Idea stworzenia tomu złożonego z artykułów autorstwa kobiet badaczek naukowych powstała dość spontanicznie, ale nie jako potrzeba zaznaczenia obecności kobiet w nauce czy na rynku wydawniczym, lecz jako chęć przeprowadzenia i – co ważniejsze – ujrzenia wyników pewnego eksperymentu.
Naturalnie, uzyskany obraz nie pretenduje do miana wyczerpującej analizy. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że drobiazgowa analiza oznaczałaby w tym przypadku stygmatyzację. Pojawiające się w księgarniach tytuły, takie jak „Historia kobiet”, nieodparcie przywodzą na myśl inne, typu: „Historia mody”, „Historia kawy”, „Historia brudu”. Często słyszymy obiegową opinię, że historia mężczyzn to po prostu historia świata. Czy ciągle jesteśmy na etapie udowadniania słuszności lub niesłuszności powyższej tezy? W moim odczuciu, po lekturze zebranych przeze mnie tekstów, włącznie z moim własnym – niestety tak.
Anna Kargol
Prezentowana książka jest próbą odpowiedzi na pytanie o miejsce kobiety w życiu - miejsce wyznaczane zarówno przez nią sam, jak i przez środowisko, w którym funkcjonuje. Autorki wskazują również na wagę i znaczenie zmian, jakie zachodzą w pełnieniu ról kobiety oraz na wzory ich pełnienia narzucane przez wzory poszczególnych dekad. Szybkość tych zmian z jednej strony zachwyca, z drugiej niesie potrzebę refleksji nad umiejętnościami kobiet w dostosowywaniu się do nich mimo napotykanych trudności. Książka jest jednocześnie galerią obrazów wybitnych kobiet zmagających się z życiem oraz z umiejętnością wglądu w siebie, pozwalającą niejednemu czytelnikowi (bez względu na płeć) odnaleźć siebie. Wype ł niaj ą c luk ę na rynku wydawniczym, ksi ąż ka umo ż liwia nam zrozumienie, dlaczego ci ą gle trwaj ą cy i ‘ dziej ą cy si ę od nowa ’ proces legitymizacji miejsca kobiet w spo ł ecze ń stwie jest ważny i znaczący dla obu płci.
Z recenzji dr hab. Jadwigi Mazur, prof. UP
Niniejsza książka, wpisując się w nowe myślenie o wspieraniu rodziny i pomaganiu jej, odsłania obszary rozumienia podmiotowości istotne dla kształtowania się asystentury rodziny w pracy socjalno-wychowawczej, która z perspektywy pedagogiki społecznej jest ujmowana jako aktywność pomocowa oraz wspierająca rozwój jednostki, grupy, społeczności i której towarzyszy ulepszanie i przekształcanie środowiska. Nieinstrumentalne traktowanie rodzin oraz postrzeganie ich jako podmiotów działania społeczno-wychowawczego to cechy charakteryzujące to podejście. Takie rozumienie procesu pomagania i wspierania bliskie jest też asystenturze rodziny w jej pierwotnych założeniach... Praca składa się z sześciu rozdziałów podzielonych na dwie części: teoretyczną i badawczą. Część teoretyczna obejmuje trzy rozdziały. Pierwszy odsłania wielość rozumienia kategorii podmiotowości w koncepcjach filozoficznych, socjologicznych, psychologicznych i pedagogicznych. Przegląd ten nie stanowi pełnego oglądu literatury ukazującej kategorię podmiotowości, ale raczej odwołuje się do tych ujęć, które inspirować mogą pracę socjalno-wychowawczą z rodziną. Wśród tych koncepcji szczególne znaczenie nadaję ujęciom psychopedagogicznym: dwupodmiotowości, niedyrektywnemu podejściu w psychologii humanistycznej, a także rozumieniu podmiotowości w pedagogice niedyrektywnej, emancypacyjnej oraz społecznej. Rozdział drugi ukazuje szeroki kontekst powstawania modelu wspierania rodziny i asystentury rodziny w Polsce. Ponadto argumentuję w nim umiejscowienie asystentury rodziny