Książka przynosi ważną propozycję w zakresie kulturoznawczych badań środowisk cyfrowych, a sformułowany we wstępie i dwóch pierwszych rozdziałach projekt cyberkulturoznawstwa ma szanse wyznaczyć dalsze kierunki badań i stanowić metodologiczną inspirację dla innych badaczy. Z kolei proponowany zestaw analizowanych zjawisk , na który składają się m.in. internetowe żarty z Jana Pawła II, cyfrowy celebrytyzm, fenomen selfie, internetowa nostalgia i kreowanie wspólnot pokoleniowych, problem cyberchondrii i "doktora Google" czy publikowanie na forach wizji narkotycznych i paranoicznych, bez wątpienia zainteresuje szerokie grono czytelników.
dr hab. Piotr Grochowski, fragment recenzji
Zagrożenie ze strony radykalnego islamu i terroryzmu motywowanego religijnie jest jednym z tematów regularnie pojawiających się w środkach masowego przekazu. Dominuje w nich jednak ujęcie defensywne, nastawione na radzenie sobie ze skutkami terroryzmu bądź ofensywne – nastawione na rozwiązania siłowe. W obu przypadkach działania stanowią reakcję na wydarzenie o charakterze terrorystycznym.
Autorzy publikacji podeszli do tego zagadnienia od drugiej strony – zamiast reagować na skutki terroryzmu starają się sprawdzić, czy możliwe jest zgaszenie go w zarodku, a zatem zdeprogramowanie, czy zderadykalizowanie terrorystów.
Książka została podzielona na trzy części tematyczne. Pierwsza omawia problematykę deradykalizacji z perspektywy teoretycznej, jak również w odniesieniu do przykładów nie odnoszących się do islamu. Dwie pozostałe części poświęcone są studiom przypadku programów deradykalizacyjnych w państwach muzułmańskich oraz w państwach zachodnich a poświęconych muzułmanom.
W dziedzinie studiów dotyczących przemian w zakresie ruchliwości przestrzennej [...] w ostatnich latach zaobserwowano wyraźny postęp, jednak stan posiadanej wiedzy (zwłaszcza w skali pojedynczej osoby, w skali miasta, gminy, powiatu, województwa czy kraju) na temat przemian w strukturze oraz w intensywności i formach ruchliwości przestrzennej, ich konsekwencji [...], jakie nastąpiły w Polsce w ostatnich dziesięcioleciach, jest nadal niezadowalający. Nie zostały one dotychczas należycie zidentyfikowane i rozpoznane. Nie-pełna jest wiedza o znaczeniu rożnych współczesnych uwarunkowań demograficznych, politycznych, społecznych […], osadniczych, gospodarczych [...] i ich wpływie na poziom ruchliwości przestrzennej, zwłaszcza w skali pojedynczej gminy. [...] Wielowymiarowość czynników wpływających na ruchliwość przestrzenną ludności oraz jej skutki (pozytywne i negatywne) sprawia, że jest to temat bardzo trudny do kwantyfikacji i realizacji. Podjęcie przez Autorkę tak wielowątkowego tematu świadczy o jej odwadze naukowej.
Fragment recenzji prof. dr hab. Danieli Szymańskiej
Prezentowane w publikacji treści obejmują charakterystykę postrzegania poszczególnych konfliktów, ich rodzajów oraz analizę struktur organizacyjnych sił zbrojnych, ich potencjał kompetencyjny i przywódczy, prawne aspekty funkcjonowania organizacji o znaczeniu obronnym, rozwiązania w zakresie nowych podmiotów na „rynku obronnym” i skutecznych rozwiązań w trakcie działań militarnych. Celem publikacji jest prezentacja wniosków i rozwiązań mających na celu rozwój podmiotów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo.
