Jaki był kiedyś Festiwal w Jarocinie? Wszystko na ten temat znajdziecie w tej książce. Jest to pierwsze tak obszerne wydawnictwo dotyczące tego najbardziej legendarnego polskiego festiwalu rockowego. Materiał zbierany był podczas pracy przy portalu www.Jarocin-Festiwal.com oraz przy okazji wywiadów dla miesięcznika Tylko Rock i Teraz Rock. Prawie trzysta osób opowiedziało autorowi o swoich przeżyciach. Wybór najciekawszych fragmentów rozmów gwarantuje ciekawą lekturę.

Butelki, długopisy, opakowania, piłki, talerze, reklamówki, guziki…. Przyjrzyjcie się swojemu otoczeniu a ujrzycie mnóstwo przedmiotów z tworzywa sztucznego, których codziennie używamy.  Istnieje  wiele rodzajów tworzyw : twarde, przezroczyste, giętkie, kolorowe, miękkie… Nic dziwnego, że ten materiał, który ze względu na swoje plastyczne właściwości oferuje szeroki wachlarz możliwości, stopniowo od 1916 roku, kiedy to po raz pierwszy pojawił się na rynku, stał się nieodłącznym elementem naszego  codziennego życia.  Możemy wyróżnić różne sposoby jego produkcji: na bazie surowców mineralnych (ropy naftowej, gazu ziemnego),  surowców roślinnych (bawełna, drewno) a nawet produktów pochodzenia zwierzęcego (mleko). Tworzywo sztuczne nie ulega biodegradacji. Oznacza to, że w miarę możliwości należy je przetwarzać czyli  wykorzystać ponownie.  Jeśli je wyrzucamy zaraz po zużyciu,  szkodzimy środowisku naturalnemu. Wystarczy trochę wyobraźni, aby wymyśleć  nowe zastosowanie dla  wielu plastikowych przedmiotów.  Czy chciałbyś stworzyć z tworzywa sztucznego praktyczne, zabawne  i  śmieszne rzeczy?  To wcale nie jest takie trudne, jak się wydaje.  Będziesz  potrzebować  kilku przedmiotów codziennego użytku  i trochę zręczności.  W naszej książce znajdziesz wiele wspaniałych pomysłów na wykonanie mnóstwa ciekawych rzeczy: wielkiego potwora, który świetnie nadaje się do straszenia przyjaciół, ludzika służącego do przechowywania kredek i ołówków, żaglówki pływającej po wodzie, kosza do koszykówki, etc. ..Zobaczysz, że z plastikowych  butelek,  talerzyków i  torebek foliowych można stworzyć nie tylko różne śmieszne zabawki, ale także wiele praktycznych rzeczy.

Ja zawsze chcę mieć jakiś punkt odniesienia, który musi być albo absolutną bielą albo jakimś jasnym kolorem i drugi punkt odniesienia, który musi być absolutną czernią albo też bardzo, bardzo ciemnym kolorem. To się wzięło chyba z fotografii, ideofotografii, bo wiadomo było, że w stosunku do rzeczywistości czy nawet ekranu komputera, rozpiętość tonalna nawet błyszczącego papieru jest ograniczona i nie znajdzie się tylu punktów przeniesienia, punktów pośrednich, ile ich w rzeczywistości oko widzi. Zdzisław Beksiński

... Nie widzę również potrzeby (chociaż wielu Czytelników, a także kilku wydawców proponuje mi to) pisania o dalszym locie malarstwa, po roku 1870. Frunęło cudownie, od Impresjonistów do późnego Picassa i Magritte'a, a następnie zdechło. Dzisiejsze malarstwo budzi we mnie warknięcie, które Anglosasi ujmują czterema literami: "shit". Z tym malarstwem kojarzy mi się rewelacja naukowa tycząca prędkości. W lipcu 2000 fizycy Uniwersytetu Princeton zmusili wiązkę laserową do przekroczenia prędkości światła.... Potrzebujemy prawdziwej sztuki, a nie patologii udającej sztukę. Potrzebujemy sztuki tak wspaniałej, jak malarstwo dawnych białych mistrzów. Warszawa, sierpień 2000 Waldemar Łysiak

