Świadectwo kapłana-egzorcysty o kobietach, które dokonały aborcji i poniosły jej dramatyczne konsekwencje w swoim życiu rodzinnym i duchowym. Były chwile, kiedy dręczył je ogromny niepokój i lęk, którego źródła nie potrafiły odkryć? Ojciec Christian proponuje tu konkretną terapię psychologiczną i duchową dla wszystkich dotkniętych złem wyrządzonym przez aborcję. Przez swój głęboki duchowy wgląd, oparty przede wszystkim na sprawowanej posłudze, pozwala zrozumieć wszystkim, wierzącym i niewierzącym, jak ogromny wymiar cierpienia i grzechu niesie ze sobą aborcja. Każda aborcja jest uśmierceniem niewinnego dziecka. W tej zbrodni zawsze uczestniczy, choć nie jest bezpośrednim sprawcą, ten, który ?od początku był zabójcą? (J 8, 44). Dlatego w wielu wypadkach niezbędna okazuje się pomoc osoby duchownej, a w szczególności egzorcysty. Uzdrowienie, którego nie są w stanie dokonać lekarz ani psycholog, może przynieść jedynie Dzieciątko Jezus, narodzone z Maryi Dziewicy.

Fryderyk Nietzsche (1844-1900) - jeden z najważniejszych filozofów niemieckich, także filolog, poeta. Człowiek, którego poglądy znacząco wpłynęły na całą późniejszą filozofię, myślenie o kulturze, człowieku, religii. Głosił upadek cywilizacji zachodniej, opartej na myśli greckiej, sokratejskiej i etyce chrześcijańskiej. Tej apollińskiej postawie przeciwstawiał dionizyjską, witalną (połączoną z ideą woli mocy i pojęciem nadczłowieka). Krytykował chrześcijaństwo, ale jednocześnie podziwiał Chrystusa. Jego myśl doczekała się setek interpretacji i omówień. Wzbudzała sprzeciw i inspirowała. ""Podstawowym przekonaniem Nietzschego było, że życie cielesne, fakt biologiczny jest osnową ludzkiej egzystencji, a życie duchowe tylko jego odroślą. Z przekonania tego wypłynął jego naturalizm i relatywizm epistemologiczny"" pisał Władysław Tatarkiewicz. Także w tej niewielkiej książeczce, napisanej - jak często u Nietzschego - w formie poetyckiej, przejawia się ten sposób myślenia autora ""Wolo mocy"". Jest ona swego rodzaju poetyckim uzupełnieniem najważniejszego dzieła Fryderyka Nietzschego - ""Tako rzecze Zaratustra"".

?Telewizja to przerażająca strata czasu, a na dodatek killer myślenia abstrakcyjnego, które leży u podstaw naszej cywilizacji?. (o telewizji) ?W życiu codziennym ksiądz to mężczyzna taki jak ja. Omylny, grzeszny, potrzebujący czasem pomocy, a czasem przyjaźni?. (o księżach) ?Inna rzecz, że akurat w czasie, gdy kobieta jest płodna, to i seks jest najbardziej ? by posłużyć się trafnym określeniem kapucyna ojca Ksawerego Knotza ? ?soczysty??. (o seksie) ?Eutanazja zawsze pozostaje aktem zabicia drugiego człowieka i jako taka zawsze jest niedopuszczalna. Tej oceny nie zmienia ani ?jakość życia?, ani cierpienie, ani nawet wprost formułowana prośba o eutanazję. Ona jest zawsze aktem złym (?)?. (o eutanazji) Tomasz P. Terlikowski, urodzony w 1974 roku, doktor filozofii, dziennikarz, publicysta. Jest redaktorem naczelnym portalu Fronda.pl, publikuje w ?Gazecie Polskiej?. Wcześniej pracował m.in. w ?Newsweeku?, ?Życiu?, ?Rzeczpospolitej? i tygodniku ?Wprost?. Napisał ponad 20 książek, które cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem czytelników.

Czy Wszechświat wymaga poprawek? Jak poruszają się gwiazdy? Czy istnieje życie na Marsie? Co to znaczy, że w próżni są dziury? Podglądanie Wszechświata to pasjonująca podróż przez historię fizyki i współczesną kosmologię. Autor w przystępny i zwięzły sposób przedstawia najważniejsze problemy tych nauk. Prezentuje ogólną i szczególną teorię względności, mechanikę kwantową i teorię superstrun. Są tu również sylwetki wybitnych uczonych - zarówno tych słynnych, jak Newton, Leibniz, Einstein czy Heisenberg, jak i mniej znanych, ale równie zasłużonych dla rozwoju nauki. Refleksja naukowa łączy się tu z teologiczną - autor stawia pytania o miejsce człowieka w Kosmosie czy relacje między nauką i religią.

