W obrębie tomu o Ambasadorach wzajemnego zrozumienia, stanowiącego wynik badań nad mniej znanymi twórcami zbliżenia między polską i czeską kulturą ostatnich dwóch stuleci, spotykamy tematy dotyczące kultury w wilkich ośrodkach i na głębszej prowincji, wybitne postaci w literaturze i nauce, ale też takie, o których informacji trudno szukać na kartach wielkiej historii. A przecież pełen obraz dziejów tworzą one razem, zarówno generałowie, jak i podoficerowie, ludzie zapisani od święta i w kręgu dnia powszedniego.
Roman Baron rozwija tematy poruszane w poprzedniej książce Między Polską i Czechami. W optyce historyka Brna, która dotyczyła przede wszystkim problematyki histograficznej i związków między badaczami, dla których stała się literaturą podręczną. Przyjęta kompozycja sprawia, że całość przeznaczona zarówno dla profesjonalistów - w tym historyków stosunków polsko–czeskich (zwłaszcza w dwóch ostatnich stuleciach) - jak i dla miłośników przeszłości.
Z Posłowia prof. Marcelego Kosmana
Wiele można powiedzieć o dziejach kultury polskiej, ale nie to, że były bezalkoholowe. Gałczyńskiemu zdarzyło się pić przez dwie doby na cmentarzu, Leśmian słynął z wyjątkowo twardej głowy, Szymanowskiemu nawet do sanatorium przemycano wódkę, a jabłecznik Berezowskiej upijał na długo. Czytajmy na trzeźwo, by nie uronić ani kropli tej fascynującej opowieści.
Jest to studium twórczości estradowej autorki, a zarazem swoisty przewodnik po sztuce performatywnej obejmującej szerokie konteksty literackie, antropologiczne, społeczne, obyczajowe, genderowe i polityczne. Autorka bowiem analizując debiutancki album Marii Peszek miasto mania i późniejszy projekt Maria Awaria erudycyjnie, i co szczególnie istotne, precyzyjnie, wykorzystuje rozmaite narzędzia performatyczne, by zbudować personę Marii Peszek, teatralizującej na scenie swoją intymność, prywatność, seksualność i swój kobiecy dyskurs wymagający stanu wiecznego zakochania. Nie dziwi więc stałe odwoływanie się autorki przede wszystkim do prac Rolanda Barthes`a, Michela Foucaulta czy Judith Butler.
Prof. dr hab. Krystyna Duniec
Jest to być może pierwsze tak obszerne i kompletne opracowanie twórczości słowno-muzycznej Marii Peszek. Z odkryciem tej twórczości jako fascynującego i nowatorskiego zjawiska artystycznego, swego rodzaju nowej, performatywnej i multimedialnej poezji idzie w parze oryginalna i złożona interpretacja będąca wyrazem nietuzinkowej wyobraźni i wysokiej kompetencji humanistycznej.
Dr Mateusz Kanabrodzki
G.K. Chesterton to pisarz, dziennikarz, najsłynniejszy po kardynale Newmanie angielski konwertyta na katolicyzm, nazywany współczesnym ojcem Kościoła i jednym z najgłębszych myślicieli, jacy kiedykolwiek istnieli. W swoich błyskotliwych książkach i esejach w mistrzowski sposób bronił chrześcijańskiej ortodoksji, zdrowego rozsądku, piękna i rodziny przed modnymi trendami i ideologiami współczesnego świata. Lektura jego pism przyczyniła się do nawrócenia wielu innych, zarówno sławnych, jak i mniej znanych. Papież Pius XI w depeszy kondolencyjnej nazwał go ?oddanym synem Kościoła świętego i obrońcą wiary?. Obecnie trwają przygotowania do wszczęcia jego procesu beatyfikacyjnego.
Życie Chestertona może się wydać na pierwszy rzut oka mało interesujące ? brak w nim wszak skandali, ekscesów, morderstw, narkotyków i niebezpiecznych morderstw. Jednak, jeśli mu się bliżej przyjrzeć, jak tego dokonał autor tej biografii, odnaleźć w nim można i wielką podróż, i wielką bitwę, i wielki romans. Z kart tej książki jawi się Chesterton jako postać naprawdę niezwykła, pełna życia, radości i miłości. W szeregu fabularyzowanych epizodów poznajemy niesamowitą osobowość tego apostoła zdrowego rozsądku, jego dojrzewanie i odnajdywanie powołania, perypetie uczuciowe, ewolucję ideową, przyjaźnie i postawę wobec świata. A wszystko to ujęte w doskonałą, literacką formę, której nie powstydziłby się sam bohater tej biografii.
