Autor podjął ambitny trud opisania i zanalizowania procesu zarządzania mediami w ujęciu systemowym. Jego książka ma charakter pionierski na gruncie polskim, gdzie ten obszar funkcjonowania mediów jest stosunkowo słabo penetrowany, choć prof. Nierenberg należy do grona badaczy, których prace wyznaczają standard w tej dziedzinie.
Książkę uznaję za niezwykle wartościową i potrzebną, należącą do najlepszych opublikowanych w ostatnich kilku latach pozycji medioznawczych i politologicznych. Przyjęte przez Autora konstrukcja i metodologia pozwoliły mu na zrealizowanie w pełni zamierzeń badawczych. Zamysł dokonania systematyzacji problematyki, opisu i analizy kwestii zarządzania mediami ? z własną ?wartością dodaną? ? w pełni się powiódł. Podkreślić też wypada jasność wywodu, świetny język, a także trud włożony w przedstawienie wielodyscyplinarnej literatury i analizę zgromadzonego materiału empirycznego.
Bez wątpienia, należy uznać niniejszy tom za użyteczny materiał dla wszystkich zajmujących się lub zamierzających się zająć zarządzaniem w mediach elektronicznych, a także studentów istniejących lub nowo powstałych specjalistycznych kierunków.
Podsumowując, stwierdzam, że jest to książka znakomita, ważna, prezentująca wszechstronną panoramę zarządzania mediami. Jestem pewny, że wysoki poziom naukowy publikacji zapewni Autorowi miejsce wśród uznanych specjalistów w tej tematyce, sama zaś praca z pewnością stanie się czymś w rodzaju reference book dla przyszłych badaczy.
Z recenzji dr. hab. Stanisława Jędrzejewskiego, prof. ALK
Każdy ma takie same prawo do wolności, miłości i seksu, bez względu na to, jaki typ seksualność wyraża i z jakiego powodu. Dozgonnie wierny monogamiczny gej, zmieniająca co noc partnerki lesbijka, osoba zaangażowana w relacje BDSM, fantazyjnie ubrany trans, osoby hetero w domach poligamicznych, biseksualistka, która kocha raz dziewczynę, raz chłopca - to wszystko obywatele tego świata i tego kraju.
Dwadzieścia lat po demokratycznym przełomie wciąż odmawia im się równouprawnienia. Odmienne zwyczaje, style życia i miłosne wzorce spychane są do podziemia albo do getta ?prywatności?. Leczyć ich - mówią ekstremiści. Rób to w domu, po kryjomu - mówią konserwatyści mieniący się liberałami. Marcie Konarzewskiej i Piotrowi Pacewiczowi opowiadają, jak tęsknią, cierpią, pragną i nienawidzą. Co daje rozkosz, a co boli. Każda z rozmów opowiada inną prawdę o miłości.
Stosunek Polaków do innych grup czy narodów jest często naznaczony uprzedzeniami, mylnym przekonaniami i stereotypami. Nie tylko one wpływają jednak na nasz sposób postrzegania Żydów po II wojnie światowej, Rosjan po katastrofie w Smoleńsku czy kobiet w czasie sejmowych debat o parytetach. Można to po części wyjaśnić stanem zagrożenia psychologicznego, które wywołują w Polakach tego typu problemy. Bojąc się o utrzymanie swojej pozycji międzynarodowej, lękając się napływu imigrantów, zatroskani o los naszej kultury – często nieświadomie – stajemy się wrogami obcych i staramy się uzasadnić ich dyskryminację. Książka Wobec obcych podsumowuje najnowsze badania dotyczące uprzedzeń do obcych oraz prawdziwych i wyimaginowanych zagrożeń psychologicznych, które leżą u podstaw naszej wrogości.
Odmienność kulturowa oznacza obcość, ta zaś wzbudza czasami fascynację, a często zagrożenie. Zagrożenie takie może być jak najbardziej realistyczne (jak wtedy, kiedy obcy zagrażają naszym interesom) jedynie symboliczne (kiedy obcy zagrażają jedynie naszym wartościom i normom) lub tożsamościowe (kiedy obcy zagrażają naszemu „my” przez sam fakt, że mają swoją własną tożsamość). Przede wszystkim zaś obcy mogą zagrażać naszemu poczuciu sensu i własnej wartości przez to, że widzą oni sens świata gdzie indziej niż my sami, a także – z czym najtrudniej się pogodzić – gdzie indziej lokują swoje wartości i świętości. Wszystkie te (i inne) zagrożenia, ich konsekwencje i zabiegi mające na celu ich redukcję stanowią oś przewodnią tej pracy, która wydaje się ze wszech miar godna polecenia.