W Polsce w ostatnich latach wyrazy bioetyka i bioetyczny stają się bardziej znane, a nawet popularne. Dzieje się tak przede wszystkim dzięki środkom społecznego przekazu, które aktywnie uczestniczą w dyskusji na temat prawnej regulacji kwestii bioetycznych, w szczególności zapłodnienia pozaustrojowego nazywanego w skrócie in vitro. Ta bardzo potrzebna dyskusja jest szansą nie tylko na rozwiązanie konkretnego problemu, jakim jest uchwalenie dobrego prawa, ale także podniesienie poziomu wiedzy i myślenia etycznego społeczeństwa. Łatwiej bowiem wzbudzić podziw dla osiągnięć współczesnych nauk biomedycznych, natomiast trudniej zaprosić do refleksji moralnej nad samymi badaniami i ich praktycznym wykorzystaniem. Niniejsza publikacja - wskazując na zaledwie kilka przykładów - jest takim właśnie zaproszeniem. Towarzyszy mu przekonanie, iż potrzebna jest zarówno nadzieja, że dzięki odkryciom nauki uda się przyjść z pomocą człowiekowi, jak i świadomość, że można tego dokonać przy pomocy dobrych środków, w sposób odpowiadający godności człowieka. Pytanie o etyczną stronę działań biomedycznych, które bardzo często pozostają na razie na etapie eksperymentu, nie jest bynajmniej chęcią gaszenia nadziei. Niemoralne byłoby jednak nie tylko odbieranie nadziei, ale także roztaczanie nadziei złudnych lub ogłaszanie obietnic nie do spełnienia. To tylko jedna, i nie najważniejsza, uwaga natury etycznej. Do podstawowych problemów należy bowiem stosowanie zasady, że nie wszystko, co jest technicznie możliwe, jest moralnie dopuszczalne. Choć z założeniem tym zgadza się dzisiaj nie tylko wielu etyków, ale także wielu naukowców, to w praktyce pojawiają się istotne rozbieżności w interpretacji tej zasady.

W czasach, w których jedno kliknięcie myszy może doszczętnie zszargać reputację lidera lub organizacji, przetrwanie w obliczu globalnej konkurencji zależy od przejrzystości. Kiedy jako interesariusze różnych organizacji bez przerwy dopominamy się o zachowanie pełnej przejrzystości, o co tak naprawdę prosimy? Jakie korzyści dzięki przejrzystości spodziewamy się osiągnąć? Jakie ryzyko się z nią wiąże? Dlaczego liderzy powinni dobrze rozumieć jej istotę? Wybitni autorzy tej książki, Warren Bennis, Daniel Goleman i James O’Toole, przedstawiają na jej łamach analizę koncepcji przejrzystego przywództwa, przejrzystej organizacji oraz życia w coraz bardziej przejrzystej kulturze. W trzech powiązanych tematycznie esejach kwestia przejrzystości przedstawiona została z trzech różnych perspektyw – z perspektywy relacji wewnątrz- i międzyorganizacyjnych, w kontekście osobistej odpowiedzialności oraz w kontekście nowej rzeczywistości cyfrowej. Każdy z esejów skupia się jednak na kwestiach związanych z przywództwem i funkcjonowaniem przywódców. W pierwszym eseju autorzy omawiają poważny dylemat znany każdemu współczesnemu liderowi – jak stworzyć kulturę szczerości. Drugi esej, prowokacyjnie zatytułowany Ujawnianie prawdy zwierzchnikom, koncentruje się na podstawowym, a przy tym tak często niespełnianym warunku urzeczywistnienia zasady przejrzystości i odpowiedzialności. Ostatni z esejów wyjaśnia wpływ technologii cyfrowych na upowszechnianie się idei przejrzystości na całym świecie. Książka ta łączy teorię i doświadczenie, pozwalając czytelnikowi spojrzeć na zagadnienie w szerokim kontekście, ale też sformułować pewne wnioski praktyczne. Rozważania zawarte na jej stronach pozwolą czytelnikowi stać się zarówno lepszym członkiem organizacji, jak i lepszym przywódcą.

Dobrego dnia, czyli o mocy błogosławieństw - najnowsza książka ojca Leona Knabita ukazuje znaczenie słowa w codziennym życiu. Pozycja jest bardzo smacznym kąskiem nie tylko dla stałych czytelników niezwykłego mnicha, każdy może w tej książce znaleźć świeże i pełne dystansu spojrzenie na wiele kwestii codziennego życia.Dobre słowo to błogosławieństwo - ma ono Bożą moc, która może odmienić ludzkie życie.Złe słowo to przekleństwo - pochodzi z inspiracji ojca kłamstwa, niszczy, burzy sprowadza nieszczęście. Od nas samych i od naszych wyborów zależy, jakie słowa dominują w naszym życiu.Ojciec Leon Knabit, autor licznych i popularnych publikacji, zawsze pełen optymizmu i pogody ducha, z mądrością i wielką życzliwością, pomaga nam zrozumieć tak kluczową i ważną rzeczywistość, jaką jest odpowiedzialność za słowo. Dobry humor i ciepło zawsze pomagają Ojcu otworzyć serca i umysły swoich czytelników.Książka zawiera także przykłady najpiękniejszych błogosławieństw.

