W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Prezentowana książka ma dostarczyć nową perspektywę spojrzenia na Smart City - dotychczas koncentrowano się na opisie Smart City lub na opisie miast. Niniejsza publikacja przedstawia drogę pomiędzy miastem a Smart City, wskazując urząd miejski jako kluczową instytucję zarządzającą procesami przejścia na tej drodze.
W celu pokazania tej drogi konieczne było przeprowadzenie badań w miastach. Przedstawiono badania przeprowadzone w dziesięciu polskich, dużych urzędach miejskich, w których badanie dotyczyło prezydentów, wiceprezydentów, sekretarzy i osób odpowiedzialnych za Smart City, aby przeanalizować zachodzące procesy zmian. Gotowość urzędu miejskiego wydaje się być bardziej istotna niż pojedyncze badanie stwierdzające na ile dane miasto jest obecnie Smart. Pozwala bowiem planować i ograniczać ryzyko projektów Smart City, a jednocześnie wskazywać kolejność zmian, niezbędnych do dokonania także przez sam urząd miejski.
Efektem prac są zaprezentowane w tej książce:
• Nowa koncepcja Smart City - Procesowa dynamiczna koncepcja gotowości urzędu miasta do wspomagania zarządzania procesami przejścia ścieżki Smart City.
• Model dla tej koncepcji, który sprawi, że będzie mierzalna - Model gotowości procesowej urzędu miejskiego do wspomagania zarządzania procesami przejścia ścieżki Smart City.
• Dedykowaną ramę badawczą - Metodologiczna Rama Badawcza Smart City.
Każdy z efektów poddano weryfikacji w wybranych urzędach miejskich, organizacjach pozarządowych oraz firmach informatycznych, proponując jednocześnie nową metodę weryfikacji oraz środowisko do dalszej rozbudowy modelu przez kolejne urzędy miejskie.
Prezentowana praca skierowana jest przede wszystkim do osób odpowiedzialnych za rozwój Smart City w urzędach miejskich oraz dostawców rozwiązań technologicznych dla miast. Konieczne jest uwzględnienie w tym miejscu przedstawicieli organizacji pozarządowych i ruchów miejskich, dla których problematyka udziału mieszkańców w procesach decyzyjnych miasta jest znacząca. Książką powinni być także zainteresowani przedstawiciele firm oraz jednostek naukowo-badawczych tworzących sieci powiązań i przekazujących wiedzę oraz doświadczenie związane z rozwojem Smart City.
Jest gigantyczna, jest wielka, jest ogromna i – co najważniejsze –zawiera opisy metod pracy, które musisz znać, by stworzyć przyciągające oko postacie z kreskówek.
To kompletny poradnik, w którym Christopher Hart odsłania tajemnice dobrego rysunku. Jasne wskazówki pomagają miłośnikom rysowania tworzyć różnorodne postacie: od ludzi, zwierząt i kreskówek w stylu retro, po śmieszne roboty i fantastyczne stworzenia. W książce znajdują się także rozdziały poświęcone kostiumom postaci, projektowaniu, rysowaniu tła i kompozycji. To idealny poradnik dla każdego, kto chce nadać swym pracom profesjonalny charakter i dowiedzieć się, jak tworzą zawodowcy.
Dzięki jasnej narracji, pomocnym modelom i praktycznym wskazówkom poczujesz, jakbyś miał przy sobie eksperta i mentora
Tematem przewodnim książki Marty Stańczyk są przemiany, jakie zaszły w kinie w ostatnich latach. Choć autorka skupia się na nurcie nazywanym przez krytyków slow cinema – czyli filmach, które akcentują powolność i trwanie, różne sposoby przeżywania czasu – to nie przeciwstawia ich utworom gatunkowym, lecz zmierza do podważenia myślenia w kategoriach opozycji binarnych. Źródłem inspiracji jest dla niej przede wszystkim fenomenologia egzystencjalna, ale do pewnego stopnia również filozofia Gilles’a Deleuze’a, i to pomimo wyraźnego zdystansowania się badaczki wobec koncepcji kina w ujęciu francuskiego myśliciela (w którym niektórzy krytycy dopatrywali się patrona slow cinema). Głównym punktem odniesienia jest w tej książce kategoria afektu, dzięki czemu wpisuje się ona w zwrot afektywny we współczesnej humanistyce, na razie słabo obecny w polskich badaniach filmoznawczych. Jednym z wielu atutów Czasu w kinie jest mocne osadzenie rozważań teoretycznych w analizach konkretnych przykładów filmowych, bardzo dobra znajomość kontekstów historycznych oraz przekonujące wyjaśnienie tego, na czym
polega cielesne i zmysłowe doświadczenie kina. Książkę można także czytać jako udaną próbę opisania głównych wyznaczników poetyki slow cinema (w odniesieniu do kategorii powtórzenia, nudy czy realizmu), a przez to umożliwiającą dostrzeżenie cech łączących filmy tak różnych twórców, jak Lisandro Alonso, Corneliu Porumboiu, Tsai Ming-liang, Lav Diaz, Albert Serra, Amat Escalante i Apichatpong Weerasethakul.
