie popkultury i kultury wysokiej, zatarcie granic między nimi. Refleksja nad popkulturą stanowi zatem również namysł nad ważnymi przemianami zachodzącymi we współczesnej kulturze: czytelnik ma okazję wspólnie z autorami zastanowić się nad takimi kwestiami, jak wpływ języka potocznego na poezję, związki między filozofią, nauką i komiksem, dialog filozofii i kultury popularnej, gry o sens, związki powieści z tradycją filmowego westernu, charakter zmian w obrębie gatunków dziennikarskich i wiele innych.

Arkadiusz Gola dotarł do fotoreporterów z „Dziennika Zachodniego” i „Trybuny Śląskiej” pracujących w tych dwóch największych regionalnych dziennikach w latach 60., 70. i 80. ubiegłego stulecia. Na podstawie przeprowadzonych rozmów oraz bogatego zbioru archiwalnych materiałów stworzył plastyczny obraz tego, jak wyglądał świat fotoreportażu w ówczesnej śląskiej prasie. Publikacja stanowi wielki wkład w historię polskiej fotografii. […] Gola przedstawia ludzi i wydarzenia, ukazując tym sposobem, jak funkcjonowała cenzura i autocenzura, jak wyglądały praktyki, które celowo zmieniały rzeczywistość. Z recenzji prof. PhDr. Vladimíra Birgusa