w pracy socjalno-wychowawczej, wskazując na liczne odwołania do podmiotowego wymiaru pracy z dzieckiem i rodziną, a także na ograniczenia w wykorzystywaniu tego ujęcia, które pojawiają się w momencie przechodzenia z perspektywy teoretycznej do praktycznej. W tej części książki dokonuję również przeglądu dotychczasowych badań nad asystenturą rodziny. W trzecim rozdziale skupiam się przede wszystkim na ukazaniu znaczenia, jakie przypisuje się podmiotowości w konstruktywistycznym oglądzie rzeczywistości pomocowej. Odwołuję się do myśli konstruktywistycznej zarówno jako do narzędzia rozumienia tego, co się dzieje podczas procesu pomagania, jak i inspiracji dla praktyki, dzięki której można organizować proces pomagania. Analizie poddaję m.in. takie koncepcje jak teoria cybernetyki drugiego rzędu Heinza von Foerstera, teoria systemów społecznych Niklasa Luhmanna, a także podejścia odwołujące się do konstruktywizmu: konstruktywną pracę socjalną Nigela Partona oraz Patricka O’Byrne’a, pracę socjalną opartą na zasobach, podejście skoncentrowane na rozwiązaniach oraz modele pracy z rodziną sięgające do jej zasobów.
Człowiek jest istotą społeczną. To zrozumiałe, że każda część ciała informuje o emocjach danej osoby. Umiejętność świadomego korzystania z komunikacji niewerbalnej pomaga w zrozumieniu odczuć rozmówcy. Pomaga też w dostrzeżeniu dyskomfortu, a nawet zauważeniu ukrywanych emocji, takich jak gniew, radość, strach czy smutek. Zdolność do rozpoznawania tych oznak i ich prawidłowa interpretacja z pewnością poprawiają komfort komunikacji, jednak znaczenie tej umiejętności jest o wiele większe: socjotechnika jest nieodzownym elementem działania hakerów, przestępców czy służb specjalnych. Korzystanie z wiedzy socjotechnicznej i jej zdobyczy pozwala zachować kontrolę w każdej sytuacji, gdy mamy do czynienia z komunikowaniem się ludzi ze sobą.
Dzięki tej książce udoskonalisz swoje umiejętności komunikacyjne: nauczysz się odczytywać niewerbalne wskazówki i samemu prezentować niewerbalne wzmocnienia. Z jednej strony zaczniesz lepiej rozumieć przekaz innych ludzi, z drugiej - sprawisz, że rozmówcy zaczną cenić komunikowanie się z Tobą. Szybko zauważysz, jaka to cenna umiejętność: jako specjalista do spraw bezpieczeństwa będziesz skuteczniej edukować współpracowników i zwalczać cyberataki. Jako osoba działająca publicznie łatwiej przekonasz ludzi do swoich idei. Dowiesz się, jak naukowe zdobycze socjotechniki mogą być wykorzystywane do różnych celów: dobrych, złych czy po prostu brzydkich. Wiedza zdobyta dzięki tej lekturze oraz odrobina krytycznego myślenia staną się Twoim najlepszym zabezpieczeniem.
W tej książce między innymi:
prawdziwa wiedza o mowie ciała i ekspresji mimicznej człowieka
metody zdobywania zaufania wykorzystywane do nieetycznych celów
tajniki warsztatu "hakera umysłów"
czynnik ludzki jako zagrożenie bezpieczeństwa systemu informatycznego
jak neutralizować rosnące zagrożenie ze strony nieetycznych socjotechników
Socjotechnika: tam, gdzie ludzkie cechy najsłabszym ogniwem!
O autorze
Christopher Hadnagy jest głównym twórcą www.social-engineer.org, pierwszego modelu socjotechniki. Dysponuje więcej niż czternastoletnim doświadczeniem w branży systemów zabezpieczeń oraz IT. Współpracował z zespołem www.backtrack-linux.org i brał udział w licznych projektach związanych z bezpieczeństwem. Pracuje również jako szkoleniowiec i główny socjotechnik w grupie penetracyjnej Offensive Security.