Spójrz na swoją mapę marzeń i odważ się zrobić pierwszy krok. Dawno temu marzyliśmy, że pewnego dnia wsiądziemy do auta i wyruszymy przed siebie. Gdzie nas oczy i serca poniosą. Spełnienie tego marzenia przekładaliśmy z roku na rok. Zawsze było coś ważniejszego i pilniejszego do zrobienia. Gdy moja córeczka skończyła pięć lat, marzenie o podróży znów się we mnie odezwało: „Nie odkładaj życia na później. Nie czekaj na lepszy czas. Marzenia się nie spełniają – to ty je spełniasz”. Podjęłam decyzję: jedziemy! Wraz z moimi bliskimi wyruszyłam do Ligurii, na Lazurowe Wybrzeże i do Prowansji, aby odnaleźć piękno i inspirację. Nie wszystko przebiegało tak, jak to sobie zaplanowałam. Odkryłam jednak o wiele więcej, niż się spodziewałam. To, co ziemskie, i to, co boskie, splotło się ze sobą w osobistą opowieść o podróży do… kobiecej duszy. „Rozmaryn i róże. Podróż do samej siebie” to książka o życiu, tej najważniejszej podróży – do swojego serca. Agnieszka Maciąg dzieli się z czytelniczkami przemyśleniami i inspiracjami dotyczącymi wewnętrznego rozwoju, aby mogły odnaleźć w sobie siłę do spełniania marzeń i potrafiły dostrzec w każdym zdarzeniu, nawet trudnym, wartość i sens.
Publikacja dotyczy bardzo aktualnych zagadnień, które teoretycy mediów, komunikacji społecznej i dziennikarstwa dopiero badają, czyli wyzwań etycznych, jakie powstają w wyniku upowszechniania się nowych mediów, a zwłaszcza mediów społecznościowych.
Przedmiotem badawczym podjętych badań, zaprezentowanych w niniejszej monografii, jest kształcenie w zakresie etyki dziennikarskiej w Polsce. Głównym celem badań jest ocena kształcenia w zakresie etyki dziennikarskiej w opinii studentów dziennikarstwa w Polsce oraz określenie ich świadomości współczesnych dylematów etycznych związanych z użytkowaniem mediów społecznościowych w pracy dziennikarskiej. Ta ocena odnosi się do aktualnego kształcenia w zakresie etyki dziennikarskiej oraz wyzwań edukacyjnych w tym temacie, które wynikają z dylematów etycznych pracy dziennikarskiej związanych z użytkowaniem mediów społecznościowych. Z tak sformułowanego celu głównego wynikają ogólne pytania badawcze: Jak studenci dziennikarstwa w Polsce oceniają zajęcia z etyki dziennikarskiej? Jaka jest świadomość studentów dziennikarstwa w Polsce współczesnych dylematów etycznych związanych z użytkowaniem mediów społecznościowych przez dziennikarzy? oraz szczegółowe: Jak studenci dziennikarstwa oceniają zajęcia z etyki dziennikarskiej, w których brali udział podczas studiów? Jak oceniają przydatność tych zajęć? Czy – zdaniem studentów – taki przedmiot, jak etyka dziennikarska, jest potrzebny? Jak oceniają aktualność zagadnień poruszanych na zajęciach z etyki dziennikarskiej, w których brali udział? Jak oceniają sposób omówienia, opracowania tych zagadnień?
Ocena kształcenia w zakresie etyki dziennikarskiej dokonana przez studentów dziennikarstwa wyraża ich opinię na temat zajęć z etyki dziennikarskiej (i przedmiotów pokrewnych, np. podstawy etyki dziennikarskiej, etyka mediów), a także ich doświadczenia związane z edukacją w zakresie tego przedmiotu.
Niepowtarzalną wartością monografii jest empiryczne studium trzech miast podzielonych w perspektywie „mikrokosmosu”, a więc orientacji na kompleksowe przedstawienie
wielości relacji i stosunków,jakie wytworzyły się pomiędzy mieszkańcami trzech sąsiednich miast w połączeniu z przedstawieniem złożoności ich funkcjonowania w społecznej świadomości. Nowatorski charakter tej monografii polega i na tym, że (moim zdaniem) jest to pierwsza rozprawa w Polsce będąca zwartym studium w postaci „mikrokosmosu” ukazującego niejako pełny obraz obejmujący kilka miast podzielonych, małych i średnich, na polsko-niemieckim pograniczu, która jednocześnie stawia otwarte pytania
o dalsze kierunki rozwoju procesów integracyjnych. Wyrażam przekonanie, że znajdzie ona czytelników nie tylko w śród przedstawicieli polsko-niemieckiego pogranicza,
socjologów zajmujących się badaniem pograniczy, ale także wśród szerokiej rzeszy czytelników zainteresowanych fenomenem (cudem) narastania pozytywnej, wzajemnie korzystnej polsko-niemieckiej współpracy transgranicznej.
