Legendarny lider zespołu KAT w prowokującej rozmowie z Mateuszem Żyłą Roman Kostrzewski – diabeł wcielony czy po prostu nietuzinkowy artysta? Głos z ciemności to nie tylko dzieje zespołu Kat i jego charyzmatycznego wokalisty, ale przede wszystkim historia człowieka, który od najmłodszych lat musiał się mierzyć z konsekwencjami przeszłości rodzinnej. Kostrzewski opowiada o dzieciństwie spędzonym w domu dziecka i o dojrzewaniu w PRL-u, ujawnia też kulisy pracy górnika i strajku w kopalni Rozbark po wprowadzeniu stanu wojennego. Wspomina początki Kata i jego drogę – z najistotniejszym przystankiem w Jarocinie – na metalowy szczyt. Omawiając niektóre swoje teksty, komentuje zachowania społeczne i bezlitośnie rozprawia się ze stereotypem „satanisty”. Głos z ciemności to nie bilet do piekła ani relacja z czarnej mszy. To zaproszenie do trudnej, chwilami dramatycznej, często wesołej wędrówki z niezwykłym człowiekiem. „Do dzikich borów idę, dzikich gór”... Doznałem objawienia – wylazły rzeczy, o których nie miałem pojęcia. Zupełnie zmieniłem spojrzenie na mojego frienda z branży. - Titus, Acid Drinkers Miałam wrażenie, jakby ten fascynujący gaduła Roman siedział tuż obok. - Anja Orthodox „Śpiewająco” opowiada swoją historię i mimo znacznego ciężaru gatunkowego samego tematu jego opowieść jest lekka i naznaczona pewną dozą romantyzmu. - Wojciech Hoffmann, Turbo Po przeczytaniu tej książki czuję jeszcze większy szacunek dla Romka. Stal uszlachetniona w ogniu jest najdoskonalsza. - Peter, Vader Romek opowiada w swoim stylu: gęsto, kolorowo i arcyciekawie. Polecam! - Adam Nergal Darski, Behemoth Fragment książki - Roman Kostrzewski. Głos z ciemności issuu.com/wydawnictwosqn/docs/kostrzewski_issuu

Książka Seniorzy i film stanowi studium na temat aktywności osób starszych w obszarze kultury filmowej. Autorka rozwija tezę o aktywizacji i integracji społecznej seniorów przez uczestnictwo w kulturze filmowej, a także wskazuje na określone działania oraz wybrane filmy, które mogą tę aktywizację wspomóc. Opracowanie to może stanowić interesującą lekturę dla badaczy zainteresowanych starzeniem się i starością człowieka-pedagogów, psychologów oraz animatorów kultury i organizatorów życia kulturalnego, jak również dla seniorów, ich rodzin i opiekunów, a także dla osób realizujących projekty oparte na międzypokoleniowym działaniu. Znajdujemy w pracy szeroką panoramę poglądów na starość prezentowaną przez przedstawicieli takich dyscyplin wiedzy jak: psychologia, a w obrębie pedagogiki-pedagogika społeczna i andragogika oraz gerontologia społeczna i wychowawcza.[...] podjęty przez autorkę temat jest ważny przede wszystkim z racji świeżości i oryginalności ujęcia problemu relacji zachodzących pomiędzy osobami starszymi a kultura filmową. Rzeczywiście bowiem różne formy uczestnictwa osób, które przekroczyły 60 rok życia, stanowią płaszczyznę ich aktywizacji oraz integrowania się we wspólnocie bycia i przeżywania dzieł filmowych. prof. nadzw. dr hab. Jerzy Semków

Książka zawiera 40 reprodukcji dzieł sztuki oraz 32 wiersze Kaczmarskiego, które stanowią swoistą, poetycką i bardzo osobistą interpretację tych dzieł. Publikację, podzieloną na dwie części: Polskie muzeum i Muzea świata, wieńczy Epilog, w którym znalazł się wiersz Jacka Kaczmarskiego Sąd nad Goyą oraz osiem obrazów tego hiszpańskiego artysty, którego twórczość Kaczmarski podziwiał. Książkę uzupełniają komentarze historyczno-plastyczne i literackie. Jedna z autorek, historyk sztuki, analizuje pierwotny kontekst powstania dzieł oraz ich symbolikę. Komentarz wzbogacają fragmenty obrazów, przybliżające czytelnikowi poszczególne elementy, postacie i detale. Druga autorka, filolog polski, pisze o wymowie wierszy i okolicznościach, w jakich Jacek Kaczmarski je tworzył.