Zbiór studiów pod redakcją Bogny Białeckiej, Jacka Kowalskiego i Witolda Miedziaka. Autorzy dokonują wszechstronnej analizy kulturowej, społecznej, historycznej i ekonomicznej zjawiska, jakim jest gender. Interdyscyplinarna publikacja prezentuje zestaw poglądów krytycznych wobec tej ideologii, dostrzegających liczne niebezpieczeństwa dla duchowości człowieka, jak i dla całego społeczeństwa. To swoista przeciwwaga dla dominującego w świecie współczesnym pozytywnego odbioru tego zjawiska.'Monografia [Gender projekt nowego człowieka?] poprzez swój interdyscyplinarny charakter powinna znaleźć odbiorców wśród historyków, socjologów, pedagogów, psychologów, ale także wśród lekarzy, filozofów i ekonomistów. Szeroka formuła zgromadzonych tu rozważań, wyrażanych przez ekspertów z różnych dziedzin wiedzy, daje interesujący i wszechstronny ogląd zjawiska gender. [] To co świadczy o oryginalności recenzowanej monografii, to właśnie zestawienie w niej poglądów krytycznych wobec tej ideologii, dostrzegających liczne niebezpieczeństwa także na polu duchowości człowieka, jak i całych społeczności. To swoista przeciwwaga dla dominującego w świecie współczesnym pozytywnego odbioru tego zjawiska.'z recenzji dra hab. Adama Czabańskiegoz Katedry Nauk Społecznych i Humanistycznych Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
Autorka śledzi w publikacji narodziny psychologii jako dyscypliny naukowej na przełomie XIX i XX wieku na ziemiach polskich. Problematykę tę umieszcza w kontekście rozwoju dziedziny w Europie Zachodniej, co prowadzi ją do wniosków, że na gruncie polskim „przednaukowa” psychologia nie odbiegała poziomem od zachodnioeuropejskiej. Książka ma charakter interdyscyplinarny. Autorka opiera się przede wszystkim na historycznej metodzie badania źródeł, ale wykorzystuje także metody prasoznawcze oraz literaturę i wiedzę z zakresu psychologii, pedagogiki, medycyny, filozofii i teologii.
*
Spośród trzech rozdziałów najwięcej wnosi obszerny rozdział trzeci. Te wątki mają charakter nowatorski i stanowią ważny wkład Autorki w badania nad dziejami psychologii na ziemiach polskich. Rozproszenie dorobku pierwszych polskich psychologów wymagało żmudnych i pracochłonnych poszukiwań. Nie mam wątpliwości, że Autorce udało się zgromadzić informacje o zdecydowanej większości ważniejszych prac umieszczonych w rodzimych czasopismach rodzącego się na przełomie XIX i XX wieku nowego środowiska naukowego.
Z recenzji prof. dr. hab. Marka Przeniosło
Recenzowany tom jest kolejnym z cyklu publikacji zespołu badaczy związanych z istniejącymi do roku 2019 Studium Pracy Socjalnej i Zakładem Badań Kultury Współczesnej Instytutu Socjologii Uniwersytetu Śląskiego. Zespół pod kierunkiem prof. Kazimiery Wódz od początku lat 90. realizował szeroko zakrojone badania nad społecznymi i kulturowymi konsekwencjami transformacji województwa śląskiego. (...)
W województwie śląskim procesy restrukturyzacji w szczególny sposób dotknęły społeczności związane od pokoleń z sektorem górniczym. Cechą tych społeczności jest wytworzona przez nie charakterystyczna, unikalna kultura zawodowa promieniująca na wiele sfer codziennego życia, m.in. relacje społeczne w obrębie społeczności, wzory życia rodzinnego, solidarności grupowej opartej na poczuciu wspólnoty losu i odrębności
regionalnej, zaznaczonej szczególnie silnie w śląskiej części województwa.
