Jest to premierowy tom serii wydawniczej, zawierającej relacje obywateli polskich, którzy doświadczyli cierpienia ze strony dwóch totalitaryzmów: niemieckiego i sowieckiego. Będą w niej publikowane osobiste przeżycia tysięcy Polaków, ich rodzin i bliskich. W zdecydowanej większości są to zeznania składane przed powołaną w 1945 r. Główną Komisją Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce (od 1949 r. Główną Komisją Badania Zbrodni Hitlerowskich).
„Zapisy Terroru” to główny projekt Ośrodka Badań nad Totalitaryzmami im. Witolda Pileckiego. W internetowej bazie gromadzone są relacje świadków i ofiar totalitaryzmów: zapisy w języku polskim, angielskim oraz skany oryginalnych dokumentów. Pierwszy tom serii wydawniczej „Zapisy Terroru” zawiera świadectwa mieszkańców Warszawy i jej najbliższych okolic.
Książkę rozpoczynają zeznania profesorów Jana Zachwatowicza i Stanisława Lorentza. Dokumentowali oni podczas wojny zniszczenia wyrządzone przez okupanta, a po jej zakończeniu byli zaangażowani w dzieło odbudowy Warszawy, której 85% lewobrzeżnej części było w ruinie. Prof. Jan Zachwatowicz jako pracownik Biura Odbudowy Stolicy przeforsował projekt dokładnej rekonstrukcji Starego Miasta.
Bóg uczynił ze swego jedynego Syna dar dla nas, przyjął nasze człowieczeństwo, by dać nam swoje Bóstwo. Tajemnica Wcielenia wskazuje, że Bóg nie dał nam czegoś, lecz dał samego siebie w swoim Synu Jednorodzonym.
Poruszające rozważania Benedykta XVI
W swoich przemówieniach i homiliach Benedykt XVI wielokrotnie rozważał tajemnicę Wcielenia. Próbując przybliżyć do niej wiernych, w prostych i zarazem przejmujących słowach odsłaniał głębię i majestat wydarzenia wymykającego się ludzkiej wyobraźni. Jak bowiem pojąć fakt, że Bóg stanął przed człowiekiem jako bezbronne Dziecko? Jak zrozumieć, że Prawda i Dobro, poszukiwane przez pokolenia, objawiły się w słabym Niemowlęciu?
Medytacje Benedykta XVI przygotowują nas do przejścia od zachwytu nad cudem Wcielenia do prawdziwej kontemplacji, której owocami są głęboka nadzieja i radość.
Pragniemy, aby ta radość nas dotknęła: istnieje prawda. Istnieje czyste dobro. Istnieje czyste światło. Bóg jest dobry i On jest najwyższą mocą ponad wszystkimi mocami. Z tego powinniśmy się po prostu tej nocy radować razem z aniołami i pasterzami.
Małe dziecko nie uczy się słów. Nabywa mowę razem z wiedzą o świecie. Dlatego, aby bogacić słownikowy inwentarz, trzeba nasycić dziecko językiem zaangażowanym, czyli uczestniczącym w działaniu. Słowa w akcji to pomoc o prawie nieograniczonych możliwościach. To narzędzie, które pozwala ożywić język i nadać mu funkcje użytkowe. Połączenie obrazków, przedstawiających potrawy i ich składniki, z uproszczonymi planszami, prezentującymi między innymi kuchenkę z garnkiem i patelnię, misę z mikserem czy stoliki w restauracji, umożliwia wprowadzenie akcji, na przykład przygotowywanie dań czy zamawianie potraw. Zatem dziecko nie tylko uczy się prostego nazywania, ale bawiąc się, poznaje kolejne słowa w kontekście sytuacyjnym i gramatycznym zarazem. Publikacja stanowi twórczy sposób na wspomaganie rozwoju mowy małego dziecka.
Czytając tą książkę dowiecie się Państwo więcej na takie tematy jak:-Walka zewnętrznych religii przeciwko prachrześcijańskiemu nurtowi- Przemoc,wojny i przestępstwa pod płaszczykiem chrześcijaństwa- Kościelne dogmaty izasady wiary zapowiedź walki przeciwko Chrystusowi- Krwawe śladyKościołów- Otchłanie nauki Marcina Lutra- Lekceważenie i uciskkobiet- Przestępstwo wobec stworzenia BożegoZapoznacie się Państwo zzasięgiem tego oszustwa, skierowanego przeciwko nauce Jezusa, Chrystusa.Przeczytacie, co On naprawdę ludziom przyniósł i dzisiaj ponownie przynosi:Naukę miłości Bożej do bliźniego, przyrody i zwierząt naukę drogi powrotnej doKrólestwa Bożego, do naszego odwiecznego Ojca.