Społeczności osób nieheteroseksualnych w Polsce są dyskryminowane, zarówno prawnie, jak i społecznie, co wpływa w znaczącym stopniu na ich życie codzienne i rodzinne, manifestuje się również w ich życiu intymnym. Jak jednak osoby nieheteroseksualne ˝żyjące we współczesnej Polsce rozumieją i praktykują życie intymne? Jaki związek ma z nim ich seksualność? Jak na życie intymne osób nieheteroseksualnych wpływają współczesne przemiany tego obszaru? Czy kontekst społeczno-kulturowy współczesnej Polski ma znaczenie dla tego, jak budują swoje relacje intymne? Na te i inne pytania odpowiada autorka książki, odwołując się do teorii i badań z nurtu socjologii: intymności, seksualności i codzienności oraz posiłkując się perspektywą badawczą zainspirowaną studiami gender i queer.
“Książka dr Agaty Stasińskiej jest pracą wyjątkowa. Powstała na podstawie szeroko zakrojonych, przeprowadzonych różnymi metodami, kilkuletnich badań. W polskiej literaturze nie ma, a w światowej jest bardzo mało, publikacji tak kompleksowo analizujących związki nieheteroseksualne. Należy podkreślić, że recenzowana praca jest pionierska i wa˝na poznawczo. Autorka z dużą erudycją i swobodą porusza się wśród licznych opracowań teoretycznych, jak również badań empirycznych. Nie mam wątpliwości, że wnosi wiele do gender studies i polskiej socjologii, pewna jestem także, że znajdzie wielu czytelników i czytelniczek”.
Z recenzji prof. zw. dr hab.Małgorzaty Fuszary
„Łuczewskiemu udało się zrealizować niebywale ambitne zamierzenie: napisał nie tylko dogłębną, ale i oryginalną pracę o polityce historycznej. W oparciu o imponującą erudycję „wgryzł się” w teorie z kilku dziedzin (na przykład w badania nad pamięcią zbiorową lub ruchami społecznymi), odważnie „wyostrzył” kilka kluczowych pojęć (polityka historyczna czy kapitał moralny) i przeprowadził świetnie wymyślone badanie porównawcze (Niemcy, Polska, Rosja) w dziedzinie zazwyczaj zagubionej w partykularyzmach studiów przypadków. Dzięki tej kombinacji otrzymaliśmy wielostronne i przenikliwe opracowanie tematu, który często wzbudza tak silne emocje, że w jego analizie obumiera myśl. Tutaj myśli nie brakuje. Napisana w stylu błyskotliwej mozaiki raczej niż systematycznego traktatu, miejscami pedantyczna, a gdzie indziej prowokująca, książka Łuczewskiego jest bogatym w pomysły, acz precyzyjnym przewodnikiem po skomplikowanym terenie, którego kontury są zamazane i niejednokrotnie wypaczone w jazgocie sporów politycznych, nie tylko w Polsce”.
prof. Jan Kubik
„Polityka historyczna stała się w ostatnich latach jednym z najczęściej w Polsce używanych – i nadużywanych – słów. Każdy, kto chce zrozumieć, gdzie to pojęcie się narodziło, jak ewoluowało i jakie konkretne kształty przybierało, powinien sięgnąć po książkę Michała Łuczewskiego. Pasjonujące jest zderzenie praktyki trzech tak różnych krajów, jak Polska, Niemcy i Rosja, odkrywanie różnic, ale i podobieństw między nimi, niekiedy zupełnie nieoczekiwanych. Perspektywa socjologa pozwala wyjść Łuczewskiemu poza zaklęty krąg politycznych sloganów i publicystycznych uproszczeń, daje oddech i dystans, tak bardzo potrzebne w coraz bardziej spolaryzowanej i rozgorączkowanej polskiej rzeczywistości. Nie jest to jednak na pewno usypiająca akademicka lektura. Książka zaskakuje, prowokuje, czasami irytuje. To jej zaleta”.