Z recenzji prof. dr. hab. Krzysztofa Loski
Inne tańce to wystawa o jednym z najważniejszych zjawisk nowej sztuki w Polsce ostatnich lat: o śmiałych eksperymentach twórców tańca, teatru, performansu, muzyki oraz sztuk wizualnych, które ułożyły się w rozległy fenomen określany jako zwrot performatywny. Wśród prac pokazanych na wystawie znajdują się m.in. zapisy przełomowych spektakli Marty Ziółek, Komuny//Warszawa, Anny Karasińskiej czy Chóru Kobiet, fragmenty ekscentrycznych scenografii Aleksandry Wasilkowskiej, interaktywne instalacje Krzysztofa Garbaczewskiego i Wojtka Ziemilskiego, dźwiękowe interwencje Konrada Smoleńskiego i Wojtka Blecharza, rzeźby i fotografie Anety Grzeszykowskiej, filmy Karola Radziszewskiego, interaktywne instalacje Krzysztofa Garbaczewskiego/Dream Adoption Society .Wystawa prezentuje formację artystów, którzy dokonują odważnej reinterpretacji rodzimej tradycji sztuk performatywnych. Działania parateatralne Jerzego Grotowskiego, dorobek teatralny i happeningowy Tadeusza Kantora czy klasyczna sztuka performansu to dla twórców pokazanych na Innych tańcach istotny, ale zwykle negatywny punkt odniesienia. Z większym entuzjazmem czerpią ze zdobyczy estetyki relacyjnej, muzyki alternatywnej, teorii performatywności, teatru postdramatycznego czy tańca konceptualnego. Tytuł Inne tańce przywołuje spektakl przygotowany w 1982 roku przez jedną z najwybitniejszych formacji polskiego teatru eksperymentalnego Akademię Ruchu. Intencja zawarta w tym nawiązaniu jest złożona. Po pierwsze, A.R. to ważni prekursorzy obecnego zwrotu performatywnego. Po drugie, sformułowanie inne tańce trzeba czytać jako zapowiedź: ta wystawa konfrontuje widza z tym, co w sztuce nowe, z tym, co zmienia warunki gry, rozszerza pole walki, więc jeszcze nie doczekało się wiążących interpretacji, nie zostało otoczone domknięta ramą teoretyczną. Po trzecie, nawiązanie do Akademii Ruchu przypomina o tradycji Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski (liderem A.R. był wieloletni dyrektor Zamku Ujazdowskiego Wojciech Krukowski) jako instytucji interdyscyplinarnej, która zawiesza formalne podziały na sztuki wizualne i performatywne, podążając za bieżącymi praktykami artystycznymi.Integralną częścią wystawy są towarzyszący jej program performatywny i dyskursywny, a także cztery rezydencje realizowane we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca oraz projektem badawczym Kartografie obcości. Inne tańce powstały w ramach dwuletniego badania, którego częścią były tematyczne zajęcia ze studentami Instytutu Kultury Polskiej UW.