Książka Zrozumieć niewiarę to próba oryginalnej egzegezy fenomenu ? jak głosi jej podtytuł ? ?filozoficznego wyznania niewiary?. Autorka, skupiając się na świecie kultury francuskiej, bada dzieła takich znanych twórców i myślicieli, jak: François Rabelais, Michel Montaigne, Pierre Bayle, Voltaire czy Jean Jacques Rousseau. Nie rozstrzyga, który z nich był ateistą, ale odkrywa w ich pismach rozliczne formy niewiary, niedające się do siebie wzajemnie sprowadzić. W nowożytnej myśli francuskiej krytyka religii i wiary pojawiała się ze szczególną mocą i wyrazistością. To właśnie tutaj ? przekonuje autorka ? wypracowano dominujący we współczesnej kulturze politycznej Zachodu model relacji między wiarą a niewiarą i, w konsekwencji, między religijnością a laickością. Model ten utrwala relacje antagonistyczne, znane już z historii, o której opowiada książka Sabiny Kruszyńskiej.

Żydowski mistycyzm a magia to antropologiczna interpretacja wczesnych tekstów żydowskich, będących źródłem współczesnych obrzędów i tradycji kultywowanych przez Dzieci Izraela. Dogłębna analiza pism Starego Testamentu i komentarzy rabinicznych, wsparta interpretacjami badaczy, wprowadza w świat kultury sprzed ponad dwóch tysięcy lat. Jednym z jej elementów są szeroko opisane w książce formuły i zaklęcia magiczne, funkcjonujące równolegle z modlitwami i obrzędami ofiarnymi. Miały one służyć walce z demonami i nieszczęściem, a ich moc płynęła ze świętości i wszechmocy Stwórcy. Obietnica Bożej pomocy i opieki nakładała jednak na człowieka obowiązek przestrzegania przymierzy zawartych z Panem. Żydowski mistycyzm przybliża więc pojęcia dozwolonego i zakazanego, czystego i nieczystego oraz wyjaśnia ideę składania ofiar. Podążając za myślą rabinicznych mędrców, autorka wiedzie czytelnika drogą ku poznaniu i zrozumieniu starotestamentowego Boga i Jego praw.

Eugenika i inne zło G. K. Chestertona nie należy do wyjątków spośród jego innych dzieł, których wspólną cechą pozostaje niezwykła aktualność podejmowanych zagadnień. Problematyka moralna poruszana przez autora, przy dogłębności analizy na polu logiki i wiecznie żywych idei Ewangelii, w konfrontacji z rozpoznaniem ludzkiej natury zaskakuje konsekwencją oraz wrażeniem, że wszystko to znamy zarówno z osobistych sytuacji, jak i z życia społeczno-politycznego. Chesterton operując paradoksem rozkłada na czynniki pierwsze każdą sprzeczność z zasadami wynikającymi z prawdziwego porządku rzeczy, często tak zakorzenioną w stereotypowym, powszechnym „myśleniu”, że możliwą do przełamania tylko na drodze konwersji, którą autor sam przebył z pomocą łaski Bożej. Pokorne otwarcie na prawdę o rzeczywistości stawia autora w szeregu najsprawniejszych detektywów, precyzyjnie tropiących niekonsekwencje ludzkiego myślenia i postępowania, zwłaszcza te, które stanowią występek przeciwko niezmiennemu prawu naturalnemu z odwiecznego ustanowienia Bożego. Zupełny brak tej logiki ma miejsce w „kulturze” liberalnego relatywizmu pełnego hipokryzji, która dla pozoru swej wspaniałomyślności wprowadza ułatwienia i podjazdy dla wózków niepełnosprawnych, jednocześnie bezlitośnie zezwalając na „aborcję” eugeniczną... ułomnych, którym nie pozwala się nawet urodzić.

Ponieważ przekonało mnie zdanie współczesnego teoretyka powieści Philippe'a Hamona, który sądzi, iż zadanie badacza polega dziś na tym, by odpowiedzieć na pytanie: "w jaki sposób literatura sprawia, że wierzymy, iż naśladuje rzeczywistość", próbuję w tej książce zastanowić się nad kwestią, w jaki sposób powieść sprawia, że wierzymy, iż mówi prawdę o tej rzeczywistości. Rozwiązania tego problemu poszukuję przede wszystkim w cechach samej fikcji powieściowej, w jej poetyce. W związku z tym rozpatruję budowę powieści pod kątem istnienia w niej przesłanek do tej wiary, zarówno bezpośrednich, jak ujawniających się poprzez różne znamienne dla tego gatunku zabiegi. Fragment wstępu

Co się dzieje, gdy mózg już nie myśli, a serce przestaje bić? Wtedy człowiek umiera. A co się dzieje potem? Ta książka traktuje o śmierci, o tym co ludzie o niej wiedzą i co sobie wyobrażają. Czym w takim razie jest pogrzeb? Jak wyglądają pogrzeby w różnych krajach? Czy istnieją duchy albo jakiś rodzaj życia wiecznego? Może atomy, z których składa się nasze ciało, stają się częścią nowych ludzi, kwiatów, zwierząt, gór? Jonatan Lindström jak nikt inny potrafi odpowiadać na ważne pytania, które dotyczą początków życia, rytuałów pogrzebowych i innych tajemnic uniwersum. Wiek: 6 - 9 lat.

