Pełna anegdot opowieść Archibalda Gordona MacDonella o marszałkach Napoleona. O tych, którzy jak każdy żołnierz, nosili buławę w plecaku i należeli do tych nielicznych wybrańców Napoleona, którym udało się wyjąć ją z plecaka i przejść do historii. Większość z nich gotowa była oddać za cesarza życie. A gdy go zabrakło,dla wielu życie straciło sens. To dlatego Ney dał się rozstrzelać, a Berthier popełnił samobójstwo. Książka stała się klasyką literatury dotyczącej epoki napoleońskiej
Poeta nie istniał. Wiersze były bełkotem. Zachwyt był prawdziwy. Brzmi jak afera z ChatGPT? To wydarzyło się w 1943 roku. Dwóch Australijczyków postanowiło zakpić z literackich znawców. W jedno popołudnie napisali szesnaście wierszy, czerpiąc między innymi z raportu o terenach lęgowych komarów. Dopisali autorowi tragiczny życiorys i wysłali jego „odnalezioną” twórczość do redakcji. Chwyciło. A kiedy ujawnili oszustwo, wydarzyło się coś, czego nie przewidzieli: wiersze nadal się podobały.
W 1631 roku w pewnym wydaniu Biblii zabrakło jednego krótkiego słowa. Przykazanie „Nie cudzołóż” zmieniło się w zachętę do grzechu, a drukarz miał powody, żeby modlić się o wybaczenie.
W 1852 roku młody Mark Twain opublikował tekst, w którym wyśmiał redaktora konkurencyjnego pisma, mężczyznę cierpiącego z powodu zawodu miłosnego. To, co Twain uważał za świetny żart, jego bohater odebrał jako publiczne upokorzenie. Rozwścieczony mężczyzna przyszedł do redakcji z dubeltówką.
Rebecca Lee opowiada o ludziach, którzy dla książek tracili głowę, i o tych, którzy przez książki woleliby zapaść się pod ziemię. Zagląda do drukarni, redakcji i pisarskich gabinetów, gdzie ambicja, zazdrość albo zwykła nieuwaga potrafią narobić niezłego zamieszania. Tropi oszustwa, przypomina skandale i przygląda się pomyłkom, których nie udało się po cichu poprawić. Obok dawnych skandali są też całkiem współczesne: kradzieże niewydanych rękopisów, fałszywe recenzje w internecie i zamieszanie wokół książek pisanych przez sztuczną inteligencję. Redaktorzy, korektorzy i poloniści znajdą tu sporo znajomych problemów, na szczęście tym razem cudzych. Pozostali czytelnicy przekonają się, ile może się wydarzyć, zanim książka trafi w ich ręce.
Historia Cesarstwa Francuskiego pod berłem Napoleona I – w infografikach. Bogactwo infografik połączonych z tekstem pozwoliło autorom tej książki obszernie, przejrzyście i obrazowo ukazać historię Cesarstwa Francuskiego pod berłem Napoleona I. Poznajemy państwo Napoleona oraz jego polityczne, gospodarcze i terytorialne uwarunkowania; Wielką Armię, Cesarską Marynarkę Wojenną i tajne służby; przeciwników i sojuszników; jego upadek i dziedzictwo. Towarzyszymy Napoleonowi w drodze do władzy, na polach bitew i w ogniu rodzinnych sporów. Obserwujemy wojenne trudy cesarskich piechurów, kawalerzystów i marynarzy; zaglądamy do wojskowych kuchni i szpitali polowych; zapoznajemy się z działaniem poczty i telegrafu semaforowego; śledzimy spiski przeciw cesarzowi… Ta książka to istny historyczny róg obfitości.
Pod koniec lat osiemdziesiątych na warszawskich Bielanach znaleziono ciało martwego mężczyzny. Michał Mirkowski został poprzedniego dnia zatrzymany przez milicję. Sekcja zwłok wykazała złamanie podstawy czaszki, liczne siniaki po uderzeniach pałką milicyjną oraz ślady po kajdankach. Milicjanci zaprzeczyli, że go bili. Śledztwo umorzono z powodu rzekomej niemożności ustalenia sprawców, a funkcjonariuszy oczyszczono z podejrzeń. Podobnych przypadków było wiele, a większość ofiar, podobnie jak Mirkowski, nie była zaangażowana w działalność polityczną. Milicja Obywatelska i ZOMO są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych symboli represyjnego oblicza PRL. Historyk Joachim von Puttkamer pokazuje, że brutalność służb nie ograniczała się do walki z opozycją, ale dotykała również zwykłych obywateli. Autor bada przyczyny, mechanizmy i próbę kontroli przemocy, której skala podważała legitymizację władzy i napędzała kryzys systemu skutkujący przełomem 1989 roku.
