Nierządnice. Dlaczego taki tytuł? "Dlaczego Jezus - pyta autor - osaczony miłością kapłanów, chciał, żeby w drodze do nieba towarzyszyła mu najpierw kurtyzana?" To ciekawe - cytuje zasłyszane słowa - że ilekroć przychodzi do mnie prostytutka, mówi o Bogu; ilekroć przychodzi do mnie ksiądz, mówi o seksie... Potem dodaje już od siebie: "A może te dwa światy wcale nie są od siebie aż tak bardzo oddalone? Może jeden drugiemu ma coś do przekazania?".
Wszystkiemu winien jest mój wykładowca etyki, prof. Edward Formicki CM, wówczas rektor Instytutu Księży Misjonarzy na Stradomiu w Krakowie. Pewnego razu w sali wykładowej rzucił - może bardziej z ciekawości, niż z obowiązku - pytanie:
- Księża (byliśmy wówczas na szóstym roku studiów), jakie motto wybraliście sobie na obrazki prymicyjne?
Padały różne odpowiedzi i było całkiem sympatycznie do momentu, w którym jeden z moich współbraci ze zgromadzenia wyznał:
- Ja wybrałem: "Nierządnice wyprzedzą was do Królestwa niebieskiego".
Nikomu z teologów, a tylko tacy byli na sali, nie trzeba było tłumaczyć, że te słowa Jezus kierował nie do kogo innego, jak właśnie do nich, szafarzy Jego Tajemnic, uczonych... w Piśmie, nauczycieli Prawa Bożego. Księdzu rektorowi także nie było zbytnio do śmiechu. Nie uznał tego za dobry żart. A mój współbrat wcale nie żartował. Zrobiło się jakoś dziwnie, radosny jeszcze przed chwilą nastrój, trochę jakby przybladł.
Ta scena pozostawiła we mnie głęboki ślad. Nieraz była tematem zakonnych medytacji. Czułem, że kryje się w niej jakieś ważne przesłanie Mistrza z Nazaretu. "Coś w tym musi być" - myślałem często. Mój współbrat był tego samego zdania. Ta ewangeliczna prostytutka, towarzyszyła nam w tych ostatnich miesiącach przed otrzymaniem święceń kapłańskich, jak chyba żaden inny święty... może za wyjątkiem s. Faustyny Kowalskiej (modliłem się codziennie jej koronką do Bożego Miłosierdzia).
Książka ta systematyzuje obecną wiedzę na temat zagadkowej istoty, która jednoczy w sobie cechy zwierzęce i ludzkie. W popularnej literaturze jest ona nazywana śnieżnym człowiekiem lub yeti. Systematyzacji i analizy zgromadzonego na ten temat materia łu autor dokonał w duchu kryptobiologii, dziedziny wprowadzającej tajemnicze zjawiska biologii w krąg wiedzy naukowej. Kryptobiologia odwołuje się między innymi do osiągnięć historii, matematyki i kryminologii; śnieżny człowiek jest przez tę dyscyplinę nauki traktowany jako zwykły i istniejący realnie gatunek zoologiczny, który wszedł w niezwykłe relacje z człowiekiem rozumnym i konkurował z nim o panowanie nad Ziemią. Celem książki jest prezentacja w popularnej formie najciekawszych historii spotkań ze śnieżnym człowiekiem i opatrzenie ich naukowymi komentarzami, napisanymi z pozycji nauki początku trzeciego tysiąclecia.
Walenty Sapunow urodził się w 1953 roku. Studiował genetykę i matematykę stosowaną na Uniwersytecie Leningradzkim (obecnie Petersburskim). W 1990 roku obronił pracę doktorską na temat fizyki systemów ponadorganicznych. Jest akademikiem Pietrowskiej Akademii Nauk i Sztuk. Członek rzeczywisty nowojorskiej akademii nauk. Ma w dorobku ponad 500 publikacji, wśród których są monografie naukowe, podręczniki i książki popularyzatorskie. Współtwórca kilku filmów o zagadkowych zwierzętach. Twórca nauki o rzadkich i tajemniczych obiektach biologicznych – kryptobiologii.