To naprawdę znakomicie napisana opowieść, dzięki której możemy zachwycić się Chestertonem nie tylko jako genialnym myślicielem i pisarzem, ale także jako barwnym, oryginalnym i autentycznym człowiekiem.
Nowa, poświęcona cenurze praca Kamili Budrowskiej jest książką wielkiej wagi. Buduje podstawy teoretyczne zarówno nauki o cenzurze, jak i całego fragmentu edytorstwa: tego mianowicie, który dotyczy tekstów zatrzymanych niegdyś albo skażonych przez cenzurę. Autorka skutecznie przedziera się przez olbrzymi materiał, porządkuje i stwarza nowe kategorie, które będą już obowiązywać.
Prof. dr hab. Krystyna Jakowska
Autorka (?) ubogaca i na nowo wykreśla mapę powojennej literatury polskiej przełomu lat czterdziestych i pięćdziesiątych. W przypadku dramatu wydobycie na światło dzienne ?Dni grozy? Rajmunda Hempla oraz ?Lamusa? Nadziei Druckiej wydatnie poszewrza nasz skromny zbiór powojennych tekstów dramatycznych o Shoah. Myślą o literaturze polskiej lat 1944/45-1956, mówi się zazwyczaj o dwóch utworach dramatycznych podejmujących wątek Zagłady ? ?Wielkanocy? Stefana Otwinowskiego i ?Smoczej 13? Stefanii Zamorskiej.
Dr hab. Sławomir Buryła
Książka Teatr i sacrum w średniowieczu. Religia – cywilizacja – estetyka (2001, habilitacja IBL, nagroda Premiera RP za wybitne osiągnięcie naukowe) przedstawia teorię związków między religią a teatrem w latach ok. 1000-1500.
Teoria nazwana estetyką rekapitulacji kompleksowo wyjaśnia zależności między literaturą a religią i ich funkcje w procesie cywilizacji, obejmującym zmiany poglądów filozoficznych i teologicznych. Wykreowano sferę profanum, dokonując spirytualizacji sacrum i redukcji jego miejsca w świecie profanum (sakramentaliom). Przemiany te są widoczne w rozwoju ludzkiej podmiotowości, którego fazy autor czyni podstawą podziału wczesnych gatunków dramatycznych, opatrując je przekładami ze średniowiecznych literatur europejskich. Spośród znanych gatunków (misterium, mirakl, moralitet, farsa) wyodrębnia szczególny typ moralitetu – dramat rekapitulacyjny. Książka czerpie argumentację z wielu dyscyplin; oprócz literaturoznawców i teatrologów mogą ją wykorzystać osoby zainteresowane różnymi dziedzinami humanistyki, takimi jak (oprócz wymienionych) historia społeczna, antropologia historyczna, psychologia kognitywna, językoznawstwo, historia sztuki.
?Spojrzenia. Japonia według Zachodu, Zachód według Japonii? to trzecia w serii (po książkach ?Japoński soft power. Wpływy Japonii na kulturę zachodnią? i ?Inspirująca i inspirowana. Popkultura japońska?) antologia esejów na temat interakcji Japonii i Zachodu, złożona z materiałów konferencji o tym samym tytule, która odbyła się w kwietniu 2012 roku na UMK w Toruniu.