Minęło 300 lat od czasu, gdy z kościoła Paulinów na warszawskim Nowym Mieście ruszyła w stronę Jasnej Góry pierwsza piesza pielgrzymka. Z kolei na rok 2012 przypada 350 rocznica przybycia paulinów do tej świątyni. Z obu tych okazji oddajemy Państwu do rąk przewodnik przybliżający historię i zabytki kościoła Ducha Świętego. Czy wiesz dlaczego kościół Paulinów nazwać można ?przedsionkiem Jasnej Góry??

Blask. Ołtarz Mariacki Wita Stwosza to książka składająca się z kilku części. Jedna z nich to materiał ikonograficzny przedstawiający stan samego ołtarza, wykonany przez Andrzeja Nowakowskiego. Postęp w fotografii i cyfrowej obróbce zdjęć umożliwił po raz pierwszy przedstawienie dzieła Wita Stwosza tak monumentalnie. Makrofotografia, plany ogólne i szczegółowe przedstawiają ołtarz w sposób, jaki nie był możliwy do tej pory, a na który z całą pewnością to arcydzieło zasługiwało. Zdjęcia zrobione przy wykorzystaniu profesjonalnego oświetlenia i podnośników przedstawiają ołtarz w zupełnie nowym świetle. Ta dokumentacja fotograficzna pozwoli wielu badaczom tego zabytku na dotarcie do miejsc i szczegółów ołtarza, których zobaczenie nie było i nie jest możliwe bez specjalistycznego sprzętu. Drugą część publikacji stanowią teksty wybitnych badaczy i znawców tematu. Tekst prof. Piotra Skubiszewskiego Wit Stwosz i sztuka XV wieku to zestawienie mistrza z innymi wybitnymi artystami tamtej epoki. Prof. Jerzy Gadomski w tekście Homo faber - homo artifex rysuje tło historyczne powstania dzieła i jego powiązanie z myślą teologiczną epoki. Dr hab. Grażyna Jurkowlaniec w artykule Ołtarz Mariacki Wita Stwosza. Tradycja - innowacja - recepcja przedstawia obecny stan badań i analizę krakowskiego retabulum. Jedną z najważniejszych części pracy jest bibliografia Wita Stwosza i Ołtarza Mariackiego, autorstwa Mariana Zaczyńskiego, zatytułowana Wit Stwosz. Przewodnik bibliograficzny. Jako pierwsza obejmuje nie tylko prace naukowe, ale też literaturę piękną, popularną, eseistykę, literaturę dla dzieci i młodzieży oraz filmy. Ma układ chronologiczny - ukazuje historię obecności artysty, jego dzieła w Polsce i za granicą (nade wszystko w przestrzeni niemieckojęzycznej). Nie jest klasyczną bibliografią, jaką sporządzają historycy sztuki (z podziałem materiału bibliograficznego na działy: życie, formy snycerskie, malarskie etc., twórczość krakowska, norymberska etc.) - ma być raczej swoistą ,,narracją"" bibliograficzną, ukazującą właśnie w porządku czasu obecność wielkiego dzieła i wielkiego artysty w polskiej świadomości. Dlatego odnotowane są także druki, w których występują najdrobniejsze nawet wzmianki, ślady, domniemania, przypuszczenia, nieuzasadnione często atrybucje. Potencjalnym odbiorcą bibliografii Stwoszowskiej ma być nie tylko historyk sztuki, ale także historyk kultury sensu largo, literatury, mentalności oraz idei. Opis bibliograficzny jest pełny (w sensie Estreicherowskim, z pełnym tytułem i podtytułem, wydawcą, nakładcą, drukarzem - w przypadku druków dawnych jest to, samo w sobie, znaczącym świadectwem kultury artystycznej i intelektualnej), adnotowany (zazwyczaj adnotacje zawartościowe, niekiedy pojawia się charakterystyczny dla zawartości cytat). Bibliografia poświęcona Stwoszowi przywołuje w ten sposób konteksty ogólniejsze, relacje między kulturami (zwłaszcza polską i niemiecką), namiętności zbiorowe (spór o pochodzenie Stwosza), umiejętność i nieumiejętność współpracy, małoduszność i wielkoduszność jednostkową i zbiorową. Dla ułatwienia korzystania z tego obszernego Przewodnika..., został on dołączony do publikacji w formie elektronicznej, na płycie CD. Obok tego w albumie reprodukowane są fotografie 44 dzieł Wita Stwosza lub jemu przypisywanych, znajdujących się dziś w muzeach i kościołach całego świata, od Cleveland po Książnice Wielkie, zebrane i opisane przez Jana Sadkiewicza. Reprodukcje takiego zakresu dorobku Stwosza nie były dotąd publikowane w jednym miejscu. Są wśród nich m.in. dzieła, które przypisano mistrzowi dopiero w pierwszej dekadzie XXI wieku. Jan Sadkiewicz jest także autorem kalendarium Wit Stwosz - życie i twórczość.