Sfinks i piramidy są „mapą gwiazd” sprzed 12 500 lat. Wielki Sfinks jest 8000 lat starszy niż twierdzi oficjalna nauka, a jego twórcami byli przedstawiciele zaginionej cywilizacji, pramatki wszystkich kultur na Ziemi… W 1996 roku kontrowersyjni badacze prehistorii Robert Bauval i Graham Hancock w światowym bestsellerze „Strażnik tajemnic” wysunęli rewolucyjną hipotezę: Wielki Sfinks nie powstał 2500 lat p.n.e., lecz 10 500 lat p.n.e., a piramidy są odwzorowaniem położenia trzech głównych gwiazd w Pasie Oriona z tego samego okresu! Przełomowe opracowanie rzuciło wyzwanie tradycyjnej egiptologii, otwierając drogę do dalszych badań nad prawdziwym wiekiem i przeznaczeniem monumentów w Gizie oraz nieznanymi początkami cywilizacji. W „Pochodzeniu Wielkiego Sfinksa” Robert Bauval, legenda niezależnej egiptologii, i dr Robert M. Schoch, światowej sławy amerykański geolog i geofizyk, kontynuują naukowe śledztwo, by po 20 latach udowodnić, że Wielki Sfinks i piramidy w Gizie są starsze o ponad 8000 lat. Na podstawie dokładnych badań geologicznych i sejsmologicznych, porównania historycznych relacji tekstów oraz archeoastronomicznych orientacji budowli w Gizie dowodzą, że położenie piramid było precyzyjnie skorelowane z gwiazdozbiorem Oriona, a Sfinks patrzył na konstelację Lwa. Cały płaskowyż w Gizie jest według nich odzwierciedleniem nocnego nieba, jakie widzieli pradawni mieszkańcy Egiptu, a znajdujące się na nim budowle są „mapą gwiazd”. Monumenty w Gizie, które powstały w tym samym czasie, co zespół monolitów w Göbekli Tepe, są świadectwem, że 12 500 lat temu istniała rozwinięta cywilizacja, której dzieła do dziś fascynują i zadziwiają ludzkość.
Podmorskie poszukiwania autora „Śladów palców bogów” dowodów istnienia kultur opisanych w pradawnych mitach o potopie. Czy katastrofalny potop, pojawiający się w mitologiach prawie wszystkich kultur, to zapis prawdziwych wydarzeń? GRAHAM HANCOCK – jeden z najwybitniejszych i najbardziej kontrowersyjnych badaczy prehistorii ludzkości, autor bestsellerów przetłumaczonych na 27 języków – w „Śladach palców bogów” wysunął rewolucyjną hipotezę o prawdziwych początkach naszej cywilizacji, która zaszokowała świat akademicki. W „Zatopionych królestwach epoki lodowcowej” Hancock rzucił kolejne wyzwanie tradycyjnej nauce. Badając wraz z zespołem płetwonurków przybrzeżne wody Egiptu, Indii, Chin, Tajwanu i Japonii, szukał prawdy o potopie, ukrytej w mitach sprzed tysięcy lat. Dzięki nim znalazł podwodne ruiny prehistorycznych budowli. Były tam, gdzie wskazywały opowieści starożytnych, choć archeolodzy twierdzą, że są dziełem natury. Wyprawa przez głębiny i tysiąclecia odkrywa zadziwiające zbieżności ze starożytnymi legendami i dostarcza dowodów na to, że kilkanaście tysięcy lat temu istniały na Ziemi wysokorozwinięte kultury, które zniknęły w końcu ostatniej epoki lodowcowej. Geolodzy przyznają, że pomiędzy 13 000 a 6000 rokiem p.n.e. ogromne czapy lodowe stopniały, a poziom mórz podniósł się o 120 metrów, zatapiając 25 milionów kilometrów kwadratowych i radykalnie zmieniając kształt ówczesnego świata. Nie mówią jednak, czy był to długotrwały proces, czy też stało się to gwałtownie, w wyniku globalnego kataklizmu takiego jak uderzenie komety, skutkującego przesunięciem biegunów. Graham