Korespondencja Gustave'a Flauberta i George Sand to pierwszy po polsku, obszerny wybór listów obojga pisarzy, obejmujący okres ich znajomości i przyjaźni od roku 1863 do śmierci Sand w roku 1876. ,,Kiedy rozpoczyna się wymiana listów, ona ma pięćdziesiąt dziewięć lat, jest znaną i szanowaną pisarką, autorką czterdziestu powieści - on, o siedemnaście lat młodszy, jest autorem Pani Bovary i Salambo, których znaczenie mało kto wówczas rozumiał. Ona, od lat żyjąca w separacji z mężem, obraca się w kręgach literackich i artystycznych Paryża, otoczona aurą skandalu z racji prowokującej niezależności, męskich strojów i licznych kochanków, w tym tak znakomitych, jak Alfred de Musset i Fryderyk Chopin. On jest prowincjuszem z wyboru i może pochwalić się tylko jednym głośnym romansem: z trzeciorzędną literatką Luizą Colet (...) - pisze we wstępie tłumacz, Ryszard Engelking, autor nowego przekładu Pani Bovary. - George Sand od razu dostrzegła wielki talent Flauberta, ale nie potrafiła zrozumieć jego założeń estetycznych. Jak dowodzą jej listy, nie zrozumiała ich nigdy i z uporem usiłowała namówić przyjaciela, by - idąc jej śladem - nieco lżej traktował swoje pisarstwo. (...) Flaubert nie próbował jej nawracać i cierpliwie przedstawiał swoje poglądy. Jej powieści podziwiał za młodu, skłaniały go wtedy do marzeń. Później o jej utworach wyrażał się jak najgorzej, twierdząc, że pisane są sercem, a nie głową. Po latach, kiedy zaprzyjaźnił się z autorką, próbował czytać je sercem. (...) Na różnicach i podobieństwach, zastrzeżeniach i szacunku tych dwoje niezwykłych ludzi, bliskich kresu życia, zbudowało wielką przyjaźń. Zebrane tu listy, uważane za najpiękniejszą z francuskich korespondencji literackich, są tej przyjaźni świadectwem"".
Historia warszawskich kawiarni literackich XX wieku opisana za pomocą obszernych fragmentów wspomnień i relacji bywalców m.in. „Starorypałki”, „U Miki”, „Nadświdrzańskiej”, „Udziałowej” z okresu Młodej Polski, „Małej Ziemiańskiej”, „Picadora”, „Kresów”, „IPS-u”, „SiM-u” i „Zodiaku” z dwudziestolecia międzywojennego oraz powojennych „Ujazdowskiej”, „PIW-u”, i „Czytelnika”. Kawiarnia literacka to, zdaniem autora, lokal dostępny dla szerokiej publiczności nietrudniącej się literaturą lub sztuką z reglamentacją dostępu dotyczącego jedynie „salki” lub wybranego stolika, przy którym występują aktorzy kawiarnianego „spektaklu” – pisarze, poeci, literaci.
Jest to książka dotycząca rodziny w naukach humanistycznych. Autor chronologicznie opisuje ewolucję rodziny w historii oraz przyporządkowuje temu analogiczny odpowiednik epoki literackiej. Proponuje uzupełnienie wiedzy teoretycznej o rodzinie wskazówkami pochodzącymi z literatury pięknej polskiej oraz światowej.
Z perspektywy historycznoliterackiej zostaje nakreślona problematyka różnorakich aspektów rodziny oraz wychowania, zarówno w samej literaturze, jak i w prowadzonych na przestrzeni lat badaniach humanistycznych. Autor przyjmuje tezę, że rodzina daje jednostce elementarne przygotowanie do pełnienia w przyszłości rodzinnych i pozarodzinnych ról, jednocześnie obdarzając ją historyczną perspektywą, poczuciem zakorzenienia w przeszłości, związku z dziejami narodu poprzez oddziaływanie tradycji rodzinnej, towarzyszącej naturalnemu następstwu pokoleń. Autor poświęca też uwagę zagrożeniom dla małżeństwa rodziny, opierając swe wnioski na obserwacji współczesnych rodzin. Proponuje także szereg działań mających poprawić trudne sytuacje domowników.
Książka ? zawierająca obszerną bibliografię przedmiotową ? adresowana jest przede wszystkim do badaczy historii i literatury, polonistów, pedagogów, wychowawców, katechetów, teologów, socjologów, może się również okazać interesująca dla filozofów.
