W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Najaktualniejsza, najobszerniejsza i najwyżej oceniana biografia Craiga. Wartka opowieść gęsto przeplatany wypowiedziami Craiga i osób, które znały go na różnych etapach jego życia
"Zawsze chciałem być aktorem. Miałem w sobie dość arogancji, by wierzyć, że nie mogę być nikim innym." - Daniel Craig
Publikacja Kapelusz pełen nut składa się z płyty zawierającej 20 piosenek oraz książki z opisami zabaw do tych utworów. Kompozycje zostały stworzone z myślą o dzieciach najmłodszych, a więc przeznaczone są dla dwu- i trzylatków czyli dla młodszych przedszkolaków oraz dzieci uczęszczających do starszych grup żłobkowych. Teksty piosenek nawiązują do doświadczeń dzieci i są zgodne z ich zainteresowaniami. Utwory zostały wzbogacone zabawami muzycznymi, ruchowymi, manualnymi lub plastycznymi, dzięki czemu każdy temat wynikający z treści piosenki może być realizowany na wiele sposobów, a zajęcia dadzą wiele radości zarówno dzieciom jak i prowadzącemu je nauczycielowi.W książce zostały zamieszczone piosenki autorskie Marii Zaofii Tomaszewskiej o zróżnicowanej tematyce, które można proponować dzieciom w ciągu całego roku, utwory okolicznościowe towarzyszące świętom czy uroczystościom rodzinnym, piosenki związane są z porami roku, a także muzyczne opowieści o zwierzątkach domowych. W publikacji nie mogło także zabraknąć utworów przeznaczonych do maszerowania, tańczenia z lalami i misiami oraz rozwijających u dziecka świadomość własnego ciała.
W opracowaniu Angeliki Kuźniak i Magdaleny Budzińskiej
Z przedmową Angeliki Kuźniak
Jądro ciemności, czyli życie artystki, zapis spraw małych i wielkich, zmagania z szarą codziennością, wieczna walka o pieniądze, rozterki i dylematy dotyczące własnej twórczości, ale i spraw tego świata, na którym Stryjeńska pojawiła się, jak sama zanotowała, przez „przypadkowy zbieg okoliczności podstępnie zareżyserowany przez bożka Kupidyna z łukiem”.
Była jednym z sześciorga dzieci państwa Lubańskich. Jej dzieciństwo było chyba najszczęśliwszym okresem w życiu. Od wczesnych lat rysowała. Kształciła się w Monachium. Przebrana za chłopaka wyjechała na tamtejszą akademię. I tak rozpoczęła się droga (i męka) twórcza artystki. Jej dzieła są jednym z symboli dwudziestolecia międzywojennego. Tworzyła dużo, a jednak ciągle zmagała się z brakiem pieniędzy. Dlatego wątek ten jak mantra przewija się przez całe pamiętniki, aż do ostatnich stron.
„Sytuacja z dnia na dzień staje się już kompletnie niemożliwa, bo nie gonię z obrazem pod pachą, aby zdobyć grosze na najbardziej szarą marę egzystencji – w stubarwnej centrali świata. O ironio! Nikczemny, deklasujący, ustawiczny i przymusowy wysiłek mózgu: skąd wyrwać forsy, nie da odpocząć nawet w chorobie! Koszmar jakiś!”
„Cóż to za pamiętniki?”, ktoś może zapytać. Na pierwszy rzut oka – zwyczajne. Są w nich imiona, nazwiska, adresy. Pojawiają się Witkacy, Karol Szymanowski, Jarosław Iwaszkiewicz, rodzina Mortkowiczów, Malczewscy, Jadwiga Beckowa, Ignacy Mościcki, Jan Lechoń, Olga Boznańska, Jan Kiepura, Loda Halama, Józef Czapski. Długo można by wyliczać. Są kopie listów […]. Do tego stare bilety, zdjęcia, dokumenty. Pisma od komornika, dowody spłaty długów. Dowody, że zaciąga nowe. Tytuły obejrzanych spektakli, daty wizyty u lekarza. Do jednej z kopert, którą zrobiła z czystej kartki papieru, Stryjeńska włoży pukiel swoich włosów. Tu i tam pojawiają się wycinki z gazet. Są też całe artykuły […]. Część pamiętników musiała powstać jeszcze w Krakowie, gdzie mieszkała podczas wojny. Część dotyczącą pobytu poza krajem Zofia Stryjeńska napisała zapewne w Genewie i w Paryżu. Pamiętniki kończą się w 1950 roku. Dwadzieścia sześć lat przed jej śmiercią. […] Tu wszystko skrzy się humorem, celnymi puentami, zdaniami, które natychmiast chce się wynotować.