prof. Paweł Machcewicz
„Książka fascynuje swoim „imperialnym” rozmachem, obejmującym analizę polityk historycznych Rosji, Niemiec i Polski, a zarazem swoją interpretacyjną śmiałością. Z zupełnie nowej perspektywy, osadzonej w koncepcji uniwersalnej walki o kapitał moralny, możemy tutaj zobaczyć nasze spory o Muzeum II Wojny Światowej, o „Wyklętych”, o pamięć i doświadczenie ofiary. Michał Łuczewski potrafi stawiać swoje, ważne pytania o sens polityki historycznej, nie wchodząc w koleiny publicystycznej młócki. Dzięki temu możemy się od niego wiele dowiedzieć: o naszej historii, o naszej pamięci, o nas samych”.
prof. Andrzej Nowak
Radio Solidarność było pierwszym okruchem nadziei po traumie, jaką przeżyło polskie społeczeństwo 13 grudnia. Władza komunistyczna wypowiedziała wojnę społeczeństwu – i wzięła zakładników, zamykając ich w obozach dla internowanych.
Celem stanu wojennego było spacyfikowanie 10-milionowej Solidarności,która – krok po kroku – zaczęła się domagać ograniczenia wszechwładzy i przywilejów partyjnego aparatu.
W pierwszych dniach i tygodniach po wprowadzeniu stanu wojennego, operacja militarna przy użyciu wojska i milicji, zaczęła dawać rezultaty. Pacyfikacja strajkujących zakładów pracy, masakra w kopalni Wujek,godzina policyjna,telefoniczne „rozmowy kontrolowane”, procesy sądowe w trybie doraźnym i wszechobecna propaganda, skutkowały narastającym strachem i poczuciem, że wszystko jest przegrane.
To kolejna publikacja w serii "Psychologia stosowana". Artykuły zgromadzone w tej książce są przykładem analiz relacji między: filmem a jego odbiorcą, samym filmem (np. analiza dzieła filmowego z wykorzystaniem teorii psychologicznej), a także filmem a jego autorem.
Psychologia w filmie, filmy psychologiczne, metody psychologiczne do analizy i interpretacji przekazów audiowizualnych, wykorzystanie filmu w edukacji psychologicznej czy w badaniach dotyczących np. funkcjonowania procesów poznawczych człowieka. Współczesne przykłady ukazujące relacje między X muzą i jedną z wiodących nauk społecznych można
by mnożyć.
Film intrygował, ciekawił, uruchamiał w widzach emocje i przyciągał od zawsze przedstawicieli różnych grup społecznych. To właśnie oni – ulegając magii kina – przenosili się mentalnie w całkowicie nowy wymiar odczuwania rzeczywistości, a swoją obecnością i zainteresowaniem motywowali twórców do rozwijania „języka” i innych środków technicznych, by uzyskać coraz to lepszy efekt realności. Voyeuryzm, termin przeniesiony w obręb refleksji filmoznawczej z terenu psychoanalizy i seksuologii, stał się podstawową zasadą ustanawiającą skopofiliczną relację między obrazem filmowym a jego odbiorcą. Kino z kolei stało się przestrzenią praktyk kulturowych, w których zarówno wspomniane już pojęcie voyeuryzmu, jak i ekshibicjonizm zostały uwolnione od swoich pierwotnych, parafilnych denotacji i dookreślone przymiotnikiem „filmowy”. Odtąd będą opisywać istotę kina i komunikacji audiowizualnej opartych na relacji między widzem (voyeurem) a rzeczywistością przedstawioną na ekranie.
Ze Wstępu autorstwa prof. Agnieszki Ogonowskiej
Najprostsze, a zarazem najbardziej trafne polskie tłumaczenie anglojęzycznego coachingu to trening rozwoju osobistego, a w przypadku pracy z grupą - trening rozwoju zespołowego. W ostatnich latach coaching stał się niezwykle popularny, jak grzyby po deszczu wyrastają kolejne szkoły specjalizujące się w nauczaniu coachingu, za co drugim rogiem ulicy czai się coach... Czy jednak każde miejsce nauki zawodu i każdy trener rozwoju jest kompetentny w tej dziedzinie? Klient - czy to przyszły coach, czy też osoba chcąca z coachingu skorzystać - inwestuje swoje pieniądze, czas, dobre chęci. Jak może zweryfikować, czy to, co mu się oferuje, mieści się w najlepszych praktykach sztuki coachingu?