Zaczyna się niewinnie. Od kupienia pierwszej filiżanki czy lampy. Zazwyczaj dlatego, że nam się podoba. Potem nadchodzi refleksja: jest stara, a może jest coś warta? Zaczynamy szukać, czytać. Powoli wdziera się do naszej świadomości coraz większy niepokój i chaos. Na tym etapie część albo przestaje się tym przejmować i zaczyna z niej pić herbatę, albo… natychmiast rzuca się w wir poszukiwań. Prawie każdy ma w sobie żyłkę odkrywcy. Odkryć skarb, taki prawdziwy, dużo warty. Kto nie marzył o tym w dzieciństwie? Ręka do góry! Moda na vintage nie przemija. Tylko rzetelna wiedza o przeszłości może pomóc zrozumieć wartość współczesnego designu i nowych nadchodzących trendów we wzornictwie. Ile i czy można zarobić na starym serwisie po ciotce i szklanych wazonach zabranych z naszego rodzinnego domu? Jak dobrze wyceniać i jak nie przepłacać kupując? Jak rozpoznać i zrozumieć co, to znaczy dobry design i czy ważne jest przez kogo był projektowany? To poradnik nie tylko dla wytrawnych kolekcjonerów, ale dla wszystkich miłośników dobrego designu. Lekko napisany, bogato ilustrowany z praktycznymi poradami i wskazówkami. Zawiera informacje dla tych, którzy polują na rynkach staroci, ale także tych, którzy dopiero planują zacząć kolekcjonowanie dobrze zaprojektowanych, współczesnych przedmiotów użytkowych. Beata Bochińska – historyczka designu, specjalistka zarządzania designem i rozwojem produktu, kolekcjonerka, była prezes Instytutu Wzornictwa Przemysłowego. Autorka kilkuset artykułów specjalistycznych, raportów i książek poświęconych designowi. Producentka i współautorka filmów. Wykładowczyni krytyki designu na Uniwersytecie Warszawskim i zarządzania rozwojem nowego produktu w SGH w Warszawie. Kuratorka międzynarodowych wystaw, jurorka konkursów projektowych.

Ta książka przeniesie Czytelnika nie tylko w spotykaną jedynie w operetce „krainę uśmiechu”, tak różną od naszej codzienności. Wraz z główną bohaterką pozwoli zajrzeć do teatru od strony kulis, poznać nieistniejącą już Warszawę i jej znakomitych mistrzów sceny, jak chociażby Ludwik Sempoliński czy Ada Sari. To właśnie Ada Sari niejako „podjęła” decyzję za młodą dziewczynę z pasją grywającą na fortepianie, żeby zaczęła śpiewać. Poznajemy drogę artystyczną, ale i codzienne życie gwiazdy. Już w trakcie lektury nieodparcie nasuwa się wniosek, że gwiazdorstwo, bycie gwiazdą, polega właściwie... na normalności. To publiczność okrzyknęła Elżbietę Ryl-Górską Primadonną Operetki Warszawskiej, primadonną polskiej powojennej operetki, primadonną o szczególnym uśmiechu… Uśmiechu gwiazdy, która oddaje w nim swoją klasę, osobowość i profesjonalizm, szacunek dla widzów i nieodzowną nutę tajemnicy. Przyciąga, może nieco kokietuje, a na pewno porusza ludzką ciekawość i wyobraźnię. W tajemniczy sposób przenosi do bardziej kolorowego świata. Tytułowa primadonna jest na scenie od 1953 roku do dziś, choć Operetki Warszawskiej już dawno nie ma, a sztuka operetkowa w Polsce chciałaby odzyskać należne jej miejsce. Miała niewiele ponad dwadzieścia lat, gdy odnosiła sukcesy na scenie Operetki Warszawskiej jako Baronowa w Życiu paryskim i Helena w Pięknej Helenie Offenbacha, czy Stasi w Księżniczce czardasza Kálmána…