Stryjeńska mawiała, że były czasy, gdy „cechowało [ją] nieomylne chlaśnięcie pędzlem, psiakref”. Trzeba dodać jeszcze: „i językiem”. Czytajcie więc Państwo. Czytajcie, „psiakref!”
Angelika Kuźniak, fragment wstępu
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Nazywana jedną z najwybitniejszych interpretatorek piosenki artystycznej w Polsce.
Zadebiutowała w Piwnicy Zamkowej w Bielsku-Białej, gdzie w 1999 roku usłyszał Ją Tomasz Dutkiewicz, dyrektor Teatru Polskiego w Bielsku-Białej. Mimo iż z wykształcenia była animatorem filmów rysunkowych, a nie aktorką, zaproponował jej rolę w teatralnej adaptacji "Czyż nie dobija się koni?" Horace Mc Coya.
W roku 2001 zaczęła występować na estradach i festiwalach z zespołem Tricolor. Odniosła wiele spektakularnych sukcesów i została laureatką licznych konkursów i przeglądów. Najważniejsze z dotychczasowych laurów to: Grand Prix i Nagroda Dziennikarzy za wykonanie piosenki Toma Waitsa Dno; podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu w 2002 roku, nagroda Trytona za wybitne walory artystyczne na festiwalu FAMA w Świnoujściu - 2002 r., I nagroda na 38 Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie - 2002 r.
tracklista:
1. Jesteś moim wątkiem
2. Drogowskazy
3. Z wody
4. Brzegi
5. Patrzeć
6. Niesie nas
7. Nasze Cadaques
8. Miasto śpi
9. Księżycowy
10. Pory i kolory
11. Patrzcie
12. Róża
13. Łaskawości
Martina M to wokalistka i songwriterka. Na koncie ma doskonale przyjętą EPkę Extended Play, a także współpracę z takimi artystami jak Sokół i Pono, Afromental czy Ten Typ Mes. Wydana w 2011 roku EPka, będącą pierwszym poważnym krokiem w kierunku odnalezienia własnego brzmienia, to mini album zawierający 5 różnorodnych, anglojęzycznych utworów z pogranicza alternatywnego popu, r’n’b, elektroniki, a nawet rocka. Wyprodukowany został w studiu Otrabarwa przez Olka Kowalskiego (Czarny HiFi Banda, producenta ostatniej płyty Ani Dąbrowskiej) oraz Jana Szareckiego (Err Bits) i Piotra Adamczyka (Uncl). Z materiałem z tej płyty Martina wystąpiła na kilku istotnych koncertach, w tym w legendarnym londyńskim klubie 'Proud' w Camden.
tracklista:
1. Przedmowa
2. Gniew
3. Cierpki
4. Bogowie
5. Koleżanko
6. Rafael
7. Żyć więcej
8. Pęka Ziemia
9. Mantra
10. Stwór
11. WWA
12. Posłowie
Jedna z najgłośniejszych biografii ostatnich lat!
„Zdzisław Beksiński nigdy nie uderzy swojego syna.
Zdzisław Beksiński nigdy nie przytuli swojego syna”.
To nie jest książka o znanym malarzu, który tworzył dziwne i straszne obrazy. To nie jest książka o jego mrocznym synu, który fascynował się śmiercią i tak wiele razy próbował popełnić samobójstwo, aż mu się udało. Ani też książka o obsesjach, natręctwach, fobiach i artystycznych szałach. Ani też o karierze, pieniądzach, wystawach i krytykach. To nie jest książka o skomplikowanych związkach, fascynacji muzyką i ciemną stroną mocy.