Z recenzji prof. dr. hab. Bohdana Wojciszke
W książce Zarządzanie wartością z klientem autor dowodzi zasadności tezy, że możliwe jest niwelowanie powiększającego się dystansu między ekonomią a naukami społecznymi, a zwłaszcza między ekonomią a humanistyką.
Autor jest wyrazicielem optymizmu poznawczego, przekonując, że możliwe jest przezwyciężenie występującego powszechnie, rozłącznego traktowania wartości, kiedy to wartość (dla) klienta przeciwstawiana jest wartości (dla) przedsiębiorstwa. Tyleż oryginalna, co prowokacyjnie sformułowana teza osadzona zostaje na trzech fundamentalnych założeniach dotyczących:
? ?godności systemowej? (rzeczywistość jest wielowymiarowa),
? pełni semantycznej (wartość odsyłająca do klasycznej TRIADY),
? prymatu ludzkiej podmiotowości (nieodzowność wspomagania antropologicznego
nauk społecznych).
Sytuując omawiane kwestie w sferze poznania (teoria), autor odwołuje się jednocześnie do ich odpowiedników w rzeczywistości społeczno-gospodarczej, zwłaszcza tej, która jest najbliższa człowieka. Są nią oczywiście usługi. Wnikliwa analiza i dogłębna znajomość tychże pozwalają z działalności usługowej wyprowadzić koncepcję relacyjnej konstelacji wartości. W interpretacji autora staje się ona realnym łącznikiem między ekonomią a aksjologią, zaś działalności usługowej przydaje nowego znaczenia.
Obszar zawartych w niniejszych rozważaniach zagadnień obejmuje szeroko pojętą problematykę komunikacji międzyludzkiej. (...) opracowanie składa się z trzech części, w pierwszej został wyznaczony zakres badań, zawiera on charaktrystykę semiologii, jej początki. Określony został również obszar zagadnień powszechnie do niej zaliczanych. (...) Pierwsza część drugiego rozdziału poświęcona jest próbie zdefiniowania podstawowych pojęć, które wydają się istotne w opisach procesu komunikowania. (...) W części tej pojawiają się definicje takich pojęć , jak: komunikacja i komunikowanie interpersonalne. Dalsze fragmenty rozdziału drugiego poświęcone są analizie sytuacji stanowiącej przykład użycia znaków. Sytuacje takie określa się mianem aktów komunikacyjnych. (...) kolejny fragment rozdziału drugiego został poświęcony tzw. komunikacji niewerbalnej. (...) Na zakończenie została zaprezentowana koncepcja aktu komunikacyjnego. Wykorzystano w niej wcześniej poczynione założenia teorii aktów mowy, ogólne tezy socjologicznej koncepcji symbolicznego interakcjonizmu oraz teorię struktury ludzkiego działania w ujęciu Johna R. Searle'a.
ze Wstępu
Relacje społeczne i role społeczne to ostatnia, niedokończona przez Floriana Znanieckiego za życia praca. Zebrany maszynopis jest pełen zapowiedzi przyszłych analiz, które wskazują kierunek myślenia uczonego i jego zamysł zintegrowania wiedzy na gruncie teorii systemów społecznych. Dokonując porównawczej analizy kolejnych, coraz bardziej złożonych systemów, Znaniecki przechodzi od relacji społecznych do teorii ról społecznych, zaskakując bogactwem historycznych i antropologicznych przykładów.