Kto malował Stwórcę więcej niż śmiało, bo bardzo dosłownie wedle anatomii człowieczej? Dlaczego w XV wieku podjęcie tematyki „rozbieranej” było możliwe tylko pod pretekstem ilustrowania Biblii? W jaki sposób obrazowanie grzechu pierwszych rodziców stało się szkołą malowania aktu? Czy artyści zawsze malowali arkę Noego zgodnie z ówczesną wiedzą przyrodniczą? Dlaczego, już po odkryciach Kolumba, na płótnie XVI-wiecznego twórcy, obok słoni, żyraf czy tygrysów widzimy też latające smoki? Czy na obrazie Wieża Babel Pietera Bruegla, oglądanym nawet z bliska, dostrzeżemy szczegóły, rozpoznamy, czym są plamki, punkciki, kreseczki? I jak to możliwe, że dzieło niderlandzkiego mistrza ożywa dopiero dzięki komputerowemu powiększeniu, a nie bezpośredniemu oglądowi? Po czterech tomach Gawęd o sztuce oraz komplementarnym wobec nich tomie Gawędy o sztuce sakralnej Bożena Fabiani skupia się na tradycji starotestamentowej w sztuce europejskiej. Tam podstawą opowieści stały się epizody ewangeliczne zapisane w Nowym Testamencie, tym razem autorka sięga jeszcze głębiej, do korzeni sztuki religijnej, do dzieł inspirowanych Starym Testamentem. Pokazuje trwałość tradycji, ciągłość wątków, które przewijają się przez malarstwo i rzeźbę do początku XX wieku, a czasem nawet sięgają współczesności. Opisuje wybrane tematy zaczerpnięte z Biblii, skupiając się nie tylko na objaśnieniu tego, co przedstawiają dzieła, lecz także na życiu tych, którzy je tworzyli. Stary Testament zawiera opowieści najróżniejsze: zadziwiające, niezrozumiałe, wzniosłe i okrutne, tętniące życiem i emocjami – i wszystko to autorka obserwuje na obrazach, tropiąc przy tym realia związane zarówno z epoką żydowskich patriarchów i królów, jak i z czasami artystów podejmujących tematy biblijne. Przygląda się, jak w ciągu wieków radzono sobie z trudnościami w wyobrażeniu człowieka i żywiołów, powietrza, światła, wody, jak ukazywano potężne emocje bohaterów biblijnych, zwłaszcza te najgroźniejsze – nienawiść, mściwość, zawiść. Autorka ściśle powiązuje historię z obrazem, wyjaśnia jego treść, pokazuje podejście malarza do tematu – tak różne w zależności od epoki i indywidualnych cech artysty. Pisząc o sztuce, która wyrosła na glebie słowa pisanego, Bożena Fabiani stara się o równowagę słowa i obrazu. Każdy rozdział składa się z powtarzających się i przeplatających dwóch elementów – krótkiego streszczenia tekstu, który malarz miał za zadanie zilustrować (przy czym autorka obficie cytuje tekst biblijny), oraz z zestawu obrazów wraz z ich interpretacją, często wzbogaconą informacją o malarzu. Czasem, dla urozmaicenia i przełamania nadmiernej powagi opowieści, pozwala sobie omówić ilustracje niedotyczące bezpośrednio wątku głównego; i tak na przykład, pisząc o tytanicznej pracy XIX-wiecznego ilustratora Biblii Gustave’a Doré, przywołuje jego obraz z… Czerwonym Kapturkiem w łóżku z groźną babcią-wilkiem. Autorka robi to nie z roztargnienia, lecz celowo, żeby wywołać uśmiech na twarzy Czytelnika, a przy okazji pokazać niebywałą skalę zainteresowań autora, jako że Doré ilustrował najrozmaitsze gatunki literatury, nawet bajki. Bożena Fabiani Absolwentka Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (1963), doktor nauk humanistycznych (1974), długoletni wykładowca historii kultury w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie (1975–2005), historyk, pisarka, poetka, pedagog, nauczyciel akademicki, tłumaczka i popularyzatorka wiedzy o sztuce. Autorka książek historycznych, artykułów naukowych i popularno-naukowych oraz utworów poetyckich. W kręgu jej zainteresowań pozostają: kultura i sztuka baroku, dzieje chrześcijańskiego Rzymu, kultura staropolska oraz biografie najbardziej znanych artystów. W latach 2000-2010 popularyzowała zagadnienia z zakresu historii sztuki na antenie 2 Programu Polskiego Radia w audycji Ewy Prządki W stronę sztuki. Wygłosiła wtedy około 300 gawęd. Część z nich - przejrzana i rozszerzona - znalazła się w serii książek Gawędy o sztuce.