Dzięki tej książce Czytelnicy, w tym również profesjonaliści, zyskują rzadką sposobność uczenia się szamanizmu od kogoś, kto uczył się i praktykował w obydwu światach i społeczeństwach. Dlatego gorąco zachęcam do lektury, modląc się o sukces tej publikacji i wiedząc, że stanowi ona dużą wartość dla poszukiwaczy wiedzy. Znam Bobby'ego Lake, którego indiańskie imię brzmi Medicine Grizzlybear, od około dwudziestu lat. Był jednym z moich uczniów i jestem dumny z tego, iż mam zaszczyt otworzyć swym wstępem tę książkę. Bobby uczył się i praktykował pod okiem szesnastu uzdrowicieli, członków Starszyzny, zarówno mężczyzn, jak i kobiet z różnych plemion. Rzadko kiedy można spotkać kogoś mającego tak wielu nauczycieli zarówno teraz, jak i w przeszłości. Kiedy przebywał na Uniwersytecie, w swojej opinii o nim pisałem: "Bobby jest dzierżawcą rzadkiej i świętej wiedzy, młodym, ale wykształconym tradycyjnym indiańskim uzdrowicielem, autentycznym szamanem najwyższego stopnia i prawdziwie cennym nabytkiem naszej nowej generacji ... To co prezentuje, będzie służyć całej ludzkości, a w szczególności rdzennym mieszkańcom Ameryki". Dzięki tej książce Czytelnicy, w tym również profesjonaliści, zyskują rzadką sposobność uczenia się szamanizmu od kogoś, kto uczył się i praktykował w obydwu światach i społeczeństwach. Dlatego gorąco zachęcam do lektury, modląc się o sukces tej publikacji i wiedząc, że stanowi ona dużą wartość dla poszukiwaczy wiedzy.
We wszystkich czasach, miejscach i kulturach istniały jakieś wyobrażenia doskonałości zarówno człowieka (doskonałość estetyczna, etyczna), jak zbiorowości (idealna rodzina, idealne społeczeństwo, idealne państwo), a nawet metafizyki czy eschatologii. Przedstawiano idealne miejsca (Olimp, Eden), czasy (złoty wiek, Królestwo Boże), stany (olśnienie, natchnienie, nirwana), doskonałe postaci (bóstwa, anioły). Różnymi, często skrajnie odmiennymi sposobami dążono do osiągnięcia doskonałości, zrealizowania ideału. Inaczej doskonałość osiągnąć chcieli anachoreci, inaczej derwisze, jeszcze inaczej święci, filozofowie lub poeci. Bywały ideały szlachetne i niebezpieczne; ideologie utopijne i zbrodnicze.Ta rozmaitość wyobrażeń ideału, doskonałości przejawia się we wszystkich dziedzinach myśli i dziełach wyobraźni: w religii, filozofi i, poezji, sztuce, muzyce, a nawet w działalności praktycznej (idealna budowla, najwspanialszy ogród, najdoskonalszy przedmiot), w sposobie życia i postępowania.Również język zachował określenia, które wprost odnoszą się do idealnego charakteru (doskonałości) ludzi (święty, heros, mistrz), przedmiotów, zdarzeń lub przymiotów. Niniejszy tom ma na celu skonfrontowanie z sobą przynajmniej niektórych z tych wyobrażeń i sposobów ich przedstawiania, a także podjęcie refleksji nad tym, czy i jak zmieniają się one z biegiem czasu lub wraz ze zmianą miejsca, czy i w jaki sposób zależne są od zasad, na podstawie których człowiek tworzy sobie jakiś ideał lub wyobrażenie doskonałości.
Żydowska wiara i życie
Paul Spiegel urodził się w 1937 r. w Warendorfie. Okres władzy nazistowskiej przetrwał w ukryciu w Belgii, po oswobodzeniu powrócił do Niemiec. W latach sześćdziesiątych pracował jako redaktor, później jako rzecznik prasowy. W roku 2000 został wybrany przewodniczącym Centralnej Rady Żydów w Niemczech. To stanowisko piastował do swej śmierci w 2004 r. W 2001 r. ukazały się w wydawnictwie Ullstein jego wspomnienia Znowu w domu? Założył własną agencję artystyczną, którą po jego śmierci prowadzi jedna z córek. Paul Spiegel pragnie zbliżyć obcych sobie ludzi. Udziela odpowiedzi na pytania związane z religią, tradycjami oraz dniem powszednim Żydów.
Fragment Książki
Jak dawniej, tak i obecnie Żydzi i nie-Żydzi w Niemczech nie po-potrafią obcować ze sobą bez problemów. Zarówno ciążący balast historii, jak również wina sprawców, ale także wstyd ich potomków i wreszcie obojętność, czy nawet przypływy złości u jeszcze młodszych, którzy nie mogą już słuchać owego »nieprzyjemnego tematu« - wszystko to istotne powody, dla których spotkania pomiędzy Żydami a nie-Żydami w Niemczech urastają często do rangi problemu.
