Kontynuacja Tao zdrowia Tao seksu i długowieczności Daniela Reida, kontynuacja Tao zdrowia, jest poradnikiem niezwykłym, tak jak niezwykłe dla człowieka Zachodu jest chińskie podejście do seksu i w ogóle ludzkiej kondycji. Człowiek widziany oczami taoisty jest elementem wszechświata i działających w nim sił, co więcej - jest tegoż świata i tychże sił odzwierciedleniem, małym kosmosem. Seks zatem to nie tylko przyjemność czy obowiązek - to tygiel wewnętrznej alchemii, w którym warzą się kosmiczne siły wykorzystywane przez adeptów tao do osiągnięcia długowieczności. Daniel Reid urodził się w 1948 r. w San Francisco, dzieciństwo spędził w Afryce. W Berkeley studiował kulturę Dalekiego Wschodu, a przez 16 lat pobierał na Tajwanie nauki u mistrzów tao. W 1999 r. osiadł z żoną w Australii, często bywa w Chinach. Napisał ponad trzydzieści książek o medycynie taoistycznej i przewodników po Azji Wschodniej. Autor wydanych przez REBIS poradników Tao zdrowia i Na straży Trzech Skarbów. Tao seksu i długowieczności – Fragment Książki Historia Taoizmu w Chinach Te tajemnicze słowa pochodzą z przepięknego poematu na temat tao, zatytułowanego Tao Te Ching. Liczy on pięć tysięcy znaków i powstał prawie dwa i pół tysiąca lat temu, a jego autorstwo tradycyjnie przypisuje się Lao Tzemu* („Lao Tze" znaczy dosłownie „stary mędrzec"). Wnikliwe obserwacje zawarte w lapidarnych stwierdzeniach tej czarującej książeczki stanowią niewyczerpane źródło mądrości, która milionom ludzi na całym świecie przynosi radość, dobrą radę i oświecenie. Żadna inna książka nie może pochwalić się tyloma przekładami, żadnej też, z wyjątkiem Biblii, nie tłumaczono tak często na angielski. Od 1955 roku na świecie ukazało się sto różnych tłumaczeń, dziewięćdziesiąt na języki zachodnie, z czego aż trzydzieści sześć na angielski. Autorstwo i prawdziwa data powstania Tao Te Ching są, jak przystało, okryte tajemnicą. Jednak na podstawie badań stylu i struktury metrycznej ustalono z historyczną dokładnością, że poemat powstał gdzieś pomiędzy trzecim a piątym wiekiem przed naszą erą i ma jednego autora. Jest też stosunkowo pewne, że istniał człowiek o imieniu Lao Tze, znany też jako Lee Tan, Lao Tan albo Lee Er, który w owym czasie opiekował się cesarskim archiwum, zachowały się bowiem wzmianki na jego temat. Zniechęcony politycznym chaosem i panoszącą się dokoła chciwością, wycofał się z życia publicznego i udał się na bawole w stronę zachodnich gór. Kiedy dotarł do ostatniej przełęczy na granicy cesarstwa, dowódca stanicy rozpoznał w nim słynnego mędrca i poprosił go, by pozostawił potomności jakiś zapis swoich nauk. Niechętnie, spontanicznie i z przekornym wyczuciem ironii Lao Tze przerwał swą wędrówkę w zapomnienie i w krótkim czasie napisał Tao Te Ching, rozpoczynając poemat następującym zaprzeczeniem: Tao, które można wyrazić słowami, nie jest prawdziwym tao. Nazwa, którą można nazwać, nie jest prawdziwą nazwą. Potem odjechał bez słowa w góry i odtąd słuch po nim zaginął. Tao znaczy „droga/sposób"*, te znaczy „moc", a ching to „księga" w znaczeniu klasycznego dzieła historycznego. A zatem tytuł można przetłumaczyć w całości jako Księga Drogi i jej mocy. Tytuł ten został najprawdopodobniej dodany przez późniejszych komentatorów, jako że sam Lao Tze tyleż dbał o tytuły i nazwy, co o sławę i bogactwo. Lao Tze nie opracował zasad taoizmu. Twierdził natomiast - podobnie jak Konfucjusz, który jemu właśnie zawdzięczał dostęp do cennych zbiorów cesarskiego archiwum — że opisał dawny styl życia, jaki obowiązywał w Chinach dwa i pół tysiąca lat wcześniej, za panowania Żółtego Cesarza (Huang Ti), ojca państwa chińskiego. Zarówno Lao Tze, jak i Konfucjusz czcili Żółtego Cesarza jako założyciela chińskiej cywilizacji i uważali go za pierwszego zwolennika Drogi. Żółty Cesarz władał luźną konfederacją chińskich plemion około dwóch tysięcy siedmiuset lat p.n.e. Przypisuje mu