Hancock przekonuje nas, że podniesienie się poziomu oceanów spowodowało zatopienie królestw epoki lodowcowej i zagładę wspaniałej cywilizacji. Graham Hancock w „Śladach palców bogów”, światowym bestsellerze sprzedanym w 10 milionach egzemplarzy i nazwanym przez „The Times” „jednym z przełomowych wydarzeń intelektualnych naszych czasów”, przedstawia sensacyjne dowody istnienia zaginionej prehistorycznej cywilizacji, która dała początek wszystkim starożytnym kulturom. W „Magach bogów” Hancock barwnie prezentuje dalsze sensacyjne dowody z kolejnych dwudziestu lat naukowego śledztwa. Udowadnia, że globalny kataklizm nastąpił 12 000 lat temu. Ocaleli z niego nieliczni, nazywani w starożytnych tekstach magami bogów. W „Zwierciadle nieba” Hancock idzie dalej, odkrywając najlepiej strzeżony sekret naszej przeszłości – pradawną duchową wiedzę, która wywarła wpływ na kultury Sumeru, Egiptu, Indii i Grecji.
Pod obcymi niebami. Podróż przez niezwykłe zakątki WszechświataKosmiczna przygoda, jakiej jeszcze nie było książka polecana przez Financial Times, Science News i Scientific AmericanJak to jest stanąć na powierzchni obcego świata i spojrzeć w niebo, którego nikt wcześniej nie widział?Kosmos nie jest pustką. To scena pełna światów, które czekają, by je zobaczyć z bliska.Philip Plait, astronom i mistrz opowiadania o nauce, zabiera Cię w podróż, jakiej nie zapewni Ci żadna sonda kosmiczna. Zamiast suchych faktów dostajesz coś znacznie lepszego: prawdziwą przygodę pośród gwiazd. Staniesz na powierzchni obcych globów, spojrzysz w niebo z miejsc, gdzie jeszcze nie było człowieka. Odkryjesz Wszechświat z perspektywy, która dotąd była poza naszym zasięgiem, a towarzyszące książce ilustracje pozwolą Ci zobaczyć te niezwykłe widoki jeszcze wyraźniej.Jak wygląda spacer po Księżycu, kiedy nagle zapada noc? Co dostrzeżesz, unosząc się nad pierścieniami Saturna? Jakie cienie rzuca sto tysięcy gwiazd i co się dzieje tuż przed tym, gdy wpadasz w czarną dziurę?Plait łączy najnowszą wiedzę astronomiczną z niezwykłą wyobraźnią, tworząc obrazy, które są jednocześnie zachwycające i naukowo precyzyjne. Poczujesz, jak to jest niemal nic nie ważyć, zmagać się z ostrym pyłem obcych światów i patrzeć na krajobrazy wymykające się ziemskim porównaniom.To nie jest zwykły przewodnik po kosmosie, lecz zaproszenie, by zobaczyć Wszechświat na własne oczy.Książka dla tych, którzy chcą nie tylko wiedzieć więcej, ale też naprawdę to poczuć.Philip Plait astronom, autor i popularyzator nauki. Pracował z danymi z Kosmicznego Teleskopu Hubblea, prowadzi popularny blog Bad Astronomy i kanał na YouTube Crash Course Astronomy. Regularnie występuje w mediach jako ekspert w dziedzinie astronomii, publikuje w czołowych czasopismach naukowych i wygłasza wykłady na całym świecie.
„Kolekcjonując piękno. Portrety domów, w których mieszka sztuka” to druga odsłona serii „BLACK LABEL” od twórców magazynu „LABEL”. Album prezentuje domy kolekcjonerów z Sydney, Marsylii, Monte Carlo, Paryża, Madrytu, Toronto i Los Angeles, zaprojektowane przez cenione pracownie, takie jak Rodolphe Parente, CHHO, De la Villa Studio, Plutarco, YSG Studio czy Uchronia. Tom wyróżnia się starannie dobraną fotografią i elegancką szatą graficzną, charakterystyczną dla serii „BLACK LABEL”.