W badaniach, których wyniki przywoływane są szeroko w recenzowanej monografii podstawowa płaszczyzną analizy jest sposób przeżywania przez mieszkańców dzielnic i osiedli śląskich objętych badaniem – których historia jest wpisana i ściśle związana z rozwojem przemysłu ciężkiego – konsekwencji dokonujących się przemian strukturalnych i ich następstw w codziennych praktykach społecznych i kulturowych. (...) Cechą
wyróżniającą recenzowaną publikację w porównaniu do innych, wcześniejszych prac zespołu prof. Kazimiery Wódz, jest moim zdaniem interesująca i udana próba aplikacyjnego zastosowania uzyskanych wyników pogłębionych badań terenowych, systematycznie prowadzonych w środowiskach dotkniętych negatywnymi skutkami transformacji. Stały się one podstawą do budowania i realizacji działań praktycznych, z których najbardziej znaczącymi są włączenie mieszkańców w programy rewitalizacji najbardziej zaniedbanych obszarów poprzez działania aktywizujące, wykorzystujące elementy metody organizowania społeczności lokalnej.
(z recenzji dr hab. Jolanty Grotowskiej-Leder, prof. SGGW)
Spis treści
Wprowadzenie
Rozdział 1. Społeczny wymiar rezyliencji
1.1. Czym jest rezyliencja – ustalenia definicyjne, przegląd koncepcji i stanowisk
1.1.1. Resilience
1.1.2. Koncepcja Social Resilience
1.2. Społeczne problemy starych dzielnic miast
1.3. Polityka miejska, rewitalizacja i rezyliencja miejska
w dzielnicach postindustrialnych
1.3.1. Polityka miejska
1.3.2. Rewitalizacja
1.3.3. Rewitalizacja a krajowa i europejska polityka miejska
1.3.4. Koncepcja rezyliencji miejskiej i jej praktyczny wymiar
na przykładzie katowickiej dzielnicy Załęże
Rozdział 2. Od wspólnoty do zindywidualizowanej koegzystencji.
Społeczność osiedla robotniczego w sytuacji kryzysu na
podstawie wyników badań projektu SPHERE
2.1. Krotki opis założeń projektu SPHERE
(...)
Rozdział 3. Badania nad strategiami zaradczymi gospodarstw
domowych żyjących w biedzie
3.1. Zarys badań realizowanych w ramach projektu RESCuE
3.1.1. Założenia metodologiczne badań terenowych
3.1.2. Charakterystyka badanych społeczności
(...)
Rozdział 4. Koncepcja społecznej rezyliencji a organizowanie
społeczności lokalnej
4.1. Czym są współczesne społeczności lokalne?
(...)
Bibliografia
Książka poświęcona jednemu z najbardziej spektakularnych fenomenów społeczno-kulturowych XX i XXI wieku. Jej bohaterem jest samochód: nie tyle (choć także) jako technologia, co jako integralny komponent tożsamości, zarówno jednostek, jak i całych społeczeństw. Autor przedstawia samochód z wielu perspektyw, często ze sobą sprzecznych, wychodząc z założenia, że samochód jest wieloznaczny, dzięki czemu dostarcza niezwykle bogatych możliwości w interpretacji związanych z nim problemów i zjawisk. Publikację podzielono na sześć rozdziałów. Pierwszy dotyczy społecznych i psychologicznych aspektów samochodu i jazdy samochodem, w kontekście zmiany relacji człowieka do czasu i przestrzeni. Drugi i trzeci odnoszą się do roli samochodów w konstruowaniu kobiecości i męskości; pokazana jest w nim dynamika relacji między płciami w kontekście „walki o znaczenia”. W czwartym rozdziale analizowane są różne konteksty niebezpiecznej jazdy oraz zjawisko kradzieży samochodów. Na rozdział piąty składają się cztery szczegółowe „samochodowe” studia przypadków reprezentujące odmienne społeczno-kulturowe wizerunki samochodu: szwedzkie Volvo, włoskie Ferrari, japońska Toyota i wschodnioniemiecki Trabant. Wreszcie rozdział ostatni poświęcony jest relacjom między samochodem i statusem społecznym.