Ale na szczęście ze strony nieżydowskiej pojawia się też ciekawość. Kim właściwie są ci Żydzi? Jak żyją i w co wierzą? W trakcie mojej blisko już czteroletniej działalności jako przewodniczący Rady Centralnej Żydów w Niemczech często spotykałem się z takimi pytaniami i za każdym razem cieszyłem się, że zwłaszcza młodych ludzi bardzo to interesuje.
Jeśli w końcu staną oko w oko z Żydem, on powinien im odpowiedzieć na wszystkie, co do jednego pytania, dotyczące obszernego tematu żydostwa. Najlepiej, aby był historykiem, ekspertem od zagadnień Bliskiego Wschodu i rabinem w jednej osobie.
Oczywiście przekracza to całkowicie nasze możliwości. Nie da się spełnić takich oczekiwań. Tak samo jak przeciętny Niemiec nie może wiedzieć wszystkiego o niemieckiej historii, niemieckim charakterze narodowym, niemieckiej kulturze i religijnym folklorze...Co znaczy koszerne.Trwała i szybka zmiana osobowości
Spis Treści:
Słowo od redaktora
Kto jest Żydem?
Konwersja
Żydostwo ortodoksyjne i żydostwo reformowane
Czemu Żydzi są obrzezani?
Przykazania i zakazy: micwot
Obrzezanie
Bar miewa
Bat miewa
Zaślubiny
Śmierć i pogrzeb
Czy synagoga to żydowski kościół?
Tora, Talmud, Halacha
Kipa, taies, cicit, tfilin
Dlaczego Izrael jest tak ważny dla Żydów?
Przodkowie plemienia
Wyjście z Egiptu
Dziesięć przykazań
Ziemia Obiecana
Niewola babilońska
Rzymska okupacja
Dlaczego Żydzi są rozproszeni po całym świecie?
Miszna: teksty prawne
Midrasz: interpretacja Tory
Żydzi, chrześcijanie, muzułmanie
Czy istnieje nowoczesny judaizm?
Kabaliści, mesjaniści, rabini
Kabała
Asymilacja i judaizm reformowany
Antyjudaizm i antysemityzm, syjonizm
Jak wygląda Żyd?
Przepisy dotyczące ubioru
Kipa i noszenie brody
Cniut skromność
Żółta gwiazda żydowski kapelusz
Dlaczego Żydzi uważają się za naród wybrany?
Oko za oko, ząb za ząb: prawo talionu
Naród wybrany przez Boga
Przymierze z Bogiem
Co znaczy koszerne?
Czystość i nieczystość: kaszrut
Ubój rytualny
Naczynia
Dlaczego Nowy Rok obchodzi się na jesieni?
Żydowski kalendarz
Dlaczego Żydom nie wolno pracować w szabat?
Tradycja
Wypoczynek i świętowanie
Wieczór
Dzień Hawdala
Co Żydzi robią na Nowy Rok?
Rosz ha-Szana
Czy Żydom można w ogóle ufać?
Jom Kipur
Dlaczego Żydzi podczas ulewy siedzą w szałasach?
Sukot
Hoszana Raba, Szmini Aceret, Simchat Tora
Czy Żydzi święcą Boże Narodzenie?
Chanuka
Co to jest żydowski karnawał?
Purim
Czy maca to żydowskie sucharki?
Pesach
Wieczór sederowy
Dlaczego Żydzi ciągle naśladują chrześcijan?
Szawuot
Czy Żydów trzeba lubić?
Antyjudaizm Kościoła chrześcijańskiego
Antysyjonizm
Teorie spiskowe
Autorka jest najlepszym w Polsce specjalistą w zakresie twórczości Radcliffe'a-Browna. W prezentowanej książce omawia biografię tego twórcy, intelektualne korzenie jego dzieła (w tzw. filozofii Spencera i socjologii Durkheima), następnie charakteryzuje etapy rozwoju strukturalnego funkcjonalizmu oraz wiele uwagi poświęca antropologii i jej poszukiwaniom jedności wśród wielości kultur. Druga część książki zawiera wybór tekstów R.-B., które są pierwszą i jedyną całościową prezentacją oryginalnych tekstów tego autora w języku polskim.