się odkrycie sekretu nieśmiertelności, który miał polegać na odpowiednim przemieszaniu płynów męskich i żeńskich podczas stosunku płciowego i przekształceniu otrzymanego „eliksiru" w czystą energię i ducha. Utrzymywał harem złożony z 1200 kobiet, z którymi często kopulował zgodnie z zasadami tao yin i yang, a w wieku 111 lat osiągnął ponoć nieśmiertelność i wstąpił do nieba na grzbiecie smoka. Żółty Cesarz nauczył się tao yin i yang podczas rozmów ze swymi trzema głównymi doradcami w sprawach życia seksualnego: Zwyczajną Dziewczyną (Su Mii), Tajemniczą Dziewczyną (Hsiian Nii) i Tęczową Dziewczyną (Tsai Nii). Znaczący jest fakt, że doradcami były wyłącznie kobiety. Rozmowy te zostały utrwalone w Księdze Zwyczajnej Dziewczyny (Su Nii Ching), tekście datowanym na drugi lub trzeci wiek przed naszą erą, ale zawierającym wiadomości znane w Chinach już od ponad dwóch tysięcy lat. Stanowi on kopalnię oryginalnej wiedzy na temat starożytnych technik taoistycznych, umiejętnie wykorzystujących energię seksualną do podtrzymywania zdrowia i przedłużania życia. Ta nadzwyczaj dosadna i dokładna księga zostanie szczegółowo omówiona w rozdziale pierwszym. Oprócz jogi seksu Żółty Cesarz studiował z równym zapałem zielarstwo, dziedzinę w starożytnych Chinach całkowicie zdominowaną przez taoistów. Jego rozmowy z głównym doradcą do spraw zdrowia, Chio Po, zapisane są w Żółtego Cesarza księdze medycyny wewnętrznej (Huang Ti Nei Ching), która także pochodzi z trzeciego wieku p.n.e. Księga ta, pozostająca do dziś niezastąpionym podręcznikiem klasycznej chińskiej medycyny, zawierała podsumowanie całej wiedzy medycznej przekazywanej z pokolenia na pokolenie od czasów Żółtego Cesarza i jasno formułowała fundamentalne zasady taoizmu, które legły u podstaw chińskiej sztuki medycznej. Podobnie jak Zwyczajna Dziewczyna, Chio Po wielokrotnie przypominał Żółtemu Cesarzowi o ścisłym związku między zdrowiem, seksem i długowiecznością... Tao seksu i długowieczności Spis Treści   PRZEDMOWA 7 WSTĘP: Tao Historia taoizmu w Chinach Droga i jej moc Tao na rozdrożu Tao dziś Yin iyang Dopełnianie się yin i yang Pięć podstawowych aktywności Yin iyang dziś Trzy Skarby Jing: esencja życia Chee: energia życia Shen: duch życia Pomost energetyczny DODATEK: Lista ważniejszych postaci taoizmu Tao seksu Rozdział l. TAO YIN I YANG Natura mężczyzny i kobiety Droga yin i yang Gra wstępna, cztery etapy wzwodu, „pięć oznak", „pięć pragnień", „dzie­sięć sygnałów" i „pięć cnót" Gra wstępna Cztery etapy wzwodu członka „Pięć oznak" „Pięć pragnień" „Dziesięć sygnałów" „Pięć cnót" „Wspaniały nektar trzech wierzchołków" Powstrzymywanie wytrysku Tao działa w obie strony Harmonia yin iyang Tao dociera na Zachód „Esencja" i energia Hormony a zdrowie Wchłanianie „esencji" i gromadzenie energii Rozdział 2. KONTROLA WYTRYSKU Ustalenie częstotliwości wytrysków Jak opanować metody „kontaktu bez upływu" Technika „zamykania bramy" Technika „podciągania energii orgazmu" dla kobiet Taoistyczna kontrola urodzeń Podsumowanie Rozdział 3. TAOISTYCZNA SZTUKA KOCHANIA Rodzaje pchnięć Pozycje Pomysłowe akcesoria Leczenie za pomocą seksu Podanie o koźle Róg obfitości Kupidyna Wiosna w butelce Tao długowieczności Rozdział 4. Z DZIEJÓW DŁUGOWIECZNOŚCI Garść pouczających przykładów długowieczności Porównanie średniej długości życia w różnych krajach świata Podstawowe czynniki warunkujące długość życia Rozdział 5. TAO PIELĘGNOWANIA ŻYCIA Zanieczyszczanie i odtruwanie organizmu Wzbogacanie Trzech Skarbów Szkoła eliksiru zewnętrznego Szkoła eliksiru wewnętrznego Droga do zdrowia i długowieczności Rozdział 6. „SIEDZIEĆ NIERUCHOMO, NIC NIE CZYNIĄC" Osiem etapów „alchemii wewnętrznej" Medytacja dla zdrowia i długowieczności Mały obieg 239 Wielki obieg Shen-hsien: „kosmiczni wędrowcy" Otwarcie „kanału centralnego" Śmierć i nieśmiertelność ZALECANA LITERATURA DODATKOWA ZALECANA LITERATURA W JĘZYKU POLSKIM  

