Jest to jedna z najważniejszych książek, które należą do wspólnego kanonu tekstów znanych zarówno historykom, jak i badaczom literatury. To klasyczny tekst źródłowy, który bazuje na kilkunastu różnojęzycznych wydaniach z XVII-XVIII wieku oraz wydaniach krytycznych XX wieku. Ikonologia stanowi jednocześnie najbardziej znany i rozpowszechniony &bdquokodeks&rdquo ikonograficzny pojęć, którymi posługiwali się malarze, rzeźbiarze i poeci aż do końca XIX wieku. To tekst podstawowy dla każdego, kto pragnie zajmować się kulturą nowożytną. W książce wydawca zamieścił nie tylko teksty Ripy, ale uzupełnił je drzeworytniczymi ilustracjami poszczególnych personifikacji. Polski przekład dzieła Ripy winien się znaleźć w każdej podręcznej biblioteczce.
Literaturę można traktować jako zabawę słowem. Jednakże Krzysztof Dorosz dostrzega w niej bogate źródło ludzkich doświadczeń, wyznawanych ideałów, czy odniesień religijnych. Jego zdaniem z wielu utworów można zaczerpnąć mądrość, która nas poruszy... a może nawet pomoże w wewnętrznej przemianie.
Autor prezentuje zbiór dwunastu esejów, które zawierają przemyślenia nad twórczością wybranych autorów polskiej literatury współczesnej. W sposób szczególny zwraca uwagę na wątki dotyczące wiary, wartości i sensu życia, prezentowanych postaw i postrzegania rzeczywistości. Mimo, że utwory powstawały na przełomie wielu lat ich układ jest związany z zawartą w tytule metafizyką wyzwolenia.
Trzeba ocaleć jako człowiek!
A zatem istotny jest wysiłek wewnętrzny, dzięki któremu przeciwstawiamy się sile zła.
Wyzwolenie ma swoje źródło i oparcie w przyjętym świecie wartości, na którym spoczywa ludzka religijność.
Pewnego dnia słynny autor romantycznych bestsellerów, Nicholas Sparks, otrzymuje pocztą prospekt wycieczki dookoła świata. Wraz ze swoim bratem Micahem wyrusza w podróż, która zawsze była jego marzeniem.
Wspólnie zwiedzają ruiny Majów w Gwatemali, Inków w Peru, kamienne giganty na Wyspie Wielkanocnej, wyspy Cooka w Polinezji, świątynie Angkor Wat w Kambodży, Tadż Mahal w Indiach i wiele innych miejsc, Jednocześnie odbywają sentymentalną podróż w przeszłość. Z łezką i humorem wspominają dzieciństwo i młodość, sukcesy i niepowodzenia, rodziców i własne rodzinym swoje różne drogi życiowe. Zacieśniają więzy braterskie. Wspólna podróż staje się dla nich wielką afirmacją życia
`Pierwsza noc poślubna. Ale pierwsza noc żałobna?` - zapisuje Roland Barthes 26 października 1977 roku. I ta notatka otwiera jego `Dziennik żałobny`, prowadzony przez pisarza niemal dwa lata po śmierci matki, który ukazał się właśnie po raz pierwszy w Polsce. Matka Barthes`a, Henriette, urodziła się w 1893 roku. Miała dwadzieścia lat, kiedy poślubiła Louisa Barthes`a, dwa lata później urodził się Roland. Miał zaledwie rok, kiedy zmarł jego ojciec. Matka żyła lat osiemdziesiąt cztery. Dla Barthesa, słynnego francuskiego krytyka literackiego, pisarza, jednego z czołowych przedstawicieli strukturalizmu, jej śmierć była potężnym ciosem - poświęcił jej nie tylko `Dziennik`, ale też ostatnie swoje dzieło - `Światło obrazu`, tekst, w którym z jednej strony prowadzi rozważania dotyczące komunikacji za pośrednictwem fotografii, z drugiej - medytuje nad dawną fotografią matki. Umiera tuż po ukazaniu się książki drukiem, potrącony przez ciężarówkę, tuż po wyjściu z przyjęcia u Francois Mitteranda. Badacze życia i twórczości Barthes`a twierdzą, że po śmierci matki nie potrafił już pisać o niczym innym. `Dziennik żałobny`, który Barthes zaczął prowadzić dzień po śmierci matki, został właściwie zrekonstruowany przez Nathalie Leger - przetrwał na luźnych karteczkach, fiszkach, na których robił notatki podczas tych dwóch lat - ołówkiem i piórem. Leger, przygotowując tom do druku, ułożyła je chronologicznie i tak zbiór notatek objawił się jako prowadzony z regularnością dziennik. Czytając go, można odnieść wrażenie, że autor starał się ująć w karby ból po stracie najbliższej osoby. Że próbując odnaleźć właściwy język, tak, ażeby nazwać to, co nienazwane, przypisać rozpaczy właściwe pojęcia, szuka sposobu na zapanowanie nad swoim stanem. Tak, żeby - jak pisze - `nie wypierać żałoby (zgryzoty) (głupia idea czasu, który ją znosi), ale ją zmieniać, przekształcać, sprawić, żeby przeszła ze stanu statycznego (zastoju, zatoru, powtarzających się powrotów tego samego) w płynny`.