Nie daj się zwieść. W branży "rozwojowej", podobnie jak w każdej innej, można się natknąć i na tombak, i na pozłotkę. Jak je odróżnić od prawdziwych skarbów? Do tego potrzeba wiedzy. Nim skorzysta się z usług coacha albo wybierze się miejsce, gdzie będzie się szkolić, dobrze jest uświadomić sobie, że prawdziwy, rzetelny, skuteczny trening rozwoju prowadzony jest według ściśle określonych reguł. To właśnie znajomość złotych zasad coachingu oraz umiejętność stosowania najlepszych modeli opracowanych dla tej dziedziny świadczą o wysokiej jakości usług, które może Ci zaproponować coach czy też szkoła przygotowująca do pracy w zawodzie.
Chcesz zajrzeć do skarbca coachingowej wiedzy? Zatem otwórz książkę i czytaj!
Po lekturze tej książki, przestaniemy wierzyć w bezpieczny świat i szczęśliwe życie naszej i przyszłej generacji.
Czy czujemy się jeszcze bezpiecznie? W pięciu regionach świata, na obrzeżach Europy, toczą się walki, każdy z konfliktów może przerodzić się w biblijną Apokalipsę. Islamski terror, chociaż nadal groźny, przestał być jedynym czynnikiem zagrożenia, znacznie groźniejsza od niego jest trwała i głęboka dekonstrukcja świata muzułmańskiego. Jeszcze nigdy od 1945 nie prowadzono tylu wojen co dziś. Dotychczasowy globalny porządek po zakończeniu Zimnej Wojny ustąpił miejsca chaosowi. Geopolityka powróciła na scenę wydarzeń i do głów władców. Doktryna „uzachodowienia” świata poniosła dotkliwą porażkę. USA utraciły przywództwo świata, Europę destabilizują kryzysy, Rosja chce odzyskać pozycję supermocarstwa, Chiny szykują się do panowania. Masowa migracja, której nie da się powstrzymać, jest ucieczką nie tylko od wojen, lecz także od biedy i bezalternatywnie niszczy spójność systemów socjalnych, gwarantujących dotychczasowy porządek i poczucie osobistego bezpieczeństwa. Systemy demokratyczne tracą walor wewnętrznej stabilizacji. Rozdźwięk między elitami a społeczeństwami pogłębia się. Zamiast faktów nasze życie opisują fake newsy. Nic nie zapowiada, że będzie lepiej. Przeciwnie – świat w szybkim tempie szykuje się do nowej wojennej konfrontacji, tym razem ostatniej. Chaos na świecie przeraża ludzi i wzmacnia ich poczucie narodowej wspólnoty, która coraz częściej przybiera postać nacjonalizmu. Tym łatwiej o konfrontację.
Dlaczego tak się dzieje? Kto ponosi winę za chaos? Marek Orzechowski, wieloletni korespondent radiowy i telewizyjny w Bonn i Brukseli, w swojej najnowszej książce opowiada najnowsze dzieje Chaosu i jego wielostronne zagrożenia, które mogą doprowadzić do ostatecznego kataklizmu – nie pozostawia żadnych złudzeń: na chaos i jego skutki jesteśmy skazani, bowiem Chaos – to Nowy Porządek Świata w XXI wieku. Bez gwarancji, że go przeżyjemy.
Czasami stosunek do tradycji wyraża się w naśladowaniu metod i środków, po które sięgali ci, co nas bezpośrednio poprzedzali. Kiedy indziej przejawia się on w trwożliwej adoracji wszystkiego, co przetrwało jako szacowne i z niejasnego powodu cenne skamieliny. Oba podejścia są równie zawodne. Pierwsze ma krótkie nogi: epigonizm bywa zazwyczaj bezmyślnym lub koniunkturalnym pochlebstwem i szybko wyczerpuje swą siłę lub zmienia się we własne przeciwieństwo. Podejście drugie wynika ze stanu dezorientacji, w którym czci się na chybił trafił wszystko, co było i minęło. A jednak przyswajanie tradycji nie może polegać na jej bezmyślnym wchłanianiu, gdyż nie dowiemy się wtedy, dlaczego coś, co cieszy się wielkim powodzeniem, nagle na setki lat znika, by równie nagle, nie wiadomo skąd i za jaką przyczyną, gwałtownie wypłynąć na wierzch. Tak stało się z twórczością Hlderlina, która umilkła na całe sto lat, następnie zaś zmartwychpowstała i w niewytłumaczalny sposób wniknęła we współczesną niemczyznę. Wynika stąd, że tradycji nie dziedziczy się w prostej linii, tradycję dopiero się stwarza zawsze na zakwasie przeszłości, nigdy od zera.