POSZUKIWANIE PRAWDY można odczytywać jako poszukiwanie warunków umożliwiających filozofię. Zapowiada się tutaj nowa postać racjonalizmu, według którego wykorzystanie danych Objawienia pozwala, jak potwierdzą to późniejsze dzieła, na prawdziwe przejęcie władzy przez rozum. Podwójne położenie złączonego z Bogiem i z ciałem ludzkiego umysłu objawia jakby naprzód podwójne przeznaczenie myśli, która rozwinąwszy się pod piórem księdza z zakonu oratorianów, zapowiada wiek filozofów. Jean-Christophe Bardout (z Wprowadzenia)

Polecana książka dr Marii Szczepskiej- Pustkowskiej składa się z czterech rozdziałów, które prowadzą czytelnika od najbar­dziej ogólnych kwestii związanych z badaniami nad dzieckiem i dzieciństwem ku szczegółowym analizom skoncentrowanym na tym fragmencie dziecięcej filozofii życia, w którym odnajdujemy dziecięce światy wartości i wyrastające z nich obrazy władzy. Już sam tytuł opracowania Od filozofii dzieciństwa do dziecięcej filozofii ży­cia. Casus władzy (i demokracji) sygnalizuje rozległość prezentowanej tu przestrzeni myślowej, z pogranicza filozofii dzieciństwa, pedagogiki ogólnej i politologii. Rozdział I, zatytułowany Studia nad dzieciństwem - szkic przestrzenny, obej­muje obszerną problematykę studiów skoncentrowanych na dziecku i dzieciństwie. Sięga ku ich początkom i tworzącym je prekursorom, próbuje uchwycić ich granice dawne i obecne, rozróżniając przy tym filozofię dzieciństwa i badania nad nim. Rozdział II pt. Od dziecka jako projektu do dziecka-filozofa prezentuje trzy pedagogiczne wizje dziecka i dzieciństwa, które pośrednio zostały wyprowadzone z modeli wychowania stworzonych przez szwajcarskiego pedagoga Hansa Saner i poddane namysłowi przez Bogusława Śliwerskiego w książce Pedagogika dziecka. W tej części przedstawiono analizę badań prowadzonych w grupie młodych ludzi w Polsce i w Szwecji, a dotycząca ich obrazu życia społeczno - politycznego, rozumienia znaczenia i funkcji władzy formalnej i nieformalnej, wyznawanych wartości, możliwości działania. Część badawczą pracy tworzy jeden rozdział: Dziecięca filozofia życia - casus władzy (i demokracji). Autorka w interesujący i bogato ilustrowany przykładami sposób opisuje dziecięcy obraz władzy- władz centralnych i lokalnych, formalnych i nieformalnych, legitymizacji władzy oraz świat wartości uznawanych przez młodzież szwedzką i polską. Każdy podrozdział kończy się podsumowaniem i wskazaniem podobieństw i różnic w poglądach polskiej i szwedzkiej młodzieży. A całość rozdziału empirycznego to próba zebrania i opisania w sposób syntetyczny najważniejszych wyników.