Wykluczenie społeczne jest pojęciem, które można rozpatrywać w wielu ujęciach, gdyż dotyczy różnorodnych dziedzin życia społecznego. Poszukując uniwersalnej definicji wykluczenia społecznego można stwierdzić, że jest to sytuacja, w której obywatel danego społeczeństwa nie jest w stanie, w pełni uczestniczyć w ważnych aspektach życia społecznego. Wykluczenie społeczne może dotyczyć kwestii: socjalno-ekonomicznych; edukacyjnych; związanych z niepełnosprawnością; politycznych; dostępu do kultury; wynikających z dyskryminacji. Problem ten postrzega się jako efekt zerwania więzi społecznej między jednostką i społeczeństwem, którą określa się jako solidarność społeczną. Można przyjąć, że osoba wykluczona nie uczestniczy w życiu zbiorowym, co wiąże się zazwyczaj z brakiem aktywności obywatelskiej.Opis stanowi fragment Wstępu.
Waga kryzysów i sytuacji kryzysowych we współczesnych stosunkach międzynarodowych jest bezsporna, brak jednak jasnych, ustalonych przez teoretyków nauki o stosunkach międzynarodowych (dalej: NSM), kryteriów pozwalających zakwalifikować daną sytuację jako kryzys. W NSM utrwaliły się w tym zakresie dwa podejścia (Phillips, Rimkunas, 1978: 259). Pierwsze koncentruje uwagę na składowych danej sytuacji czy problemu, analizując pojawiające się następstwa. Drugie podejście, zwane proceduralnym, poszukuje ogólnych cech charakteryzujących sytuacje czy problemy uznawane za kryzysowe. Mianem kryzysu w NSM zwykło określać się stan napięcia między dwoma lub więcej państwami lub innymi uczestnikami stosunków międzynarodowych, prowadzący do destabilizacji na poziomie państwowym i/lub międzynarodowym.- fragment Wstępu
„Kontury polityki całkowicie się rozpływają. Trudno rozpoznać, o co w niej chodzi; czy w ogóle o coś więcej niż tylko o następny sukces wyborczy. Obywatele mają poczucie, że pozbawiona normatywnego jądra polityka coś przed nimi ukrywa. Ten deficyt znajduje odzwierciedlenie zarówno w odwrocie od zorganizowanych form polityki, jak i w gotowości zwykłych obywateli do protestu”.
Myśl Jürgena Habermasa, która wybrzmiała podczas wykładu wygłoszonego w Berlinie w 2011 roku, zdaje się dobrze odzwierciedlać nastroje, których doświadcza nie tylko „szary obywatel” Europy, ale i badacz pochylony nad kwestiami związanymi z aktywnością w polityce. Zasady stały się niejasne, model uprawiania polityki w demokracji liberalnej nieatrakcyjny i patogenny. Jednocześnie inne, tradycyjne formy politycznej aktywności nie przystają do czasów wirtualnych społeczności, botów, post-prawdy i rozszerzonej rzeczywistości.
fragment Wstępu
Opowieść o narzucanych kobietom normach, o podwójnych standardach i kategoriach zbyt ciasnych, by pomieścić ludzkie życie. Histeria, szaleństwo laktacyjne, kobiece sprawy... W XIX wieku zaburzenia psychiczne kobiet wzbudzały w lekarzach (mężczyznach) niepokój, który często przeradzał się w lekceważenie. Jeszcze nie tak dawno dręczone przez własne umysły pacjentki mogły liczyć na zakucie w kaftan, kąpiele lecznicze albo wizytę egzorcysty. Lisa Appignanesi pokazuje, jak upowszechnienie znajomości objawów nieuchronnie przyczynia się do zwiększenia ilości przypadków danej choroby i jak łatwo w pułapkę „modnej” diagnozy może wpaść nawet najbardziej doświadczony psycholog czy psychiatra. W samym centrum opowieści umieszcza kobiety, których życie i emocje z czasem coraz częściej stawały się przedmiotem badań lekarzy. Pojawiają się one zarówno jako pacjentki – choćby Sylvia Plath i Virginia Woolf, latami dręczone przez nawracającą depresję, czy Zelda Fitzgerald i Marilyn Monroe, stopniowo pokonywane przez własne uzależnienia – jak i terapeutki, z Anną Freud oraz Melanie Klein na czele. Wszystko to pozwala szerzej spojrzeć nie tylko na ogólne zagadnienie zdrowia psychicznego na przestrzeni wieków, ale także – a może przede wszystkim – na rolę i miejsce kobiet w całym tym szaleństwie. Lisa Appignanesi (urodzona jako Elżbieta Borensztejn w Łodzi) – pisarka i wykładowczyni. Przewodnicząca Królewskiego Stowarzyszenia Literackiego, była prezes brytyjskiego PEN Clubu. Autorka kilkudziesięciu książek, wielokrotnie nagradzana. Publikowała między innymi w „Guardianie”, „Observerze” i „New York Review of Books”. W 2013 została odznaczona Orderem Imperium Brytyjskiego IV klasy za zasługi dla literatury. Szalone, złe i smutne zdobyły w 2009 roku British Medical Association Award.
