W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Trzeci już album z serii MOTO RETRO prezentuje flotę II Rzeczypospolitej. Polska, uzyskawszy po pierwszej wojnie światowej 140-kilometrowy odcinek wybrzeża Bałtyku, od razu postawiła na rozwój gospodarki morskiej. Szybko podjęto decyzję o budowie pełnomorskiego portu w Gdyni, kupowano statki handlowe, a wkrótce, w latach trzydziestych, także pasażerskie transatlantyki, w tym nowoczesne m/s „Piłsudski” i m/s „Batory”, które przeznaczono do obsługi reprezentacyjnej linii Gdynia–Nowy York. Na żaglowcach „Lwów” i „Dar Pomorza” szkoliły się kadry wykwalifikowanych marynarzy i nawigatorów. To właśnie w międzywojennej Polsce ustanowiono Święto Morza i niezwykle uroczyście obchodzono je w całym kraju – od Gdyni aż po Kraków. Zdjęcia pochodzą z Narodowego Archiwum Cyfrowego, a wstęp napisał Grzegorz Rogowski, autor książki Pod polską banderą przez Atlantyk.
Nowy minialbum z serii Malarstwo przedstawia twórczość jednego z najbardziej znanych na świecie artystów surrealistycznych – Rafała Olbińskiego. Jego niezwykłej urody prace zdobią okładki czołowych czasopism, takich jak „Der Spiegel”, „Newsweek” czy „Time”, i prezentowane są w najlepszych galeriach sztuki na świecie. Olbiński porusza wielkie, abstrakcyjne tematy, skrystalizowane w obrazach zaskakujących swoją celnością. Album prezentuje autorski wybór prac artysty.
Album prezentuje 100 najpiękniejszych dzieł malarskich. Drobiazgowa interpretacja pozwoli zachwycić się historiami przedstawionymi na obrazach, podpowie, jak je odczytywać i interpretować, a także odsłoni zaszyfrowane w nich przeżycia malarzy. To fascynująca podróż do świata malarskich tajemnic.
Słynny esej z 1933 roku poświęcony japońskiej estetyce. Tłumaczony na wiele języków, studiowany na wydziałach architektury i historii sztuki na całym świecie. Japoński pisarz próbuje zdefiniować w nim podstawy japońskiej estetyki, odwołując się do kategorii cienia jako metafory wieloznaczności, ulotności i przemijalności. Wychodząc od spostrzeżeń dotyczących budowy japońskiego domu czy kształtu przedmiotów codziennego użytku, Tanizaki zastanawia się nad tym, co charakteryzuje japońską estetykę, i jak wyraża się w niej stosunek do egzystencji.Tanizaki Jun`ichiró (1886-1965) jeden z najbardziej znanych dwudziestowiecznych pisarzy japońskich. Przez pewien czas fascynował się kulturą Zachodu, by następnie ponownie zwrócić się ku źródłom kultury japońskiej. W 1933 roku napisał Pochwałę cienia, w której próbował zdefiniować podstawowe kategorie japońskiej estetyki.
Tym co wyróżnia tę pracę jest nieprzeciętna erudycja jej autora. Evanier łączy rozmaite punkty widzenia, zagląda do bardzo wielu źródeł, także starych programów telewizyjnych i nieznanych w Polsce wywiadów prasowych, recenzji, a nawet zwierzeń byłych żon, tworząc portret Allena jakiego właściwie nikt do tej pory nie znał.
Janusz Wróblewski, „Polityka”
„Niektórych ludzi najbardziej pociąga w Woodym to jego: «Przykro mi bardzo, ale nie mogę przyjść odebrać Oscara, bo akurat gram z zespołem». Są tacy, którzy twierdzą, że nie obchodzi ich, co myślą inni. Woody przetrwał, ponieważ naprawdę się tym nie przejmuje. Poradził sobie. Udało mu się. Jest autentyczny. Interesuje go, jakie masz zdanie, jakie ja mam zdanie – ale nie ciekawi go, co ma do powiedzenia Akademia”.
Dick Cavett
Woody Allen jest jednym z największych reżyserów naszych czasów i jednym z najbardziej płodnych artystów. Scenarzysta, reżyser, aktor, muzyk, komik, dramaturg i pisarz. Twórca ponad czterdziestu pięciu filmów, m.in.: Annie Hall, Manhattan, Danny Rose z Broadwayu, Hannah i jej siostry, Zbrodnie i wykroczenia, Zelig, Purpurowa róża z Kairu, Vicky Cristina Barcelona, Co nas kręci, co nas podnieca, O północy w Paryżu, Blue Jasmine, Magia w blasku księżyca. Jest odtwórcą głównych ról, puentą własnych niezrównanych żartów i gagów, wiecznym romantykiem, niezmordowanym cynikiem, człowiekiem dociekliwym, który analizuje współczesne dylematy moralne.