Bestsellery Olivera Sacksa - Przebudzenia, Antropolog na Marsie czy Mężczyzna, który pomylił swoją żonę z kapeluszem ? przybliżały czytelnikom psychikę i problemy osób z głębokimi zaburzeniami neurologicznymi. W książce Stanąć na nogi autor tym razem dzieli się własnymi doświadczeniami z kilkumiesięcznego pobytu w szpitalu spowodowanym urazem nogi, jakiego się nabawił podczas niespodziewanego spotkania z bykiem w norweskich górach. Wypadek ten i następująca po nim rekonwalescencja stają się dla Sacksa pretekstem do snucia niezwykle plastycznej opowieści o tym, co czuje lekarz, który znalazł się w położeniu pacjenta zdanego na fachową, ale bezduszną opiekę medyczną, a z czasem zamienia się w uniwersalizujące rozważania na temat wewnętrznej natury choroby i zdrowia oraz analizę fizycznych podstaw naszej tożsamości. ?Swoim wezwaniem do stworzenia neurologii duszy i nadania medycynie głębszego, bardziej ludzkiego wymiaru Oliver Sacks w niezwykle frapujący sposób podnosi zasadnicze kwestie dotyczące przyszłości współczesnej opieki zdrowotnej i sposobu wykorzystania w niej najnowszych zdobyczy nauki?. The Washington Post

Obraz we właściwym sensie tego słowa jest pojęciem nowym. W stosunku do dawnych wyobrażeń, związanych z określonym miejscem i funkcją sakralną, obraz jest przedmiotem, którego nie definiujemy ani w odniesieniu do liturgii, ani do stałego miejsca ekspozycji. Jego pojawienie się u schyłku epoki renesansu uznawane jest za najistotniejsze wydarzenie w historii sztuki zachodniej. Głównym celem niniejszego studium jest ukazanie procesu, poprzez który metamalarskie zabiegi przyczyniły się do stworzenia kondycji sztuki nowoczesnej. Narodziny obrazu zbiegają się z ukształtowaniem się świadomości malarstwa jako takiego, z narodzinami „nowoczesnej” koncepcji artysty. Zjawisko ustanowienia obrazu jest ostatecznie efektem ostrej konfrontacji nowego wyobrażenia z jego własnym statusem, z jego własnymi granicami. Ustanowienie obrazu, książka uznana za jedno z większych osiągnięć historii sztuki ostatnich lat oraz jako wyznacznik możliwości odnowy badań w tej dziedzinie, przetłumaczona na wiele języków, ale od dawna niedostępna, jest prezentowana obecnie w wydaniu poprawionym i uaktualnionym przez autora.

Brzydota w naturze jest niezmiernie rzadka. Systematyczna brzydota środowiska i architektury to wina ludzi. To nie rezultat braku kultury, przeciwnie - wynika ona z chaosu konceptualnego, z determinacji i upartego podążania za fałszywymi ideami, z niesłusznej i dekadenckiej ideologii kulturalnej. Buduj więc w taki sposób, abyś ty sam i osoby drogie twemu sercu odczuwały przyjemność, użytkując twoje budynki, patrząc na nie, żyjąc w nich i pracując, spędzając wakacje czy wreszcie starzejąc się w nich. We współczesnym bałaganie przestrzennym, w którym kaplice przypominają magazyny, a centra handlowe - statki kosmiczne, brakuje autentyzmu, pełno jest form ""tak zwanych"", ubranych w monumentalne kostiumy. Nic więc dziwnego, że na ulicach współczesnych miast czujemy się zwykle zniesmaczeni i wyobcowani. Krier ukazuje różnice pomiędzy chaotycznym modernizmem a klasyczną i regionalną architekturą i urbanistyką. Architektura wspólnoty to manifest architektury opartej na rozsądku i tradycji, skoncentrowanej wokół człowieka i utrwalającej cywilizacyjny dialog między budowlą a żywą przestrzenią.