• Czy skazani na karę pozbawienia wolności mają prawo do szczęścia?
• Jak jest ono rozumiane przez więźnia i wykonawców kary pozbawienia wolności?
• Co więzienie ma do zaproponowania więźniom dożywotnim, aby osiągnąć resocjalizacyjny cel kary?
• Czy i na ile więzienie – wraz ze swoją społecznością – jest instytucją uczącą?
• Czemu i komu służy diagnoza człowieka, który decyzją sędziego do ostatnich dni swojego życia ma przebywać w zamknięciu?
Na postawione pytania odpowiadają naukowcy, sędziowie, funkcjonariusze więzienni i studenci. Koncentrują się na sprawcach zabójstw, przestępcach uporczywych i nierzadko mało podatnych na pozytywne oddziaływania. Śledzą ich losy od aresztowania po egzekucję prawomocnie orzeczonej kary dożywotniego więzienia.
Criminology of Evil – Life Imprisonment in Experts’ Views
The first part of the book contains experts’ opinions about passing life imprisonment sentence as well as researching and diagnosing the convicts. The second, empirical part contains case studies of the convicted. The publication concentrates on murderers and habitual criminals, who are often not susceptible to resocialisation.
Oferowana Czytelnikowi książka jest reakcją na powyżej zasygnalizowane tendencje. Stanowi próbę połączenia dwóch ujęć: językowego, właściwego deskryptywnym pracom z zakresu języka polityki, które odpowiadają na pytanie jaki jest język polityki, a także krytycznego podejścia politologicznego, które za wyzwanie przyjmuje poszukiwanie odpowiedzi na pytanie dlaczego język polityki jest taki, jak opisano...Język polityki nie jest wiodącą kategorią badawczą publikacji. Jest kategorią pomocniczą, ułatwiającą wprowadzenie i operacjonalizację kategorii wiodącej komizmu. To komizm, a w znaczeniu użytkowym śmiech jest centralnym punktem monografii. Pytaniami, które doprowadziły do powstania książki, były te dotyczące miejsca i znaczenia śmiechu w przestrzeni politycznej, a także związku śmiechu ze zjawiskiem trapiącym współczesne życie polityczne mową nienawiści. Czy wspólny rdzeń obu zjawisk, jakim jest dyskredytacja i wykorzystanie ujemnych cech wyśmiewanego podmiotu ofiary dyfamacji, jest przypadkowy, czy raczej jest świadectwem występowania związku wyśmiewania z nienawiścią? Czy śmianie się, a następnie wyśmiewanie się, hejtowanie i nienawidzenie mają jakieś wspólne podłoże?