Monografia prof. dra hab. Ryszarda Pichalskiego pt. Twórczość literacka i plastyczna niepełnosprawnych zawiera sześć rozdziałów, w których są prezentowane najważniejsze pozycje teoretyczne z zakresu pedagogiki kultury i wychowania estetycznego, pozwalające na dokonanie pogłębionej analizy osobowości twórców i ich dzieł ? utworów literackich, zdjęć, rysunków. Pierwsza warstwa analizy zawiera teoretyczną podstawę rozważań, druga warstwa ? empiryczna ? dotyczy omówienia treści myślowych i wyrażających je środków artystycznych. W pracy przedstawiono bogaty materiał faktograficzny zamknięty dość obszernym wykazem cytowanej literatury. Prezentowane opracowanie pokazuje znaczenie uprawianej twórczości jako aktywności przejawianej w życiu i rehabilitacji niepełnosprawnych.
Recenzenci omawianej pracy wskazują na jej walory społeczne zasługujące na szerokie upowszechnianie. Prof. dr hab. Tadeusz Gałkowski zwraca uwagę na interesujący materiał faktograficzny dotyczący rozmaitych aspektów twórczości osób z niepełnosprawnością fizyczną, psychiczną i umysłową, a prof. dr hab. Jacek Kazimierz Zabłocki stwierdza, że niepełnosprawność przedstawiona w opracowaniu ?jest jakby zagadnieniem drugoplanowym, a najważniejsza staje się wspólna wszystkim ludziom potrzeba tworzenia?.
Czym jest nasze życie? Nawijaniem na kawałek tekturki krótkich kawałków nitki bez możności powiązania ich ze sobą. Gdzie mam szukać metryki urodzenia mojego dziadka? Gdzie odnaleźć ślad babki? Do czego przyczepić cofającą się wstecz myśl? Do niczego - do opowiadań, prawie do legend tego kraju, który wynajął sobie w Europie pokój przechodni i przez dziesięć wieków usiłuje urządzić się w nim z wszelkimi wygodami i ze złudzeniem pokoju z osobnym wejściem, wyczerpując całą swoją energię w kłótniach i walkach z przechodzącymi - pisał Andrzej Bobkowski w Szkicach piórkiem w 1942 roku. Przy okazji publikacji listów pisarza z lat 1940-1961 do stryja, Aleksandra Bobkowskiego, sięgamy głęboko do korzeni. Odkrywamy część rodzinnych zawiłości, mitów, plotek.
Smutek labiryntu jest próbą wspomnienia pewnej prastarej religii, która zaginęła w dziejach cywilizacji i kultury, a mimo tego reprezentowała tak uniwersalne pierwiastki religijne i intelektualne, że ich obecność we współczesnej kulturze i sztuce jest wciąż żywa, żeby nie powiedzieć, że w dzisiejszym kryzysie wartości przeżywa nawet swoisty renesans. Staram się odnaleźć i ułożyć w jedną opowieść te różne i pozornie bardzo czasem odległe od siebie pierwiastki, śledząc ich rozmieszczenie i kontekst w bardzo różnych tekstach współczesnej literatury. Dlatego w książce tej spotykają się tak różne nazwiska, jak Stachura, Panas, Tokarczuk, Gombrowicz czy Salamon. Okazuje się, że gnoza, bo to o niej mowa, tak jak punkrock, wciąż żyje i inspiruje.