Szerokie upowszechnienie i dynamiczny rozwój komputerowych technologii informacyjnych implikują ciągłe zmiany, zarówno w polu badawczym nauki o informacji (informatologii), jak też w praktyce działalności informacyjnej prowadzonej w różnych obszarach życia społecznego: nauce, biznesie, administracji państwowej i samorządowej, mediach, kulturze, edukacji, ochronie zdrowia i wielu innych. Celem tych zmian, mówiąc najogólniej, jest innowacja usług informacyjnych.
Za Peterem F. Druckerem przez innowację rozumiemy tu wszelkie działania i rozwiązania (koncepcyjne, techniczne, organizacyjne), które prowadzą do wytworzenia nowych lub ulepszonych produktów lub usług. Innowacyjność usług informacyjnych to zatem stałe ich ulepszanie i dostosowywanie z jednej strony do możliwości rozwijającej się technologii, a z drugiej ? do potrzeb, oczekiwań i możliwości odbiorców, do których usługi te są adresowane. Jak w wielu innych obszarach, również w sferze usług informacyjnych kształtuje się coś, co nazwać można byłoby „rynkiem klienta” ? wymagającego, świadomego rosnących możliwości technologii informacyjnych i oczekującego, że dzięki tym coraz silniejszym technologiom niezbędne dla niego informacje, pewne, aktualne, klarownie prezentowane, powinny stać się jeszcze bardziej łatwo dostępne.
Zgromadzone w niniejszej książce artykuły prezentują różnorodne aspekty badania, projektowania i wdrażania w praktyce współczesnych usług informacyjnych, jednoznacznie potwierdzając zarówno rosnące znaczenie tych usług w rozwoju wszystkich obszarów życia społecznego i gospodarczego, jak i potrzebę ich stałego doskonalenia oraz stale rozwijane możliwości, które w tym zakresie oferuje nowoczesna technologia informacyjna. Innowacyjność jest wpisana w istotę współczesnych usług informacyjnych, które z jednej strony są polem wykorzystywania potencjału nowych technologii, a z drugiej przyczyniają się do sukcesywnej ewolucji tego, co określamy mianem społeczeństwa informacyjnego, jego kultury i jego gospodarki opartej na wiedzy.
(ze Wstępu)
Od Autora
Kiedyś napisałem, że tym, co w pisaniu tekstu naukowego, popularnonaukowego lub publicystycznego wydaje się najtrudniejsze, a zarazem najbardziej pożądane, jest spełnienie wymogu, aby kwestie wcześniej sformułowane były uzasadnieniem tych formułowanych później, a równocześnie każda z nich zawierała samodzielną porcję informacji. Dowolne akapity wyjęte z takiego tekstu nie zakłócają ciągłości wywodu. Świadczy to o tym, że każda fraza, oprócz logicznych powiązań z sąsiednimi, ma również swoją autonomiczną wartość. Niniejszy zbiór jest próbą weryfikacji powyższego stwierdzenia na przykładzie własnych tekstów naukowych, popularnonaukowych i publicystycznych. Ciekaw jestem, czy wyjęte z opublikowanych przeze mnie pozycji zwartych (kilkunastu) i artykułów (kilkuset) akapity spełniają wymogi samodzielnych jednostek informacji bez ich wcześniejszego uzasadniania i późniejszego doprecyzowywania. Ocenę pozostawiam Czytelnikowi.
Treści poszczególnych akapitów ujętych w rozdziały dotyczą tego, czym się przez całe życie zajmowałem, a więc nauki i szkolnictwa wyższego, edukacji, wychowania fizycznego i sportu, kształcenia i pracy nauczycieli oraz pisania. Ponieważ w tym czasie żyłem w określonym środowisku, ostatni rozdział dotyczy życia i ludzi.