Znany sprawozdawca radiowy, udziela wielu cennych wskazówek, aby pomóc tym, którzy mają problemy w rozmowie z jedną osobą czy przemawianiem na sali pełnej ludzi. Autor przyznaje, że najlepszym sposobem nauczenia się czegoś jest najpierw zrobienie tego źle. Autor prowadzi czytelnika i krok po kroku pokazuje mu swoją perspektywę i dzieli się wnioskami "z prób całego życia i wielu popełnionych błędów".
Współczesny świat zdominowany jest przez naukę, racjonalizm i liberalizm. Mogłoby się wydawać, że żyjemy w czasach idealnych, w których nikt nie krępuje nas rygorystycznym prawem i zabobonami. Jednak większość z nas odczuwa pewien dyskomfort. Niniejszy traktat jest próbą uporządkowania poszczególnych wartości. Fundamentem jest tu istota Boga - Wielkiego Konstruktora. „Odświeżając” jego obraz, autorka pokazuje czytelnikowi, że religia może być wartością uniwersalną, która potrafi dominować nad wszystkimi aspektami ludzkiego życia. Zrozumienie praw, według których funkcjonuje świat Wielkiego Konstruktora umożliwi nam zakończenie odwiecznej wojny pomiędzy życiem cywilnym a religijnym, pomiędzy religią a nauką oraz pomiędzy cywilizacją a światem przyrody. Pomoże także uzyskać odpowiedzi na nurtujące nas od zawsze pytania: „Do czego powinna zmierzać ludzkość?” lub „Jaki jest sens naszego istnienia i pozostałych jednostek?”.
To podróż przez tajemnice przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, która może zaintrygować lub… przestraszyć, jak wszystko to, co jest nowe i nierozpowszechnione.
Daria Gawrosińska – ur. w 1995 r. w Piotrkowie Trybunalskim. Jest studentką psychologii Uniwersytetu Łódzkiego. Od wielu lat interesuje się religiami i kulturami starożytności, ludzką psychiką oraz polityką. Niniejsza książka jest jej debiutem.
Wartością, a zarazem osiągnięciem redaktorów książki i autorów poszczególnych tekstów jest przede wszystkim to, że przy dość wyraźnym skoncentrowaniu się na „interdyscyplinarności i transdyscyplinarności” cierpienia, umierania i śmierci udało się im uniknąć jednostronności w podejściu do poszczególnych obszarów tegoż zagadnienia. Interdyscyplinarność pedagogiki, która wydaje się być dziś nie tyle modą, co chyba raczej koniecznością, uzewnętrznia się w tej publikacji w dobrym tego słowa znaczeniu. Autorzy rozpatrują śmierć w kontekście końca egzystencji człowieka, wyborów etycznych z nią związanych, społecznej recepcji śmierci w jej wymiarze aksjologicznym. Książka zmusza czytelnika do refleksji i zadawania pytań nad sensem i wartością życia. Podnosi zagadnienia związane z wychowaniem ludzi do właściwych postaw wobec śmierci, szacunku wobec człowieka, który przekracza granicę życia.
Psychologia buddyjska w codziennym życiu
Kocham te teksty. Inspirują moją praktykę medytacyjną, pracę zawodową, związki oraz,tak naprawdę każdy aspekt mojego życia.
Moje rozumienie tych tekstów jest nie tylko, czy głównie, intelektualne.
Głęboko wpływa na nie moja praktyka. ćwiczenia zawarte w tej książce stosuję w codziennym życiu,co wzmacnia i poszerza moje umiejętności życiowe. Kiedy życie staje się wymagające czy denerwujące – co przydarza się każdemu – przynoszą mi uspokojenie i mądrość.
Gdy życie toczy się spokojnie i harmonijnie, sprawiają, że odczucia te są głębsze i silniejsze. Jestem szczęśliwa dzieląc się z tobą inspiracją,którą otrzymałam.
Joy Manne
Istnieje wiele typów wiary. Wiara w Pismo Święte i w Kościół będący depozytariu¬szem tajemnicy objawienia nie jest rezultatem kognitywnych deliberacji rozsądku, ale stanem ufności w Kościół i Pismo Święte. Ufność ta jest zasadą sposobu życia wierzącego, zakotwiczonego w religijnym obrzędzie znaczącym rytm życia jednostki od narodzin do śmierci.