Publikacja towarzysząca wystawie w Zachęcie podejmuje złożony i niejednoznaczny temat zainteresowania sztuką ludową w Polsce tuż po wojnie i w pierwszych dwóch dekadach PRL-u. Ważnym dla niej punktem odniesienia jest historia wystaw, jakie miały miejsce w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych w CBWA.Autorzy koncentrują się na pokazaniu niezwykłego fenomenu, jakim był mezalians młodopolskiej chłopomanii z socrealizmem. Tematem książki obejmującej różne dziedziny sztuki (architekturę, wzornictwo, muzykę, wystawiennictwo) i kultury popularnej jest wieś oraz jej mieszkańcy widziani oczami miasta: to obraz sprowadzony do ludowego folkloru, ludowości bo w mieście decydowano, co jest ludowe, a co nie a także obserwowane wówczas zjawisko samofolkloryzacji, czyli kreowania eksportowego wizerunku Polski jako kraju folkloru.Jednocześnie książka, podobnie jak wystawa, opisuje fenomen prowadzonych w owych latach na szeroką skalę badań etnograficznych, które stały się impulsem, np. dla środowisk projektantów, jak również temat ludowości jako istotnej kategorii, do której odwoływali się artyści nowocześni.Publikacja pod redakcją Joanny Kordjak zawiera eseje autorstwa Błażeja Brzostka, Davida Crowleya, Piotra Juszkiewicza, Ewy Klekot, Piotra Korduby, Gabrieli Świtek i Moniki Weychert Waluszko.
"Niniejsza publikacja jest przyczynkiem do diagnozy i analizy dorobku publikacyjnego polskiej subdyscypliny socjologii muzyki. Zaprezentowane w niej opracowania ukazują obszary zainteresowań współczesnych badaczy oraz określają tematykę przyszłych eksploracji poznawczych. Zasadniczo wszystkie teksty odnoszą się do audiosfery, czyli przestrzeni dźwięku, ktorą nasycone są współczesne społeczeństwa." - Fragment
Magdalena Abakanowicz zawarła w długoletnim doświadczeniu własnych poszukiwań motywy, o których można powiedzieć, że należą do reprezentatywnych wyrazów ducha czasu, ducha cywilizacji, której grozi bezpowrotna rozłąka z jej historycznym siedliskiem. Grubo tkane formy, liny, węzły, wykrojone ze skały kręgi, grożące nieznanemu przeciwnikowi okute żelazem ramiona drzew - to wszystko wydaje się przywracać pamięć antycznej inscenizacji, której miary czasowej nie do końca możemy być pewni.
Edvard Munch (1863–1944) is best known today as a painter, but his reputation was in fact established through his prints, which were central to his creative process. His printmaking was experimental and innovative, and he continually revisited the subjects of his paintings in striking prints, in which he evoked a wide range of emotion and mood through the use of varied techniques.
Munch’s early life in the industrial town of Kristiania (renamed Oslo in 1925) was marked by sickness and poverty. His first works centred on the expression of deep emotional experiences, specifically the deaths of his mother and teenage sister, as well as passionate yet unhappy love affairs of which his deeply religious father disapproved. Encouraged by his encounters with a Bohemian society of artists, writers and poets, he developed a visual landscape that was a radical deviation from the slick society portraits and grand Scandinavian landscapes then so much in vogue. His efforts attracted considerable attention and much criticism, and he practised with little financial success as a painter for ten years before he started to gain his reputation as a profoundly innovative printmaker.
Klara fascynuje się światem wokół. Chciałaby zrozumieć, jak powstały najróżniejsze budowle, a w przyszłości zostać architektem albo projektantem wnętrz. Każdą wolną chwilę poświęca na zdobywanie wiadomości. Pomaga jej dziadek, który swymi zabawnymi rysunkami cierpliwie odpowiada na kolejne pytania wnuczki. Dlaczego domy różnią się od siebie? Po co w bloku wywietrzniki i zsypy? Co kryje się w ścianie? Po co powstały miasta? Co to jest trullo, jurta czy igloo? Gdzie są i ile mierzą najwyższe budynki czy najdłuższe mosty świata? Co to są zabytki i kto o nie dba? Czy można mieszkać na wodzie albo w koronach drzew?Duży format, wypełnione szczegółami ilustracje, edukacja połączona z zabawą i humorem to tylko niektóre z zalet tej niezwykłej książki o najróżniejszych budowlach.Nikola Kucharska graficzka, ilustratorka, projektantka. Czyta wszystko etykietki do szamponów, dzieła współczesne i klasykę literatury. Zbiera gumki recepturki, ptasie pióra i starocie. Hobbystycznie pisze opowiadania na starej maszynie do pisania. Posiadaczka dwóch kotów i kaktusa. Rysuje, szkicuje, maluje, robi logotypy i plakaty.