Nie kryję wielkiej mej radości, że oto po wielu miesiącach oczekiwania otrzymałam do rąk książkę Sto lat Teatru Polskiego Radia 19252025. Z jej autorem, dr. Tomaszem Lerskim, rozmawialiśmy od wielu długich miesięcy. Popierałam jego wielki zamiar, aby z okazji Jubileuszu stulecia Teatru Polskiego Radia oddać głos jego rzeczywistym i najbardziej cenionym twórcom, to jest wykonawcom (niekiedy nawet tysiąca ról), kreującym słuchowiska, które zapisały się w pamięci pokoleń słuchaczy. Wielu z nich przeszło wszak do historii teatru radiowego, ale też legendy polskiego teatru. Przez blisko dwa lata miałam także wiele interesujących sposobności, aby poznać opowieści dr. Lerskiego o tych niezwykłych artystach, z których wielu zapraszało go do swych domów na rozmowę, ale również aby pochwalić się pamiątkami z osobistej działalności radiowej. Nie mam wątpliwości, że te pamiątki powinny kiedyś znaleźć się uzupełniając cenne zbiory w Muzeum Teatru Wyobraźni, utworzonym w Baranowie Sandomierskim przez Janusza Kukułę, wieloletniego dyrektora Teatru Polskiego Radia. Właśnie obu Panom, Januszowi Kukule i Tomaszowi Lerskiemu, zawdzięczam bliższą i niezmiernie pożyteczną znajomość tej niezwykłej i bardzo ważnej sztuki. Przed laty miałam okazję poznać blisko Państwa Irenę i Tadeusza Byrskich, którzy odwiedzali na Uniwersytecie Łódzkim moją protektorkę prof. Stefanię Skwarczyńską, wybitną polską teatrolog. Ta para zapisała się złotymi zgłoskami w dziejach radiowej sceny. Odwiedzała nas również prof. Elżbieta Olejniczakowa, wybitna historyk teatru radiowego, która m.in. przysyłała do mnie przez wiele lat z prośbą o konsultację z zakresu teatrologii swoich magistrantów i doktorantów. Tym przypomnieniem uzasadniam moje kompetencje do wystawienia wysokiej oceny książce Tomasza Lerskiego. Cieszę się, że wybitne osiągnięcia Teatru Polskiego Radia udało się w dniu jego stulecia uczcić tak cenną publikacją. prof. dr hab. Anna Kuligowska-Korzeniewska Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie
Album prezentuje wybrane dzieła jednego z najwybitniejszych weducistów XVIII wieku – włoskiego malarza Bernardo Bellotta (1721–1780), znanego szerzej jako Canaletto. Artysta, siostrzeniec i uczeń słynnego Giovanniego Antonio Canala, zasłynął jako mistrz miejskich pejzaży – precyzyjnych, pełnych światła i architektonicznego detalu. W albumie zaprezentowano najważniejsze widoki miast europejskich, w tym Warszawy – miasta, które Bellotto sportretował z niezwykłą dokładnością i artystyczną wrażliwością. Jego obrazy, łączące dokumentalną precyzję z malarską elegancją, stanowią nie tylko dzieła sztuki, ale również bezcenne źródło ikonograficzne dla historyków i miłośników architektury. Staranna edycja publikacji pozwala w pełni docenić kunszt Bellotta – artysty, który z fotograficzną niemal dokładnością uchwycił ducha epoki i piękno europejskich metropolii.
William Turner (1775–1851) był jednym z najwybitniejszych malarzy brytyjskich epoki romantyzmu oraz artystą, który wywarł ogromny wpływ na rozwój nowoczesnego pejzażu. Już za życia cieszył się uznaniem jako mistrz przedstawiania żywiołów natury – zwłaszcza morza, burz i gwałtownych zjawisk atmosferycznych. W swoich obrazach eksperymentował ze światłem i kolorem, stopniowo odchodząc od precyzyjnego realizmu na rzecz bardziej swobodnej, niemal abstrakcyjnej formy. Jego późne dzieła, pełne rozświetlonych mgieł i rozmytych konturów, zapowiadały rozwiązania, które rozwinęli impresjoniści. Nazywany „malarzem światła”, pozostawił po sobie bogaty dorobek, który do dziś inspiruje artystów i miłośników sztuki na całym świecie.