Jacek Maria Kurczewski – profesor zwyczajny w zakresie socjologii, doktor habilitowany, związany z Uniwersytetem Warszawskim, na którym zdobywał kolejne stopnie i pełnił liczne funkcje. W Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych UW w 1997r. utworzył Katedrę Socjologii Obyczajów i Prawa, kontynuując idee Leona Petrażyckiego i Adama Podgóreckiego. Zainteresowania naukowe, badania, dydaktyka, realizowane granty i publikacje koncentrują się wokół zagadnień związanych z socjologią i antropologią prawa, obyczajów i polityki. Zaangażowany w prace krajowych i międzynarodowych organizacji naukowych, m.in. członek Zarządu Komitetu Badawczego Socjologii Prawa International Sociological Assosiation, dyrektor naukowy Onati International Institute for the Sociology of Law. Kilkakrotnie przewodniczył warszawskiemu oddziałowi Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, był redaktorem naczelnym „Polish Sociological Review”, a obecnie funkcję tę pełni w „Societas/Communitas”. Wykładowca George Washington University, stypendysta lub visiting professor wielu innych uczelni światowych. Ekspert KK NSZZ „Solidarność” w 1981r. i w 1989r., przy Okrągłym Stole. Członek Komitetu Helsińskiego w Polsce, były sędzia Trybunału Stanu i wicemarszałek Sejmu RP I kadencji. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orederu Odrodzenia Polski w 2007r. . W wydawnictwie Nomos wydał tom zbiorowy Socjologia pojednania i wraz z Małgorzatą Fuszarą Spory i ich rozwiązywanie.
Jak żyją Polacy na wyspie pośrodku Oceanu Atlantyckiego? Co sprawiło, że zdecydowali się przyjechać na odległą Islandię i na niej pozostać? Jakie aspekty islandzkiej kultury i islandzkiego stylu życia są dla polskich imigrantów atrakcyjne? Książka jest „socjologiczną fotografią” Polaków mieszkających na Islandii – pokazuje kształtowanie się tamtejszej polskiej mniejszości oraz jej dynamikę wynikającą ze zmieniającej się sytuacji ekonomicznej tego kraju. Opowieść o Polakach na Islandii to także opowieść o samej Islandii, która pierwszy raz od odzyskania niepodległości doświadczyła tak dużego napływu imigrantów.
Problematyką rodzicielstwa zastępczego interesuję się z trzech powodów.
Po pierwsze, od kilku już lat pracuję jako koordynator rodzinnej piczy zastępczej, dzięki czemu mam możliwość przyglądania się trudom i radościom rodziców zastępczych i dzieci powierzonych ich opiece. Po drugie, pełnię funkcję kuratora społecznego w sądzie rodzinnym, wobec czego perspektywa mojego przyglądania się uległa poszerzeniu także o ten aspekt. Wreszcie po trzecie, sam miałem okazję być rodzicem zastępczym, dlatego też posiadana przeze mnie wiedza na ten temat wywodzi się również z mojego osobistego doświadczenia. Analizując problematykę zastępczego rodzicielstwa zauważyłem, że biorą w nim udział politycy, dziennikarze, badacze tego obszaru, pracownicy ośrodków pomocy społecznej i placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz „zwykli” ludzie. W niewielkim stopniu w ten obszar dyskusji zaangażowani są sami zastępczy rodzice, mimo iż to oni są jej podmiotem.
Książka niniejsza stanowi pokłosie mojej rozprawy doktorskiej. Zdecydowałem się na jej wydanie, by spróbować oddać głos samym zainteresowanym. Jej celem jest poznanie, opisanie i zrozumienie doświadczeń rodziców zastępczych oraz przedstawienie wskazówek umożliwiających usprawnienie rodzinnych form opieki nad dzieckiem osieroconym.