Katalog prac plastycznych Cypriana Norwida obejmuje wszystko, co zostało przez twórcę Solo narysowane, namalowane lub wykonane jakąkolwiek techniką plastyczną, a zatem rysunki, akwarele, obrazy i studia olejne, ponadto prace graficzne, projekty rzeźbiarskie oraz prace medalierskie. Oprócz obiektów zachowanych zostały w nim uwzględnione i te, które uznano za zaginione, ale były reprodukowane za życia artysty lub po jego śmierci w wydawnictwach naukowych i albumowych, czasopismach i katalogach wystaw, oraz te, które znamy jedynie z tytułu lub choćby z drobnej wzmianki. Katalog obejmuje zarówno dzieła o niepodważalnych wartościach artystycznych, jak i pobieżnie wykonane szkice, w rodzaju rysunkowej notatki, a nawet zupełnie niepozorne „karteczki i złamki", jak swe szkicowe drobiazgi określał Norwid.
Architektura racjonalnej Europy to esej, jakiego w polskim piśmiennictwie poświęconym zagadnieniom architektonicznym jeszcze nie było. Ukazuje on rozwój tej sztuki w kontekście zmian społecznych, historycznych, politycznych i – w konsekwencji – cywilizacyjnych od końca XIX wieku do lat siedemdziesiątych XX wieku. Łukasz Wojciechowski, kreśląc mapę najważniejszych wydarzeń historycznych tego okresu, skrupulatnie przygląda się fizycznym i trwałym emanacjom zmieniających się ideologii, tym przejawom ucieleśnienia różnych idei, które zaistniały w formie budynków, osiedli czy całych miast.
Jak każdy esej, Architektura racjonalnej Europy porusza się po zagadnieniach z pozoru bardzo specjalistycznych i niszowych, szczególnie że jest autorską wizją rozwoju architektury w omawianym okresie i wprowadza rozważania o niej na poziom refleksji humanistycznej. Niemniej dzięki przystępnej formie, jaką autor nadał swoim przemyśleniom i badaniom, książka spodoba się również tym czytelnikom, którzy do tej pory nie uświadamiali sobie, że zawsze znajdującej się w naszym polu widzenia architektury – w odróżnieniu od innych sztuk – nie da się ominąć. Zarówno wówczas, gdy przyglądamy się poszczególnym budynkom, jak i wtedy, gdy dostrzegamy ich współistnienie i wzajemne zależności, gdy widzimy „sumę architektoniczną”, która jest jednym z najdonioślejszych przejawów aktywności twórczej człowieka.
Często mówi się, że architektura jest obrazem cywilizacji, która ją stworzyła. A zatem, by zrozumieć architekturę – budynki publiczne, mieszkalne, kreacje przestrzeni otwartych i inne dzieła – warto poznać kontekst, w którym ona powstaje. Książka Łukasza Wojciechowskiego opowiada w równym stopniu o nowoczesności (rozumianej jako epoka po rewolucji przemysłowej), co o jej fizycznej emanacji w postaci budowli zrealizowanych – i tych, które pozostały tylko na papierze. - Piotr Lewicki, Kazimierz Łatak
Biografia Poli Nireńskiej to opowieść o urodzonej w Warszawie żydowskiej artystce, która tańczyła w czasach totalitaryzmu w Niemczech, Austrii i Włoszech. O kobiecie, która w przedwojennej Polsce doświadczyła antysemityzmu, niemal całą rodzinę straciła w Zagładzie, a po wojnie poślubiła Jana Karskiego, Sprawiedliwego wsród Narodów Świata. O upartym pokonywaniu kolejnych barier na drodze do wolności i niezależności. O miłościach i o przyjaźniach z artystami światowej sławy. O zagadce tragicznej śmierci w 1992 roku. Przez historię Nireńskiej można zobaczyć Jana Karskiego inaczej niż dotychczas. Weronika Kostyrko odnalazła niepublikowane dokumenty dotyczące jego pracy w MSZ, gdzie pod koniec lat 30. powołano specjalny zespół do rozwiązania tzw. ,,kwestii żydowskiej"". Zrekonstruowała karierę młodego dyplomaty i jego żarliwe oddanie idei Wielkiej Polski. Znajomość tych faktów pozwala lepiej zrozumieć skomplikowaną