Kto pierwszy rzucił kwestię „Nasi tu byli” na planie Seksmisji? Kogo pierwotnie miał zagrać Wojciech Pszoniak w Ziemi obiecanej? Co spowodowało konwulsje Karola Strasburgera brodzącego wśród nenufarów? Dlaczego Roman Polański kazał wystrzelić z rakietnicy na planie Noża w wodzie? Za co Mirosław Baka przepraszał Krzysztofa Kieślowskiego podczas pracy nad Krótkim filmem o zabijaniu? Dziesięć kultowych filmów, które wszyscy oglądaliśmy i wspominamy z sentymentem. Poznajmy kulisy ich powstawania w ponurej rzeczywistości PRL. Andrzej Klim ubarwia swoją opowieść śmiesznymi, a niekiedy przerażającymi anegdotami z minionych czasów, wspomnieniami i opisami perypetii filmowców. Wprowadza czytelnika w świat peerelowskiej produkcji filmowej, przywołuje wydarzenia, o których wiedzą jedynie ich uczestnicy, a które szokują nawet dziś, po latach. Wspomina twórców, którzy mierząc się z trudnościami epoki, nigdy nie zrezygnowali z magii kina. W dziesiątce opisywanych w książce filmów znajdują się: Popiół i diament Andrzeja Wajdy (1958), Nóż w wodzie Romana Polańskiego (1961), trylogia Sami swoi Sylwestra Chęcińskiego (1967), Rejs Marka Piwowskiego (1970), Ziemia obiecana Andrzeja Wajdy (1975), Noce i dnie Jerzego Antczaka (1975), Miś Stanisława Barei (1980), Seksmisja Juliusza Machulskiego (1983), Krótki film o zabijaniu Krzysztofa Kieślowskiego (1988), Przesłuchanie Ryszarda Bugajskiego (1989). Książka interaktywna – czytaj i oglądaj filmy! Tak się kręciło. Na planie 10 kultowych filmów PRL to publikacja, która dzięki aplikacji mobilnej Tap2C daje czytelnikowi dodatkowe możliwości, zgłębiania tematu. Czytając historie związane z powstawaniem kultowych filmów PRL, wystarczy użyć aplikacji mobilnej by oglądać opisywane sceny. Zapraszamy w niezwykłą podróż do świata filmowców z minionych czasów. Andrzej Klim – dziennikarz i redaktor (pracował m.in. dla „Gazety Wyborczej”, PAP-u, „Claudii”, „Press”, „Newsweeka”, „My Company Polska”, TVN24 Biznes i Świat). Historyk sztuki i archiwista. Absolwent Wydziału Nauk Historycznych oraz Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, a także studiów doktoranckich na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW. Konsultant ds. historii przy projekcie konkursowym koncepcji Muzeum Historii Polski w Warszawie. Autor książek: Seks, sztuka i alkohol. Życie towarzyskie lat 60. (2013), Polska–Niemcy 1:0, czyli 1000 lat sąsiedzkich potyczek (2015), Jak w kabarecie. Obrazki z życia PRL (2016).