W swojej obszernej biografii David Evanier zagląda do prywatnego życia Allena i opisuje jego, jak najbardziej publiczną, karierę. Oddziela prawdę od plotek krążących wokół związku Allena z Mią Farrow, przybliża skandale wokół osoby Allena, które wybuchły w latach dziewięćdziesiątych i odbiły się echem w ostatnim czasie, oraz analizuje powiązania pomiędzy relacjami Allena z kobietami a cechami postaci z jego filmów.
Evanier zajmuje się tematami, które przewijają się w twórczości Allena od początku jego działalności artystycznej: moralnością, pociągiem seksualnym, niewiernością, psychologią, Holokaustem, judaizmem i wiarą, a także odwieczną walką między sercem a rozumem. Woody to historia artysty, który nadal ma w sobie pasję, talent i zdolność otwierania nowych artystycznych horyzontów i którego nie opuszcza twórcze uniesienie.
David Evanier, autor dziewięciu książek, w tym bestsellera Making the Wiseguys Weep: The Jimmy Roselli Story. Jest laureatem nagród w dziedzinie beletrystyki: Aga Khan Prize for Fiction i McGinnis-Ritchie Short Fiction Award m.in. za: The One-Star Jew, Red Love, The Swinging Headhunter, The Great Kisser; jego opowiadania ukazały się w antologii Best American Short Stories. Był redaktorem działu literatury pięknej „The Paris Review”. Mieszka w Nowym Jorku.
Podręcznik do plastyki powstał w oparciu o wieloletnie doświadczenie w pracy dydaktycznej jego autorek. Stwarza możliwości pobudzenia ciekawości dziecka, jego dociekliwości poznawczej i wyobraźni, co skutkuje wszechstronnym rozwojem także na polu innych dyscyplin. Podręcznik podaje w przystępny sposób podstawowe wiadomości z zakresu sztuk plastycznych. Metodą ćwiczeń i zabawy wprowadza w rozległy obszar wyobraźni, która stanowi podstawę twórczości dziecięcej. Nauka wrażliwości w patrzeniu na świat zostaje ukazana w świetle szczegółowych metod i technik pracy służących jej rozwijaniu.
Podręcznik został dostosowany do wieloletniego użytku.
Podręcznik został napisany w taki sposób, aby zaprezentować uczniom muzykę współczesną i dawnych epok. Uczniowie poznają kolejno zasady muzyki, twórczość kompozytorów oraz rodzaje instrumentów. Dużo miejsca poświęcono polskiemu folklorowi, a także muzyce narodowej innych krajów, ich specyficznym rytmom, melodiom oraz tańcom. Uczniowie są zachęcani do wspólnego śpiewu oraz do muzykowania na prostych instrumentach
„Nie ma się wątpliwości, że książka Marii Fiderkiewicz jest dziełem fundamentalnym dla zrozumienia nie tylko fenomenu Sówki, ale całego śląskiego mikroświata śląskich górników, którzy w ezoteryzmie i symbolice synkretycznych światopoglądów widzieli szansę na zbawienie, ale także na udanie się w inne realia tajemnicy bytu, będącego zawsze wyborem moralnym”.
Ze wstępu prof. zw. dra hab. Wojciecha Józefa Burszty
Maria Barbara Fiderkiewicz – antropolog kultury, muzealnik, eseistka i poetka. Absolwentka studiów kulturoznawczych na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach oraz podyplomowych z zakresu etnologii na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. Współorganizatorka restytuowanego Muzeum Śląskiego w Katowicach (1995–2007), kreatorka działu sztuki pogranicza w tym muzeum oraz założycielka autorskich galerii sztuki, m.in. „P”, „Se-Ma-for”, Galerii Sztuki na Pograniczu w Mysłowickim Centrum Kultury, Galerii Sztuki Pogranicza w Muzeum Śląskim w Katowicach. Współzałożycielka interdyscyplinarnej Grupy Sztuki Ekspresyjnej w Katowicach (1985 r. - debiut poetycki). Propagatorka sztuki tzw. innej, outsider art i art brut. Autorka oraz kuratorka ponad stu wystaw sztuki w kraju oraz w Europie (Warszawa, Gdańsk, Kraków, Jever, Monachium, Sztokholm) m.in.: Erwina Sówki, Piotra Stożka, Michała Litkiwa, Tomasza Sętowskiego, Jerzego Przybyły, Andrzeja Urbanowicza. Autorka wielu opracowań naukowych i popularnonaukowych, esejów i artykułów z zakresu kultury i sztuki wizualnej oraz książek (Śląscy pariasi pędzla i dłuta, 1994; Biogramy śląskich plastyków sztuki pogranicza, 2005; Kicz w kulturze, 2006; Sztuka pogranicza. Między etnosztuką a sztuką akademicką, 2007). Popularyzatorka kultury, założycielka Klubu Śląskich Artystów Amatorów w Mysłowickim Centrum Kultury.