Książka próbuje zmierzyć się z problemem swoistości obrazu w jego tradycyjnej i aktualnej postaci. Autor wychodzi z założenia, że widzenie różni się zasadniczo od czytania, co oznacza, że dzieł sztuk wizualnych nie można traktować w najgłębszej warstwie jako języka. Na szeregu przykładów stara się pokazać odmienność obrazowego medium, wychodząc od hermeneutycznej rekonstrukcji ich struktury. Tropi też otwartość na obrazy poetów i pisarzy (Czesława Miłosza, Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, Adama Zagajewskiego). Jednocześnie stara się pokazać, że ?widzialność? obrazu nie ogranicza się do warstwy formalnej, lecz kształtowana jest przez kulturę, światopogląd czy ideologie. Przedmiotem analiz stają się dzieła takich artystów jak Aleksander Gierymski, Władysław Strzemiński, Andrzej Wróblewski, Ryszard Jurry Zieliński, Zbylut Grzywacz, Luc Tuymans, Konrad Pustoła i Tomasz Tatarczyk.
Wojciech Bałus ? ur. 1961, historyk sztuki; studiował też filozofię. Profesor zwyczajny w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się teorią i historią sztuki XIX-XXI wieku oraz związkami sztuki z filozofią, antropologią kulturową i literaturoznawstwem. Redaktor serii ?Ars Vetus et Nova?. Przewodniczący Polskiego Komitetu Narodowego Corpus Vitrearum. Członek zwyczajny Hessische Akademie der Forschung und Planung im Ländlichen Raum i członek AICA. Autor książek: Mundus melancholicus. Melancholiczny świat w zwierciadle sztuki (1996), Malarstwo sakralne (2001), Krakau zwischen Traditionen und Wegen in die Moderne. Zur Geschichte der Architektur und der öffentlichen Grünanlagen im 19. Jahrhundert (2002), Figury losu (2003), Sztuka sakralna Krakowa w wieku XIX: część pierwsza (współautor, 2003), Sztuka sakralna Krakowa w wieku XIX: część druga. Matejko i Wyspiański (2007) i Gotyk bez Boga? W kręgu znaczeń symbolicznych architektury sakralnej XIX wieku (Monografie FNP, 2011).
Książka Druga płeć na wygnaniu. Doświadczenie migracyjne w opowieści powojennych pisarek polskich stanowi próbę zarysowania pola tematycznego narracji migracyjnej polskich pisarek powojennych (jej wersji emigracyjnej, imigracyjnej, przesiedleńczej, a więc opowieści o różnych odmianach doświadczenia związanego z opuszczeniem własnego miejsca na ziemi i oswajaniem przestrzeni nowych, obcych). Refleksja nad tożsamością bohaterek rozważań, należących do kolejnych fal polskiej powojennej emigracji, z trudem budujących swoje domy w nie zawsze gościnnych krajach osiedlenia, poszukujących odpowiedniego języka do zapisu własnych przeżyć dowodzi też, iż można wskazać pewne podobieństwo kobiecej opowieści powojennych emigrantek polskich i narratorek opowieści postpeerelowskiej o ludziach polsko-niemieckiego pogranicza.
Od redakcji:
Jedna z kluczowych książęk, pozwalających zrozumieć twórczość Fiodora Dostojewskiego. Do dzisiaj pozostaje głównym punktem odniesienia dla wszystkich badaczy i miłośników twórczości wielkiego pisarza rosyjskiego. Bierdiajew rozpatruje działalność pisarską Dostojewskiego w perspektywie wolności, zła i miłości.
Książka składa się z wypowiedzi Ryszarda Kapuścińskiego poświęconych takim tematom jak podróżowanie, metoda tworzenia, a także zadaniom stojącym przed dziennikarzami. Pisarz jeszcze za życia zaakceptował układ Autoportretu. Wyłania się z tej opowieści podróżnik, artysta, przenikliwy komentator światowych wydarzeń. ?Przy pisaniu Imperium ? mówi Kapuściński ? wykorzystałem jakieś dziesięć procent materiału. I pozostaję taki pełen niewypisanych historii...? Ta najbardziej osobista historia została wyłuskana z wypowiedzi na inne, bardziej palące tematy. Stała się jedyną tak osobistą, w wielu miejscach intymną opowieścią ?cesarza reportażu?.