To książka o miłości – o jej poszukiwaniu i nieumiejętności wyrażenia. I o samotności – tak wielkiej, że staje się murem, przez który nikt nie może się przebić. O tym, że życie czasami przypomina śmierć, a śmierć – życie.
Nieodgadnionych Beksińskich, ojca i syna, spotkało po śmierci coś wspaniałego. Otóż Magdalena Grzebałkowska napisała o nich wielką, głęboką i brawurową książkę reporterską. Złoty kruszec znalazł świetnego wydobywcę.
Niech się chowa zmyślenie i powieści.
Mariusz Szczygieł
Zdaje się, że praca Magdaleny Grzebałkowskiej w tym wypadku to nie tylko brawurowe przepłynięcie wpław oceanu materiałów dowodowych – to też pióro, które zdołało je powiązać tak, że tworzą spójną, arcybarwną opowieść, tak wieloperspektywiczną i zagadkową jak co najmniej samo życie.
Dorota Masłowska, „Dwutygodnik”
Magdalena Grzebałkowska ukończyła historię na Uniwersytecie Gdańskim, jest reporterką „Gazety Wyborczej” i autorką bestsellerowych książek: Ksiądz Paradoks. Biografia Jana Twardowskiego oraz 1945. Wojna i pokój.
Pasjonująca biografia Najsławniejszego Perkusisty Świata.
Swoją grą Ringo wyznaczał rytm całego pokolenia, a ikoną rocka pozostaje do dziś. Z jakiego powodu przybrał pseudonim? Czy podczas spotkania z królową Elżbietą II był naćpany? Dlaczego The Beatles ukrywali jego odejście z zespołu? Jakie konsekwencje miała odmowa wizyty u filipińskiego dyktatora? Kim tak naprawdę jest Ringo Starr?
Ringo to pierwsza tak dokładna opowieść o życiu i karierze perkusisty The Beatles – od naznaczonego chorobami dzieciństwa przez życie w blasku sławy i trudny, pełen sprzecznych emocji okres po rozpadzie zespołu aż po powrót na szczyt, gdy po latach problemów oraz walki z nałogiem Ringo odrodził się jako jedna z najbardziej cenionych i uwielbianych legend rock and rolla.
***
Max Weinberg: Ci z nas, którzy grali na perkusji, chcieli być Ringiem Starrem. Chcieliśmy umieć grać w tak chwytliwy sposób. Ringo miał i wciąż ma znakomite wyczucie tempa, wielki talent i wyjątkowy muzyczny smak.
Phil Collins: Nie wiem, ilu muzyków zaczęło grać dzięki Ringowi, ale wiem, że wśród perkusyjnej starszyzny Ringo jest bardzo doceniany, ponieważ to świetny bębniarz. Mogę o nim mówić w samych superlatywach.
Kenny Aronoff: U Ringa najbardziej doceniam jego wyjątkowe pomysły i wyczucie. Nawet to wyczucie postawiłbym na pierwszym miejscu, ale i tak wszystko się łączy. Ma polot i styl – to świetne odzwierciedlenie jego charakteru. Poza tym jest leworęczny, ale grał na zestawie dla praworęcznych, przez co jego zagrywki były bardzo nietypowe. To prawdziwy artysta.
John Densmore: Uwielbiam jego grę. Uważam, że Ringo był duszą The Beatles.
„Kreatywność” to książka dla menedżerów, którzy chcą poprowadzić swoich pracowników na nowe wyżyny, podręcznik dla każdego, kto dąży ku oryginalności, i pierwszy wgląd za kulisy Pixar Animation – wspólnie zajrzymy na spotkania, autopsje, narady „zespołu mózgowców" (Braintrust), podczas których powstawały jedne z najpopularniejszych filmów w historii kinematografii. W założeniu jest to książka o tym, w jaki sposób można zbudować w firmie kreatywną kulturę – ale również, jak pisze sam współzałożyciel i prezes Pixara, Ed Catmull, „wyraz idei, które według mnie pozwalają wyzwolić w nas to, co najlepsze".