Ksiądz Jan Twardowski, urodzony w 1915 roku, stał się znany szerszym kręgom miłośników poezji dopiero po roku 1970, a popularność uzyskał w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Sam siebie nazywał „starszym panem z odrąbaną młodością”. Przez długie lata pozostawał poetą bez biografii, nie ułatwiając pracy badaczom literatury. Ksiądz – powtarzał przekonanie, jakie wpojono mu jeszcze w Seminarium Duchownym – „czymś musi różnić się od świeckich, nie powinno mu zależeć na pokazywaniu siebie […] musi być dyskretny i skromny”. Miało to swoje dobre i mniej dobre strony. Zarówno do czytelników, jak i krytyków docierały wyłącznie wiersze, co sprzyjało skupieniu się na ich poetyckim wymiarze. Zważywszy jednak, że liryka z reguły ma charakter autobiograficzny, brak informacji tej natury sprzyjał różnorodnym domysłom i nietrafionym często koncepcjom krytycznoliterackim. Waldemar Smaszcz przez blisko dwadzieścia trzy lata pozostawał w bliskich relacjach z księdzem-poetą, co zaowocowało nie tylko licznymi edycjami wierszy, ale i pierwszą książką wspomnień, na którą złożyły się rozmowy z cyklu Ludzie, których spotkałem. Po latach powrócił do tego tematu, odwiedził wszystkie miejsca związane z ks. Twardowskim, zwłaszcza z jego dzieciństwa i młodości, korygując wiele wypowiedzi samego poety, wśród nich te o dzieciństwie na wsi i przeżyciach z lat wojny. Zagłębił się w niezwykle bogatą twórczość z lat gimnazjalnych publikowaną głównie w „Kuźni Młodych”. W niej właśnie należy upatrywać źródła zarówno niezwykłego umiłowania przyrody, jak i szczególnego rodzaju humoru, który w późniejszych latach odmienił lirykę religijną i stał się znakiem rozpoznawczym wierszy ks. Twardowskiego. Serce nie do pary jest pierwszą książką poświęconą ks. Twardowskiemu i jego wierszom opartą zarówno na bliskich z nim spotkaniach, jak i wnikliwym odczytaniu wierszy, także tych zaliczanych do juweniliów. Waldemar Smaszcz – historyk literatury, krytyk, eseista. Urodził się w 1951 r. w Gdańsku. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie studiował pod kierunkiem prof. Konrada Górskiego i prof. Artura Hutnikiewicza. Debiutował w roku 1975 roku w miesięczniku „Kontrasty”. W swojej twórczości skupia się na literaturze emigracyjnej, inspiracjach chrześcijańskich polskiej literatury, twórczości pokolenia wojennego. Szczególne miejsce w dokonaniach W. Smaszcza zajmuje poezja ks. Jana Twardowskiego, z którym łączyła go ponad dwudziestoletnia najpierw znajomość, a potem przyjaźń. Wraz z ks. Janem Twardowskim opracował antologię poezji polskiej Bóg czyta wiersze; zbiorowe edycje poezji księdza Jana Twardowskiego. Opublikował m. in.: Miłość bez jutra. Muza wojenna 1939-1945; Słowo poetyckie Karola Wojtyły; Adam i Ewa. Rzymska miłość Mickiewicza; Obsypany Twymi dary. Rzecz o Franciszku Karpińskim; Ludzie, których spotkałem. Waldemara Smaszcza rozmowy z ks. Janem Twardowskim; Ks. Jan Twardowski. Poeta nadziei. Życie i twórczość; Fotografie prawdziwe bo już niepodobne. Ksiądz Jan Twardowski w dziewięćdziesiąte urodziny; Krzysztof i Barbara. Podobni jak dwie krople łez. Dwukrotny laureat Nagrody Literackiej im. Włodzimierza Pietrzaka, Nagrody Twórczej Wojewody Białostockiego, Nagrody Literackiej Prezydenta m. Białegostoku, Nagrody Literackiej im. Franciszka Karpińskiego, Nagrody im. Witolda Hulewicza. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 2000 r. Ojciec Święty Jan Paweł II przyznał W. Smaszczowi za twórczość literacką Insygnia Najczcigodniejszego Krzyża Pro Ecclesia et Pontifice.
Wydłużanie się naszego życia niesie wiele wartości i nowych obszarów aktywności. W wieku późnej dorosłości i wieku emerytalnym powstaje również potrzeba, szansa i wymóg świadomego odnoszenia się do własnej biografii. W pracy wykorzystano tę prawdę do opracowania cyklu zajęć poświęconych własnej biografii. W pierwszej części zawarto teoretyczne podstawy dotyczące biografii, twórczości, autokreacji. Pozwala to na świadome samookreślenie siebie, wychodzenie poza schemat interpretowania zdarzeń, a także odnoszenie się do zadań teraźniejszych i przyszłych. W drugiej części zawarto praktyczne ćwiczenia warsztatowe gotowe do wykorzystania, a w trzeciej propozycje gier na podstawie materiału biograficznego.