Prezentowana książka jest alfabetycznym słownikiem (czyli prosopografią) sofistów i retorów greckich działających w cesarstwie rzymskim w I-VII w. Obejmuje wyłącznie greckich sofistów i retorów, pominięci zaś zostali nauczyciele retoryki łacińskiej oraz łacińscy mówcy, nawet ci, którzy z pochodzenia byli Grekami. Uwzględnieni zostali natomiast Favorinos z Galii i Klaudios Ailianos, zasłynęli oni bowiem jako mówcy greccy i jako tacy zostali przedstawieni przez Filostratosa, autora Żywotów sofistów.

Książka jest próbą odpowiedzi na dzisiejszą przemoc, rasizm i coraz bardziej agresywne metody przymusu. Autorka, znana filozofka i feministka, przygląda się z bliska rysowanym przez media obrazom konfliktów zbrojnych, których przedstawienia uznaje za integralną część prowadzenia wojen przez Zachód.

Dziś nad śmiercią zapadło milczenie. Konstatacja tego faktu skłoniła Philippe?a Ariesa (1914?1984) do napisania swego opus magnum. Aries, jeden z najwybitniejszych historyków francuskich w XX wieku, autor m.in. słynnej Historii dzieciństwa (Paris 1960; wyd. pol. Warszawa 2010), opisuje w swojej monografii (1977) stosunek człowieka do śmierci w ciągu ostatniego tysiąclecia. Wraz z rosnącą prywatyzacją i indywidualizacją ludzkiego życia śmierć przestaje być czymś ?wspólnym?, bliskim, z czym społeczeństwo obcuje w zażyły sposób, i staje się sprawą osobistą. Współczesny człowiek odrzuca samoistność zła, a wraz z tym ratunek przed nim w postaci ?dobrej śmierci?. Wiara w zło była niezbędna do oswojenia kresu życia, który teraz nabiera ?dzikiego? charakteru: jest przerażającą, irracjonalną wyrwą. Powrót śmierci do ?stanu dzikości? sprawia, że dzisiejszy człowiek usiłuje ją przemilczeć. Tę ewolucję Aries wykazuje na podstawie fascynującego (jak zwykle w jego książkach) materiału historycznego z poszczególnych epok. Śmierć, choć tak dojmująca egzystencjalnie, stanowi w jego ujęciu pewien konstrukt społeczny. Badanie jej losów pomogłoby może dzisiejszemu człowiekowi na nowo się z nią ?oswoić?.

Zmarły w 2002 roku Hans-Georg Gadamer był jednym z najwybitniejszych dwudziestowiecznych myślicieli. Rozwinął tzw. hermeneutykę filozoficzną, czyli sposób uprawiania refleksji, który w centrum zainteresowania stawia człowieka wraz z jego osobistym doświadczeniem i rozumieniem historii. O tajnikach zdrowia to zbiór trzynastu esejów, w których niemiecki filozof z dużą przenikliwością porusza tematykę dokonujących się przemian medycyny oraz pojęć pacjenta, zdrowia, choroby. Według Gadamera powinniśmy rozpoznać ograniczenia współczesnej technologii w lecznictwie, jak również bardziej docenić rolę samorozumienia siebie i własnego ciała w procesie zdrowienia.

Podręcznik prof. Magdaleny Środy, znanej filozofki i działaczki publicznej, stanowi doskonałą podstawę dla wolnej i odpowiedzialnej dyskusji na fundamentalne dla naszego życia tematy: miłości, wolności, szczęścia, obowiązku. Dostarcza wiedzy z zakresu historii refleksji nad moralnością, z zakresu moralnych ideałów i przekonań etycznych, powiązanych z różnymi systemami religijno-światopoglądowymi, lecz przede wszystkim prezentuje pojęcia i argumenty nieodzowne każdemu, kto chciałby problemy moralne rozważać na serio, patrząc na nie z wielu punktów widzenia. Prof. dr hab. Jan Hartman

Strategie postkolonialne to zbiór wywiadów Gayatri Chakravorty Spivak, indyjskiej intelektualistki, jednej z najważniejszych przedstawicielek filozoficznej refleksji nad kolonializmem i postkolonializmem. Spivak, która od lat mieszka i wykłada w Stanach Zjednoczonych, rozmawia ze swoimi studentkami, współpracowniczkami i przyjaciółmi. Przedstawia zręby swojej myśli i rekonstruuje historyczno-społeczną przestrzeń, w której myśl ta się artykułuje. Opowiada o własnych doświadczeniach, pokazując, w jaki sposób biografia przekłada się na wybory intelektualne i polityczne.