Od blisko dwudziestu lat Pixar zajmuje dominującą pozycję w świecie animacji, tworząc tak wspaniałe filmy, jak trylogia „Toy Story”, „Potwory i spółka”, „Gdzie jest Nemo”, „Iniemamocni”, „Odlot” i „WALL-E”, które biły rekordy widowni i zebrały łącznie 30 Oscarów. Radość opowiadania historii, pomysłowe scenariusze, autentyczne emocje: pod wieloma względami filmy wytwórni Pixar same w sobie pokazują, czym jest kreatywność. Catmull ujawnia ideały i techniki wykorzystywane przez Pixara, które sprawiły, że wytwórnia jest dziś tak podziwiana – i zyskowna.
Przeczytaj i zainspiruj się jak zbudować wraz ze swoimi współpracownikami środowisko pracy oparte kreatywności oraz jak, poprzez odrzucenie konwencji, usprawniać procesy w firmie.
Brawurowa biografia człowieka, który został legendą
BYŁO ICH DWÓCH.
Pierwszego znają wszyscy: „polski James Dean”, największy gwiazdor filmowy epoki, obiekt westchnień tysięcy kobiet. Kultowy Maciek Chełmicki w Popiele i diamencie. Ginie pod kołami pociągu, dzień po otrzymaniu propozycji zagrania w amerykańskiej telewizji.
Drugiego znali nieliczni: chłopak z nerwicą natręctw i kompleksami na punkcie swojej sylwetki, z marną dykcją i kiepską pamięcią. Jego zmagania z własnym mitem, których ofiarą padają żona i syn, trwają aż do tragicznego końca.
Dorota Karaś z reporterską dociekliwością przygląda się obu obliczom Zbyszka Cybulskiego. Jako pierwsza opisuje dzieciństwo, o którym on sam nie mógł mówić w powojennej Polsce. Odsłania kulisy działalności legendarnego teatrzyku Bim-Bom i powstawania najsłynniejszych filmów tamtej epoki. Przede wszystkim jednak pyta o cenę sławy i o to, co naprawdę zabiło Zbyszka Cybulskiego.
Gdyby z ekranu naszych czasów pozostał wyłącznie on, wiedzielibyśmy o nas więcej niż z kronik wydarzeń i uczonych ksiąg
Gustaw Holoubek
Dorota Karaś – dziennikarka gdańskiego oddziału Gazety Wyborczej, współpracuje z Wysokimi Obcasami i Dużym Formatem, autorka książki „Szafa, czajnik, obwodnica. Rozmowy z obcokrajowcami”
W publikacji opisano sposoby wykonywania zdjęć z powietrza oraz efekty fotograficzne, które udaje się uzyskać przy użyciu balonu i latawca. Autor przedstawił historię powstania i rozwoju tych metod, a następnie – na podstawie własnych doświadczeń – przeanalizował ich możliwości i ograniczenia oraz porównał do innych sposobów fotografowania z lotu ptaka.
Zdjęcia z powietrza to wyjątkowa forma dokumentacji, która znacznie poszerzyła horyzonty badawcze w archeologii i innych dziedzinach nauki. Stanowi doskonałe narzędzie zarówno przy poszukiwaniu nowych stanowisk archeologicznych, jak i podczas dokumentowania prac wykopaliskowych. Sprawdza się również jako jedna z samodzielnych niedestrukcyjnych metod badawczych oraz podczas przygotowywania dalszych nieinwazyjnych i inwazyjnych badań archeologicznych.
Prezentacja sposobów wykorzystania aerodyn i aerostatów na uwięzi może pomóc profesjonalistom docenić te statki latające i poprawić jakość uzyskiwanych danych dokumentacyjnych.