(Od autora)
Przełam tabu związane z ciałem!Pierdzenie, bekanie, pocenie się, kłopotliwe dźwięki, wydzieliny i zapachy naszego ciała, odbyty, pochwy i ich wstydliwe dolegliwości, grzybice, nietrzymanie moczu i zaburzenia erekcji - te wszystkie tematy tabu stały się głównymi bohaterami brawurowej książki Yael Adler, ""Jak się nie wstydzić"". W książce tej lekarka bez skrępowania, z humorem i wyrozumiałością opowiada o strefach tabu i tematach tabu ludzkiego ciała.Tabu to dla mnie chleb powszedni. W mojej praktyce nieustannie spotykam ludzi, którzy źle czują się ze swoim ciałem, od dawna skrycie cierpią, wstydzą się i milczą. Jednak kto zdobędzie się na odwagę, by poruszyć tematy ze sfery tabu, odbiera im władzę nad sobą. Ta książka ma do tego zachęcić. Chcę pomóc moim czytelniczkom i czytelnikom zrozumieć, co dzieje się z ich ciałem. Mam nadzieję, że po skończeniu tej lektury będziecie Państwo wiedzieć, iż nie jesteście sami! Nie ma takiego krępującego cierpienia, z którym nie zmagaliby się też inni ludzie.Yael AdlerDr Yael Adler jest lekarzem dermatologiem, zajmującym się chorobami skóry i wenerycznymi. Brała udział w badaniach klinicznych, a obecnie prowadzi własną praktykę w Berlinie. Jej talent do jasnego i interesującego przekazywania skomplikowanych treści medycznych sprawił, że stała się cenionym ekspertem w mediach i autorką bestsellerowych książek poświęconych medycynie.
Pismo Święte zawiera liczne zalecenia moralne, na których opiera się etyka chrześcijańska. Są one dość rozmaite pod względem formy i treści. Stoi jednak za nimi spoisty system zasad, który można zestawić z innymi systemami moralnymi. Etyka Biblii odwołuje się do teologicznej wizji Boga i człowieka. Składa się na nią uzasadnienie moralności, uporządkowany system norm i zaleceń oraz oczywiście rozstrzygnięcia w konkretnych sferach życia, jak małżeństwo czy stosunek do dóbr materialnych. Książka ta przedstawia więc system myślowy stojący za wypowiedziami Biblii na tematy moralne. Dotyczy tematu wspólnego dla teologii chrześcijańskiej i dla dziejów filozofii.
Tematem przewodnim monografii jest miasto w relacji współczesny świat-gospodarka-społeczeństwo-system władzy i zarządzania. Rozważania koncentrują się na pytaniach, jakie czynniki decydują o możliwościach rozwoju współczesnego miasta i co sprawia, że jedne odnoszą sukcesy, inne zaś, mimo wydawałoby się sprzyjających okoliczności, nie nadążają za dynamiką zmian obserwowaną w różnych miejscach i obszarach ludzkiej aktywności.W publikacji została podjęta próba całościowego spojrzenia na niezwykle istotne dla współczesnych miast zagadnienie ich rozwoju, rozpatrywane w kontekście sprawności zarządzania. Zapewnia ono w długim okresie równowagę między możliwościami i oczekiwaniami budowania miasta zaspokajającego potrzeby i aspiracje miejskiej społeczności. Inaczej mówiąc budowanie miasta przez ludzi i dla ludzi, zgodnie z wymogiem zagwarantowania interesu publicznego. Punktem wyjścia podjętych rozważań jest przyjęcie założenia, że prawa ekonomiki miasta nie straciły na swojej aktualności i powinny być uwzględniane przy podejmowaniu decyzji co do kształtowania procesów rozwojowych miasta.
Siły zbrojne mogą być skierowane do udziału w misjach „niższej klasy”, potocznie nazywanych operacjami „z dolnej półki”, prowadzonymi w ograniczonym zakresie i stosunkowo krótkim czasie, które w przyszłości będą przebiegały w podobny sposób jak np. operacja „Just Cause”, dlatego amerykańskie doświadczenia szczególnie z interwencji w Panamie w 1989 r. mogą wyjaśnić niektóre z kluczowych czynników odgrywających nadal istotne znaczenie w przebiegu operacji tego rodzaju. Pod koniec zimnej wojny operacyjne aspekty pracy sztabów zaczęły być drugorzędne w stosunku do logistyki. Szczególnie uwidoczniły to konflikty o niskiej intensywności inaczej nazywane konfliktami o małym natężeniu, w których aktywnie uczestniczyły wydzielone siły amerykańskie odpowiednio przygotowane do misji prowadzonych poza granicami kraju. W latach 1798–1993 uczestniczyły one w 234 zagranicznych interwencjach zbrojnych, z tego w pięciu przypadkach były to oficjalnie wypowiedziane wojny.
Opis stanowi fragment Wstępu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