Wiele osób zadaje sobie pytanie na czym polega sekret robienia wielkich kinowych przebojów. Chociaż mnóstwo pozycji zostało napisanych na temat kina artystycznego, nie ma praktycznie poważnych analiz filmów komercyjnych. Książką ""Reżyseria Steven Spielberg"" Warren Buckland zapełnia tę lukę. Rozkłada na czynniki pierwsze niektóre z najsławniejszych dzieł Spielberga, człowieka, który zrewolucjonizował sposób opowiadania filmów i jest jedynym reżyserem na świecie konsekwentnie tworzącym od ponad trzydziestu lat hity kinowe na wysokim poziomie komercji i artyzmu. ""Reżyseria Steven Spielberg"" jest obowiązkowym podręcznikiem warsztatu dla reżyserów, operatorów i scenarzystów, ale także pozycją dla wszystkich zainteresowanych kinem, pop kulturą, psychologią, czy po prostu ciekawych odpowiedzi na pytanie: ""O co chodzi z tym całym Spielbergiem?

Malarstwo ostatnich dekad istotnie nie zawiera nic, to doprawdy "mniej niż zero", więc można się cieszyć, że nie istnieje malarski Nobel. Regulaminowo nagradzano by co roku jakąś miernotę (starczy, że robią to w literaturze), i jeszcze trzeba byłoby słuchać oklasków. Wolę robić coś innego: słuchać ciszy, oklaskując bezgłośnie jakąś piękną kokotę lub połowicę. Warszawa 2000 W tomie 7: Weneckie pożegnania (Guardi) "Papa Frago" (Fragonard) Rokokowa "Lolita" (Watteau, Boucher, Fragonard, Greuze) Lizus (David) Tercet preromantyczny (Vernet, Robert, Fussli) Biblia piekła (Blake) Dwa sobowtóry: dziewica i dziwka (Gerard) "Co artysta chciał powiedzieć?" (Goya) "- Tu mieszka malarz!" (Ingres) Białe konie Romantyzmu (Stubbs, Gros, David, Gericault i Delacroix)

Książka zawiera zestaw najważniejszych haseł dotyczących wszystkich obszarów budownictwa. Podano je w trzech językach i zilustrowano poglądowymi rysunkami przybliżającymi odbiorcy zarówno ogólne pojęcia, jak i wyrażenia fachowe, w tym specyficzne terminy branżowe. Alfabetyczne skorowidze rzeczowe ułatwią korzystanie ze słownika czytelnikom polskim, angielskim i niemieckim.