Oto książka, której autorzy woleliby, żeby się nie ukazała. Tej książki miało nie być. Ale kłótnia na temat jej powstania dała autorom do myślenia – sama w sobie byłaby niezłym kabaretem. Bo Roman Żurek, Michał Gawliński i Radosław Bielecki są w tym absolutnymi mistrzami. Neo-Nówki nikomu nie trzeba przedstawiać. A teraz jej członkowie debiutują jako autorzy książki. Dlatego jest w niej zaskakująco dużo o seksie i jeszcze więcej o narkotykach, książkach i innych używkach. Do tego kulisy powstania słynnego „Nieba" – czy to była jedna wielka improwizacja, czy wszystko zostało zaplanowane? Skąd wzięła się Wandzia i Paciaciaki? Poza tym Neo-Nówka opowiada o problemach z wybuchem śmiechu na scenie, widzach pod wpływem, sztamie z kibolami, polskich siatkarzach i skandalach. Dlaczego nie chcieli się zgodzić na wydania tej książki? Jakie skrywają tajemnice? I co powoduje, że są tak inteligentni, błyskotliwi, przystojni i zabawni? Bez nadęcia, prosto, szczerze i z dużą dawką humoru. Uwaga bardzo śmieszna książka. A na deser – niepublikowane, a zarazem mocno obciążające ich zdjęcia i najlepsze skecze Neo-Nówki w wersji do przeczytania. Wszystko co robią, jest oszałamiająco śmieszne. Uważam ich za wybitnie zdolnych. Jacek Federowicz Przeczytałem książkę „Schody do nieba” jednym tchem! Jeżeli chodzi o wymyślanie żartów, to chłopaki z Neo-Nówki są niepokonani! Grzegorz Markowski, zespół Perfect Książka Neo-Nówki to niezła odSKOCZnia od problemów. Jeżeli chodzi o dowcipy, to skocznia mamut hehehe. Piotr Żyła Książki nie czytałam, ale dobrze się pali. Wandzia Teraz to już chyba wszyscy wydali autobiografie. Dla mnie żenada. Luśka. Obserwuję ich. Bogu Neo-Nówka – przedstawiciele ekstraligi kabaretowej w Polsce. Najśmieszniejsi z najśmieszniejszych. Bawią nas od ponad 15 lat. Kto nie zna ich takich skeczów, jak „Niebo”, „Euro 2012”, „Namiot Paciaciaków”, czy „Ksiądz i Kościelny”? Krzysztof Pyzia – autor bestsellerowego wywiadu rzeki z Wojciechem Pokorą „Z Pokorą przez życie”. Z wykształcenia politolog, z zamiłowania dziennikarz. Producent porannego programu „Dzień Dobry Bardzo” w Radiu ZET, współpracownik tygodnika „Angora”. Autor bloga KtoPyziaNieBladzi.pl.
Kulisy serialu wszech czasów. Opowieść o „Ranczu” – obwołanym na Festiwalu Polskich Seriali Telewizyjnych serialem wszech czasów. Historia powstania, anegdoty z planu i wywiady z twórcami. Autorki starają się oddać niesamowity klimat panujący na planie, wspaniałą atmosferę towarzyszącą produkcji i emocje rzeszy fanów. Pierwszą serię „Rancza” w 2006 roku obejrzało ponad 4 mln widzów. Po wakacyjnej powtórce, kolejne serie przyciągały już dwukrotnie większą premierową widownię. Jak powstawał serial, który zgromadził setki tysięcy miłośników na Facebooku i miliony przed telewizorami? Co sprawiło, że do filmowych Wilkowyj, czyli Jeruzala, i innych miejsc, gdzie był kręcony, przyjeżdżają wielbiciele z różnych zakątków świata, a nieznana wcześniej wieś stała się obleganą atrakcją turystyczną? Jaką rolę odegrali Ranczersi, czyli najwierniejsi fani „Rancza”, którzy są doskonale zorganizowani, mają prężnie działające forum, gazetkę i własne zloty, a przez ekipę są traktowani jak starzy znajomi i na ekranie można ich zobaczyć tuż obok aktorów? To próba opisania fenomenu produkcji, która wciąż zdobywa nowych widzów, a premierowe odcinki i powtórki biją rekordy oglądalności. Reżyser, scenarzyści, aktorzy, producenci oraz członkowie ekipy zdradzają kulisy (również pikantne, jak mawiała Michałowa) powstawania kultowego serialu. Marta o „Ranczu” wie wszystko, pracowała przy serialu od początku, Ela jest fanką, która bywała na planie, poznała ekipę i trzy razy statystowała. Marta zna wszystko od podszewki, Ela bardziej z tej drugiej strony – widza, który zakochał się w serialu. Razem napisały książkę. Elżbieta Piotrowska – jej trzy miłości to teatr, radio i „Ranczo”. Pierwszą miłość ma udokumentowaną – skończyła teatrologię na Wydziale Kulturoznawstwa UŁ. Przez lata była asystentką Adama Hanuszkiewicza – z wielkim reżyserem przyjaźniła ponad ćwierć wieku. Słuchacze z całego kraju mogą usłyszeć jej pełne pasji relacje z Łodzi zakończone „Ela Piotrowska Radio Eska”. W serialu „Ranczo” zakochała się dopiero po 3. sezonie, ale zaległości nadrobiła z nawiązką. Codziennie choć na trochę przenosi się do serialowej rzeczywistości. Jeździła do Wilkowyj, zaprzyjaźniła się z Ranczersami i zanudzała znajomych relacjami, co słychać u Czerepacha, księdza i wójtowej. Wielu zaczęło podzielać jej fascynację. Prywatnie jest dumna z syna Adama i ma cztery koty.
