Co czyni nas ludźmi? - zastanawia się w swojej najnowszej książce słynny neurolog V. S. Ramachandran, badając mózg zwłaszcza wtedy, gdy dzieje się w nim coś niezwykłego. Najrozmaitsze zaburzenia - czy to wrodzone, czy będące skutkiem nieszczęśliwych wypadków - mówią nam bowiem wiele o mechanizmach działania mózgu. Stanowią również punkt wyjścia dla zrazu fantastycznie brzmiących przypuszczeń, które często znajdują później nie tylko potwierdzenie empiryczne, ale i praktyczne zastosowanie w terapii. Wybitny znawca problemów związanych z kończynami fantomowymi przedstawia tu swoje koncepcje na temat neuronalnego podłoża procesów umysłowych odróżniających nas od zwierząt. Opisuje hipotezę dotyczącą funkcji tzw. neuronów lustrzanych, które jego zdaniem są podstawowym czynnikiem warunkującym powstanie i rozwój języka, a tym samym szeroko pojętej kultury. W kolejnych rozdziałach tej książki wyjaśnia mechanizmy percepcji wzrokowej i estetyki, synestezji, autyzmu, samoświadomości i jej zaburzeń, dokumentując swoje rozważania opisami fascynujących przypadków medycznych oraz pomysłowych eksperymentów naukowych. Książka ta - napisana żywym, jasnym i obrazowym, a miejscami nawet żartobliwym językiem - jest znakomitą lekturą dla wszystkich osób zainteresowanych wiedzą o mózgu, zarówno laików, jak i studentów oraz specjalistów z różnych dziedzin: lekarzy, neurokognitywistów, psychologów i filozofów. Wciąga jak powieść dzięki niezwykłym umiejętnościom popularyzatorskim autora, który ma dar wynajdywania zaskakujących skojarzeń, często w swej prostocie wręcz olśniewających.
Publikacja znanego amerykańskiego socjologa Paula Connertona została napisana w bardzo przejrzysty sposób, jest krótka lecz niezwykle bogata w treści. Porusza wiele zagadnień oraz odwołuje się do co najmniej kilkunastu nurtów w badaniach nad pamięcią. Studia nad pamięcią kulturową jawią się w świetle rozważań Connertona jako przedsięwzięcie "nieparadygmatyczne" i "transdyscyplinarne", bazujące na socjologii, historii, psychologii, krytyce literackiej, antropologii, naukach politycznych i wielu innych dyscyplinach. Publikacja ukazała się po raz pierwszy w 1989 r. w prestiżowej serii Themes in the Social Sciences wydawanej przez Cambridge University Press. Od tego czasu doczekała się aż osiemnastu kolejnych wydań, przełożono ją na wiele języków europejskich oraz azjatyckich.
Twórczość Jacka Goody'ego jest dobrze znana polskim czytelnikom zainteresowanym antropologią. Goody, choć osiągnął już sędziwy wiek, nadal jest aktywnym naukowcem i autorem interesujących publikacji. Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego oferują czytelnikom cykl rozmów z Goodym, jakie w 1996 roku przeprowadził francuski historyk Pierre-Emmanuel Dauzat. Niezbyt obszerna, lecz niezwykle inspirująca książka pozwala na zapoznanie się z dorobkiem naukowym słynnego antropologa, a także z życiowymi wyborami i sympatiami Goody'ego. Z pewnością publikacja ta zainteresuje czytelników, którzy prowadzą badania antropologiczne, kulturoznawcze czy religioznawcze.
Inspiracją do pojawienia się tej książki była Międzynarodowa Konferencja Naukowa wychowanie estetyczne dziś. W 40. rocznicę śmierci Herberta Reada zorganizowana w maju 2009 roku przez Zakład Wychowania Estetycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Uczestnicy spotkania reprezentujący uczelnie z całej Polski przedyskutowali takie zagadnienia, jak: wartość historyczna i aktualne koncepcje wychowania estetycznego Herberta Reada, sztuka w życiu współczesnej młodzieży, sztuka wobec problemów wychowania estetycznego w dobie globalizacji i kultury popularnej, wychowanie estetyczne we współczesnej rzeczywistości. W prezentowanej książce zamieszczono teksty 36 autorów. Opracowanie rozpoczyna artykuł profesor Ireny Wojnar, która wychodzi od myśli klasyków wychowania, nawiązuje do sztuki, a kończy na współczesnych mediach, popkulturze i reklamie.