Kochaj i rób ? tylko co? ?Co chcesz? ? odpowiada św. Augustyn. Kinga Dunin i Sławomir Sierakowski rozmawiają jednak dalej. On pyta, ona odpowiada, a w sukurs przychodzą im teksty publicystyczne autorki. Czasem rozmówcy ścierają się, przerzucają opiniami, kłócą. Czym jest etyka, a czym moralność? Na czym budować związek, jeśli miłość przemija po trzech latach? Czy faceci powinni spotykać się z młodszymi kobietami? Rozmawiają o tym, co jest dla niej wartościowe, o jej marzeniach większych (komunizm) i mniejszych (koniec dyktatury skowronków). Kochaj i rób to rozmowa przyjaciół i dialog filozoficzny. Próba zarysowania lewicowego projektu etycznego, ale też kobieca opowieść o życiu: w komunie i kapitalizmie, w opozycji i na uniwersytecie, w więzieniu z prostytutkami i już od dziecka, od lat 50 ? w spodniach.

Roger Scruton (ur. 1944) to znany angielski pisarz, a także okresowy akademik. Karierę uniwersytecką utrudnił mu jego konserwatyzm, on sam zaś wiódł ?burzliwe? jak na akademika życie: czasem w mieście, czasem w wiejskiej głuszy, to w Anglii, to w USA. Ma też zasługi dla naszej części Europy, bo w latach 80. XX wieku wspomagał w Czechach dysydentów do czasu, aż został stamtąd wydalony. Po części o tym wszystkim jest ta książka, ale tylko marginalnie, bo przede wszystkim jest o winach, zwłaszcza francuskich, które Scruton zna jak żaden innny filozof. Czytelnik dowie się na podstawie osobistych doświadczeń autora, które wina warto pić, a które są czyhającym w supermarketach nieporozumieniem. Zapozna się z elementami filozofii wina opartej na takich wzorach, jak starożytne greckie biesiady, a także ? w imię pełni wszystkich nut winnego aromatu ? na filozofii miłości i Bożego daru. Na koniec otrzyma sugestie, jakie wina najlepiej pić podczas lektury określonych filozofów (pić z umiarem, chyba że się załamiemy przy Heglu). Ta piękna, chwilami przezabawna, chwilami poważna, a nawet wzniosła książka uczy na przykładzie wina czegoś istotnego: korzystania z życia w sposób godny i ze zrozumieniem.

według medycyny tybetańskiej i nauk dzogczen W książce "Narodziny, życie i śmierć" Czogjal Namkhai Norbu, wielki tybetański mistrz dzogczen i wybitny erudyta w zakresie wiedzy o kulturze dawnego Tybetu, przedstawia fundamentalne kwestie ludzkiej egzystencji z perspektywy nauk dzogczen i medycyny tybetańskiej. Książka ta jest także rodzajem poradnika, objaśniającego jak mamy postępować w codziennym życiu, aby stało się ono lepsze, nabrało głębszego, a nawet ostatecznego sensu. W części pierwszej autor wprowadza główne terminy medycyny tybetańskiej – definiuje i objaśnia funkcjonowanie i związki pomiędzy trzema humorami i składnikami organicznymi. Część druga, Narodziny, zawiera między innymi opis rozwoju płodu oraz wskazówki dla kobiet w ciąży. Część trzecia, Życie, opisuje jak utrzymać w dobrym zdrowiu trzy aspekty naszej egzystencji (ciało, głos i umysł). Ukazuje, w jaki sposób brak równowagi między humorami prowadzi do chorób. Ostatnia część, Śmierć, dotyczy procesu śmierci oraz zawiera wyjaśnienia i nauki, jak w stanach bardo uzyskać wyzwolenie. Autor pokazuje też, jak ważne jest ciągłe utrzymywanie obecnoości i świadomości, zarówno dla życia w zdrowiu i szczęściu, jak i dla urzeczywistnienia. Narodziny, życie i śmierć – Fragment Książki WPROWADZENIE DO ZASAD MEDYCYNY TYBETAŃSKIEJ   NATURA HUMORÓW I ORGANICZNYCH SKŁADNIKÓW CIAŁA Podstawą medycznej nauki jest ludzkie ciało, które należy rozpatrywać jako zbiór humorów, duła, oraz organicznych składników, kham. Jeżeli chcemy uzyskać pełną wiedzę o podstawowej naturze ciała, konieczne jest dokładne poznanie tego, czym są humory, składniki organiczne, jakie są ich rodzaje, charakterystyka, funkcje, uwarunkowania oraz wzajemne związki. Powinniśmy też wiedzieć, jak dzięki nim powstaje ciało ludzkie, formuje się i jak żyje, kiedy jest już w pełni ukształtowane. Jakie występują niekorzystne dla życia warunki, powstające z powodu pierwotnych i wtórnych przyczyn oraz jakie są metody ich przezwyciężenia. „Podstawowa natura" to nie tylko słowna konstrukcja, ale fundament konkretnej i rzeczywistej kondycji naszego ciała, zasługującej na skoncentrowaną uwagę każdej ludzkiej istoty. Poznając naturę humorów i składników organicznych, w trzech fazach - początkowej, środkowej i końcowej - będziemy w stanie rozpoznać stan swojego ciała oraz różne niekorzystne dla ciała czynniki. Dzięki temu będziemy mogli znaleźć metody w naturalny sposób uwalniające nas od nich oraz przywracające harmonię ciała i życia. Tybetański termin dula, humory, generalnie oznacza „zbiór", ale w tym medycznym kontekście opisuje podstawową po-tencjalność, posiadającą specyficzną zdolność do stwarzania, utrzymywania i niszczenia, charakteryzującą się trzema różnymi rodzajami natury i funkcji. Ten zbiór składający się z trzech elementów, istniejący w każdej jednostce, nazywa się właśnie dala, czyli humorami. Trzy humory5, kształtując, podtrzymując i niszcząc ludzkie ciało, stanowią podstawę każdej ludzkiej jednostki, mężczyzny czy kobiety. Są one następujące: humor wiatru, posiadający właściwość mobilności elementu powietrza, humor żółci o cechach gorąca i spalania elementu ognia oraz humor flegmy, mający właściwości trwałości i stabilności elementu ziemi oraz cechy wilgoci i zwilżania elementu wody. Trzy elementy, powietrze, ogień i woda stanowią oparcie dla funkcjonowania trzech humorów. Wyjaśniając związek pomiędzy elementami a humorami, zwykle mówi się, że humorowi wiatru odpowiada element wiatru, humorowi żółci element ognia, a humorowi flegmy, element wody.