„Popiół i diament”, „Wszystko na sprzedaż”, „Wesele”, „Ziemia obiecana”, „Człowiek z marmuru”, „Człowiek z żelaza” – to filmy, które na trwałe zapisały się w historii nie tylko polskiego kina. Ich twórca, Andrzej Wajda, wielokrotnie mówił i pisał o kulisach ich powstania. „Wajda. Kronika wypadków filmowych” – to książka, w której po raz pierwszy o tych filmach mówią ci, którzy je z Wajdą współtworzyli. Wajda jest artystą totalnym, ale też daje swoim ekipom na planie bardzo dużą wolność. Dlatego o kulisach powstawania wszystkich filmów Wajdy – od „Pokolenia” do „Wałęsy” – opowiadają jego aktorzy – Elżbieta Czyżewska, Krystyna Janda, Daniel Olbrychski czy Wojciech Pszoniak, ale też członkowie ekipy technicznej: operatorzy, kompozytorzy, scenografowie. Tym samym powstała niezwykła opowieść o kulisach powstawania jednych z najważniejszych filmów w dziejach polskiego kina, ale też portret niezwykłego artysty, jakim jest Andrzej Wajda.
Artysta, fotografik, malarz i showman Sebasstian Skalski nazywa się: „ALMODÓVAREM FOTOGRAFII” bo słynie ze zdjęć kobiet. Podobnie jak hiszpański reżyser Pedro Almodóvar, potrafi wydobyć z portretowanych kobiet piękno, erotyzm i tragizm. Kobietom poświęcił najwięcej swoich wystaw, książek, albumów, piosenek i płyt.
Moje muzy, moje życie bez retuszu i tajemnic… to książka wyjątkowa, szczera, pełna niezwykłych fotografii, prawdziwych historii i anegdot. To opowieść o artyście, którego dzieła fascynują i szokują jak i ich autor. Przede wszystkim jest to książka o relacjach mistrza z muzami… wyjątkowymi, popularnymi i legendarnymi kobietami XXI wieku ukazanymi bez retuszu i tajemnic…!
Nieważne, czy lubisz bazgrolić, malować, czy popisywać się kolorowaniem lub kolażami, Artek na każdej stronie zainspiruje cię do kreatywności i uwalniania wyobraźni. Zanurz się w tej nadzwyczajnej książce, by tworzyć własne, indywidualne dzieła sztuki i odkryj w sobie talenty, o których istnieniu nawet nie miałeś pojęcia!
Wielcy malarze- Od Caravaggio do Rembrandta , Van Gogha do Rafaela, Leonardo do Gauguina: najpiękniejsze rozdziały w historii sztuki, w serii trzydziestu tomów do czytania, przeglądania, podziwiania i zbierania. Seria oferuje czytelnikom niezwykłą podróż w towarzystwie wielkich artystów. Ich życie przedstawione jest w sposób jasny, bezpośredni - opisuje Wspaniałe obrazy i omówienie wszystkich głównych prac każdego artysty tworzą prywatna bibliotekę i galerie sztuki zawierające wszystkie arcydzieła historii sztuki.