Świat Lao Tzu jest zupełnie inny od światów filozofii, religii, etyki. Nie jest to nawet sposób życia. Lao Tzu niczego nie naucza, sam tym jest. Nie jest kaznodzieją, jest obecnością. Lao Tzu nie ma żadnej doktryny dla ciebie, ma tylko siebie i dzieli się tylko sobą. Gdyby był filozofem, wszystko byłoby proste, zrozumiałbyś go. Jest on tajemnicą, bo nie jest filozofią. Nie jest nawet anty-filozofią, ponieważ i filozofia, i anty-filozofia, polegają na logice. Lao Tzu jest absurdalny. Filozofie polegają na logice, tak samo jest z anty-filozofiami, dlatego anty-filozofie nie są niczym innym jak tylko filozofiami. Nagarjuna, wielki anty-filozof, wciąż jest tylko filozofem. Mówi, argumentuje i dyskutuje w taki sam sposób jak każdy filozof. Wypowiada się przeciwko filozofii, argumentuje przeciwko filozofii, ale to spieranie się jest takie samo.

Stadium prenatalnego życia człowieka jest dziś przedmiotem refleksji nie tylko biologów i lekarzy, ale także filozofów, etyków, teologów, prawników. Jednym z najbardziej intrygujących problemów jest kwestia statusu ludzkiego embrionu. W trzecim tomiku serii ABC bioetyki zastanawiamy się, czy ludzki zarodek jest osobą ludzką. Znalezienie odpowiedzi na to pytanie jawi się jako kluczowe dla możliwości promulgowania praw dotyczących jego ochrony.

Oddajemy w ręce czytelnika pierwsze polskie wydanie Wieczorów petersburskich Josepha de Maistre'a, jego niedokończone arcydzieło. Filozoficzny dialog o doczesnych rządach Opatrzności łączy walory literackie z ogromnym ładunkiem polemicznej pasji. Autor rzuca na szalę całą swoją wiedzę, erudycję i talent pisarski, by wbrew naukowo uzasadnianej pysze zwątpienia, a często także wbrew zdrowemu rozsądkowi, dowodzić, że Bóg jest obecny we wszystkich sprawach ludzkich, nade wszystko zaś w życiu politycznym. Słynne ze swej kontrowersyjności i po wielokroć cytowane wywody: pochwała kata, apologia wojny i filipiki antyoświeceniowe, nabierają zupełnie nowego znaczenia. Przed oczyma czytelnika staje pejzaż rewolucyjnej epoki widzianej oczyma konserwatywnego arystokraty o żarliwości jakobina, którego twórczość wciąż zdumiewa i przywodzi do desperacji tak jego admiratorów, jak i przeciwników.

Księga Przemian jest pierwszą z kanonu pięciu ksiąg konfucjańskich, ale jej początki są dużo starsze. Chociaż znana powszechnie jako wróżebna, pełniła w kulturze Chin rolę nieporównanie donioślejszą. Była księgą mądrości, gdyż nie przepowiadała po prostu wydarzeń jak zwykły jasnowidz, lecz diagnozowała teraźniejszość i przewidywała rozwój wypadków, mówiąc jednocześnie pytającemu, co powinien czynić. Stanowiła swoisty podręcznik dobrego zarządzania państwem, jako że miała służyć ?szlachetnym?, a nie ?pospolitym?. Kodyfikacja, jaką znamy dzisiaj, nastąpiła trzy tysiące lat temu, a zredagował ją i opatrzył komentarzami Konfucjusz (VI/V w. p.n.e.). Publikowany tom obejmuje tekst Księgi i wybrane starożytne komentarze przełożone na niemiecki przez wybitnego znawcę tej tematyki Richarda Wilhelma (1873?1930). Jego przekład od dziesięcioleci uchodzi w świecie za kanoniczny i za najlepszego pośrednika, gdyż dziś nawet dla osób znających język chiński oryginalny tekst nie byłby zrozumiały. Z I-cing można wyczytać głęboką kosmologię opartą na filozofii zmiany, można podziwiać tam prostą binarną konstrukcję systemu mającego ogarnąć całą dynamikę świata. Wersetowy charakter myśli i piękno prostych, prastarych obrazów to osobny, literacki walor tego dzieła ? jednego z najważniejszych w dziejach ludzkości.