[…] Eseje zawarte w tym tomie pragną zmierzyć się z tematem zapomnienia odmienianym przez wszystkie przypadki własnej dyscypliny naukowej i jej perspektyw, ale są przy tym próbą odpowiedzi na pytanie, co staje się z człowiekiem i jego światem, gdy zapomina o tym, co istotne. Otwiera to szereg kwestii niezwykle istotnych dla nauki, która jeśli ma pozostać wierna starożytnemu ideałowi „scientia”, powinna analizować zjawisko zapominania nie tylko w perspektywie psychologicznego zaburzenia, atrofii pamięci, lecz musi zwrócić uwagę na pamięć jako istotną «ważność» egzystencjalną. Historia zna próby wymazania osób i spraw z pamięci zbiorowej czy jednostkowej; poezja i sztuka jawią się jako próby ocalenia pamięci; teologia przywołuje kategorię pamięci jako wezwanie do wierności i jednocześnie etycznego memento, chroniącego przed wypłukaniem tego, co stanowi o źródle prawdziwie ludzkiego postępowania. Kryzysy wiary opisywane w Piśmie Świętym tak często były przecież de facto kryzysami pamięci, które prowadziły do rozchwiania tożsamości i życiowego zagubienia (czasem w skali całego narodu). Ale to także filozoficzna świadomość epistemologicznej wagi pamięci dla człowieczego bycia w świecie, która nieraz wybrzmi w prezentowanej książce. Dlatego każda z przywołanych dyscyplin – historia, teologia, filozofia i filologia – mają tak wiele do powiedzenia w tej sprawie. Jak napisał jeden z najwybitniejszych teologów XX wieku, Hans Urs von Balthasar, przybliżanie się do przedmiotu badań i prowadzone na tej kanwie debat naukowych przypomina często muzyczną fugę. Motywy krzyżują się ze sobą i przenikają, w pewnym momencie jeden motyw ściga drugi, aby w końcu wybrzmieć we wspólnym finale. Poniekąd jest to udziałem również tej książki. Przedstawia ona wielowątkową refleksję nad pamięcią i zapominaniem. Analizują ją historyk, filolog, filozof, etyk, teologowie i poeci, których refleksja przenika w obszar zainteresowań drugiego, łącząc w ten sposób zgromadzone teksty w jeden czytelny ciąg rozumowania. Interdyscyplinarność studiów idzie w parze z bogactwem formy: znajdują się tu rozważania pełne naukowego rygoru i ścisłości terminologicznej, eseje i analizy filologiczne, ale także opowiadanie Cezarego Dobiesa, toruńskiego poety i pisarza, na co dzień mieszkającego w Paryżu, zatytułowane Kwiaty wiary, będące literackim głosem w dyskusji o zapomnieniu. Równie interesującym wkładem w refleksję, nie tyle przez słowo, co przez obraz, są ilustracje Artura Majki, znanego rysownika, malarza i fotografa. Tryskające z przebitego boku Chrystusa kwiaty, a także strumienie wody (źródło życia, zatem i pamięci) i wszelkie motywy znajdujące się na okładce niniejszej książki zaprojektowanej przez Majkę, to artystyczne poszukiwanie w głębinach prawdy, gdzie malarz uderza jakby w inną strunę, niedosłowną, aby wybrzmiały wszystkie dźwięki myśli i w każdej z intelektualnych tonacji. […]
Ilona Felicjańska: Cała prawda o?
Modelka, gwiazda pokazów pret-a-porter i haute couture na świecie: Calvin Klein, Pierre Cardin, Escada, Max Mara i w kraju: Teresa Rosati, Maciej Zień, Ewa Minge, Paprocki & Brzozowski, Łukasz Jemioł. Założycielka fundacji, matka, żona, celebrytka ? w niezwykle szczerej rozmowie z Anetą Pondo.
Cała prawda o?