Jak rozwijała się postać Wampira? Co łączy Stephena Kinga ze Sputnikiem? Dlaczego cenzorzy zainteresowali się amerykańskimi komiksami? Który film grozy jest najgorszy w historii? Na wszystkie te pytania – i wiele innych – odpowiada „Danse macabre”. Autor bierze tym razem na warsztat swój ukochany gatunek, czyli oczywiście horror. Opowiada czytelnikom o horrorze literackim, filmowym, telewizyjnym, nawet radiowym, omawia ważne dzieła, motywy i postacie, a przy okazji przytacza sporo anegdot ze swojego życia. Rewelacyjna książka napisana z pasją, zabawna, wciągająca niczym powieść, a jednocześnie dobre źródło wiedzy na temat horroru. Wydanie zostało uzupełnione o obszerną przedmowę Stephena Kinga do wersji z 2010 r. oraz tekst „Co nas straszy” z 2024 r. Stephen King (ur. 1947) nazywany jest Królem Horroru. Sławę i awans z pracownika pralni na najbogatszego pisarza Ameryki przyniosła mu „Carrie” (1974). To od niej zaczęło się pasmo prawdziwych bestsellerów – wśród nich znalazły się chociażby kultowe „Miasteczko Salem” (1975), „Lśnienie” (1977), „Bastion” (1978), cykl „Mroczna Wieża” (1982–2012), „Cmętarz Zwiężąt” (1983), „To” (1986), „Misery” (1987), „Zielona mila” (1996), „Dallas ’63” (2011), a także najnowsze powieści – „Billy Summers” (2021), „Holly” (2023) i „Nie wymiękaj” (2025). Dzieła Kinga, łączące gatunki takie jak horror, science fiction, sensacja, thriller i fantasy, rozeszły się w setkach milionów egzemplarzy i zostały przetłumaczone na kilkadziesiąt języków. Były też wielokrotnie ekranizowane. Stephen King i jego żona Tabitha mają córkę i dwóch synów – pisarzy Owena Kinga („Śpiące królewny”) i Joego Hilla („Locke & Key”).
Chemia ogólna to nowoczesny podręcznik, który pokazuje chemię jako spójną naukę o materii, jej budowie, właściwościach i przemianach. Prowadzi Czytelnika od podstawowych zagadnień dotyczących atomów, wiązań chemicznych i stanów materii po termodynamikę, równowagę chemiczną, kinetykę, elektrochemię, chemię materiałów, chemię jądrową i organiczną.Autorzy konsekwentnie łączą obserwowane zjawiska z ich wyjaśnieniem na poziomie atomów i cząsteczek, dzięki czemu pomagają nie tylko przyswoić najważniejsze pojęcia i prawa, lecz także zrozumieć zależności między strukturą substancji a ich właściwościami i reaktywnością.W książce wiele miejsca poświęcono zastosowaniom chemii we współczesnej technologii, medycynie, energetyce i naukach o życiu. Osobno omówiono także podstawowe techniki badawcze stosowane przez chemików, m.in. spektroskopię, chromatografię, spektrometrię mas, dyfrakcję rentgenowską i metody obliczeniowe.To podręcznik dla studentów kierunków chemicznych, przyrodniczych, medycznych i technicznych, którzy potrzebują solidnych podstaw oraz nowoczesnego, uporządkowanego spojrzenia na chemię.