Opera jest dziełem synkretycznym, głęboko zakorzenionym w kulturze kolejnych epok, począwszy od baroku po czasy współczesne. Czerpie garściami z dokonań poszczególnych sztuk i nie sposób zrozumieć jej wielorakich znaczeń bez spojrzenia na kontekst z jakiego wyrasta - estetyczny, historyczny, obyczajowy czy filozoficzny. Jednocześnie jednak na przestrzeni wieków opera wypracowała szereg własnych konwencji i przede wszystkim znamienitych reprezentacji, rozpoznawalnych i samodzielnych, narzucających się wyobraźni artystów uprawiających różne dziedziny sztuki. Miejsce opery w kulturze wyznacza zatem dynamika dwóch kierunków oddziaływania: ruch w kierunku opery, syntetyzujący i łączący inspiracje z rozmaitych dziedzin kultury oraz płynący od opery, wyrażający się w licznych artystycznych przetworzeniach czerpanych z niej impulsów. Niniejszy tom studiów, będących dziełem badaczy różnych dyscyplin (literaturoznawców, teatrologów, muzykologów, filmoznawców), proponuje interpretacje tekstów i zjawisk kultury związanych z operą na wszystkich wskazanych płaszczyznach. Poszczególne opracowania, skupiając się na związkach opery i literatury, kategorii fantastyki i cudowności, teatru i dramatu, filmu i radia oraz gatunków muzycznych, rysują obraz złożonych relacji, jakie wiążą operę i kulturę.
Projekty zebrane w tej książce zainspirują dziecięcą wyobraźnię swoją tematyką: zabawki, zwierzęta, ozdoby domu i ogrodu, kwiaty, magiczne pudełka czy pomysłowe upominki. Projekty są bardzo różnorodne od strony technik ich realizacji, poczynając od sztuki
Ścieżka dźwiękowa do filmu Szkoła Uwodzenia Czesława M. jest mieszanką ulubionych piosenek Aleksandra Dębskiego i Czesława Mozila, który zaprosił przyjaciół muzyków, aby pomogli mu zagrać, zaśpiewać i wspólnie stworzyć ścieżkę do filmu. W ten sposób znaleźli się na niej między innymi tacy artyści jak Artur Andrus czy Ania Rusowicz.""Szkoła uwodzenia Czesława M. to historia popularnego muzyka, który niespodziewanie porzuca życie warszawskiego celebryty. Czesław M. przypadkiem trafia do Świnoujścia. Poznaje Adama i Zygmunta, byłych stoczniowców, którzy próbują rozkręcić własny biznes. Wspólnie wymyślają plan pozornie doskonały: postanawiają otworzyć pierwszą szkołę uwodzenia dla mężczyzn. Czy dzięki niej w końcu osiągną sukces?Spis utworów :1. Babę zesłał Bóg2. Zanim pójdę3. W Piwnicznej Izbie 14. Chłopcy radarowcy5. Oczarowanie6. Depresja7. W piwnicznej izbie 28. Lubię mówić z tobą9. Wszystko czego dziś chcę10. Nie idź wietrze spać11. W piwnicznej izbie 312. Wymyśliłem Ciebie13. Motylem jestemSmutny bonus14. Trzeba mieć specjalną skrzynie
Nowy Jork, Greenwich Village, pierwsza stacja pociągu linii M. Przy stoliku w kawiarni siedzi kobieta. Zawsze zamawia czarną kawę i razowe grzanki z oliwą. To Patti Smith, piosenkarka, poetka, jedna z najważniejszych artystek w historii rocka.
Nałogowo opisuje świat wokół: notuje wrażenia z podróży, wspomina bliskich, przytacza anegdoty i wprowadza w świat ulubionych książek. Znana z żywiołowych koncertów, fascynuje pasją życia, otwartością i wrażliwością, nieobce są jej też melancholia i lęk. Jej „Pociąg linii M” kursuje wahadłowo pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, między jawą a snem, między fikcją a prawdą, a z kawiarnianych zapisków Patti Smith wyłania się zaskakująco osobisty i spójny portret ikony amerykańskiej popkultury.