„Czym jest socjologia? Oto pytanie, które od dawna zadaje wielu: przedstawiciele nauk ścisłych oraz humanistycznych niebędący socjologami; przywódcy religijni, polityczni, wojskowi i gospodarczy, którzy zastanawiają się, czy z ich punktu widzenia socjologia może być przydatna, czy raczej szkodliwa; wreszcie studenci próbujący zdecydować, czy warto uczęszczać na kursy socjologii. Sami socjologowie nie są w stanie udzielić nań jednogłośnej odpowiedzi. Zgadzają się oni w pewnym stopniu co do tego, czym socjologia jest lub powinna być, jednak w odniesieniu do innych zagadnień ich zdania są różne. Przyjrzymy się kwestiom, w których są zgodni, odnotujemy główne rozbieżności w ich opiniach, następnie zaś postaramy się odkryć, czy rozbieżności te da się pogodzić i w jaki sposób to uczynić”.
(z tekstu)
Florian Znaniecki (1882–1958) – filozof i socjolog, jeden z głównych przedstawicieli socjologii humanistycznej. Autor licznych publikacji, m.in. Ludzie teraźniejsi a cywilizacja przyszłości, Socjologia wychowania, Nauki o kulturze, Prawa psychologii społecznej, Współczesne narody, Metoda socjologii. Międzynarodową sławę przyniosła mu pisana wspólnie z Williamem I. Thomasem praca Chłop polski w Europie i Ameryce, w której jako jeden z pierwszych socjologów zastosował metodę badania dokumentów osobistych, takich jak autobiografie, listy czy pamiętniki.
Rozważania przedstawione w tej książce są próbą krytycznego przyjrzenia się ideologicznej ?nadbudowie? współczesnych demokracji liberalnych, a w szczególności próbą uchwycenia filozoficznych uwarunkowań podstawowych idei i koncepcji, które stanowią zasadniczą treść owej nadbudowy.
W 2008 roku książka została uznana za jedną z 10 najlepszych książek naukowych - Top Best of 2008 - Amazon.com ,,Oto książka, w której znajdziesz najlepsze naukowe wyjaśnienie istoty człowieczeństwa"" - Steven PinkerJeden z najwybitniejszych przedstawicieli neuronauki próbuje wyjaśnić istotę człowieczeństwa, analizując biologiczną, psychologiczną i w dużej mierze społeczną naturę naszego gatunku w społecznym kontekście naszego życia. Co takiego wydarzyło się w toku ewolucji, co uczyniło człowieka istotą tak wyjątkową? Michael Gazzaniga w przystępny sposób analizuje szeroki zakres badań naukowych, aby wskazać decydującą zmianę, dzięki której staliśmy się myślącymi, czującymi istotami ludzkimi, różnymi od naszych przodków.Neuronauka od pięćdziesięciu lat próbuje zgłębić naturę naszego ,,ja"", koncentrując się na systemach mózgowych leżących u podstaw języka, pamięci, emocji i percepcji. Dotąd jednak nie brała pod uwagę oczywistego faktu, że my, ludzie przez większość czasu myślimy o procesach społecznych, porównując się z innymi i próbując oszacować ich intencje. W książce Istota człowieczeństwa Gazzaniga rozważa kilka powiązanych ze sobą zagadnień, między innymi źródła wyjątkowości ludzkiego mózgu, doniosłą rolę języka i sztuki w definiowaniu ludzkiej kondycji, naturę świadomości, a nawet sztuczną inteligencję.
S O S dla nastolatków, czyli odpowiedzi na pytania, które towarzyszą dorastaniu to książka skierowana do wszystkich tych, którzy chcą wiedzieć jak dojrzeć, nie oszaleć i zrozumieć siebie. Ten wyjątkowy zbiór listów to pytania o najważniejsze i najbardziej drażliwe kwestie związane z dorastaniem: przyjaźń, szkołę, rodziców, miłość i zrozumienie... Jak pokochać swoje ciało? W jaki sposób pokonać nieśmiałość i bez tremy rozmawiać z rówieśnikami? Jak radzić sobie ze swoimi emocjami? Na te i na wiele innych pytań odpowiada doświadczona psycholog - Ružica Obradović. Warto przeczytać i nie wywarzać otwartych drzwi...
Autorka podjęła trudne, ważne i ambitne zadanie poznania wybranych psychologicznych i społeczno-demograficznych uwarunkowań funkcjonowania osób z porażeniem mózgowym i po urazie rdzenia kręgowego. [...] Wśród sfer aktywności zasadnie wyodrębnione zostały procesy poznawcze, emocje, radzenie sobie ze stresem oraz integrująca różne obszary funkcjonowania człowieka osobowość, co okazuje się ujęciem bardzo ważnym, zwłaszcza że dociekania Autorki dotyczą mało poznanej problematyki funkcjonowania osób dorosłych. [...] Uzyskane przez Autorkę wyniki badań oceniam wysoko. Stanowią istotny wkład w poznanie problematyki funkcjonowania psychicznego osób niepełnosprawnych. [...]