?Ulica jednokierunkowa? (1928), jedyny czysto literacki utwór Waltera Benjamina (1892?1940), ma postać ?montażu? z krótkich, oryginalnych, często enigmatycznych felietoników, sentencji i aforyzmów skupionych wokół życia nowoczesnej metropolii, zza którego prześwieca głębsze doświadczenie filozoficzne. Benjamina, zapoznanego za życia i przedwcześnie zmarłego, zalicza się dziś do najwybitniejszych pisarzy i intelektualistów XX wieku. Berlińczyk z asymilowanej zamożnej rodziny żydowskiej, w 1933 roku wyjechał do Francji, a zagrożony aresztowaniem podczas próby wydostania się z niej, popełnił w 1940 roku samobójstwo. Za życia ukazało się zaledwie kilka jego książek, a monumentalna, niedokończona księga ?Pasaże? ? dopiero w 1982 roku. Jego styl znany dziś głównie z ?Berlińskiego dzieciństwa na przełomie wieków? (za życia fragmenty w czasopismach, potem 1987, 2000) ukształtował się właśnie w ?Ulicy??, która stanowi intelektualne zwierciadło złotych lat dwudziestych, a fascynację nowoczesnością podbudowuje zapomnianym doświadczeniem kosmosu. To niewielkie objętościowo dzieło Benjamina należy do najsłynniejszych utworów niemieckiego pisarstwa w XX wieku.

Autorzy książki pragną przyczynić się do popularyzacji walorów Śląska Opolskiego poprzez ukazanie historii i wartości zabytkowych mało znanych zespołów pałacowo-parkowych i folwarcznych. Książkę wyróżnia spośród wielu publikacji na rynku wszechstronne spojrzenie ? mowa tu będzie o całym zespole elementów zieleni towarzyszących ziemiańskim siedzibom, a także o budownictwie folwarcznym, tak istotnym dla funkcjonowania ówczesnych majątków, uprawach i hodowlach, co wzbogaca naszą wiedzę o historii gospodarczej i wysokich osiągnięciach cywilizacyjnych regionu. Rzetelne omówienie wartości i obecnego stanu zachowania zespołów rezydencjalnych na Opolszczyźnie ułatwi przygotowanie programu ich rewitalizacji, co pozwoli powstrzymać proces niszczenia tych cennych obiektów oraz przyczyni się do rozwoju turystyki. Mamy nadzieję, że za sprawą tej książki nazwy przedstawionych tu miejscowości będą się odtąd kojarzyć Czytelnikom z wdzięcznym kształtem pałacu, dowodzącymi gospodarności i umiłowania ładu koncepcjami zabudowy gospodarczej, malowniczym układem parku ? a czasem, niestety, z myślą o pilnym podjęciu społecznych starań o przywrócenie zabytkowym obiektom ich utraconych walorów.

Dialogi ulatują, odchodzą w zapomnienie zawiłości fabuły. Pozostają obrazy. Czy ktoś, kto obejrzał Misery jest w stanie zapomnieć porcelanowego pingwinka? Czy widzowie Matrixa nie przypomną sobie momentalnie sceny z wyginającą się łyżką? O tym właśnie jest ta książka. O obrazach. Gustavo Mercado stworzył niebywały przewodnik po środkach narracji filmowej, w którym na przykładach setek kadrów odkrywa tajemnice wizualnego snucia opowieści. Również opisane tu filmy są nietypowe i różnią się od tych, które zwykle napotyka się w pozycjach tego typu. Nie ma tu dominacji ""żelaznej klasyki"" - zamiast rozłożonych na czynniki pierwsze ujęć z Obywatela Kane`a napotkasz tu kadry z Bękartów wojny, Indiany Jonesa, czy Leona Zawodowca. Nie ważne, czy rozpoczynasz dopiero przygodę z filmem, czy zużyłeś kilometry taśmy na realizację swych produkcji - ta pozycja poszerzy twoje wizualne horyzonty. Koniec z chłonięciem filmów jak laik. Po lekturze tej książki spojrzysz na nie w nowy, profesjonalny sposób. Spojrzysz OKIEM FILMOWCA.