Jak porozumiewać się, przekonywać, wygrywać dzięki ukrytej potędze opowieści W dzisiejszych czasach wszyscy – świadomie bądź nieświadomie – zajmują się wywoływaniem emocjonalnego poruszenia wśród ludzi. Warunkiem sukcesu coraz częściej jest umiejętność opowiadania przekonujących historii mających moc skłaniania wspólników, udziałowców, klientów i pracowników do tego, by podejmowali działania zgodne z naszymi oczekiwaniami. Krótko mówiąc, jeśli potrafisz je opowiadać, możesz sprzedać wszystko. Peter Guber, którego umiejętności w dziedzinie zarządzania i przedsiębiorczości przyczyniły się do jego sukcesu w wielu sferach aktywności zawodowej, od dawna wykorzystuje sztukę opowiadania historii z przesłaniem do motywowania ludzi, zdobywania ich przychylności, kształtowania postaw, wzbudzania entuzjazmu i nakłaniania do działań zgodnych z jego oczekiwaniami. Jego talent do snucia opowieści przekształcił się w trakcie trwającej wiele lat kariery zawodowej menedżera wysokiego szczebla w branży rozrywkowej w umiejętność opartą na zestawie prostych zasad, za pomocą których każdy może osiągnąć swoje cele. W Zwycięskich opowieściach Guber pokazuje, jak wyjść poza bezduszne slajdy, fakty i liczby zawarte w prezentacjach tworzonych przy pomocy programu PowerPoint oraz tworzyć opowieści z przesłaniem, będące przekonującymi wezwaniami do działania. Oto niektóre z metod działania proponowanych przez Gubera:  Przede wszystkim – szybkie przykuwanie uwagi słuchaczy.  Motywowanie ludzi za pomocą okazywania entuzjazmu.  Budowanie opowieści na fundamencie zainteresowań słuchaczy.  Zmienianie pasywnych słuchaczy w aktywnych uczestników opowieści.  Używanie technik odwołujących się do emocji w celu wywołania dużego zaangażowania słuchaczy. Wiarygodności teorii o skuteczności historii z przesłaniem dodają liczne wypowiedzi gości Petera Gubera – mistrzów snucia zwycięskich opowieści, którzy dzielą się z autorem i z czytelnikami swoimi doświadczeniami. Do tego grona zaliczają się między innymi: założyciel serwisu YouTube Chad Hurley, trener NBA Pat Riley, projektantka mody Norma Kamali, promotor misji badawczej na Marsa Gentry Lee, dyrektor generalny firmy Under Armour Kevin Plank, były prezydent Republiki Południowej Afryki Nelson Mandela, światowej sławy iluzjonista David Copperfield, reżyser filmowy Steven Spielberg, powieściopisarka Nora Roberts, legenda rocka Gene Simmons oraz lekarz i pisarz Deepak Chopra. Po zapoznaniu się z wypowiedziami tych niezwykłych ludzi będziesz wiedział, jak formułować i opowiadać naprawdę przekonujące historie, umożliwiające przekształcanie słuchaczy w pełnych pasji rzeczników realizacji twoich celów. O AUTORZE PETER GUBER ma za sobą niezwykle zróżnicowaną i udaną karierę. Był szefem studia w wytwórni filmowej Columbia Pictures, prezesem wytwórni Casablanca Records and Filmworks, dyrektorem generalnym Polygram Entertainment, prezesem i dyrektorem generalnym Sony Pictures oraz prezesem i dyrektorem generalnym własnej firmy Mandalay Entertainment Group. Pełnił funkcję producenta takich słynnych filmów jak Midnight Express, Kolor purpury, Goryle we mgle, Batman oraz Rain Man. Obecnie zarządza dużą grupą drużyn bejsbolowych oraz jest współwłaścicielem drużyny koszykarskiej Golden State Warriors, uczestniczącej w rozgrywkach ligi NBA. Od wielu lat prowadzi wykłady i zajęcia na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, pisze artykuły do magazynu „Harvard Business Review” oraz przemawia na konferencjach biznesowych w całych Stanach Zjednoczonych. OPINIE Guber wie, co mówi – skuteczne opowiadanie historii to jedna z najważniejszych umiejętności, za pomocą których liderzy mogą zwiększać efektywność współpracy między ludźmi, zwłaszcza w świecie