Czterdzieści tekstów teatralnych 1945-1982. Wybór, wstęp i opracowanie Tadeusz Nyczek"Złośnik z piątego rzędu" to autorski, dokonany przez Tadeusza Nyczka, wybór czterdziestu teatralnych tekstów Jana Kotta (1914-2001), badacza literatury i krytyka, autora niezwykle wpływowej książki "Szekspir współczesny" (1965), jednego z najważniejszych polskich intelektualistów drugiej połowy XX wieku."Teatr uosabiał to wszystko, czym Kott fascynował się najbardziej: życiem ujętym w kategorie intelektualnej i artystycznej formy. Bawiło go, cieszyło, podniecało i prowokowało to właśnie, że teatr jest i nie jest naprawdę. I że życie w teatrze i poprzez teatr objawiane jest i nie jest naprawdę. [] Kott w swoich najlepszych felietonach osiąga celność sztuki rasowego prozaika, który musi w słowie zawrzeć całe bogactwo świata istniejącego przecież tylko w wyobraźni. Dlatego wiele z tych tekstów nadal jest czytelnych, często fascynujących". Tadeusz Nyczek, fragment wstępu "W kuchni szamanichy"Publikacja ukazała się przy wsparciu Instytutu Książki w ramach programu wydawniczego Inne Tradycje. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach dotacji celowej Nr 3/DF -VII /2026.
(…) historia – czy tego chcemy, czy nie – kręci się wokół seksu lub… jego braku.Braku? Tak, bo często na drodze współżycia płciowego stawały przypadłości medyczne, liczne zakazy religijne i społeczne, a także inne utrudnienia, na przykład rozłąka. Nierzadko podjęcie aktywności seksualnej wymagało złamania jakiegoś zakazu – postu religijnego lub przysięgi wierności małżeńskiej, co mogło się wiązać z pewnym dyskomfortem.Człowiek wymyślił tak wiele powodów do nieuprawiania miłości fizycznej, że należałoby się zastanowić, czy w ogóle lubi on seks.***Niesamowita praca! Nie tylko encyklopedyczna wiedza, lecz także wartka narracja.prof. dr hab. Agnieszka KościańskaINSTYTUT ETNOLOGII I ANTROPOLOGII KULTUROWEJ UNIWERSYTET WARSZAWSKI***Ogromny materiał faktograficzny i imponująca erudycja autora. Lewinson pokazuje, że władza, religia od wieków próbowały definiować, co jest akceptowanym sposobem życia seksualnego. Używały w tym celu kryteriów moralnych, religijnych, politycznych, a następnie wykorzystywały je do bezwzględnej kontroli społeczeństw. Autor podejmuje też problem kliniczny: czy abstynencja wymuszona lub dobrowolna jest zdrowa. Gorąco polecam seksuologom, psychologom, a także wszystkim, których interesuje seksualność człowieka.dr n. med. Sławomir Jakima seksuologPREZES POLSKIEGO TOWARZYSTWA SEKSUOLOGII MEDYCZNEJ***Najnowsze dzieło Lewinsona przekracza najśmielsze oczekiwania! I to nie tyle ze względu na wieloaspektowy sposób ujęcia tematu, właściwie zupełnie pomijanego w refleksji naukowej, ile raczej z powodu bardzo jasno wyłożonych założeń teoretycznych. Dotyczy to również śmiałego przekraczania granic różnych dyscyplin naukowych. Książkę tę zdecydowanie polecam – jest to lektura oryginalna, odważna i skłaniająca do refleksji.prof. dr hab. Stanisław ObirekOŚRODEK STUDIÓW AMERYKAŃSKICHUNIWERSYTET WARSZAWSKI
Historia Głuchoniemców sięga XIV wieku. Od średniowiecza zachodni koloniści integrowali się z ludnością polską. Tak powstała społeczność zwana od XVII wieku Głuchoniemcami, która w XX wieku padła ofiarą konfliktu polsko-niemieckiego. Zapomniana na dekady głuchoniemiecka Atlantyda powróciła. Tom I monografii Głuchoniemcy w historii kulturze Karpat przedstawia ich historię od XIV wieku, biografię etnonimu i choronimu, położenie, granice i charakterystykę geograficzną Głuchoniemiec oraz niemieckie ślady w głuchoniemieckiej toponimii. Tom II analizuje tożsamość, język, antroponimię oraz materialne i niematerialne dziedzictwo kulturowe Głuchoniemców. To pierwsza praca zgłębiająca temat Głuchoniemców w całej jego złożoności.Walddeutsche in der Geschichte und Kultur der KarpatenDie Geschichte der Walddeutschen reicht bis ins 14. Jahrhundert zuruck. Seit dem Mittelalter integrierten sich westliche Kolonisten in die polnische Bevolkerung. So entstand eine Gemeinschaft, die seit dem 17. Jahrhundert Walddeutsche genannt wird und im 20. Jahrhundert dem deutsch-polnischen Konflikt zum Opfer fiel. Das fur Jahrzehnte in Vergessenheit geratene walddeutsche Atlantis ist wieder aufgetaucht. Der erste Band der Monografie Głuchoniemcy w historii i kulturze Karpat (Walddeutsche in der Geschichte und Kultur der Karpaten) behandelt die Geschichte der Walddeutschen seit dem 14. Jahrhundert, die Entwicklung des Ethnonyms und des Choronyms, die Lage, die Reichweite und die geografische Beschaffenheit des walddeutschen Gebiets sowie deutsche Spuren in der walddeutschen Toponymie. Im zweiten Band werden die Identitat, die Sprache, die Anthroponymie sowie das materielle und immaterielle Kulturerbe der Walddeutschen analysiert. Die vorliegende Arbeit ist die erste, die das Thema der Walddeutschen in seiner ganzen Komplexitat eingehend behandelt.