Anna Seniuk w rozmowie z córką, Magdaleną Małecką Z miłości porzuciła rolę, która trafia się aktorce raz na sto lat. O mały włos – aż trzykrotnie – nie straciła życia. Zwymyślała komisję egzaminacyjną krakowskiej szkoły teatralnej, uwiodła swą grą rosyjskiego dramaturga i jako pierwsza polska aktorka pokazała na dużym ekranie biust. A wszystko to – jak sama mówi – zaczęło się w dniu, w którym biegnąc przez krakowski rynek, „przeskoczyła Sukiennice”. Odżegnuje się od wizerunku ciepłej mamuśki, który przez lata wykreowały media. Marzenia zaczęła spełniać dopiero po sześćdziesiątce. Dziś nie boi się opowiedzieć o swoich życiowych zmaganiach. Znana z powściągliwości, po raz pierwszy szczerze mówi o swoim prywatnym życiu, walce z chorobą, teatrze, pasjach, miłości i drodze do kariery. Anna Seniuk – aktorka w błyskotliwej i odważnej rozmowie z córką, Magdaleną Małecką.

Kto dopił znalezioną na berlińskim przystanku cudza coca-colę, ile „donaldówek” można było kupić za jednego dolara, kto był bohaterem rodziny, bo z własnej inicjatywy „wystał” papier toaletowy. Kto pisał listy do generała Jaruzelskiego, a kto kupił magnetowid zamiast kombajnu... Znani aktorzy, muzycy, politycy, dziennikarze i sportowcy opowiadają Beacie Tadli o dzieciństwie w PRL-u i szansach, jakie dał im rok 1989. Dwadzieścia lat po upadku dawnego systemu pokolenie, którego bohaterowie książki są przedstawicielami, znalazło się w ciekawym punkcie. Połowa życia większości z nich przypadła na czas wolnej Polski, a połowa została w Polsce Ludowej. To odpowiednia chwila, by zapytać – kim dzisiaj są i ile w nich pozostało z dzieciaków biegających z kluczem na szyi. W książce znajdą Państwo zabawne anegdoty i wzruszające wspomnienia z historią w tle, ilustrowane zdjęciami z rodzinnych albumów oraz fotografiami obrazującymi wydarzenia, których bohaterowie byli uczestnikami. Wszystko z dala od bieżącej polityki i tabloidowej sensacji. Czy dzieci PRL-u potrafią opowiadać o swoim dzieciństwie własnym dzieciom? Zamiast mówić, że nie mieliśmy Internetu, kanałów telewizyjnych, słodyczy, nie mogliśmy uczyć się języków i jeździć za granicę – opowiedzmy, co mieliśmy. Książka Pokolenie ’89 czyli dzieci PRL-u w wolnej Polsce ułatwi to zadanie. Beata Tadla - dziennikarka TVN24 i Faktów TVN. Z mediami związana od 1991 roku. Karierę rozpoczynała w lokalnym Radiu Legnica. Rozpoznawana po charakterystycznej barwie głosu. W 2009 roku znalazła się w gronie najlepszych mówców w Polsce, w plebiscycie Mistrz Mowy Polskiej. Jest żoną Radosława Kietlińskiego i mamą Jasia. Należy do Pokolenia ’89. Bohaterowie książki: Piotr Adamczyk, Artur Andrus, Krzysztof Antkowiak, Sonia Bohosiewicz, Jacek Borcuch, Mariusz Czerkawski, Agustin Egurrola, Michał Figurski, Dorota Gawryluk, Roman Giertych, Szymon Hołownia, Krzysztof Ibisz, Tomasz Jachimek, Tomasz Jacyków, Reni Jusis, Michał Kamiński, Tomasz Karolak, Kayah, Karolina Korwin-Piotrowska, Tomasz Kot, Piotr Kraśko, Mateusz Kusznierewicz, Katarzyna Kwiatkowska, Robert Leszczyński, Mikołaj Lizut, Paweł Małaszyński, Piotr Marciniak, Marcin Meller, Marcin Miller, Magda Mołek, Joanna Mucha, Grzegorz Napieralski, Norbi, Wojciech Olejniczak, Andrzej Piaseczny, Justyna Pochanke, Marcin Prokop, Monika Richardson, Beata Sadowska, Przemysław Saleta, Tomasz Sekielski, Ewa Wachowicz, Jarosław Wałęsa, Daria Widawska, Bartosz Wierzbięta, Michał Wiśniewski, Zbigniew Ziobro.