Ewentualna zbieżność zawartych tutaj sformułowań z tekstami innych autorów może być tylko przypadkowa. Nie można wykluczyć, że zasłyszana lub przeczytana kiedyś czyjaś wypowiedź do tego stopnia uległa internalizacji, że nieświadomie uznałem ją za swoją. Za ewentualne takie przypadki gorąco przepraszam poszkodowanych. Jednocześnie zgodność merytoryczną moich poglądów z poglądami innych autorów uważam za jak najbardziej dopuszczalną, a nawet pożądaną.
Autorka recenzowanej książki podejmuje interesujący i coraz aktualniejszy w naszych czasach temat związany z kulturą organizacji, a dotyczący funkcjonowania subkultury przedstawicieli medycznych zatrudnionych w koncernach farmaceutycznych. Aktualność książki jest uwarunkowana brakiem tego rodzaju badań w literaturze przedmiotu. Zainteresowanie budzi ciekawe podejście do subkultury, w którym Autorka uzasadnia, poprzez porównawcze egzemplifikacje, że subkultura nie dotyczy tylko ruchów młodzieżowych, ale również struktur organizacyjnych. Dlatego też przedstawiona przez Agatę Ciszewską książka jest nowatorską próbą analizy socjologiczno-antropologicznej subświata przedstawicieli medycznych zatrudnionych w koncernie farmaceutycznym […]. Agata Ciszewska definiuje i omawia kluczowe dla przedstawionej problematyki terminy: subkultura, subświat, rep, fandom i in. oraz metodologicznie odwołuje się do istniejących w literaturze przedmiotu badań nad subkulturami ponowoczesnymi polskich i zagranicznych autorów. […] Motto książki Agaty Ciszewskiej – jak cię widzą, tak cię piszą – sygnalizuje już na początku, że ludzie oceniają innych po wyglądzie zewnętrznym, stanowiącym swoistą wizytówkę człowieka, co niezwykle ważne zwłaszcza przy pierwszym kontakcie – w tym przypadku przedstawicieli medycznych z klientami. dr hab. Irina Rolak
Książka Ludzie koncernu autorstwa Agaty Ciszewskiej jest ciekawa poznawczo. Podejmuje tematykę popularnej i cieszącej się prestiżem społecznym profesji przedstawiciela medycznego/farmaceutycznego. Opowiada o świecie koncernu medycznego i jego pracownikach, których określa jako „wizytówki swoich firm”. Autorka w sposób sumienny i poprawny metodologicznie odwołuje się do socjologicznych koncepcji, obecnych w literaturze przedmiotu, dotyczących badań nad subkulturami ponowoczesnymi. Równocześnie osadza realia badanej społeczności w optyce badań z pogranicza ekonomii oraz zarządzania zasobami ludzkimi i organizacją. […] Książkę należy uznać nie tylko za próbę w pełni udaną, ale również w pewnym wymiarze innowacyjną, stanowiącą swego rodzaju novum. […] Na podstawie przeprowadzonych badań Agata Ciszewska rysuje portret współczesnego przedstawiciela-repa. Omawia przedstawicielski must have oraz język tej grupy społecznej. Innymi słowy, książka jest skarbnicą wiedzy o zawodzie przedstawiciela. […] To obowiązkowa lektura dla coachów, przedstawicieli, szkoleniowców, a także dla wszystkich ciekawych biznesu medycznego lub zainteresowanych podjęciem pracy na stanowisku przedstawiciela medycznego i farmaceutycznego. dr Bartłomiej Kotowski
Agata Ciszewska – pochodzi z Sandomierza, artystyczna dusza, pasjonatka fotografii, muzyki i starych, zabytkowych samochodów. Ciekawa świata i ludzi, uwielbia podróże. Autorka tekstów naukowych z zakresu socjologii i zarządzania. Publikuje w Polsce i poza jej granicami. Do najważniejszych publikacji należą „Problemy społeczne w optyce globalizacji i ich skutki na przykładzie punk rocka” (2015), „The postmodern subculture” (2017), „Subświat przedstawiciela medycznego jako narastający problem społeczny”// „??????? ????????? ???????????? ?? ????????? ????????? ????????” (2018). Zainteresowania badawcze to: ponowoczesność, subkultury, socjologia codzienności i młodzieży, socjologiczne badania Internetu.