Przewodnik po meandrach realizacji filmowej w technologii 3D w jej współczesnym kształcie. Stanowi punkt wyjścia dla doświadczonych twórców i realizatorów filmowych, którzy pragną poszerzyć swoją wiedzę o elementy niezbędne do poruszania się w technologii, która cieszy się rosnącym zainteresowaniem branży filmowej i zdobywa coraz większe uznanie wśród widzów. ""Filmowanie w 3D"" to jednocześnie doskonała propozycja dla wszystkich amatorów zafascynowanych stereoskopią, którzy dzięki tej pozycji zdobędą wszelkie podstawy do podjęcia prób realizacji amatorskich, studenckich czy niskobudżetowych produkcji filmowych. Publikacja Bernarda Mendiburu to brama do obszaru śmiałej eksploracji i zdecydowanego ujarzmiania trójwymiarowych koni mechanicznych.

Dźwięk w filmie. Teoria i praktyka wszechstronnie bada temat dźwięku dla obrazów filmowych i produkcji telewizyjnych z naciskiem na rzeczywiste problemy i rozwiązania. Książka pokazuje, jak osiągnąć wspaniały dźwięk mimo niewielkiego budżetu, braku sprzętu i niekoniecznie idealnych warunków nagrania. Dzięki doświadczeniu autora, innych najlepszych specjalistów od dźwięku i mocnemu ugruntowaniu praktycznych technik, ta książka dostarcza przykładów wziętych z pracy na planie i odpowiednich danych technicznych, jak również oceny i zrozumienia procesów związanych z powstawaniem artystycznego dźwięku. Bada dźwięk z punktu widzenia głównych specjalistów dźwięku na planie, którzy nie tylko opisują współczesne metody pracy, ale również dzielą się praktycznymi poradami, które przeprowadzą czytelnika bezpiecznie przez mnóstwo pułapek.

Poradnik dla osób pragnących poświęcić się reżyserii w teatrze. Szulczyński precyzyjnie a nie nachalnie ukazuje rozległość wiedzy niezbędnej w zawodzie reżysera. Pokazuje podstawowe wiadomości z filozofii, historii, kultury, szeroko pojętej sztuki, historii i teorii literatury, oczywiście teatru od antyku do współczesności (uwzględniając premierę sprzed kilku miesięcy). Charakteryzując zwięźle epoki, style gatunki, konwencje, nie traci z pola widzenia wybitnych twórców, szczególnie tych z XX wieku. Autor jest wyjątkowo cennym, wiarygodnym, kompetentnym informatorem i doradcą. Łączy doświadczenie praktykującego reżysera z ponadćwierćwiekowym doświadczeniem pedagoga. Teatr zna nie tylko z licznych opracowań (bibliografia wykorzystanych pozycji z wielu dziedzin, m.in. teatru, zajmuje pięć stron), także z bezpośredniej obserwacji procesu twórczego najwybitniejszych a bardzo różnych indywidualności polskiego teatru (Tadeusz Kantor, Konrad Swinarski, Jerzy Jarocki) i wreszcie własnej pracy artystycznej. Encyklopedyczna wiedza niejednokrotnie bywa wspierana, uzupełniana własnymi spostrzeżeniami, przemyśleniami. Z recenzji prof. dra hab. Jana Michalika