Wiele głębokich i niezwykle ważnych gałęzi matematyki rozwinęło się dzięki temu, że uczonych zainteresowały pytania dotyczące skrajności. Którędy przebiega najkrótsza droga między dwoma punktami na zakrzywionej powierzchni? Jaki kształt ma najmniejsza powierzchnia rozpięta na ustalonej ramie? Ilu barw potrzeba do pokolorowania dowolnej mapy? Matematycy już od tysięcy lat wytrwale przesuwają granice swojej dziedziny, rozważając takie ekstremalne zagadnienia. Problem izoperymetryczny, w którym chodzi o znalezienie najkrótszej drogi obejmującej obszar o zadanej powierzchni, pojawia się już na przykład w legendzie o założeniu starożytnej Kartaginy. Tego typu zagadnienia wciąż bada się z niesłabnącym zaangażowaniem, o czym świadczy opublikowany w 2017 roku dowód, który pokazuje, jak wygląda najciaśniejsze upakowanie sfer w 24 wymiarach. W książce „W poszukiwaniu skrajności” Ian Stewart, jeden z najbardziej znanych popularyzatorów matematyki, opisuje zdumiewające, niezwykle różnorodne problemy, które wymagały od uczonych dotarcia do granic ich dziedziny. Stewart omawia szesnaście niesłychanie trudnych zagadnień, przedstawiając ich historię, zmagania matematyków, którzy próbowali je zrozumieć, i praktyczne zastosowania uzyskanych rozwiązań. Od poszukiwania największych i najmniejszych liczb, przez rozważania związane z najszybszym spadaniem i najdziwniejszą symetrią, po badanie struktury zwiniętych białek i geometrii baniek mydlanych. Pomysły, by zająć się takimi skrajnymi przypadkami, pojawiają się w wyniku przemyśleń i obserwacji różnorodnych zjawisk, a rezultaty owych badań czasami znajdują praktyczne zastosowanie. Analiza problemu Plateau, w którym chodzi o ustalenie geometrii baniek mydlanych, pozwoliła na przykład zdefiniować pojęcie powierzchni minimalnej wykorzystywane obecnie w kosmologii, biologii i innych dziedzinach. Z kolei odkryty w 2023 roku pojedynczy kafelek, za pomocą którego można pokryć nieskończoną płaszczyznę niepowtarzającym się wzorem, nie ma żadnej wartości użytkowej – przynajmniej na razie. Najnowsza książka Iana Stewarta pokazuje, że poszukiwania skrajnych przypadków i zmagania z najbardziej fascynującymi problemami są niezbędne do tego, by nasza wiedza mogła się poszerzać. Ian Stewart – światowej sławy matematyk i autor bestsellerowych książek popularnonaukowych. Jest emerytowanym profesorem Uniwersytetu w Warwick, gdzie wciąż prowadzi aktywną działalność naukową. W 2001 roku Towarzystwo Królewskie w Londynie przyznało mu Nagrodę im. Michaela Faradaya za popularyzację nauki. Jest autorem licznych książek poświęconych matematyce, z których na język polski przetłumaczono dotychczas m.in.: „Oswajanie nieskończoności”, „Histerie matematyczne”, „Listy do młodego matematyka”, „Krowy w labiryncie i inne eksploracje matematyczne”, „Jak pokroić tort i inne zagadki matematyczne”, „Dlaczego prawda jest piękna”, „Stąd do nieskończoności”, „17 równań, które zmieniły świat”, „Matematyka życia”, „Podstawy matematyki”, „Obliczanie Wszechświata”, „Krótka historia wielkich umysłów. Genialni matematycy i ich arcydzieła”, „Czy kości grają rolę Boga?” oraz „Po co nam matematyka”.