Narracja wkracza u Blocha na miejsce, którego nie jest w stanie zapełnić filozofia konceptualna, a czyniąc to na nowo wprawia w ruch poszukiwanie filozoficzne. Na tym naprzemiennym uzupełnianiu się i ożywianiu we wspólnym nieustannym poszukiwaniu prawdy i istoty, na paradoksalnym sprzężeniu ?spontaniczności i spekulatywności? , zasadza się myślenie narracyjne Śladów, książki, o której Bloch mówił, że należy do kategorii ?ilustrowanych albumów metafizycznych?(...)
Trudno przecenić walory dydaktyczne tej książki: wprowadza w najgłębsze problemy filozofii i kultury, wychodząc od doświadczeń najprostszych, będących przedmiotem medytacji, która pozwala na tworzenie związku między bezpośredniością życia a jego istotą. Całe dzieło Blocha, w tym jego Ślady, to zaproszenie do powrotu do tak lekkomyślnie zarzuconego w naszych czasach poszukiwania prawdy i istoty ? do życia z wyznaczonym horyzontem sensu.
Któregoś dnia dwie kobiety spotkały się przy kawie. Jedna była psychologiem, druga filozofem. Rozmawiały o życiu. Zadały sobie nawzajem pytanie: Quo vadis... dokąd idziemy?
Nie mogąc na nie odpowiedzieć postanowiły udać się wspólnie w podróż psychologiczno - filozoficzną, w poszukiwaniu lekarstwa na zagubione wartości. Same były zagubione we współczesnym chaosie.
Książka poniższa zawiera prawdy, które stały się udziałem obu kobiet.
Fragment Przedmowy
Mądrości rabinów wprowadzają nas w fascynujący świat żydowskich mistrzów i egzegetów, którzy od wieków zastanawiają się nad sensem Słowa Bożego objawionego w Piśmie Świętym ? Torze.
Każda litera, każde słowo i zdanie Tory były komentowane w Talmudzie i midraszach. Ale żadne rozwiązanie proponowane przez pokolenia rabinów nie jest ustalone raz na zawsze. Pismo Święte bowiem nie zostało dane tylko po to, by je studiować ? ma ono pobudzać do dalszych interpretacji i nowego odczytania, zgodnie z duchem czasów.
Książka rabina Philippe?a Haddada pozostaje wierna takiej interpretacyjnej tradycji. Komentując wybrane zagadnienia Biblii, Talmudu i kabały, autor przybliża nas do prawd i ducha judaizmu. Jego rozważania koncentrują się wokół czterech głównych tematów ? Boga, człowieka, świata i nadziei.
Jeśli dzięki prezentowanym tu refleksjom i słowom mądrości wielkich rabinów czytelnik znajdzie parę iskierek szczęścia w swoim życiu, to jak powiadają żydowscy nauczyciele: dajenu ? ?to nam wystarczy?!
Ta książka to notes wędrowców. Stworzyli go dwaj mnisi ? Michał i Wojciech. O sobie mówią z uśmiechem, że są amatorami. Wskrzeszają w ten sposób pierwotne znaczenie tego słowa, które z łacińskiego amo oznacza tego, który kocha. Ci dwaj wędrowcy Boga miłują świat, obserwują go i opowiadają. Michał zapisuje w notesie portrety ulubionych pisarzy. Dla niego, trapisty, mało podróżującego mnicha zakonu o surowej regule, lektura jest sposobem przemierzania świata ludzkich różnorodności. Wojciech, dominikanin, częściej od Michała w podróży służbowej, zapełnia kartki kreskami szkiców, zadziwiony pięknem, kruchością i przemijaniem świata. Ich podróżny kajet inspiruje czytelnika do tworzenia własnych notesów.
Tematem niniejszej książki jest przede wszystkim koncepcja ponowoczesnej podmiotowości. W zebranych esejach przedmiotem analizy będzie zjawisko konstytuowania się jaźni ludzkiej w późnej nowoczesności. Pojęciem dominującym zawartych tutaj rozważań jest konflikt, to bowiem właśnie w permanentnym agonie - jak będzie wielokrotnie powtarzane przy okazji odczytań kolejnych poetów i filozofów - przyszło żyć współczesnemu człowiekowi.