Obszary metropolitalne są nowym jakościowo zjawiskiem w przestrzeni społeczno-gospodarczej Polski. Konkurencyjność obszarów metropolitalnych na tle pozostałych jednostek przestrzennych rośnie, co wywołuje różnorodne, często niejednoznaczne konsekwencje dla rozwoju regionalnego. W książce zaprezentowano wyniki badań nad konkurencyjnością obszarów metropolitalnych, przeprowadzonych w Katedrze Gospodarki Przestrzennej i Administracji Samorządowej Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu. Badania obejmowały identyfikację i ocenę wpływu zarówno pozytywnego, jak i negatywnego czynników konkurencyjności, źródeł i kierunków zmian zachodzących na obszarach metropolitalnych. Ponadto w książce określono znaczenie polskich obszarów metropolitalnych dla konkurencyjności gospodarki narodowej, przedstawiono sposoby zarządzania obszarami metropolitalnymi, a także pokazano rolę wybranych obszarów metropolitalnych w rozwoju polskich regionów. Szczególną uwagę poświęcono rozwojowi wrocławskiego obszaru metropolitalnego.

Opracowanie, wykorzystując najnowszą wiedzę, prezentuje 4500 lat historii teatru od przedstawień obchodów świąt w starożytnym Egipcie do czasów najnowszych. Zespół wybitnych specjalistów opisał teatry różnych kultur i wielość form, jakie przybierały w czasie swych długich dziejów. Za przykłady posłużyły im najwybitniejsze dzieła, twórcy teatralni, aktorzy i najciekawsze postaci teatralne. Ogromną rolę w książce odgrywają ilustracje, które poruszają wyobraźnię dzisiejszych odbiorców, pomagają zrozumieć prezentowane dzieła i odczuć magię teatru.

„Fascynująca opowieść o ludzkim geniuszu, władzy i pieniądzach” – Publishers Weekly Dzieje powstania słynnej watykańskiej bazyliki św. Piotra, opowiedziane niczym thriller historyczny na tle prawie dwóch wieków Europy przełomu renesansu i baroku. Od chwili, gdy papież Mikołaj V wpadł na pomysł jej wybudowania do momentu otoczenia wspaniałym placem z kolumnadą, minęło bowiem prawie dwieście lat! W tym czasie zmieniło się kilkudziesięciu papieży, kłócono się o plany i pieniądze, zadania podejmowali się kolejni budowniczy i artyści, od Bramantego przez Rafaela i Michała Anioła po Berniniego. Pasjonujący rozdział w historii kościoła i papiestwa, architektury i sztuki, i w dziejach naszej cywilizacji w ogóle.

Taniec brzucha to prawdziwy triumf kobiecości. Pozwala odkryć własne ciało, a będąc w przeważającej części improwizacją, daje możliwość wyrażenia siebie, własnego temperamentu i osobowości. To krok ku wolności i niepowtarzalne doświadczenie swej seksualności i swego piękna. W książce "Taniec brzucha. Eliksir życia z krajów Orientu" odnaleźć można wiele jego wymiarów. Począwszy od najwcześniejszych źródeł i mistycznych powiązań ze starożytnymi boginiami, poprzez jego magiczny wpływ na ciało i psychikę współczesnych kobiet, a kończąc na praktycznych wskazówkach dotyczących podstawowych figur, układów oraz strojów i akcesoriów charakterystycznych dla tego tańca.