Jak zaznaczają autorki, książkę kierują do wszystkich zainteresowanych pracą nad rozwijaniem twórczości i kreatywności na podstawie własnych doświadczeń i wspomnień. Szczególnie przydatna może się ona okazać dla osób pracujących z dorosłymi w placówkach wsparcia dziennego i całodobowego – dla pracowników socjalnych, trenerów, arteterapeutów, nauczycieli, animatorów zajęć z domów pomocy społecznej i uniwersytetów trzeciego wieku.
Służba Bogu, wierność Ewangelii, dbałość o katolicką katechezę, w tym fundamentalne dogmaty: o Trójcy Świętej i Matce Bożej były naczelnymi zasadami działalności duszpasterskiej i pisarskiej Piotra Skargi. Z pozycji wartości duchowych i obywatelskich atakował przywary i wady narodowe, wieszczył upadek Rzeczypospolitej, jeśli nie przejdzie ona gruntownej odnowy zgodnie z zasadami ewangelicznymi i ogólnoludzkimi.
W niniejszym tomie po raz kolejny podniesiono i skomentowano różne aspekty myśli religijnej i patriotycznej, społecznej i pedagogicznej, filozoficznej i filologicznej Piotra Skargi. Oddając do rąk Czytelnika współczesny komentarz do słów ks. Piotra Skargi, mamy nadzieję, iż ukaże się On znowu - jak podkreślano - wielkim wśród wielkich Polaków.
Celem książki jest nie tylko przedstawienie polskiemu czytelnikowi treści poszczególnych powiastek zawartych w "Zebranych zapiskach o zjawiskach nadprzyrodzonych", lecz przede wszystkim przybliżenie okoliczności ich powstania, skomplikowanych losów i bogatej zawartości, dzięki której można zapoznać się zarówno z wysoko cenioną w dawnym piśmiennictwie chińskim tradycją historiograficzną, jak i przepełnionym duchami, demonami i bóstwami folklorem Chin.
"Autorka dokonując wszechstronnej analizy obejmującej aspekty literackie, kulturowe oraz ludowe, doprowadziła do zbadania ważnego tekstu średniowiecznej literatury chińskiej, jakim jest Soushenji [...]. Należy jednocześnie podkreślić, iż wszechstronna i dokładna analiza badanego tekstu dała asumpt do wykazania się ogromną erudycją, gruntowną wiedzą zaczerpniętą [...] z zachodniej literatury przedmiotu, jak też umiejętnością swobodnego odnajdywania potrzebnych wiadomości w klasycznej literaturze chińskiej."
Z recenzji prof. Romana Sławińskiego
Czy jest możliwa naukowa synteza prozy niemieckojęzycznej przełomu XX i XXI wieku? Czy lektura i szczegółowe badania wybranych powieści takich autorów, jak Robert Schindel, Bernhard Schlink, Marcel Beyer, Norbert Gstrein, Christoph Ransmayr, W.G. Sebald, Josef Haslinger, Robert Schneider, Sten Nadolny, Robert Menasse, Michael Krüger, Daniel Kehlmann i Urs Faes, pozwalają ogarnąć krytycznym spojrzeniem kondycję tej prozy, jej ambicje poznawcze, postawy etyczne i uderzające cechy estetyczne?
Książka Literatura samonegacji przynosi odpowiedź na te pytania. Jest opisem postaw narracyjnych w literaturze, która wciąż stanowi pokłosie dwudziestowiecznych katastrof, ale też mierzy się z katastrofą wyobrażoną w mrocznych prognozach historiozoficznych. Kształt tej literatury wynika z duchowego dziedzictwa nowoczesności, jednak w świetle jej doświadczeń, u schyłku „moderny”, prawomocność projektów narracyjnych w relacjach ze światem i historią wydaje się wątpliwa. Świadkująca swojej epoce literatura traci moc wiążącą, a świadomość tego stanu rzeczy rodzi „literaturę samonegacji”, która w swych najlepszych przejawach okazuje się nową, obiecującą jakością historycznoliteracką.
Czy głoszone przez Rousseau tezy przyczyniły się do wybuchu rewolucji francuskiej? Dlaczego Lenin cenił Machiavellego? Czy Darwin był ?ojcem? eugeniki? W jaki sposób badania Kinseya wpłynęły na rewolucję seksualną w XX wieku? Benjamin Wiker przekonuje nas, że niebezpieczne idee zawarte w książkach mają poważne konsekwencje. Bowiem raz wypuszczona do społecznego krwiobiegu trucizna infekuje kolejne pokolenia.