W swoim dziele z 1811 roku O rzeczach boskich i ich objawieniu Jacobi postawił zarzut ateizmu filozofii tożsamości Schellinga, uznając ją za zradykalizowaną postać nauki Spinozy. Schelling, odpowiadając w 1812 r., dezinterpretuje treść własnej filozofii tożsamości, bowiem na zarzuty Jacobiego odpowiada tezami swojej po systemie tożsamości powstałej filozofii wolności, tzn. zrównuje koncepcję skrajnie niehistorycznego absolutu z filozofii tożsamości z koncepcją skrajnie historycznego absolutu z filozofii wolności.
Całe nauczanie Upaniszadów można sprowadzić do jednego przesłania – możesz uzyskać zupełnie nowe widzenie wszystkiego, gdy pokonasz dualistyczną naturę umysłu. To inne widzenie w tradycjach mistycznych nazywamy oświeceniem, nirvaną, samadhi, zbawieniem. Oświecenie, które jest centralnym motywem wszystkich nauk duchowych Wschodu (i de facto ludzkości), nie jest pokonaniem, zrozumieniem, osiągnięciem, gdyż w tych podejściach potrzebny jest przedmiot, który zostaje pokonany, zrozumiany czy osiągnięty. Oświecenie nie jest niczemu przeciwne, jest stanem poza dualizmem interpretacji umysłu. Nie więcej i nie mniej, nie lepiej i gorzej, nie ładniej i nie brzydziej, nawet nie ponad – poza. Nie ma w tym żadnej ilości, żadnej skali porównawczej. Dlatego oświecenie możliwe jest dla każdego człowieka, niezależnie od tego, kim jesteś, co robisz, jak wyglądasz, jakie masz doświadczenie, jaką wiedzę, ile lat, ile dobrych uczynków i zasług, jaką pracę wykonujesz, jak żyjesz. Oświecenie jest poza naszym światem zwykłego postrzegania i interpretowania. Współczesna nauka mogłaby powiedzieć, że jest światem równoległym. Jest tu i teraz, a jednak w innej przestrzeni.
Wedanta Siedem kroków do Samadhi
Spis treści:
1. W kierunku prawdy
2. Dostąpienie prawdziwych oczu
3. Z całego serca
4. Najwyższa Wiedza
5. W głębokiej cierpliwości
6. Dzięki łasce mędrców
7. Stajesz się ofiarą
8. Niezachwiany umysł
9. Środek jest celem
10. Spontaniczność jest wzniosła
11. Jeden w wielości
12. Tylko poznanie pozostaje
13. Kiedy moneta znika
14. Nieruchomy płomień lampy
15. Bóg cię szuka
16. Sztuka umierania
17. Doliny i szczyty
Iain Gately (ur. 1965), brytyjski pisarz, autor powieści, a jednocześnie historyk kultury, opisał dwa nader ważne (nawet jeśli mało poważne) zjawiska kulturowe: picie (alkoholu) i palenie (tytoniu). „Kulturowa historia alkoholu” (Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2011) relacjonuje historię pierwszego, niniejszy tom – drugiego zjawiska. Panuje opinia, że historia tytoniu Gately’ego to najlepsza rzecz, jaką na ten temat dotychczas napisano. Żywa, pełna humoru narracja i sensacyjne fakty są jak zwykle zaletą tego pisarstwa. Autor rekonstruuje doniosłość dla historii zjawisk, zdawałoby się, trywialnych. Uprawa tytoniu była podstawą bytu pierwszych amerykańskich kolonii i odegrała niepoślednią rolę w finansowaniu amerykańskiej rewolucji (większość sygnatariuszy Deklaracji Niepodległości uprawiała tę roślinę). Palono od tysięcy lat – najpierw prawdopodobnie w Ameryce Południowej. Biały człowiek jednak nie tylko palił, lecz także żuł tytoń i zażywał tabaki. Bywały okresy, że te formy spożycia dominowały. Gately przywołuje obrazy przeszłości, o których nawet byśmy nie pomyśleli – jak zaplute dywany amerykańskiego Kongresu we wczesnym XIX wieku, gdy dominowało żucie tytoniu. Papierosy są późnym, ale najpopularniejszym dziś wynalazkiem. W 1945 roku w Anglii paliło je 80% mężczyzn. Na koniec przeczytamy o cygarze Clintona w … Moniki i – cóż, w końcu nie jest to opowieść o przyjemnostkach, lecz historia szaleństwa ludzkości – o groźbie raka płuc jakże późno odkrytej, bo dopiero pół wieku temu.