nasyconym obrazami wideo i oplecionym globalną siecią. Zwycięskie opowieści stanowią doskonały podręcznik dla każdego, kto chce się nauczyć opowiadania inspirujących historii. - John Chambers, prezes i dyrektor generalny firmy Cisco Ta książka pomaga zrozumieć, dlaczego umiejętne opowiadanie historii jest bardzo ważne dla lidera, który chce odnosić sukcesy. (…) Zwycięskie opowieści to wciągająca lektura i wspaniały, praktyczny podręcznik słuchania, przygotowywania się i organizowania faktów w celu stworzenia odpowiedniej opowieści, przeznaczonej dla konkretnej widowni. – Robert A. Iger, prezes i dyrektor generalny Walt Disney Company Zwycięskie opowieści – fragment książki Niekończąca się opowieść Co sprawia, że historia zapada w pamięć na ponad 40 lat? To Steven Spielberg sprawił, że zacząłem się nad tym zastanawiać. W 2008 roku przeprowadzałem wywiad z tym słynnym reżyserem w programie telewizyjnym Shootout. Wspominajmy filmy, które razem nakręciliśmy — Bliskie spotkania trzeciego stopnia, Interkosmos, Hook i Kolor purpury — kiedy Steven nagle powiedział: „Nie wiem, czy pamiętasz, ale często przychodziłem do twojego biura, kiedy zaczynałem przygodę z filmem". Oczywiście pamiętałem. Na początku mojej kariery w Columbii miałem zwyczaj zapraszania wielu kreatywnych, młodych ludzi do mojego biura. Spielberg już wtedy wyróżniał się z tego towarzystwa. „Mówiłeś' nam, jak się robi filmy - wspominał - i miałeś' na s'cianie taką wielką tablicę z informacjami o tym, co robią poszczególni reżyserzy. Pamiętasz? Była tam lista wszystkich realizowanych i planowanych filmów. Siedzielis'my w twoim biurze i słuchaliśmy twoich wywodów na temat zarządzania informacjami w biznesie". Po 40 latach Spielberg nadal pamiętał o mojej „tablicy reżyserów"! Po wywiadzie zacząłem się nad tym zastanawiać. Dlaczego tablica zrobiła na nim takie wrażenie? Potem dotarło do mnie, że dzięki temu narzędziu poznałem wiele osób, które nawet po wielu latach wspominały przy różnych okazjach o mojej tablicy. Tak naprawdę stała się ona elementem niekończącej się opowieści, która pomogła mi ukształtować moją karierę. Ale co sprawiło, że została tak dobrze zapamiętana? Początki mojej historii sięgają 1968 roku, w którym jako świeżo upieczony absolwent studiów MBA na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu Nowojorskiego przybyłem do Hollywood, aby podjąć pierwszą w życiu pracę. W Wietnamie szalała wojna. W Paryżu, Nowym Jorku, Rzymie i Chicago odbywały się masowe protesty studentów. Dennis Hopper pracował nad filmem Easy Rider, a Bob Dylan nie był jedynym piosenkarzem, który zauważył, że czasy się zmieniają. Mimo to Barbra Streisand nagrywała w studiach Columbii zdecydowanie nierewolucyjny film Zabawna dziewczyna, a Clint Eastwood — który dopiero za jakiś czas miał zostać Brudnym Harrym - w wytwórni Paramount Pictures zdzierał gardło w musicalu w stylu retro, zatytułowanym Pomaluj swój wóz. Jednym z moich pierwszych zadań w „Gower Gulch" (budynku mieszczącym się na rogu Gower Street i Sunset Boulevard) było dostarczenie pewnych dokumentów na zebranie dyrektorów wytwórni Columbia Pictures. Kiedy wszedłem do pokoju i zobaczyłem siedzących przy stole ludzi, zdałem sobie sprawę, że ta grupa podstarzałych mężczyzn dzierży pełnię władzy w jednej z największych wytwórni na świecie. Od czasu założenia firmy przez Harry'ego Cohna w latach 20. XX wieku Columbia wyprodukowała takie hity jak Ich noc Franka Capry, Stąd do wieczności Freda Zinnemana, Na nabrzeżach Elii Kazana, Dr. Strangelove Stanleya Kubricka oraz oczywiście Lawrence z Arabii Davida Leana. Niektórzy z mężczyzn siedzących przy stole pracowali w firmie jeszcze w czasach produkcji pierwszych filmów i najwyraźniej nie zauważyli, że świat