Spis treści
Kilka, w zasadzie zbędnych, uwag wstępnych
Preludium
Odsłona I. Śladami szyfru
Mapa znaczeń
Od regionalnych korzeni do kultury popularnej
Odsłona II. Przesłania i treści
Kontekst sztuki ponowoczesnej
Realizm magiczny, czyli Ananda na Nikiszu
Odsłona III. Skąd przybywasz, dokąd zmierzasz, artysto?
Śląski mikro- i makrokosmos
Nikiszowiec jako tekst kultury i centrum świata
Hałda – na granicy dwóch światów
Od okultyzmu do Hare Kriszna
Odsłona IV. Więcej niż pacierz
Hare Kriszna – to Ja!
Barbara i Ona
Manu – ojciec z dziećmi w Kosmosie
Odsłona V. Boska moc kobiecości
Odsłona VI. Model wszechświata w twórczości Erwina Sówki
Finał
Literatura
Streszczenie
Książka Tomasza Łysaka - filmy dokumentalne o Zagładzie jest bardzo ważnym uzupełnieniem w obszarze polskiej humanistyki. Ta praca zestawia filmy szeroko komentowane przez międzynarodową krytykę z tymi, które zostały zapomniane wkrótce po premierze lub funkcjonują jedynie w obiegu edukacyjnym. W ten sposób autor poszerza naszą wiedzę o filmie dokumentalnym w relacji do Holokaustu, ale nie koniec na tym. Cennym gestem jest to, co następuje dalej: Tomasz Łysak przemeblowuje obszar, na który wkracza. W świadomości odbiorcy pojawia się wiele nowych tytułów, osłabione zostają dotychczasowe dominanty, nasza uwaga zostaje rozłożona bardziej równomiernie. Najogólniej rzecz ujmując, książka ta jest mocnym i – mam nadzieję – skutecznym wystąpieniem przeciwko marginalizacji filmu dokumentalnego w dyskusjach o Zagładzie. Porządkuje wiedzę na temat zjawiska dokumentu zagładowego, proponując jednocześnie nowe odczytania i szeroką kontekstualizację problemu.
Z recenzji Romy Sendyki
W prostocie tkwi siła
Dowiedz się, jak:
grać ponad 600 akordów budowanych na wszystkich 12 dźwiękach,
doskonalić swoją technikę za pomocą szczegółowych fotografii pokazujących palcowanie każdego akordu,
eksperymentować z nowymi stylami,
odczytywać nazwy akordów oraz diagramy ilustrujące poszczególne wielodźwięki.
Wszystkie akordy, które będą potrzebne komuś, kto chce zostać wspaniałym gitarzystą
Chcesz poznać akordy durowe i molowe, współbrzmienia określane mianem power chords, a także akordy zmniejszone? Nieskomplikowane opisy i czytelne fotografie towarzyszące każdemu akordowi oraz różne warianty akordów pasujące do rozmaitych zastosowań i stylów sprawią, że już wkrótce zyskasz wiedzę godną eksperta. Dzięki temu podręcznemu przewodnikowi poczujesz jako gitarzysta większą pewność siebie, a przy okazji zaczniesz wykorzystywać setki nowych akordów.
Stwórz idealne brzmienie — wykorzystaj fotografie, by za każdym razem odpowiednio ułożyć palce na gryfie.
Rozłóż akord na czynniki pierwsze — zrozum reguły teoretyczne kryjące się za konstrukcją akordów.
Korzystaj ze szczegółowych instrukcji wzbogaconych ilustracjami — zrób użytek z przewodnika po krzyżykach, bemolach, a także akordach durowych i molowych.
Poszerzaj swoje umiejętności — zwiększ swoją precyzję i rozwijaj technikę.