Jogasutry, spisane mniej więcej 2000 lat temu poprzez mędrca Patańdżalego, są najstarszym i najbardziej istotnym tekstem systemu jogi. Dogłębnie opisują jej filozofię, psychologię i praktykę...Słowo Wstępne Godfreya Devereux – autora Dynamic Yoga Jogasutry Patańdżalego są biblią jogi. Niestety, ich wyjaśnienia dokonywane przez uczonych akademickich nie mogą służyć praktykującym jogę za kompas czy mapę. Tłumaczenie dokonane przez B.K.S. lyengara, bazujące na jego ponad pięćdziesięcioletniej pełnej oddania i doskonałej praktyce oraz nauczaniu, jest unikalne w swej jasności i przydatności dla współczesnych adeptów jogi. Głębię jego praktyki i zrozumienia widać wyraźnie w wyjaśnieniach wielu lakonicznych i niejasnych sutr. lyengar potrafi, używając wielu praktycznych odniesień, wyjaśnić tekst Patańdżalego. Jest subtelny i klarowny, a wynika to z rygorystycznej precyzji, z jaką podchodzi do ciała w pozycjach jogi. Niemniej jego praktyka sięga o wiele głębiej. W swoim unikalnym badaniu wydłużania i symetrii lyengar odkrywa nie tylko terapeutyczną konieczność zachowania strukturalnej integralności ciała, ale także jej subtelne i równie istotne oddziaływanie na przepływ energii i świadomości w umyśle. lyengar dowiódł, że wszelki podział na materię i ducha, ciało i duszę, fizyczne i duchowe jest pozorny. Kładąc nacisk na strukturalną integralność ciała, otworzył wrota duchowości przed milionami ludzi, dla których w przeciwnym razie subtelności umysłu pozostałyby nieznane. Tutaj, w jego wyjaśnieniu Jogasutr, te wrota zostają otwarte na oścież. Zobaczą to szczególnie wyraźnie adepci, których przygotowanie akademickie nie jest najlepsze - przykładem niech będzie jego głębokie i praktyczne interpretowanie sutr dotyczących asany i pranayamy. Geniusz lyengara jest niezwykłym darem jasności i intuicji oraz wsparciem dla każdego, kto szczerze praktykuje jogę. Niezrównane doświadczenie lyengara, jako indyjskiego nauczyciela dla ludzi Zachodu, połączone z jego doświadczeniem wypływającym z bycia braminem i nauczycielem jogi w prawdziwej linii przekazu, nadaje temu dziełu autentyczność i autorytet, którego innym publikacjom często brakuje. Oferuje jasne i pragmatyczne, pełne intuicyjnego wglądu interpretacje prawdziwego guru jogi. Praktykowanie jogi bez dogłębnej i panoramicznej znajomości wewnętrznej mapy Jogasutr jest jak dryfowanie po trudnym i potencjalnie niebezpiecznym oceanie. Lecz aby korzystać z tej mapy bez utrudnień, konieczny jest kompas w postaci głębokiego i pełnego autorytetu doświadczenia lyengara. Każdy adept jogi powinien kierować się tym klasycznym i niezmiernie cennym dziełem. Jogasutry, spisane mniej więcej 2000 lat temu poprzez mędrca Patańdżalego, są najstarszym i najbardziej istotnym tekstem systemu jogi. Dogłębnie opisują jej filozofię, psychologię i praktykę. Światło jogasutr autorstwa B.K.S. Iyengara, jednego z najwybitniejszych, współczesnych mistrzów jogi, jest pozycją szczególną. Jest to nowe tłumaczenie klasycznego tekstu, opatrzone bogatym i praktycznym, a nie tylko filozoficznym komentarzem. Autor wskazuje, jak dzięki właściwej, świadomej praktyce doskonalić siebie, przekraczając różne przeszkody na drodze naszego rozwoju, aby osiągnąć cel. Światło jogasutr jest pierwszą tego typu pozycją na polskim rynku, niezmiernie pomocną dla zainteresowanych jogą z perspektywy praktyki czy także filozofii. Światło Jogasutr Patańdżalego Spis Treści   Inwokacja 8 Przedmowa sir Yehudiego Menuhina 9 Słowo wstępne Godfreya Devereux 10 Uwagi dotyczące transkrypcji i wymowy 11 Lista ważnych terminów w tekście 13 Wstęp B.K.S. lyengara do nowego wydania 15 Joga 19 Podziękowania 21 Patańdżali 23 Jogasutry 25 Tematy czterech rozdziałów 33 I. Samadhi pada 33 II. Sddhana pada 44 III. Vibhutipada 55 IV. Kaivalya pada 59 Jogasutry Tekst, tłumaczenie i komentarz Część I - Samadhi pada 65 Część II - Sadhana pada 9 Część III -Vibhittipada 181 Część IV - Kaivalyapada 241 Epilog 286 Dodatki Dodatek I - Klucz tematyczny do Jogasutr 290 Dodatek II - Wzajemne powiązanie sutr 296 Dodatek III - Alfabetyczny indeks sutr 300 Dodatek IV - Joga w skrócie 307 Spis tabel i diagramów 316 Słownik 317 Indeks 349  