Z recenzji prof. dr hab. Gabrieli Chojnackiej-Szawłowskiej
Koncepcja terapii narracyjnej narodziła się w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku w Australii. Za jej twórcę uważa się Michaela White’a (1948–2008), jednego z założycieli Dulwich Centre – pierwszego i jak dotąd największego ośrodka terapii narracyjnej na świecie. Współtwórcą tego podejścia jest David Epston, pracujący w Nowej Zelandii.
Stopniowo terapia narracyjna zaczęła zyskiwać popularność w Stanach Zjednoczonych, następnie w Europie – głównie w Wielkiej Brytanii oraz Danii. Obecnie programy większości szkoleń psychoterapeutycznych obejmują wykłady lub warsztaty dotyczące teorii i praktyki narracyjnej. Również w Polsce ten nurt staje się coraz bardziej znany.
Książka Alice Morgan to pierwsza na polskim rynku publikacja w całości poświęcona zagadnieniom terapii narracyjnej. Adresowana jest przede wszystkim do psychoterapeutów chcących bliżej poznać metody pracy narracyjnej. Niektóre z nich stały się klasycznymi technikami, którymi posługują się terapeuci różnych orientacji, inne mogą być mniej znane polskiemu Czytelnikowi. Z pewnością zainteresuje też nieprofesjonalistów jako wprowadzenie do nieco odmiennego sposobu myślenia o człowieku, jego problemach i możliwościach pomagania mu w trudnościach.
dr Szymon Chrząstowski
Wydział Psychologii UW
Katarzyna Stemplewska-Żakowicz - Diagnoza w dwóch kontekstach: odkrycia i uzasadnienia
Marina Zalewska - Obserwacja psychologiczna w procesie diagnozy klinicznej dziecka
Hanna Olechnowicz, Felicyta Krawczyk - Terapia trzyletniego chłopca autystycznego przez zestrajanie działań w diadzie dziecko-dorosły
Małgorzata Święcicka - Skale szacunkowe dla rodziców i nauczycieli jako narzędzia diagnozy w psychologii klinicznej
Magdalena Górska-Michałowska - Przegląd najważniejszych metod kwestionariuszowych oceny funkcjonowania rodziny
Johen Hardt, Katarzyna Schier, Małgorzata Dragan - Retrospektywna ocena dziecięcych doświadczeń osób dorosłych. Aspekty teoretyczne i metodologiczne
Podstawą współczesnej nauki jest tzw. peer reviewing, czyli system wzajemnego recenzowania swoich prac przez środowisko naukowe. Dotyczy to publikacji, wniosków o granty badawcze, a także okresowych ocen całych jednostek naukowych. Od jakości recenzji, ich bezstronności, merytoryczności, kompetencji zależy poziom czasopism, „produktów naukowych” i instytucji badawczych.
O tym jednak, że recenzować nie każdy potrafi i że przygotowanie dobrej recenzji jest często sztuką nie mniejszą niż napisanie artykułu, przekonujemy się nie raz. Doskonale wiedzą o tym redaktorzy czasopism, często mający do czynienia z recenzjami nie tylko wzajemnie sprzecznymi, trudnymi do zintegrowania w jedną decyzję redakcyjną, ale też takimi, które ze względu na swoją formę nigdy nie powinny być udostępnione autorom.