Otwórz tę książkę i znajdź:
ówienie licznych akordów,
szczegółowe fotografie ukazujące palcowanie każdego akordu,
informacje pozwalające zgłębiać nowe brzmienia i style,
wskazówki ułatwiające robienie postępów w grze na gitarze,
instrukcje dotyczące czytania tabulatur.
„Teatr był zawsze ważną częścią życia społecznego i politycznego Polski w XX wieku. Tak było w okresie międzywojennym, tak też po II wojnie światowej. Teatr polski, w tym krakowski, po roku 1945 towarzyszył ważnym wydarzeniom oraz poczynaniom nowej władzy. Był zwierciadłem, w którym odbijała się niełatwa rzeczywistość. Ukazywał zachowania społeczne i temperaturę działań władzy, oczekiwania i nadzieje obywateli, stan akceptacji i jej braku. Był wreszcie wentylem bezpieczeństwa, pozwalającym obywatelom zachować w ciężkich okresach, m.in. stalinizmu, tożsamość narodową i własne poglądy. Ale był też obrazem serwilizmu części społeczeństwa i jego postaw konsumpcyjnych. Jakie więc było jego oblicze? O tym właśnie jest ta książka.”
Marian Toporek
Na tytułowy „Śląski witraż” składają się teksty, przedstawione w porządku chronologicznym, będące swego rodzaju reakcją etnologa na istotne problemy, zjawiska i procesy zachodzące w górnośląskiej grupie regionalnej; ze smutkiem dodam, że darzone znikomą uwagą śląskich przedstawicieli tej dyscypliny. Z wdzięcznością przyjmuję zatem fakt prymarnego zainteresowania tą problematyką ze strony periodyku „Etnografia Polska”, a także „Kontekstów. Polskiej Sztuki Ludowej” i obecnej inicjatywy wydawnictwa „Śląsk”.
Marian Gerlich
Utwory zawarte w niniejszym zeszycie zgrupowano według narodowościkompozytorów - Francja, Włochy, Niemcy; pozwoli to uczniom dostrzec pewneodrębności stylistyczne. Taki układ nie pozwala na przestrzeganie zasadyścisłego stopniowania trudności; pedagog zdecyduje według swego uznania, wjakiej kolejności uczeń ma opracowywać utwory zbioru.
W języku rosyjskim słowo „lubow” oznacza zarówno miłość, jak też imię autorki i już to wskazuje na pikantną dwuznaczność historii, którą czytelnik znajdzie w pamiętnikach uwielbianej przez mieszkańców ZSRR odtwórczyni głównych ról w takich filmach jak „Świat się śmieje” czy „Wołga, Wołga”.
Romans Stalina i artystki był skrzętnie skrywaną tajemnicą. Sama Orłowa zastrzegła, że jej wspomnienia mogą się ukazać dopiero po 25 latach od jej śmierci.
Książka, którą przemycono do Chin, mało nie przepadła w czasach rewolucji kulturalnej. Co połączyło czołową radziecką artystkę i ojca narodu? Co widzi zakochana kobieta w mężczyźnie, przed którym innych paraliżuje lęk? Czy Stalin miał inne, bardziej „ludzkie” oblicze?
Ta książka udowadnia, że najciekawsze historie pisze życie.
Filmy o miłości? Pokażcie taki, w którym miłości nie ma.
Ona wysyła mu sygnał, on ją bierze za rękę, między nimi kawałek polskiego życia i już na ekranie wyświetla się opowieść nie do zapomnienia. Romans nie do podrobienia. Panicz i włościanka, alkoholik i współuzależniona, przodownik murarski i dziewczyna od krów, bandyta i prostytutka, powstaniec i łączniczka, adiunkt i studentka, ksiądz i zakonnica… Uniesienia i cierpienia na kilogramach celuloidu. A najciekawsza miłość jest wtedy, gdy kończy się w filmie, lecz dalej trwa poza ekranem. I o tym też jest ta książka…
Znawca filmu Wiesław Kot odkrywa przed nami świat miłości w polskim kinie, oprowadzając czytelnika po trzydziestu filmach o miłości w jej rozmaitych obliczach: pocztówkowej, nieszczęśliwej, obsesyjnej, uwikłanej w epokę historyczną, niekiedy pięknej, a czasem kalekiej, a nawet tej, do której nigdy nie doszło.