Tytuł Niesformatowani mówi właściwie wszystko o moich rozmówczyniach i rozmówcach, jest również nawiązaniem do „Dużego Formatu”, dodatku do „Gazety Wyborczej”, w którym pracuję i z którego pochodzi duża część tekstów. Do książki wybrałam 21 wywiadów (niektóre publikowane w „Wysokich Obcasach”) z osobami różniącymi się wiekiem, zawodem, dorobkiem, religią, filozofią, stylem życia, poglądami, relacjami ze światem, orientacją seksualną, rodzajem dyskomfortu czy opresji, z jakimi się zmagają, i – co dla mnie ważne – płcią. Mam wrażenie, że większość książek o ludziach kultury prezentuje prawie samych mężczyzn, a kobiety – z racji płci – są grupowane w oddzielnych publikacjach. Wywiady były robione w różnym czasie i nie są ułożone chronologiczne, bo chodzi w nich głównie o problematykę, prywatne poszukiwania i punkty zwrotne. Poruszają tematykę związaną z różnymi rodzajami sztuki, psychologiczną, religijną, filozoficzną, feministyczną, seksualną, dają też szeroką – na ogół ujawnianą po raz pierwszy i tylko w tych wywiadach (!) – reportażową wiedzę o życiu bohaterów. Proponowany układ stara się zderzać postacie. Płaszczyzn ewentualnego dialogu czytelnik musi szukać na własną rękę. Katarzyna Bielas Wśród osób portretowanych przez Katarzynę Bielas znalazły się: Nina Andrycz, Michał Witkowski, Hanna Krall, Janina Katz, Małgorzata Braunek, Lech Janerka, Zbigniew Libera, Marek Kondrat, Sławomir Idziak, Maria Janion, Kazimiera Szczuka, Marek Koterski, Krzysztof Majchrzak, Grzegorz Ciechowski, Bartosz Żurawiecki, Dorota Nieznalska, Artur Żmijewski, Magdalena Mosiewicz, Wojciech Waglewski, Marian Pankowski.

Głośna powieść o genialnym hiszpańskim malarzu; namiętna miłość, zmaganie się z własną twórczością; do porównania z nowym filmem Milosa Formana. Zbeletryzowana biografia Francisco Goyi (1746-1828). Początkowo niewolnik dworskiej kariery, artysta stał się rewolucyjnym krytykiem feudalnych przesądów. Opowieść o malarzu, buntowniku i kochanku arystokratki, księżnej Alba. Bogate tło epoki przełomu XVIII i XIX wieku. Klasyka gatunku.

Na ponad 400 zdjęciach zebraliśmy obszerną panoramę polskiego budownictwa sakralnego - od najstarszych katedr w Poznaniu i Gnieźnie, przez gotyckie fary Pomorza i Warmii, oszałamiające barokowe kościoły opactw śląskich, modernistyczną "kamienną litanię" Oskara Sosnowskiego, aż po wybitne przedsięwzięcia doby najnowszej - kościół Świętego Ducha w Tychach oraz sanktuaria w Łagiewnikach i Licheniu.

O domach, o dzieciach, parach, Zośce, dziewczęcości i Wariatkowach. O tym, czego nie lubił Ojciec, a co i owszem. O zwyczajnych i nadzwyczajnych zwrotach życia... Więc o wszystkim. Z nieskrępowanej niby to pogawędki - z Czytelnikiem, przecież i trochę ze sobą samym - Andrzej Żuławski wysnuwa opowieść niezwykle barwną i wcale niebłahą.