„Nie ma jednej mapy podróży z Patti Smith. Są prawdziwe miejsca, które z nią odwiedzamy, jak choćby mała kawiarnia w Greenwich Village, gdzie bohaterka pija swoją codzienną czarną kawę, albo dom Fridy Kahlo w Meksyku. Ale są też miejsca, do których trafiamy trochę skrępowani, zawstydzeni, ale jednocześnie z wdzięcznością. To cały świat uczuć, wspomnień, snów, marzeń kalejdoskopowo przefiltrowanych przez wrażliwość artystki. Oba światy – ten rzeczywisty, dookreślony i ten bez granic, bo zaklęty w sercu, przenikają się i splatają tak silnie, że czasem nie sposób ich rozróżnić. Tym bardziej że mistrzyni słowa płynnie, pięknie przechodzi od szczegółu do uniwersalnych obserwacji – raz patrzy przez mikroskop, by za chwilę spojrzeć śmiało przez potężny teleskop. „Pociąg linii M” to nasz bilet do jej świata.” Łukasz Kamiński
„Przed lekturą naiwnie wierzyłam, że Patti Smith zna odpowiedź na każde pytanie. Ale Smith, jak każdy z nas, nierzadko bywa zagubiona, czasem naburmuszona, często zafascynowana ludźmi i przedmiotami, które ją otaczają. Naprawdę warto zatopić się w tej książce z filiżanką dobrej kawy w dłoni.” Paula Mejia, „Newsweek”
„„Pociąg linii M” to książka o próbie odnalezienia swojego miejsca w życiu. Patti Smith w mistrzowski sposób opowiada o poezji, marzeniach, sztuce i literaturze oraz zabiera czytelnika w podróż przez dekady, kontynenty i zakamarki duszy, będąc przy tym bystrą i pełną uroku przewodniczką.” Eugenia Williamson, „The Boston Globe”
„Nieważne, czy Smith pisze o swoich marzeniach, czy o zagubionym płaszczu – za każdym razem potrafi sprawnie łączyć wątki dotyczące pamięci, bólu i absurdu ludzkiego doświadczenia. „Pociąg linii M” leniwie przesuwa się z przeszłości w teraźniejszość, ze snu do jawy. Książka Smith urzeczywistnia wieczną tęsknotę oraz celnie ukazuje, w jaki sposób człowiek próbuje sobie radzić ze stratą.” Heather Scott Partington, „Las Vegas Weekly”
„U progu kariery Smith pisała wiersze i artykuły do rockandrollowych czasopism. Nikogo więc nie zdziwiły „Poniedziałkowe dzieci”, opisujące jej drogę do sławy. „Pociąg linii M” jest zupełnie inny. To impresjonistyczna opowieść o marzeniach, niepowodzeniach, objawieniach i refleksjach na temat życia i sztuki. Patti to prawdziwy głos pokolenia, zabiera nas w intelektualną podróż z kubkiem świeżo zaparzonej kawy w dłoni.” Will Hermes, „Rolling Stone”
„Poetka i szamanka, amerykańska ikona popkultury i rockowe dziecko-włóczęga. Taka jest Patti, która tytułowym pociągiem linii M dojeżdża w najgłębsze fragmenty swojej duszy. To mozaika historii o stracie, pamięci, kawie, literaturze i nadzwyczajnej wyobraźni.” John Heilpern, „Vanity Fair”
„Przepiękna, kalejdoskopowa ballada o stracie i nieubłaganie pędzącym czasie […]. Podczas gdy „Poniedziałkowe dzieci” opowiadały o Nowym Jorku lat 60. i 70., „Pociąg linii M” krąży tam i z powrotem między tym, co było, a tym, co jest. Duchy przeszłości przychodzą we wspomnieniach o ukochanym mężu, bracie i artystach, którzy inspirowali Smith. Szeroko rozumiana strata jest centralnym punktem jej opowieści […]. Wymowna, głęboko poruszająca książka, która na długo zostaje w pamięci.” Michiko Kakutani, „The New York Times”
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