Książka ta jest pod wieloma względami publikacją ważną i potrzebną. Po pierwsze, autorzy poszczególnych rozdziałów wyjaśniają, na czym polega kultura recenzowania. Po drugie, uczą krok po kroku właściwego przygotowania recenzji: na co trzeba zwracać uwagę, jak konstruować jej tekst. Wskazują, jak unikać ocen opartych na jednym tylko kryterium, na przykład wyśrubowanych standardach metodologicznych. Jako doświadczeni badacze dostrzegają pułapki wszelkich form jednostronności. Po trzecie – pośrednio uczą pisania prac naukowych. Kierując uwagę recenzenta na elementy tekstu, które powinien poddać ocenie, zarazem instruują, jak należy przygotować taki tekst. Zamieszczone w książce wskazówki mogą zatem służyć zarówno recenzentom, jak i potencjalnym autorom.
dr hab. Maria Lewicka, prof. UW
redaktor naczelny czasopisma Psychologia Społeczna
Książka Agnieszki Popiel i Ewy Pragłowskiej jest pierwszym polskim podręcznikiem psychoterapii poznawczo-behawioralnej. Autorki – znane specjalistki w tej dziedzinie – szczegółowo omawiają założenia teoretyczne podejścia poznawczo-behawioralnego, prezentują modele wybranych zaburzeń, zasady pracy terapeutycznej, techniki poznawcze i behawioralne oraz wyniki badań nad skutecznością tej formy terapii, opartej na danych naukowych. Znakomity podręcznik akademicki, źródło wiedzy dla psychoterapeutów, psychologów, lekarzy i osób szkolących się w zakresie psychoterapii. Książka zawiera także obszerny angielsko-polski słowniczek terminów, użyteczny m.in. dla tłumaczy publikacji poświęconych terapii poznawczo-behawioralnej.
Ginny Elkin to pseudonim młodej kobiety z poważnymi problemami psychicznymi, która po kilku latach nieudanych prób znalezienia pomocy u przeróżnych specjalistów rozpoczęła indywidualną terapię u Irvina D. Yaloma, psychiatry z Uniwersytetu Stanforda. Pacjentka i psychoterapeuta zawarli umowę, że po każdym spotkaniu będą pisać własne, osobiste relacje z jego przebiegu i co pół roku wymieniać się swoimi sprawozdaniami. I tak powstała książka – niepowtarzalny zapis jakże odmiennych przeżyć, emocji, refleksji, interpretacji dotyczących tych samych zdarzeń, tych samych rozmów i zachowań.
Irvin D. Yalom, znany polskim Czytelnikom jako autor prac naukowych, esejów oraz opowiadań i powieści terapeutycznych – takich jak Psychoterapia grupowa, Psychoterapia egzystencjalna, Kat miłości, Leżąc na kozetce, Kiedy Nietzsche szlochał, Dar terapii, Religia i psychiatria i wielu innych – odwołuje się do unikatowego dokumentu, jakim jest ta książka, w wielu spośród swoich późniejszych publikacji.
W książce Irvin D. Yalom rozważa "skomplikowaną i pełną napięcia" - jak pisze - relację między psychoterapią egzystencjalną a pociechą religijną, które: W pewnym sensie są ze sobą spokrewnione, mają wspólnych przodków i wspólne troski: ich wspólną misją jest zajmowanie się rozpaczą immanentną ludzkiej kondycji. Czasami posługują się też tymi samymi metodami: relacją sam na sam, spowiedzią, badaniem własnego wnętrza, przebaczeniem innym i sobie".
"W tej książce Duvignaud formułuje - po pierwsze - niezwykle sugestywną teorię święta, a święto to przecież środowisko wszelkich widowisk kulturowych i chyba nic bardziej niż ono nie zasługuje na miano społecznego performansu. Duvignaudowska koncepcja święta śmiało może być postawiona w rzędzie innych wielkich wizji socjologicznych czy antropologicznych, takich jak koncepcja communitas [...]. I jakimś odpowiednikiem Turnerowskiego procesualnego poglądu na społeczeństwo [...] jest z kolei - to po wtóre - wizja krążenia darów, podjęta przez Duvignauda z arcydzieła Maussa i tak twórczo przezeń rozwinięta, poświadczająca, że problem socjologiczny - szczególnie socjologii dynamicznej - jest zasadniczo problemem komunikacji: kwestią dynamiki relacji międzyludzkich. W Darze z niczego Duvignaud formułuje też - po trzecie - własną koncepcję transu, w myśl której doświadczenie to należy oddzielać od doświadczenia opętania czy owładnięcia kultowego [...]. Te trzy wielkie tematy: święto (albo protostrukturalna communitas), krążenie darów (albo sama chociażby dynamika, procesualność życia społecznego), trans (doświadczenie liminalności), tworzą kościec tej perspektywy antropologii kulturowej, którą jest antropologia widowisk. Koncentruje się ona na widowiskach kulturowych, ponieważ w tych zdarzeniach społeczeństwo jest rzeczywistym dzianiem się, staje się tu i teraz, aktualizuje się, ale w tej samej chwili - właśnie dzięki spełnianemu widowisku - z bezpośredniością charakterystyczną dla dramatu opowiada sobie o sobie samym, uświadamia sobie siebie we własnej narracji. Widowisko kulturowe można też nazwać performansem społecznym, ale takim performansem, w którym dokonuje się epifania prawdziwego bohatera antropologii - człowieka całkowitego".