relację między Karskim a Nireńską, która przez kilkadziesiąt powojennych lat odmawiała mówienia po polsku. Praca nad tą książką zaprowadziła autorkę do Waszyngtonu, Nowego Jorku, Kalifornii, Londynu, Florencji, Berlina, Kolonii, Drezna, Wiednia i Tel Awiwu. W Ameryce udało jej się spotkać ostatnich świadków życia Nireńskiej i Karskiego, w Izraelu - członków jej rodziny, w siedmiu krajach odnalazła niepublikowane listy i dokumenty. W ciągu niespełna trzech lat powstał jedyny w swoim rodzaju portret artystki na tle burzliwej epoki. Weronika Kostyrko przez 20 lat pracowała w ,,Gazecie Wyborczej"" - kolejno jako reporterka sejmowa, redaktorka działu politycznego, korespondentka z Niemiec, redaktorka działu zagranicznego, założycielka i redaktorka naczelna ,,Wysokich Obcasów"", redaktorka działu kultury i Gazety Świątecznej. Od 2012 do 2016 roku była redaktorką naczelną portalu Adama Mickiewicza Culture.pl. W latach 80. studiowała germanistykę, niderlandystykę i historię sztuki na UW, dziś uczy dziennikarstwa w Collegium Civitas. Mówi po niemiecku, angielsku, włosku i niderlandzku.
Lidzbarska fara odegrała też ważną rolę w ukształtowaniu moich zainteresowań zawodowych. Była obok pobliskiego zamku najważniejszym świadectwem historii, które mogłem poznać od najmłodszych lat. Moją uwagę przykuwały epitafia z czasów I Rzeczypospolitej, w tym brata biskupa Maurycego Ferbera i matki biskupa Jana Dantyszka, ołtarz główny i ołtarze boczne, figury patronów świątyni i ewangelistów. [...] Wśród lidzbarskich proboszczów można wskazać wielu ludzi wybitnych, zarówno w czasach dawniejszych, jak i nam współczesnych. [...] Jestem wdzięczny Zbigniewowi Grochowskiemu za napisaną książkę o kolegiacie pw. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Lidzbarku Warmińskim i jej dedykację ks. proboszczowi Romanowi Chudzikowi, wspaniałemu kapłanowi. Czytelnikom życzę pasjonującej lektury i satysfakcji z rozwiązywania zadań związanych z tak bliską mi świątynią, znaną także z relikwiarzy św. Idy i św. Jana Pawła II. Fragment słowa wstępnego prof. dr. hab. Krzysztofa Mikulskiego, Honorowego Obywatela Lidzbarka Warmińskiego, prezesa Polskiego Towarzystwa, Historycznego, prezesa Towarzystwa Miłośników Torunia
Professor Jerzy Marchwiński developed the concept of partnership discussed at length in his essay “Partnership in Music” in the course of his long artistic and teaching career, yet his idea goes beyond the realm of music. The author postulates the equality of the chamber and solo pianists’ status, emphasizing the need for the partnership of performers of various music works, such as Brahms songs or Beethoven’s sonatas for piano and violin. His concept may be an inspiration for educators, music promoters, artist and - last but not least - the audience. The essay is also a moving praise of equal relations in personal and social life.
„I have explained my views on partnership on stage, in studios and in TV broadcasts. I now explain it to my students. I thought I should leave a written account of my views. Perhaps it will last longer than my concerts and lectures? Besides, in my searches in libraries and browsing on the Internet I have not come across almost any valuable publications about partnership between people, just a business sense only. I am somewhat surprised, because I perceive a successful partnership to be extremely important. It is the prime component in successful co-existence and, in the case of musicians (of whom only a few function as individual artists), partnership is a leading value in professional life and self-fulfilment. Yet little has been said about this partnership!”