„Wierzę w Amerykę” – mówi Bill Clinton, „wierzę w demokrację” – mówi Tadeusz Mazowiecki, „wierzę w naród polski” – mówi Jarosław Kaczyński. I tak dalej. Wiara tego typu nie jest orzekaniem o stanie, jaki istnieje, ale o stanie, jaki powinien zaistnieć. Jest też zobowiązaniem moralnym, że poświęcę wszystkie swe siły, żeby taki stan zaistniał i przeświadczeniem, że jeśli inni podzielą moją wiarę, stan taki stanie się faktem. Wiara ta ze względu na swe funkcje społeczne, a nawet egzystencjalne, jest bliska wierze religijnej i tak nierzadko jest przez socjologów traktowana. Nadaje się jednak jej często miano „religii cywilnej” lub „religii obywatelskiej”, by odróżnić ją od prawdziwej religii.
Fragmenty Wykładu I
O duchu. Heidegger i pytanie to jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek wybitnego francuskiego filozofa Jacques’a Derridy. Podejmuje się w niej wnikliwej lektury wystąpień i publikacji Martina Heideggera z okresu przynależności niemieckiego filozofa do NSDAP. Derrida tropi motyw „ducha”, który pojawia się w tym okresie w filozofii Heideggera, starając się jednocześnie ukazać wzajemny splot politycznego zaangażowania na rzecz nazizmu, który stał się udziałem jednego z najważniejszych myślicieli XX wieku, z jego filozoficznym „zwrotem” w stronę myślenia ducha. Derrida odnosi niemniej swoje rozważania do dużo istotniejszego pytania o „ducha” w ogóle, o jego pojęcie w tradycji chrześcijańskiej i żydowskiej, w końcu – o jego znaczenie dla samej filozofii.
Jacques Derrida (1930–2004) – francuski filozof, twórca pojęcia i metody dekonstrukcji filozoficznej, autor wielu fundamentalnych dla współczesnej filozofii prac, takich jak O gramatologii, Pismo i różnica, Głos i fenomen czy Glas. Jego metoda polegała na wnikliwym czytaniu klasycznych tekstów filozoficznych, w których doszukiwał się momentów pęknięć, nieciągłości, elementów wypartych i poddanych wykluczeniu. Badaniom tym towarzyszył zawsze silny impuls etyczny, który kazał Derridzie przeciwstawiać się wszelkim zamkniętym, skończonym formacjom intelektualnym.
Fundamentalną kwestią poruszaną przez teoretyków muzyki jest związek pomiędzy muzyką a emocjami. Wiele teorii dotyczących natury i znaczenia muzyki jako formy sztuki uznaje, że jedną z istotnych wartości muzyki jest jej zdolność do reprezentowania, wyrażania, przekazywania lub symbolizowania wielu pozamuzycznych emocji. Jednak teorie te zostały odrzucone przez tych, którzy uważają, że wartości każdego dzieła muzycznego są specyficznie muzyczne i w związku z tym muszą być wolne od jakiegokolwiek związku między muzyką a emocjami.
Tomasz Ciesielski nie kryje, że zaproponowany przez niego temat – czyli neuroestetyka tańca – „dla większości polskich akademików i praktyków teatralnych jest wciąż jeszcze odległy” i budzi daleko idącą nieufność. Autor odważnie wkracza jednak na tę drogę, formułuje śmiałe hipotezy, nie obawiając się uproszczeń czy błędów. To właśnie stanowi o wartości i oryginalności Tanecznego umysłu. Już sam tytuł zapowiada niezwykłą przygodę intelektualną! Owo „ucieleśnione poznanie”, badane w perspektywie neurokognitywistycznej, wyrasta zarazem z osobistego doświadczenia autora. Łączy on bowiem refleksję naukową, wywiedzioną z szerokiego spektrum współczesnych neuronauk, z doświadczeniem czynnie uprawiającego tę sztukę tancerza.
prof. zw. dr hab. Anna Kuligowska-Korzeniewska
O tańcu można mówić na wiele sposobów – jak o wszystkim – kłopot z tańcem polega zaś na tym, że zbyt łatwo kilka sposobów zyskało sobie w tym mówieniu pozycję uprzywilejowaną. To dobrze, że trafić możemy na sposób, który tę pozycję podważa. (…) Mam nadzieję, że praca stanie się zaczątkiem owocnej rozmowy i pozwoli jeżeli nie zrozumieć taniec, to w jakimś stopniu do zrozumienia się zbliżyć.
dr Jacek Owczarek – choreograf, tancerz
Cieszę się, że Tomasz Ciesielski podjął się pisania o tańcu, samemu go praktykując. Z jednej strony dotyka go z perspektywy naukowej, z drugiej – bierze pod uwagę cały komponent doświadczeniowej biologiczności tańca, w tym kwestii umysłu. Pozwala abstrakcyjnemu światu tańca spotkać się z abstrakcyjnym światem nauki poprzez medium ciała i umysłu. (…) W książce została podkreślona potrzeba synchronizacji ciała i umysłu, serca i duszy, intuicji i świadomości – z wiedzą.