W "Technikach jogi" Eliade ujmuje jogę całościowo i obejmuje naukę mistyczną i historię duchowości Indii. Rozważa ją w kontekście różnych nurtów religijnych takich jak hinduizmu, buddyzmu i tantryzmu, niczym paleontolog bada jej powstające od tysięcy lat nawarstwienia. Choć wyraźnie zastrzega, że w technikach jogi jest wiele rzeczy nieprzekazywalnych dyskursywnie i wymagających praktycznego kontaktu z nauczycielem, czytelnika zainteresowanego jogą z pewnością zafascynuje to jej szerokie, filozoficzne ujęcie, bez którego czysto techniczne praktyki cielesne nie mają sensu.

Georges Vigarello (ur. 1941) od kilku dziesiątek lat realizuje swój zamysł ?kulturowej historii ciała?. Opisawszy je od strony zdrowia (?Historia zdrowia i choroby?, Warszawa 2011), czystości i brudu, szczupłości i otyłości, a nawet prześladowania (?Historia gwałtu?, Warszawa 2010), przygląda mu się teraz jako upiększanemu. Tytułowa ?uroda? oznacza tu kanon piękna ciała odzianego. Autor śledzi przemiany w tej mierze od renesansu po dziś. Nie jest to oczywiście prosta historia ubioru, lecz intelektualna historia filozofii upiększania. Kanon tego, ?co podoba się w ciele? (twarz, talia, biust, biodra), zależy oczywiście od ogólnej koncepcji ciała i jego miejsca w świecie. Także tu linia biegnie od recepcji urody ?objawionej? przez oświeceniowe ?doświadczenia? po współczesną kreatywność tworzącą kanon urody dla niej samej: człowiek jako dzieło Boże, jako mechanizm, jako zdrowy organizm wreszcie. To zarazem linia ciągnącego się przez stulecia sporu o doskonałość, którego historyczne rozstrzygnięcia tak nas dziś zaskakują, a czasem nawet przerażają. O tym wszystkim z kunsztem typowym dla francuskich historyków życia codziennego pisze w ?Historii urody? Georges Vigarello.

W 1851 roku w londyńskim Hyde Parku stanął gigantyczny Kryształowy Pałac, w którym odbyła się pierwsza wystawa światowa. Tysiące ludzi bezskutecznie próbowało się dostać do jego wnętrza. Również dziś do niewidzialnych granic Zachodu ? zamieszkanego przez zwycięzców globalizacji ? dobijają się miliony przegranych. Czy współczesny kryształowy pałac przetrwa? Książka Sloterdijka to efektowny esej o tym, jak będzie wyglądał świat po globalizacji. Nadzwyczaj odświeżająca lektura, którą można polecić wszystkim tym, którzy chcą głębiej zrozumieć fenomen globalizacji, na ogół redukowany wyłącznie do jego ekonomicznego wymiaru. ?Die Zeit? To zaskakujące, jak bardzo inspirujące (nawet gdy irytują i drażnią) okazują się jego rozważania o świecie i Bogu, jak bardzo są felietonistyczne w najlepszym sensie tego słowa. ?Frankfurter Allgemeine Zeitung?