Używając historycznych przykładów architektury, urbanistyki i kształtowania krajobrazu, Projektowanie architektury w ujęciu analitycznym pozwala studentom i profesjonalistom na rozpoznanie czynników, które wpływają na decyzje projektantów, a także pokazuje ich związek ze skończonym projektem.
Książka składa się z sześciu rozdziałów, poświęconych zagadnieniom: porządku i kompozycji, funkcjonalności, strukturze, typologii, kontekstowi i technikom analizy. Autorzy wprowadzają analityczny rysunek jako sprawdzony przez czas środek uzyskiwania wglądu w procesy projektowania, prezentując łącznie ponad 100 takich rysunków.
Jak daleko się posunął, by uniknąć obowiązkowej służby wojskowej?
W jaki sposób zdobywał trawkę za komuny i dlaczego z imprez wracał polewaczkami?
Czym zakończyła się przygoda z Doris i Kobrą w jednym z kultowych hoteli epoki PRL?
Zabawny jak zawsze, szczery jak... rzadko. Andrzej Krzywy: człowiek-ikona.
Lider De Mono, jednego z najpopularniejszych zespołów w „nowej Polsce",
Zaprasza do świata, w którym główne role grają muzyka, zabawa i miłość.
Na początku XX wieku katedra funkcjonującej nad Pełtwią od średniowiecza społeczności ormiańskiej poddana została gruntownej przebudowie. Charyzmatyczny duszpasterz, który stał na czele katedry biskup Jan Teodorowicz do współpracy zaprosił wybitnych artystów, kluczowych przedstawicieli środowiska Młodej Polski. Za architektoniczną stronę przebudowy i nadanie jej rysu wschodniego odpowiadał Franciszek Mączyński, najważniejszy krakowski projektant epoki secesji i wczesnego modernizmu. Dekoracje w prezbiterium, m.in. mozaiki w kopule przygotował Józef Mehoffer. Uzupełnieniem całości jest zespół malowideł ściennych, które zostały przygotowane przez Jana Henryka Rosena już po zakończeniu pierwszej wojny światowej. Powstały zespół stanowi jedno z ważniejszych dzieł polskiej sztuki sakralnej okresu międzywojennego. Album przywołuje historię przebudowy oraz realizacji dekoracji wnętrz. Przypomina także losy jej twórców. Pretekstem do powstania wystawy oraz publikacji była niedawna konserwacja malowideł Jana Henryka Rosena,
Teraźniejszość nie zna końców ni początków, one zawsze jakoś wykraczają poza jej dośrodkowy wir, rozmywają się w jej zamglonym spojrzeniu - bo owszem, teraźniejszość jest zawsze zamglona, widzimy ją niewyraźnie, bo zbyt wielorako i szczegółowo, w przeciwieństwie do ostrej jak brzytwa przeszłości. Wszkaże cudzysłów, w który bierze ona wszelką grandilokwencję, to instrument emancypacyjnego śmiechu, wydawać by się mogło, że przysłowiowo ostatniego, najlepszego ze śmiechów, choć kto to może ostatecznie wiedzieć; śmiechu potęgi teraźniejszości, która nie wstydzi się wbrew wszelkim "duchom czasu" być sobą, tylko sobą, czyli zarazem, w naszym wypadku - dzięki specyfice naszych archiwów i powszechnie dostępnych danych, również tych dotyczących przeszłości - wszystkim, czym zechce, choćby nawet najbardziej nie-dzisiejszym. Bo nasza teraźniejszość to raj dla wszelkiego rodzaju grup rekonstrukcyjnych, przebierających się w szaty, jakie tylko zechcą, i zdolnych dzięki sile relacji społeczno - identyfikacyjnych do wytworzenia dla samych siebie i w obrębie własnych praktyk o transhistorycznym charakterze [...] każdy taki bąbel to osobna nisza sztuki - miłośnicy i miłośniczki Powstania Warszawskiego; maniaczki wieżowców i urbanistyki modernistycznej; grupy skupione wokół cieszących się renomą długowieczności i modernistyczną jeszcze proweniencją czasopism literackich czy artystycznych; fani i fanki neodandyzmu, przywdziewający cylindry, na które sikał Rimbaud; albo neomodernistyczni replikatorzy i rekonstruktorki awangardowych gestów. manifestów i happeningów - wszyscy oni są takimi bąblami, które, niczym Leibnizjańskie monady wypełniają świat teraźniejszości szczelnie, nie posiadając zarazem drzwi i okien - każdy światem dla siebie, brakuje wszakże pełnej harmonizacji, czego jednak się nie zauważa.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