?o tym, jak dziewczyna z kompleksami i trudnym życiem rodzinnym z dnia na dzień zostaje Wicemiss Polski, a wkrótce najbardziej znaną polską modelką;
?o tym, co czuje młoda dziewczyna, która wychowała się w domu krytym strzechą, gdy dostrzega ją świat. Japonia, Rosja, Francja, Niemcy ? to tylko niektóre z miejsc, gdzie była i pracowała;
Cała prawda o?
?życiu jak w bajce, aż do momentu, w którym kieliszek wina przestał być jedynie dodatkiem do kolacji, a stał się ucieczką od problemów;
?czasie, gdy wszystkie media mówiły o jej uzależnieniu, a ona przez swoją szczerość straciła wielu znajomych;
Cała prawda o?
?małżeństwie, które miało być szczęśliwe, a okazało się kolejną pułapką;
?prawdziwym życiu celebryty, związkach, przyjaźniach i nienawiści w show-biznesie.
Autobiografia od dawna jest nie tylko „literaturą faktu”, dokumentarystyką, balansującą na granicy literatury i publicystyki, młodszą siostrą beletrystyki. Wzajemne wpływy powieści i autobiografii, „kariera autentyku” (termin Jerzego Jarzębskiego), powstawanie rozmaitych form hybrydycznych, niesłabnące zainteresowanie czytelników i czytelniczek mówią same za siebie. Kobieca odmiana „czwartego rodzaju literackiego” (propozycja Romana Zimanda) nie jest całkowicie ignorowana; takie stwierdzenie byłoby sporym nadużyciem. W historii literatury i historii autobiografii na dobre zadomowiły się dzienniki Zofii Nałkowskiej czy Marii Dąbrowskiej, listy Narcyzy Żmichowskiej, Elizy Orzeszkowej, Gabrieli Zapolskiej. Włączane w obręb dorobku pisarskiego autorek jako autonomiczne dzieła o wysokiej wartości literackiej, są pomocne nie tylko w ustalaniu szczegółów biograficznych, interpretacjach pozostałych utworów, referowaniu poglądów pisarek na sztukę, literaturę, historię, lecz także przy próbach rekonstrukcji osobowości, rozmaicie pojmowanych (auto)portretów piszących kobiet.
(fragm. Wstępu)
,,Sztokholm Stiega Larssona"" Wojciecha Orlińskiego. Fascynujący przewodnik po stolicy (i nie tylko!) Szwecji śladami bohaterów i autora kultowej trylogii Millennium. Dzięki temu tytułowi odkryjesz na nowo Sztokholm, miejsca opisane w powieściach Larssona - i przedstawione w ich ekranizacjach - oraz zobaczysz to, co... nie istnieje. A wszystko w formie pięciu niezapomnianych spacerów - dreszcz emocji gwarantowany!Unikalne zdjęcia przygotowane z myślą specjalnie o ,,Sztokholmie..."", archiwalne fotografie nigdy wcześniej niepublikowane. Ekskluzywne treści, przejrzysty układ, praktyczne mapy. Pierwszy tego typu przewodnik dotyczący twórczości Stiega Larssona w Polsce! Sztokholm, który (nie) istnieje.
W niniejszym opracowaniu tłumaczenie ujęto w terminach umiejętności rozwiązywania problemów, a konkretnie przez pryzmat dążenia organizmów do pojęcia homeostazy rozumianego jako tworzenie wysepek: „malejącej entropii w świecie jej powszechnego wzrostu”. Główny nacisk przeniesiono zatem na aktywność tłumacza i podmiotów komunikujących się, traktując teksty źródłowe i docelowe jako naturalne punkty wyjścia i rezultaty tak zorientowanego działania. Komunikacja polsko-japońska oraz przekład jako element niezbędny w jej kontekście dla zachowania homeostazy tekstów rodzą określone wyzwania z punktu widzenia członków obu kultur. Dotyczą one właściwości kodów oraz wzorców zachowań preferowanych w każdym ze środowisk komunikacyjnych. Wyzwania odnoszą się do tłumaczy, ale i do innych uczestników interakcji. Osiąganie homeostazy w procesie tłumaczenia polega na dążeniu do zachowania w pełni właściwości tekstu źródłowego w tekście (i kontekście) docelowym.