Od końca lat czterdziestych XX wieku ukazywały się we Francji publikacje z historii religii, które z czasem stały się światowym kanonem w tej dziedzinie. Ich autor, Mircea Eliade (1907–1986), jest dziś klasykiem religioznawstwa. „Obrazy i symbole” należą do jego wczesnych dzieł (1952). Eliade skupia uwagę na problematyce symbolu, w owym czasie bardzo aktualnej i inspirowanej zarówno przez dyscypliny humanistyczne (psychoanaliza, filozofia, np. Cassirer, teologia, np. Tillich), jak i przez literaturę (surrealizm, symbolizm). Autor zakłada, że wszelkie fakty religijne mają symboliczny charakter, tzn. opierają się na pewnej symbolice. W fascynujących rozważaniach porównawczych zestawia symboliki różnych religii świata, w tym także religii chrześcijańskiej, odnajdując zaskakujące związki np. symboliki krzyża z innymi tradycjami religijnymi. Analizuje magiczną i religijną symbolikę „środka świata”, „drzewa kosmicznego”, wody, a nawet mięczaków. Ponieważ w sferze religijnej „wszystko jest symbolem”, wydobycie funkcji takiej symboliki okazuje się istotnym zadaniem historyka religii.

Nauczanie filozofii moralnej, oparte na autorytecie Arystotelesa, Cycerona, Scholastyków i nowszych autorów - czyli na klasycznym ówczesnym kanonie lektur w tej dziedzinie - odbywało się w Akademii Krakowskiej od ok. 1410-1414 roku, od kiedy zaczęto przywozić z zagranicy a następnie pisać pierwsze rodzime komentarze do Etyki, Ekonomii i Polityki Arystotelesa. Drugą uczelnią, w której od 1595 roku nauczano filozofii, była Akademia Zamojska. Równoległym nurtem arystotelizmu filozoficzno-moralnego był ten uprawiany przez luterańskie Gimnazja Akademickie w Toruniu, Gdańsku i Elblągu. Osobnym zjawiskiem był krótki okres nauczania filozofii moralnej w ariańskiej Akademii w Rakowie w latach 1612-1638. Wreszcie nauczanie filozofii moralnej w kolegiach prowadzonych przez jezuitów na terenie I Rzeczpospolitej odbywało się od kiedy zorganizowano w nich pełne triennium filozofii kończące się metafizyką (od 1572 roku). Osobną katedrę tego przedmiotu ufundowano w Akademii Wileńskiej dopiero w roku 1641/1642, zaś w Prowincji Polskiej, w kolegium w Kaliszu, dopiero w roku 1647. Z chwilą jednak zapoczątkowania nauczania filozofii moralnej w szkołach jezuickich, odbywało się ono dość regularnie aż do roku 1768, angażując ok. 200 wykładowców i pozostawiając ok. 1000 dokumentów wykładowych. Niniejsza dysertacja omawia to nauczanie i przytacza dostępną bazę podręcznikową każdej z tych szkół.

?Obala medialne mity. Radykalna. Momentami budzi sprzeciw nawet przekonanych. Warto, by dała nowy początek dyskusji o in vitro. Na argumenty, nie emocje?. Brygida Grysiak, dziennikarka TVN24 ?Napisana bardzo przystępnym językiem, książka zawiera elementarne kompendium wiedzy o in vitro. Stanowi doskonały przewodnik po problematyce bioetycznej, szczególnie dla tych, którzy uznają się za katolików, ale mają problem z nauczaniem Kościoła, często odrzucając je z niewiedzy. Tomasz Terlikowski ? nie ukrywając swojego zdania ? przedstawia argumenty obu stron, tak zwolenników, jak i przeciwników tej metody zapłodnienia. Jednocześnie udziela odpowiedzi na pytanie, jak wygląda prawdziwe leczenie bezpłodności?. Krzysztof Ziemiec, dziennikarz prowadzący Wiadomości w TVP1 Tomasz Terlikowski ? filozof, dziennikarz prasowy, radiowy i telewizyjny, publicysta, wykładowca akademicki, tłumacz, redaktor naczelny portalu Fronda.pl. Jest autorem ponad dwudziestu książek naukowych i publicystycznych, m.in. "Nowa kultura życia. Apologia bioetyki katolickiej", "Homoseksualista w Kościele", "Męczennicy prawosławia", "Tora między życiem a śmiercią. Bioetyki żydowskie w dialogu", "Rzeczpospolita papieska. Jan Paweł II o Polsce do Polaków", a także jednej powieści ? "Operacja Chusta". Mąż jednej żony i ojciec czwórki dzieci.