z posłowia Leszka Kolankiewicza
Jestem uczniem Alaina Touraine?a i zostałem ukształtowany zgodnie z idea głoszącą, że sercem życia społecznego, tym co jest w nim decydujące i centralne, są ruchy społeczne. A więc tym, co dobre, jest ruch społeczny. Tymczasem zdałem sobie sprawę, że znaczna część moich prac, choć nie wszystkie oczywiście, odnosi się do przeciwieństwa dobra. Jestem socjologiem zła lub nieszczęścia, rasizmu, antysemityzmu, przemocy, terroryzmu. Gdybym miał więc zdefiniować najsilniejsze aspekty mojej pracy, to byłaby to refleksja nad złem jako przeciwieństwem dobra, gdyż jestem oczywiście po stronie dobra.
fragment wywiadu z Michelem Wieviorką, s. XV
Teoria rytuałów interakcyjnych jest zagadnieniem kluczowym dla mikrosocjologii, z kolei mikrosocjologia stanowi punkt wyjścia dla wielu koncepcji o szerszym zasięgu. Interakcja twarzą-w-twarz, o małej skali, zachodząca tu-i-teraz, jest sceną oraz terenem działania aktorów społecznych. Jeżeli chcemy odnaleźć sprawczą podmiotowość (agency) życia społecznego, to znajduje się ona właśnie tutaj. W niej tkwi energia ruchu i zmiany, spoiwo solidarności oraz konserwatyzm zastoju. To tu lokują się intencjonalność i świadomość, tu także jest miejsce dla istnienia emocjonalnych i nieświadomych aspektów ludzkiej interakcji.
Próbując zrozumieć procesy biorące udział w pojawieniu się stanu mistycznego, James stanął przed złożonym problemem. Z jednej strony zdawał sobie sprawę, że istnieje „fizjologiczna strona” zagadnienia, do której z zasady miał stosunek sceptyczny jako do sfery znajdującej się w zasięgu „materializmu lekarskiego”, z drugiej – widział także inne przyczyny „świadomości kosmicznej lub mistycznej”. Po pierwsze – techniki jej „metodycznego uprawiania jako pierwiastka życia religijnego” w wielu tradycjach religijnych (James wymienia hinduizm, buddyzm, islam i chrześcijaństwo), po drugie – sensy przeżywane w tych doświadczeniach. Jak pisze: „owoce muszą mieć wartość życiową. Gdy człowiek wychodzi z Samâdhi, […] staje się «oświeconym, mędrcem, prorokiem, świętym; cały jego charakter uległ zmianie, życie jest zmienione, rozjaśnione»”. Konkluzja jest jasna: mistycyzm jest metodą dochodzenia do prawdy i dokonania się przemiany omawianej wcześniej jako nawrócenie. To w takim stanie do człowieka dociera bezpośrednia wiedza o transcendencji: „…po doświadczeniach mistycznych pozostaje wrażenie niezawodne stykania się z objawieniem, z nowymi głębiami prawdy”.
fragment z Przedmowy Pawła M. Sochy
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
![Okładka książki Zwolnij wreszcie. Jak odnaleźć spokój w świecie, który nigdy się nie zatrzymuje [wyd. 2026]](https://dobreksiazki.pl/Photos/7/MEDIUM/000080/zwolnij-wreszcie-jak-odnalezc-spokoj-w-swiecie-ktory-nigdy-sie-nie-zatrzymuje-wyd-2026.jpg "Zwolnij wreszcie. Jak odnaleźć spokój w świecie, który nigdy się nie zatrzymuje [wyd. 2026]. Autor: Sunim Haemin. Dobreksiazki.pl")