Kursywa angielska, zwana dziś częściej Copperplate script to jeden z najbardziej popularnych stylów pisma. Wykształcił się z pism kaligraficznych na przełomie XVI i XVII w. Do dziś wykorzystywany w praktyce ? w sporządzaniu napisów, czy wypisywaniu dyplomów. To, zdaje się, również najczęściej przekładany styl pisma na rodzinę fontów tzw. “handlettering”. To właśnie na uproszczonej kursywie angielskiej oparta była w szkole przedwojennej nauka pisma. To ona kształciła charakter pisma naszych dziadków, których korespondencję i zapiski podziwiamy do dziś. Kursywy angielskiej Ewa Landowska uczy od 12 lat (od 2006 roku), a niniejszy podręcznik jest autorskim zapisem zgromadzonego na przestrzeni tych lat materiału - głównie podczas warsztatów kaligrafii.
Najważniejsze dla niej jest - życie, spotkanie z drugim człowiekiem. No i poczucie humoru.
Twierdzi, że w miłości - trzeba się jeszcze… lubić.
A najpiękniejszym słowem po słowie kochać jest słowo - pomagać.
Na scenie czy w filmie - skraca niepotrzebne, przegadane dialogi, ucieka przed sieczką myślową i znaczeniową.
Nie akceptuje - publicznego epatowania swoimi problemami, bólem czy stratą najbliższych. To jej i tylko jej, ale zgodziła się uchylić drzwi do swojego świata i wpuścić tam Grzegorza Ćwiertniewicza.
Powstała szczera i pasjonująca rozmowa o życiu i grze, pełna codzienności i… niecodzienności z amantką z pieprzem - jak nazwał ją jeden z wybitnych reżyserów filmowych.
Grażyna Barszczewska - aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna o zaskakująco szerokim i wszechstronnym emploi od lirycznych amantek po "monstra". Jej charakterystyczny, intrygujący głos znają także słuchacze audycji Polskiego Radia. Ma w swoim dorobku artystycznym ponad 200 ról dramatycznych i komediowych w teatrze, filmie i telewizji. Współpracowała z uznanymi reżyserami w kraju i za granicą. Występowała także w Kabarecie Dudek i na estradzie. Śpiewa, nagrywa płyty. Za swoje osiągnięcia otrzymała wiele nagród i odznaczeń. Jej kreację w filmie Roberta Glińskiego "Wszystko, co najważniejsze" pochwaliła sama Meryl Streep, a na planie filmu "Jakub kłamca" spotkała się z Robinem Williamsem…
Największą popularność przyniosła jej rola Niny Ponimirskiej w "Karierze Nikodema Dyzmy".
Grzegorz Ćwiertniewicz - doktor nauk humanistycznych, polonista, wykładowca akademicki, pedagog, dyrektor Technikum nr 15 im. Marii Skłodowskiej-Curie we Wrocławiu, autor książki "Krystyna Sienkiewicz. Różowe zjawisko", a także wywiadów, recenzji oraz artykułów o tematyce edukacyjnej. Należy do Polskiej Sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych (AICT/IATC). Publikuje m.in. w "Polonistyce", "Teatrze", "Śląsku", "Dyrektorze Szkoły", "Kwartalniku Edukacyjnym" i "Edukacji i Dialogu". Mieszka we Wrocławiu.