Iwona Olszowska – tancerka, choreograf, pedagog tańca
Sztuki wizualne powoli stają się istotnym obszarem badań nauk społecznych. Spowodowane jest to tym, że obrazy stały się dominującym składnikiem kultury popularnej, a także ważnym narzędziem oddziaływania społecznego i kulturowego. Zagadnienie to jawi się na tyle interesującym i istotnym obszarem badawczym, gdyż ukazuje nasze uwikłanie w ideologiczne postrzeganie świata.
Od Redaktora
Zastanawiałeś się zapewne, co robi czas, kiedy ty śpisz, dlaczego leczy rany i szczęśliwi go nie liczą? Jak nazywał się pierwszy na świecie czasomierz i w jaki sposób działają zegary wodny i ogniowy?
Zapis dwudziestu spotkań, które autor cyklu - Marcin Zaborski - poprowadził w niezwykłej atmosferze Studia im. Agnieszki Osieckiej w Programie Trzecim Polskiego Radia.
Do rozmowy zaprosił twórców, artystów, naukowców, byłych polityków, działaczy społecznych i dziennikarzy.
Wszyscy dzielą się refleksjami na temat zjawisk społecznych, idei, naszych cech narodowych, filozofii i sporów światopoglądowych.
Tom I z cyklu Dzieje religii, filozofii i nauki, wydany w 2010 r., nosił podtytuł Od Talesa z Miletu do Mahometa i obejmował okres od VI w. p.n.e. do początków V III w. n.e. Tom III, który ukazał się w 2013 r., o podtytule Od Pico della Mirandoli do Miguela Serveta, opowiadał o okresie od upadku Konstantynopola w 1453 r. do pokoju augsburskiego w 1555 r. Tom obecny wypełnia lukę między tymi tomami (…). Jeśli o filozofię chodzi – zarówno arabską, jak i łacińską – to w całym omawianym okresie nie powstawały dzieła w pełni oryginalne. Myśliciele średniowiecza adaptowali koncepcje Arystotelesa i neoplatoników, a w znacznie mniejszym stopniu pozostałych filozofów greckich, do potrzeb swych wiar – tak aby dogmaty religijne usystematyzować, wyjaśnić i uzasadnić. (Gdy mowa o myślicielach średniowiecznych dobrze będzie zastąpić oryginalne „Hellada” przez łacińskie „Grecja”). Jeśli rodziły się przy tym jakieś nowe idee, to miały one charakter dość marginalny. Co więcej, najważniejsze stworzone w ten sposób dzieła zaklasyfikować trzeba raczej jako teologiczne niż filozoficzne – wobec czego podczas gdy dzieje religii i filozofii w pierwszym tomie omawiane były zazwyczaj osobno, w tomie obecnym zlewają się w jedną opowieść. fragment Wstępu autora
Książka przygotowana przez badaczy związanych z krakowskim ośrodkiem antropologii społecznej na uniwersytecie Jagiellońskim przedstawia niezwykle ważny problem tożsamości kulturowej rozumianej jako powinność człowieka ponowoczesnego. Współcześnie autokreacja okazuje się etycznym wyzwaniem, z którym musi zmierzyć się jednostka. Autorzy ukazują całą złożoność tematu, analizując dylematy współczesnych tożsamości i podejmując m. in. kwestie związane kształtowaniem się identyfikacji narodowej oraz ze zmianami tożsamości jednostkowej w sytuacji postępujących procesów globalizacyjnych.
Formalnie praca dotyczy poszerzającej się w krajach Zachodu ?modzie? na kremację zwłok zmarłych i coraz większego przyzwolenia na to zarówno w opinii społecznej, jak i w decyzjach Kościołów chrześcijańskich. Stajemy więc przed intrygującym pytaniem: jakie są przyczyny tego swoistego ?trendu?? Jest bowiem rzeczą oczywistą, iż musi to być związane ze zmianą naszego stosunku do śmierci, do zmarłych i do form naszego ?dialogu? z nimi. W książce znajdujemy wiele interesujących przemyśleń na ten temat.
[Z recenzji prof. dra hab. Włodzimierza Pawluczuka]
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