Wszystkie najważniejsze religie uczą nas, że powinniśmy stosować metody służące doskonaleniu umysłu. W tej kwestii niczym się między sobą nie różnią.
Absolutnie każdy z nas posiada taki sam potencjał, te same predyspozycje mentalne. Nasze otoczenie i inne rzeczy są bardzo ważne, ale ważniejsza jest natura samego umysłu. By żyć w szczęściu i radości, musimy zatroszczyć się o swoje umysły.
Otwórz się na mądrość Dalajlamy i dowiedz się, dlaczego w tradycji buddyjskiej umysł zajmuje tak ważne miejsce. Poznaj uskrzydlający traktat Klejnot Spełniający Życzenia tradycji ustnej. Dotyczy on przenikania natury umysłu, a jego autorem jest Khöntön Peljor Lhündrub, nauczyciel V Dalajlamy. Udaj się w duchową podróż i odwiedź kolejne poziomy świadomości. Zanurzając się w to źródło czystej wiedzy, zrozumiesz, czym jest bezpośrednie doświadczanie głównych prawd buddyzmu.
Pełna miłości życzliwość i współczucie to właściwości umysłu. Wykształcając je w sobie, staramy się zmniejszyć gniew, nienawiść, strach i podejrzliwość - negatywne, destruktywne emocje, które również stanowią część umysłu.
Tenzin Gyatso - XIV Dalajlama, duchowy i świecki przywódca Tybetańczyków oraz laureat Pokojowej Nagrody Nobla. Szanowany na całym świecie za zaangażowanie w budowę porozumienia pomiędzy różnymi tradycjami religijnymi oraz dążenie do zbliżenia nauki z duchowością.
José Ignacio Cabezón jest profesorem buddyzmu tybetańskiego i kulturoznawstwa w katedrze XIV Dalajlamy oraz kierownikiem Wydziału Religioznawstwa Uniwersytetu Kalifornijskiego w Santa Barbara.
Książka wybitnego brytyjskiego antropologa Jacka Goody'ego, współtwórcy teorii piśmienności, podejmuje problematykę uznawaną za klasyczną dla badań antropologicznych. Goody redefiniuje i reinterpretuje tytułowe pojęcia, a także dokonuje rewizji własnego stanowiska w kwestii teorii piśmienności, sformułowanego i zaprezentowanego prawie pół wieku temu. Publikacja adresowana jest do antropologów, kulturoznawców oraz religioznawców.
Najbardziej osobista książka Zygmunta Baumana
Najnowsza książka światowej sławy myśliciela – wbrew przekornemu tytułowi – jest dziennikiem obejmującym okres od września 2010 do marca 2011 r.
Zygmunt Bauman zaczął prowadzić notatki po śmierci żony. Po raz pierwszy czytelnik ma szansę wniknąć tak głęboko w świat emocji wybitnego autora i poznać jego refleksje na własny temat.
"Choć lubię być sam – pisze Zygmunt Bauman – nie znoszę samotności. Po odejściu Janiny sięgnąłem najmroczniejszego dna samotności (jeśli samotność w ogóle ma dno). Dotarłem do miejsca, w którym gromadzą się jej gorzkie osady, jej najbardziej gryzące, toksyczne wyziewy. Twarz Janiny jest pierwszym obrazem, jaki widzę na pulpicie po włączeniu komputera, dlatego też wszystko, co następuje po otwarciu Microsoft Worda, prowadzi do dialogu. Dialog zaś kasuje samotność."
Przewrotność tytułu daje jednak o sobie znać. Zygmunt Bauman panuje nad zakresem ujawnianej prywatności. Dziennik osobisty staje się równolegle notowanym na gorąco dziennikiem lektur i zapisem refleksji dotyczących najważniejszych wydarzeń rozgrywających się w tym czasie na świecie – bowiem i one o s o b i ś c i e go obchodzą.
Inspirację stanowią między innymi wiadomości z pierwszych stron gazet i internetowe newsy (jak np. sukces rynkowy Facebooka, premiera japońskiej gry Love +, rocznica 11 września, ) oraz ulubieni autorzy ( jak J. Saramago, M. Houllebecq, H. G. Wells).