Książka, którą przedstawiamy czytelnikom, jest próbą interdyscyplinarnego spojrzenia na muzykę i miejsca, w których jest obecna. [...] Publikacja ta to także miejsce spotkania badaczy reprezentujących różne środowiska, których zainteresowania skoncentrowane są wokół różnych tematów – ale wspólnym mianownikiem pozostaje dźwięk. Mamy nadzieję, że tom ten będzie kolejnym, choćby małym krokiem ku lepszemu poznaniu i zrozumieniu obszarów dźwiękowo-muzycznych. (Słowo wstępne)
Artykuły zawarte w tym tomie podejmują tematy współczesne, stawiają ciekawe pytania i udzielają inspirujących odpowiedzi. (prof. Tomasz Misiak)
Wywiad-rzeka o „kosmosie Żuławskiego” – rozmowa o uniwersum sztuki utkanym z setek przeczytanych książek, obejrzanych filmów i wysłuchanych oper, a takż˙e o traumatycznych doświadczeniach życiowych, które ukształtowały filmowy i pisarski warsztat artysty. Sam Peckinpah obok Fiodora Dostojewskiego, Sergiej Eisenstein obok Kena Russella, XIX-wieczna proza obok sztuki komiksu – to wszystko staje się inspiracją do stworzenia dzieła poruszającego najbardziej dotkliwe problemy – w sferze indywidualnej i społecznej. Dramatyczne opowieści o filmie w czasach PRL-u. O dwukrotnym przymusie opuszczenia Polski i o cenzurze. O kobietach... Małgorzacie Braunek, Romy Schneider, Isabelle Adjani, Valérie Kaprisky, Iwonie Petry, Sophie Marceau. O robienieu języka lewicowego w telewizji “pampersów”. O pracy z filmowcami z Polski, Francji i Ameryki – przewodnik po praktycznej stronie sztuki filmowej Nowe wydanie wzbogacone zdjęciami i nowym wstępem Piotra Kletowskiego.
Książka towarzysząca wystawie o tym samym tytule to pionierska publikacja zawierająca dziesięć esejów, których autorzy podejmują wątki dotyczące estetyki teatru lalek, jego uwikłania w politykę, związków teatru lalek z fotografią, fenomenu i potencjału lalki, teatru lalek dla dorosłych, pedagogicznych aspektów lalkowych scen, ale też historii lalkowego filmu animowanego czy muzyki w teatrze i filmie lalkowym. Jej walorem jest interdyscyplinarne podejście do dziedziny spychanej dotychczas na obrzeża historii teatru. Wśród autorów znaleźli się zarówno historycy sztuki, kulturoznawcy, antropolodzy, jak i praktycy teatru lalkowego. Książka jest bogato ilustrowana 3 znalazły się w niej archiwalne fotografie ze spektakli czy filmów lalkowych, projekty scenografii i lalek. Całości dopełnia wykonana przez Łukasza Rusznicę i Krystiana Lipca fotograficzna dokumentacja wybranych lalek pokazywanych na wystawie.
"CZŁOWIEK, KTÓRY WYMYŚLIŁ ARCHITEKTURĘ DWUDZIESTEGO PIERWSZEGO WIEKU. WIZJONER. ARTYSTA. ŚWIĘTY.
Projekty stworzone przez Gaudiego sprawiają wrażanie jakby nie były poddane siłom grawitacji. Zdarzały mu się budynki, w których nie przewidział ani jednego kąta prostego. Sztuka była dla niego sposobem ewangelizacji. Twierdził, że artysta jest jedynie kontynuatorem dzieła Boga – „Wielkiego Architekta”.
Obiekty architektoniczne katalońskiego mistrza przypominają raczej żywe organizmy niż dzieła ludzkich rąk. Na początku swojej kariery, dla pieniędzy projektował dosłownie wszystko – od kiosków z papierosami do bram wjazdowych. Na wystawie światowej w Paryżu w 1878 roku Europa zachwyciła się projektami Gaudiego; osiedlami domków dla spółdzielni pracowniczej z Matar? i …witryną sklepu fabrykanta rękawiczek.
Barceloński przemysłowiec Eusebi Güell docenił geniusz Gaudiego i sfinansował wiele jego odważnych projektów. Choć za życia Gaudiego władze Barcelony nie potrafiły dogadać się z artystą, to właśnie jego prace po latach stały się najbardziej rozpoznawalnymi wizytówkami stolicy Katalonii. Żadna wycieczka nie ominie fantastycznego Ogrodu Güell, Casa Batlló i opus magnum artysty – bazyliki Sagrada Familia. Tej świątyni od 1914 roku Gaudi poświęcił się zupełnie, zamieszkał nawet na jej terenie.
Po tym jak wpadł pod tramwaj, sanitariusze nie rozpoznali go i przewieźli do hospicjum dla ubogich. Nikomu nie przyszło do głowy, że wielki architekt i wizjoner ubiera się jak włóczęga.
TWORZYŁ JAK GENIUSZ. ŻYŁ JAK ŚWIĘTY. ZMARŁ JAK ŻEBRAK. GAUDI
"
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