Leszek Długosz – śpiewający poeta, w rzeczywistości artysta i twórca, spełniający się w ileż szerszym zakresie. Kompozytor, pianista, aktor, felietonista („Czas Krakowski”, „Rzeczpospolita”, „Dziennik Polski”). Długoletni współpracownik krakowskich Arcanów. W tygodniku „wSIECI” prowadzi autorskie „okienko poetyckie”. Opublikował szereg zbiorów poezji i płyt autorskich, m.in. Z tego co jest, Dusza na ramieniu, Po głosach, po śladach…, Pamiętać. W 2016 roku z okazji 75. urodzin autora ukazał się jubileuszowy wybór jego wierszy Ta chwila, ten blask lata cały… Jest autorem oraz wykonawcą licznych programów radiowych i telewizyjnych („Literatura wg Długosza”, „Przyjemności niedzieli”). Koncertuje na terenie całego kraju, występował w większości krajów europejskich, w Stanach Zjednoczonych, w Kanadzie, w Rosji, na Syberii. Jako aktor wystąpił w kilku filmach (m.in. w Trzeciej części nocy i Na srebrnym globie Andrzeja Żuławskiego). W okresie świetności Piwnicy pod Baranami, w latach 60. i 70., jedna z najbardziej twórczych osobowości tego Zespołu. Laureat Nagrody Miasta Krakowa, stypendysta rządu francuskiego, Mistrz Mowy Polskiej 2007. Przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego uhonorowany Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, przez prezydenta Andrzeja Dudę odznaczony Krzyżem Komandorskim. O książce tej, swoich wspomnieniach piwnicznych, mówi tak: „W mojej opowieści starałem się selekcjonować materię i włączać do niej przędziwo autentyczne. Więc to, czegom sam doświadczył. W czym brałem udział, co widziałem, słyszałem. Co opowiadano mi wtedy... Byłoby pięknie, gdyby Czytelnik, kończąc lekturę i niczym drzwi za sobą zamykając okładkę tej książki, miał wrażenie, że znowu tam był. Trafił tam jeszcze raz? I odzyskał, w rzeczywistości przecież nigdy niezaistniały, ten jeszcze jeden wieczór w tamtej Piwnicy... Gdybyż jeszcze było i tak , że ożywione myśli i poruszone Jego serce, znów w tamtą stronę, żeby znów chciały tam biec…”

Kogo tu nie ma? W wielowątkowej opowieści o słynnych rodach, trzęsących Los Angeles i Kalifornią, a poprzez kino Ameryką i światem, usłyszymy Lauren Bacall i Arthura Millera, Gore Vidala i Joan Didion, Dennisa Hoppera i Katherine Hepburn, ale także samych członków opisywanych klanów - całych „rodzin paczłorkowych” powiększających się wraz z kolejnymi małżeństwami i rozwodami - oraz ludzi, będących na ich usługach, świadków najróżniejszych wydarzeń, trzymanych przez lata w tajemnicy lub kompletnie zmienianych w oficjalnych wersjach. Dzieje Los Angeles są jak podniecająca przejażdżka kolejką górską, która stopniowo zamienia się w koszmar – stwierdza jeden z bohaterów i zarazem narratorów tej historii, splatanej przez autorkę niczym perfekcyjny warkocz, przywodzący na myśl „samomówiące” książki noblistki Swietłany Aleksijewicz. W pięciu panoramicznych, zazębiających się rodzinnych sagach ów koszmar miewa różną postać. Choć w „Na zachód od Edenu” anegdota goni anegdotę, a szokujące bogactwo, ciężkie od diamentów i rubinów, wkładanych przez znudzone żony do kąpieli w nowym basenie, sąsiaduje z brakiem jakichkolwiek skrupułów i skrajnym egoizmem, ta znakomita książka jest czymś znacznie więcej niż opowieścią o Ameryce w jej skrajnym wydaniu. Owiana specyficzną nostalgią, oświetlająca zdarzenia z różnych, wykluczających się stron, jest kapitalną wiwisekcją ludzkiej natury i ilustracją słynnego cytatu z Chandlera, że prawo jest wtedy, gdy je sobie kupisz, i na miarę tego, ile zapłaciłeś.

W Biblii jest zarówno wiele fragmentów traktujących o muzyce, jak i tekstów przeznaczonych do śpiewu, jednak muzyka jako taka dla autorów natchnionych nie stanowi przedmiotu szczególnej uwagi i osobnego tematu do rozważań. O śpiewie, grze na instrumentach muzycznych, pieśniach czy też hymnach Biblia mówi niejako mimochodem, przy okazji innych spraw, na marginesie innych tematów. Praktykę muzyczną czasów zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu z dużym trudem można porównać do tego, co rozumie się pod tym pojęciem w czasach nowożytnych. Świat biblijny nie znał określenia sztuki muzycznej w dzisiejszym tego słowa znaczeniu, dlatego w niniejszej publikacji zachowano dużą ostrożność w interpretowaniu pojęć muzycznych. Jej celem jest jedynie ukazanie muzyki i tańca świata biblijnego na podstawie cytatów z Pisma Świętego, które są dowodem na istnienie praktyki muzycznej i tanecznej zarówno w kulcie Starego i Nowego Testamentu, jak i w życiu codziennym.