Jest to pierwsza próba przybliżenia i wyjaśnienia symbolicznych treści i języka, jakim posługują się współcześni artyści chińscy. Książka pokazuje metamorfozę chińskiej kultury symbolicznej na przykładzie wybranych dzieł. Pośród analizowanych tekstów kultury są powieści i opowiadania Gao Xingjiana, Mo Yana i Su Tonga, a także obrazy Hu Yongkaia oraz najwybitniejszych przedstawicieli chińskiej awangardy końca XX i początków XXI wieku. Twórczość teatralną reprezentuje monumentalna opera o buddyzmie chan ? Śnieg w sierpniu (Bayue xue) napisana i wyreżyserowana przez Gao Xingjiana. Poszukiwaniom symboli, metafor i aluzji towarzyszy refleksja na temat roli tradycji, chroniącej podstawowe struktury znaczeniowe, pojęcia, znaki i obrazy. Chodzi tu o proces kształtowania symboli głębokich, zakorzenionych m.in. w korelatywnej kosmologii chińskiej i uniwersyzmie, a także o kulturę dobrowróżbną, przechowującą model myślenia symbolicznego. Współczesny twórca chiński czerpie z tradycji kulturowej i doświadczenia społecznego, w których pamięć wspólnoty splata się z indywidualną pamięcią i wyobraźnią artystyczną. Jego wypowiedzi, nasycone symbolami, aluzjami i alegoriami nie tylko pozostają w dialogu ze współczesną kulturą i sztuką na świecie, ale przede wszystkim odgrywają ważną rolę w poszukiwaniu własnej tożsamości kulturowej.

„Sarah Kane była elokwentną i namiętną obrończynią zarówno swojej twórczości, jak i znaczenia samego teatru, który uważała zarazem za formę artystyczną i sposób na normalne życie. Zbierając wywiady, listy i teksty Kane o teatrze próbowałem w miarę możliwości pozwolić, by to jej własne słowa posłużyły za komentarz do jej twórczości. Zgodnie z wprowadzającym charakterem tej książki starałem się unikać drobiazgowych odczytań i teoretycznego rozważania na temat sztuk, stawiając w centrum uwagi – i objaśniając – szczególne aspekty stylu dramatycznego Kane, jak również porównując jej sztuki z obfitymi źródłami dramatycznymi i literackimi, które leżą u ich podłoża.” Graham Saunders

Łódź - ziemia obiecana wielu narodów stała się istnym tyglem wyznaniowym. Do obecnych tu przez wieki katolików i żydów dołączyli w XIX wieku m.in. luteranie, prawosławni, mariawici, baptyści. Przez kolejne dekady łódzka mozaika wyznaniowa stawała się coraz bogatsza. Przed II wojną światową trzy największe wyznania - katolicy, żydzi, protestanci posiadały po kilkaset tysięcy wiernych. Obecnie ponad 90% ludności miasta stanowią katolicy. W książce Marka Budziarka zostały zaprezentowane świątynie i domy modlitw, należące do większości wyznań działających w granicach administracyjnych dzisiejszej Łodzi. Autor wspomina także o nieistniejących obiektach, prezentuje krótko ich historię. Opis świątyń każdego wyznania został poprzedzony informacją o danej wspólnocie.

Tom ten poświęcony jest gotykowi, który opanował Europę u schyłku średniowiecza. Był to przede wszystkim styl sakralny, a jego kwintesencją są strzeliste wieże i gwiaździste sklepienia monumentalnych katedr. Są tu też omówione przykłady architektury obronnej, rzeźby ołtarzowej i malarstwa religijnego. Profesorowie Katarzyna Zalewska-Lorkiewicz i Szczęsny Skibiński są wybitnymi specjalistami od lat zajmującymi się sztuką gotyku

„PORTRET BRIANA BREI” to cykl trzynastu krótkich, humorystycznych opowiadań, które niewątpliwie łączy tematyka muzyczna. Każde z nich to osobna historia, zupełnie inna od poprzedniej, jedyna w swoim rodzaju. Do książki została dołączona płyta - prawdziwy biały kruk - płytowy debiut gitarzystów: Krzysztofa Pełecha i Jaremy Klicha.