Fascynująca opowieść o dziełach sztuki naznaczonych historią Obraz Żydówka z pomarańczami Aleksandra Gierymskiego przed II wojną światową znajdował się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Zniknął po upadku powstania warszawskiego jesienią 1944 roku. Palacz oraz Praczka niderlandzkiego malarza Gabriëla Metsu już w roku 1939, kilkanaście dni po kapitulacji Warszawy, zostały „zabezpieczone” przez Niemców. Przez dekady nikt nie wiedział, co się z nimi stało. Starożytna głowa bolejącej Niobe to jedno z niewielu dzieł sztuki, które udało się skutecznie ukryć przed niemieckimi rabusiami. Przetrwała okupację w stercie węgla w piwnicy pałacu Radziwiłłów w podwarszawskim Nieborowie. Ale nie wszystkie pałacowe skarby miały tyle szczęścia… Portret młodzieńca Rafaela miał zasilić zbiory muzeum Hitlera tworzonego w Linzu. Ostatecznie przejął go Generalny Gubernator Hans Frank. Obraz do dziś nie został odnaleziony. Co działo się z tymi i innymi dziełami sztuki podczas wojny i po jej zakończeniu? Jaka była ich historia? Kim byli ludzie, którzy starali się je chronić? Kim byli ci, którzy po wojnie zaginionych dzieł sztuki poszukiwali, odnajdywali je i odzyskiwali? Sztuka zagrabiona Włodzimierza Kalickiego i Moniki Kuhnke opisuje niezwykłe losy dzieł sztuki, które zostały zrabowane w czasie II wojny światowej przez okupantów niemieckich oraz Armię Czerwoną. Obecne wydanie zostało zaktualizowane i uzupełnione o niepublikowane zdjęcia.
Fascynująca opowieść o dziełach sztuki naznaczonych historią Obraz Leona Wyczółkowskiego W pracowni malarza został zrabowany ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie w 1944 roku. Ponad 50 lat później odkryto go w katalogu jednego z niemieckich domów aukcyjnych. Chłopiec niosący snop Aleksandra Gierymskiego od dawna uznawany był za dzieło zaginione w czasie wojny. W 2004 roku niespodziewanie pojawił się internetowym katalogu Polskiego Domu Aukcyjnego „Sztuka”. Portret czytającego mężczyzny holenderskiego malarza Pietera de Grebbera do wybuchu II wojny światowej należał do warszawskiego antykwariusza żydowskiego pochodzenia Abego Gutnajera. Został zrabowany w warszawskim getcie. W 2006 roku obraz wystawiono na aukcji w Londynie. Madonna pod jodłami Lucasa Cranacha, przez ponad pięćset lat spoglądająca na wiernych w kaplicy wrocławskiej katedry, tuż po zakończeniu wojny wywieziona została przez niemieckiego księdza na zachód. Przez kilka dekad krążyła po czarnym rynku dzieł sztuki Niemiec Zachodnich i Szwajcarii. Co wydarzyło się „pomiędzy”? Jakie były losy zrabowanych i zaginionych podczas II wojny światowej dzieł sztuki, zabytkowych rękopisów? Kto je odnalazł i kto pomagał w ich odzyskaniu? Na te i wiele innych pytań odpowiadają dziennikarz Włodzimierz Kalicki i historyczka sztuki Monika Kuhnke w drugim tomie książki Sztuka zagrabiona. Opisują niezwykłe losy dzieł sztuki, które zostały zrabowane przez okupantów niemieckich i Armię Czerwonąlub zaginały w zamęcie powojennych wydarzeń. Obecne wydanie drugiego tomu Sztuki zagrabionej zostało zaktualizowane i uzupełnione o nowe zdjęcia.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