Nie jest łatwo napisać książkę o literaturze i homoseksualności, jednakże Ewa Chudoba podjęła się tego trudnego zadania. Jej książka stanowi wprowadzenie do badań genderowych nad kanonem światowym i polskim, a ona sama demaskuje i nazywa szyfry, za pomocą których pisarki i pisarze ukrywali wieloznaczną seksualność. Literaci często posługiwali się kodem, którego źródła sięgają czasów kultury antycznej, a który stosowany przez stulecia szczególnie rozwinął się w XIX wieku. Kodowanie homoseksualności jest obecne w twórczości wielu klasyków, w tym polskich, i zostało pokazane na różnych przykładach.
W książce znajdują się rozdziały poświęcone pisarzom, których afiliacje z homoseksualnością są mniej lub bardziej jawne. Dobór zaprezentowanych autorów został podyktowany w większości przypadków nie tylko występowaniem w ich twórczości wątków homoseksualnych, ale także ich orientacją i upodobaniami w sferze seksualnej.
Na początku autorka wyjaśnia pojęcia związane z homoseksualnością i wprowadza w emancypację homoseksualistów w czasach nowożytnych. Sięga do życiorysów Safony, Sokratesa i Platona, przechodząc dalej do artystów i twórców coraz bardziej nam współczesnych ? od Szekspira i Marlowa, przez Walta Whitmana i Arthura Rimbauda do Andre Gide i Thomasa Manna. Osobno opowiada o miłości lesbijskiej (Radcliffe Hall, Virginia Woolf, Adrienne Rich...).
Wśród polskich nazwisk pojawiają się Jarosław Iwaszkiewicz, Witold Gombrowicz, Jerzy Andrzejewski, Michał Witkowski, Narcyza Żmichowska, Maria Dąbrowska i Izabela Filipiak.
Osobno wyjaśnione zostały takie pojęcia jak: transwestytyzm, kamp, closet, miłość platoniczna, androgyniczność, gej, lesbijka, gender, queer, homofobia...
Recenzent dr Błażej Warkocki uznał, że publikacja jest nowatorska, jedyna na polskim rynku wydawniczym, która podejmuje próbę odkrycia związku między literaturą a jednopłciową miłością i homoseksualną tożsamością.
Dlaczego warto ćwiczyć kreatywne myślenie? Jak pisać o sobie, swoich potrzebach oraz zainteresowaniach? Dlaczego należy zwrócić uwagę na dostosowanie informacji pod odbiorcę? Czy można nauczyć się oddziaływać na czytelnika za pomocą nawet najprostszych tekstów? Na te i inne pytania znajdziesz odpowiedź w tej książce.
Odrzuć szablon - napisz sam to poradnik skierowany do osób zainteresowanych tworzeniem skutecznych tekstów. Sięgający po tę pozycję znajdą w niej porady dotyczące sztuki przekonywania za pomocą słowa pisanego, ćwiczenia pomagające w tworzeniu i rozbudzające wyobraźnię, a także szczegółowe omówienie budowy najpopularniejszych rodzajów tekstów, które piszemy każdego dnia.
Terapia baśniami to ? jak wyjaśnia Kazimierz Pospiszyl ? wspólna podróż terapeuty i pacjenta. A przedstawiana książka jest próbą przygotowania czytelnika w taką podróż. Główny nacisk został w niej położony na analizę trudnej drogi dojrzewania społecznego bohaterów różnych opowieści w kręgu układów rodzinnych. Poznajemy więc na nowo mit o Narcyzie, baśń o Kopciuszku, legendę o Królu Rybaku, historię Doriana Graya, Frankensteina, mit o Dedalu i Ikarze oraz historię pierścienia Nibelunga i mit o Perseuszu.
Przywołanie historii znanych od wielu pokoleń ma pomóc rozpoznać, na którym etapie procesu socjalizacyjnego powstały nieprawidłowości i umiejętnie im zaradzić.
W zranionej kobiecości autorka wprowadza i rozwija nowe koncepcje kategorie – już teraz ujmujące zadziwiającą trafnością – jak choćby idee nadkobiecości czy postaci zwielokrotnionych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?