zmienia się w błyskawicznym tempie. Nie dos'ć, że oni sami należeli do anachronizmów, to jeszcze reguły, którymi kierowali się podczas zarządzania wytwórnią, także były już dawno przestarzałe. Jako nowicjusz doszedłem do wniosku, że za 15—20 lat być może zdołam zająć miejsce któregoś z nich, jeśli go przeczekam. Mój problem polegał jednak na tym, że nie chciałem czekać. Moje tak zwane biuro zostało naprędce zaaranżowane w starym, wąskim składziku, który mógłby grać rolę karceru w filmie o spektakularnej ucieczce z więzienia. Szybko się zorientowałem, że muszę zorganizować własną ucieczkę, jak najszybciej wspinając się po szczeblach kariery. Nie mogłem nie zwrócić uwagi na metody podejmowania decyzji wykorzystywane przez starą gwardię. Na studiach ekonomicznych nauczono mnie, że menedżerowie trzymają się sztywnych procedur umożliwiających utrzymanie stosunku korzyści do ryzyka na optymalnym poziomie. Na studiach prawniczych — że studium przypadku dostarcza wniosków pozwalających uniknąć błędnych decyzji w przyszłości. Ponieważ wytwórnia szukała kandydatów do pracy wśród absolwentów mojej uczelni, zakładałem, że dyrektorzy tej wspaniałej firmy także korzystają z nowoczesnej wiedzy o zarządzaniu podczas podejmowania ważnych decyzji - na przykład dotyczących wyboru reżysera, który miał zrealizować wysokobudżeto-wy film. Myliłem się! Pewnego dnia zostałem poproszony o protokołowanie zebrania w biurze Boba Weitmana, który wcześniej kierował wytwórnią MGM, a teraz był szefem Columbii. Jego współpracownicy rzucali nazwiska kandydatów na reżyserów filmu Fools' Paradę, którego akcja miała się toczyć w czasach Wielkiego Kryzysu. Główną rolę miał zagrać gwiazdor Jimmy Stewart, będący wówczas kimś w rodzaju dzisiejszego Toma Hanksa. Obok niego miał wystąpić młodziutki Kurt Russell. Stewart grał w wielu wybitnych filmach - na przykład Pan Smith jedzie do Waszyngtonu, Filadelfijska opowieść, To wspaniale życie, Harvey, Okno na podwórze oraz Anatomia morderstwa — więc założyłem, że stanowisko reżysera zostanie powierzone nieprzeciętnemu specjaliście godnemu współpracy z tą supergwiazdą. - Cóż — powiedział Weitman — wczoraj jadłem kanapkę z tuńczykiem w towarzystwie Andy'ego McLaglena. Może on byłby zainteresowany? Ciekawe, czy jest wolny? W pierwszej chwili byłem zdezorientowany. Co ma kanapka z tuńczykiem do umiejętności niezbędnych do wyreżyserowania ważnego filmu z Jimmym Stewartem? Próbując kierować się taką samą logiką, zacząłem się zastanawiać, co by było, gdyby zjedli razem kanapkę z wołowiną albo sałatkę. Uśmiechnąłem się do siebie. A gdyby reżyser był wegetarianinem? Pewnie w ogóle nie dostałby pracy.[...] Zwycięskie opowieści Jak porozumiewać się, przekonywać, wygrywać dzięki ukrytej potędze opowieści Spis Treści: Zakończenie Osoby CZESC PIERWSZA NIE MA BIZNESU BEZ HISTORII Dlaczego zwycięskie opowieści są skutecznym narzędziem sukcesu? Rozdział 1. Chodzi o opowieść, głupcze Rozdział 2. Masz historie do opowiedzenia? Rozdział 3. Umiejętność opowiadania to dar! Rozdział 4. Historia, która rządzi twoja opowieścią CZESC DRUGA SZTUKA OPOWIADANIA Zaprzęgnij opowieści do pracy Rozdział 5. Do opowiadania… Rozdział 6. Gotowi… Rozdział 7. Start! Rozdział 8. Niekończąca się opowieść Rozdział 9. Początek Podziękowania Zwycięskie opowieści to dopiero początek…

Damasceńczyk jest uznawany za ostatniego Ojca Kościoła Greckiego i jako ostatni z wielkich teologów Wschodu tego okresu w genialny sposób syntetyzując wczesnochrześcijańską myśli Kościoła Wschodniego, prowadzi ją do apogeum. Z jednej strony Jan z Damaszku może być właściwie nazwany jednym z budowniczych myśli i teologii prawosławnej, z drugiej zaś jego twórczość antycypuje świat łacińskiego średniowiecza. Ze Wstępu