Wszelki namysł nad tym, co niezauważalne jest zwielokrotnionym wyzwaniem. Pierwszym warunkiem jego realizacji jest zatrzymanie się, aby dostrzec to, co stało się niewidzialną częścią życia. Drugim natomiast odnalezienie metody i narzędzia, które zagwarantują właściwe przeprowadzenie procesu badawczego. Tym doświadczeniem niezwykle trudnym do skupienia na nim uwagi pozostaje nasycona znakami współczesna codzienność. Dobrym narzędziem do jej uchwycenia wydaje się być semiotyka gwarantująca rozpoznawanie i opisywanie wszelkich odcieni codzienności. Na tom składają się artykuły, których podstawą były referaty wygłoszone przez uczestników konferencji, która odbyła się w maju 2017 roku w Instytucie Kulturoznawstwa UAM. Pierwszą część monografii można uznać za teoretyczny wstęp do podejmowanych w dalszej części rozważań, ale także świadectwo aktualności klasycznych już koncepcji w ramach dyscypliny. Drugą część tomu stanowią teksty, dla których punktem wyjścia jest bezpośrednie odniesienie do codzienności – na którą składają się m.in. przestrzeń, reklamy, przedmioty, sytuacje i powszechnie rozpoznawalne znaki. Ostania część tomu ma charakter dwuwymiarowy – jest nie tylko próbą namysłu nad codziennością, ale także jej utrwaleniem, zakodowaniem w reprezentacjach artystycznych. Obszar tych rozważań jest równie szeroki: od zmysłowego doświadczenia przez reprezentacje artystyczne aż po swoiste pogranicze cielesno-zmysłowe reprezentowane przez ruch.
Kolejne projekty emancypacji kobiet, które przedstawia książka na szerokim tle epoki, są niczym ślady pozostawione przez kamienie rzucone w wodę: rozchodzą się coraz dalej. W opisywanym tu okresie pomiędzy powstaniem styczniowym a wybuchem drugiej wojny światowej „sprawa kobieca” zataczała coraz szersze kręgi – nie tylko zdobywała nowe sojuszniczki, ale przede wszystkim obejmowała i definiowała na nowo, z perspektywy kobiecej, kolejne sfery życia. Praca i edukacja, o które walczyła Eliza Orzeszkowa, prawa wyborcze ważne dla Pauliny Kuczalskiej-Reinschmit, wreszcie prawo do wolności emocjonalnej i seksualnej, którym zajmowały się w swojej twórczości i działalności Zofia Nałkowska i Irena Krzywicka tworzą wielogłos postulatów. Ich cel jest wspólny i wyraża się w pełni w zawołaniu Nałkowskiej – aktualnym i wówczas, i dziś – „Chcemy całego życia”!
dr hab. Iwona Kurz, Instytut Kultury Polskiej UW
Są przynajmniej cztery powody, by tę książkę () uznać za godną polecenia, a nawet za lekturę obowiązkową.Powód pierwszy, to wiedza o naszej historii, o historii kobiet, a właściwie herstorii. Trzeba ją znać, choć to terra incognita. Powód drugi, to nasza tożsamość, trudno ją budować bez wiedzy o korzeniach, o praprababkach, których aktywność ukształtowała naszą dzisiejszą pozycję, nasze możliwości, postrzeganie świata. Powód trzeci jest optymistyczny: czytając te prace, możemy się radować, że emancypacja i postęp rzeczywiście zdarzają się w historii. Powód czwarty jest pesymistyczny: zmiany emancypacyjne i progresywne nigdy nie są trwałe, o czym mogłyśmy się przekonać niejednokrotnie. Emancypacja przeplata się z backlaschem zwanym z polska cofką. Po czasach oświeconych bywa następują czasy mroczne. Po mrocznych nie zawsze oświecone i postępowe. Tak w każdym razie niektórzy myślą dzisiaj.Fragment wstępu prof. Magdaleny ŚrodyAntologia zawiera nieznane teksty słynnych pisarek Zofii Nałkowskiej, Elizy Orzeszkowej, Narcyzy Żmichowskiej oraz Ireny Krzywickiej a także rewolucyjne dzieła zapomnianych dziś autorek Felicji Nossig, Izy Moszczeńskiej, Marii Dulębianki. Temat, który łączy je wszystkie, to kształtowanie się idei emancypacji kobiet w kulturze polskiej.Wszystkich praw! Całego życia! to hasło X Kongresu kobiet świętującego 100-lecie uzyskania praw wyborczych przez kobiety.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