Autor w pasjonujący sposób przedstawia historię choroby, która dotknęła zachodnią cywilizację, kumulując swe destrukcyjne skutki w minionym wieku. Choroby, która bynajmniej nie minęła.
Myśląc o komunistycznych bohaterach, często wyobrażamy sobie charyzmatycznych władców, świeckich świętych i zaangażowanych towarzyszy ? Józefa Stalina, Pawlika Morozowa, Wandę Wasilewską i wielu innych. Rzeczywistość okazuje się jednak bardziej złożona. Z czasem do panteonu dołączają nowe postacie, przemianie ulega tradycja, kult zamienia się w odrzucenie, a pusty rytuał rodzi bunt.
Wtedy właśnie na rubieżach Europy?
Maoiści wraz z trockistami oddają cześć nieśmiertelnej Róży Luksemburg. Duch Ceauşescu nawiedza rumuńskie cerkwie. Krisznaici chronią się przed mrokami komunizmu w piwnicy podwarszawskiej siedziby antropozofów. Rewolucja staje się tłem dla love story albańskich działaczy komunistycznych ? Enver i Nedżimije. W efekcie udanego procesu socjalizacji mała jugosłowiańska pionierka chce być kwiatkiem na grobie Tity, a Romowie w Nowej Hucie biją rekordy wydajności pracy...
Tym i wielu innym tematom, a przede wszystkim nieoczywistościom komunistycznego i postkomunistycznego świata poświęcamy owoc kolektywnego trudu pt. Komunistyczni bohaterowie. Przemiana, bunt, odrzucenie.
Erotyczny przewodnik po powieści E.L. James oraz 20 zmysłowych gier i zabaw, czyli jak dodać pikanterii związkowi
Dzięki tej książce miłośniczki trylogii Greya dowiedzą się więcej o niewinnej studentce Anastasii Steele i bardzo bogatym, bardzo przystojnym i bardzo tajemniczym Christianie Greyu, który prowadzi ją po krętych ścieżkach perwersyjnego seksu...
…i poznają szczegółowe instrukcje erotyczne, jak wykorzystać występujące w powieści akcesoria, by dodać pikanterii swjemu związkowi
Do lat sześćdziesiątych XX wieku kamp rozwijał się przede wszystkim dzięki subkulturze homoseksualnej, której członkowie wypracowali sobie kod smaku służący tajnemu porozumieniu. Znaki odmienności seksualnej były tu jednak uplątane w wielopoziomową grę, która czyniła z przekazu tożsamościowego tekst zakryty i zarazem jawny ? tak bardzo ostentacyjny, że aż niewiarygodny. Więzią, która łączyła sprzeczne poziomy komunikacji i nadawała im spójność, była ironia; specyfika kampu wyrażała się w tym, że ironia wymierzona była zarówno w kulturę heteroseksualną, jak i w subkulturę homoseksualną...
Jak przyrządzić sałatkę z ziemniaków, którą zajadał się Ernest Hemingway, gdy mieszkał w Paryżu?
Czy wiersz Cebula świadczy o wyjątkowej pozycji tego warzywa w jadłospisie naszej noblistki Wisławy Szymborskiej?
Co Antoni Czechow myślał o karasiu w śmietanie – daniu, które zabiło Iwonę, księżniczkę Burgunda, z dramatu Witolda Gombrowicza?
Czym krzepiły się postacie biblijne i co oprócz sławnej „magdalenki” spożywali bohaterowie W poszukiwaniu straconego czasu Prousta?
Erudycja Bogusława Deptuły robi wrażenie. Ale Literatura od kuchni jest nie tylko zbiorem błyskotliwych felietonów na temat związków słowa pisanego z jedzeniem – to także swego rodzaju książka kucharska. Dowiemy się z niej, w jakich proporcjach połączyć odpowiednie składniki, aby poczuć się jak bohaterowie literackich arcydzieł. Czasem będą to potrawy prawdziwe, czasem zupełnie fantastyczne, jak niewiniątko
w tarapatach, misjonarz na dziko czy Syrena Południa w białym winie, wszystkie trzy z powieści Rolanda Topora.
Lektura obowiązkowa każdego smakosza. Palce lizać!
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?