Zygmuntowi Baumanowi udaje się uchwycić kwestie aktualne, palące, sporne, nowe zjawiska, trendy, o których już jest lub zaraz będzie głośno – i błyskotliwym komentarzem zachęcić czytelnika do niezobowiązującej refleksji.
Można wygrać dzięki inteligencji, a nie przemocy – kontrolując siebie. Robert Mayer przedstawia w swojej książce skuteczną metodę rozwiązywania konfliktów, prowadzenia dyskusji i sporów – umiejętność, którą w starożytności nazywano sztuką. Możesz nauczyć się wygrywać w różnych sytuacjach, nie sprzeczając się, nie podnosząc głosu i bez zbędnych emocji, bez zastraszania czy niszczenia przeciwnika.
Autorka analizuje problematykę artystycznej twórczości dzieci, ujawnia zarazem własną wrażliwość artystyczną i talent badawczy, proponując udokumentowane wnioski i spostrzeżenia o charakterze ogólnopedagogicznym. Podjęty temat jest trudny nie tylko z uwagi na bogactwo literatury przedmiotu, ale też i na delikatność badanego materiału wymykającego się ścisłym i sprawdzalnym metodom badawczym. Autorka stara się uwzględnić oba te aspekty, dokumentując znajomość prac o pokrewnym tematycznie charakterze, koncentruje się jednak nade wszystko na eksperymencie, który nie bez przyczyny określa jako quasi-eksperyment o istotnych konsekwencjach edukacyjnych.
Niniejsza publikacja jest podsumowaniem pracy dziesięcioosobowego zespołu, wykonanej w ramach krótkiego, interdyscyplinarnego projektu badawczego. Zbiór ilustruje wielostronność podejścia autorów - reprezentujących szerokie spektrum dyscyplin naukowych - do tematu głównego, ich inwencję badawczą i interpretacyjną oraz różnorodność stylów pisarskich.
Celami, które przyświecały uczestnikom projektu były:
- Diagnoza stanu świadomości komunikacyjnej, zarówno po stronie usługodawców, jak i usługobiorców medycyny.
- Analiza przyczyn pasywności komunikacyjnej lekarzy, pielęgniarek oraz pacjentów
- Wypracowanie sugestii dotyczących etycznych algorytmów postępowania komunikacyjnego w dobrej praktyce klinicznej.
- Uświadomienie pracownikom służby zdrowia praktycznych konsekwencji wynikających z filozoficznych determinant kryjących się za kodeksualizacjami deontologicznymi oraz realnym postępowaniem lekarskim i pielęgniarskim.
Marilyn Yalom zadaje w swojej nowatorskiej i przystępnie napisanej książce intrygujące pytanie: ?Do kogo należą piersi??. Udzielając na nie odpowiedzi, ukazuje jak na przestrzeni wielu epok (od prehistorii po czasy współczesne) oraz jak często w poszczególnych kulturach zmieniali się ?właściciele? kobiecego biustu. To oni bowiem, jak dowodzi autorka na podstawie wnikliwych i wieloletnich badań, decydowali o jego funkcji, statusie, a nawet kształcie. Piersi zawłaszczali sobie kolejno: niemowlęta, mężczyźni, rodzina, politycy, psychoanalitycy, handlowcy, ludzie z branży pornograficznej, lekarze, a w końcu chirurdzy plastyczni. Ewolucję postrzegania kobiety i jej seksualności obrazują doskonale dobrane ilustracje.
Książka inspirowana filozofią Frankla, psychiatry o światowej sławie, który głosił myśl, że nadając sens każdej chwili, możemy przejąć odpowiedzialność za swój los i dostrzec wartość życia nawet w najstraszniejszych okolicznościach.
Więźniowie własnych myśli
Spis treści:
Przedmowa
Wstęp do drugiego wydania
1. To nie życie nam się przytrafia
2. Dzieło i spuścizna Viktora Frankla
3. Labirynty sensu
4. Korzystaj z wolności wyboru postawy wobec życia
5. Urzeczywistnij wolę sensu
6. Znajdź sens każdej chwili
7. Nie działaj przeciwko sobie
8. Spoglądaj na siebie z dystansem
9. Kieruj uwagę gdzie indziej
10. Wykraczaj poza siebie
11. Życie i praca z poczuciem sensu
12. Znacząca Różnica®
Źródła
Podziękowania
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