Czy zarodek jest człowiekiem? Czy śmierć jest naszym obowiązkiem? Czy warto sprawdzać, co mamy w genach? Spotkanie współczesnej medycyny i nowych technologii przynosi wiele niezwykłych pytań i kontrowersji. Niektóre z nich rozpalają sferę publiczną do czerwoności a wszystkie dotyczą wyborów życiowych, które mogą czekać każdego z nas. Jeśli nie dziś, to jutro.Książka Emilii Kaczmarek to pasjonujący zbiór 36 felietonów, które w praktycznej i zwięzłej formie prowadzą Czytelnika przez najważniejsze współczesne problemy etyczne, pozwalając lepiej zrozumieć, o co w nich właściwie chodzi.O książce napisali:Teksty Emilii Kaczmarek są doskonałym świadectwem tego, że najtrudniejsze problemy filozofii i medycyny, związane z narodzinami, życiem, ciałem, wolnością i śmiercią, dają się ująć w formę kompetentnej, popularnonaukowej, a jednocześnie otwartej na dyskusję narracji. To książka, którą absolutnie trzeba przeczytać!dr hab. prof. Uniwersytetu Warszawskiego Magdalena ŚrodaKiedy eutanazja jest moralnie dopuszczalna? Do jakiego wieku kobieta bezpłodna może się starać o zabieg in vitro? Czy surogatka staje się druga matką? Jeśli nie wiemy tego od razu, to nie domagajmy się też natychmiastowej odpowiedzi. Zdecydujmy się raczej zawiesić sąd i pomyśleć. Ta książka pomaga myśleć bez gniewu i zaciekłości.
WNIKLIWY REPORTAŻ NOMINOWANY DO NAGRODY PULITZERA
Kiedy prawie 75 lat temu u Donalda Trippleta z Forest w stanie Missouri po raz pierwszy w historii rozpoznano autyzm, nikt nie przypuszczał, że będzie to jedna z najczęściej stawianych diagnoz XXI wieku. Według innego klucza opisuje długą drogę, jaką przebyli od tego czasu lekarze, naukowcy, a przede wszystkim osoby z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, ich rodziny i bliscy.
John Donvan i Caren Zucker z reporterskim zacięciem i ogromną wrażliwością przedstawiają losy licznych bohaterów. Wykluczonych osób z ASD trzymanych w zamkniętych zakładach i poddawanych eksperymentom; rodziców walczących o prawa i społeczną akceptację dla swoich dzieci; specjalistów szukających przyczyn zaburzeń i sposobów na ich wyleczenie. Pokazują, jak przez dekady zmieniało się podejście do tego trudnego tematu – od przypisywania winy nieczułym matkom, po traktowanie autyzmu jako cechę charakteru, a nie stygmatyzującą chorobę.
Według innego klucza to poruszająca, napisana żywym językiem historia, po którą powinni sięgnąć nie tylko ludzie mający do czynienia z osobami z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, ale wszyscy ci, którzy cenią sobie rzetelne reportaże mocno osadzone w kontekście społecznym.
„W tej długo oczekiwanej książce Donvan i Zucker z niezwykłą wrażliwością i dokładnością prezentują konieczność zrozumienia tego, co obecnie nazywamy autyzmem, cofając się w swojej opowieści o setki lat. Przekonująco bronią tezy, że zachowania autystyczne – zarówno zdolności, jak i upośledzenia – również są częścią ludzkiej natury. Cytując słowa pioniera psychiatrii dziecięcej Leo Kannera, autyzm >, nawet przed formułowaniem diagnozy. Według innego klucza to także świeże spojrzenie na złożoną kwestię neuroróżnorodności”.
John Elder Robinson, autor Patrz mi w oczy. Moje życie z zespołem Aspergera i Switched On.
„Według innego klucza przenosi czytelnika z powrotem do początków autyzmu. To kluczowa pozycja dla wszystkich zainteresowanych tym, jak społeczeństwo traktuje osoby różniące się od większości”.
Temple Grandin, autorka Myślenie obrazami oraz inne relacje z życia z autyzmem oraz Mózg autystyczny. Podróż w głąb niezwykłych umysłów
„Autyzm pozostaje jedną z wielkich zagadek medycznych naszej epoki, a to pierwsza książka, która dokładnie opisuje dekady zmagań rodziców, lekarzy i społeczeństwa – aż do chwili obecnej, jak twierdzą bowiem autorzy, historia ta zdecydowanie nie zmierza jeszcze ku końcowi. Według innego klucza to monumentalne dziennikarskie arcydzieło, które zapowiada się jako klasyczne, wszechstronne opracowanie i punkt odniesienia dla zrozumienia danych, jakich mogą dostarczyć jedynie przyszłe badania. Tekst jest jasny, zręczny i pełen serca, ponieważ autorzy znają autyzm z własnych rodzin”.
Robert MacNeil, współzałożyciel i były prezenter PBS NewsHour
Charyzmatyczny lider, ceniony psychoterapeuta i organizator ogromnych konferencji charyzmatycznych w niezwykle osobistym wywiadzie opowiada o swoim nawróceniu, wyjściu z uzależnienia od narkotyków i codziennej pracy na rzecz królestwa Bożego. Dzieli się doświadczeniem w prowadzeniu wspólnoty, a także przejmującym świadectwem człowieka, który przeżywszy upadek, podniósł się i radykalnie zmienił swoje życie. Mówi wprost o swoim przekonaniu, że emocje są nieodłączną częścią wiary, bo to dzięki nim Kościół podążający za przykładem Jezusa Chrystusa i natchniony Duchem Świętym jest wciąż żywy i dynamicznie się rozwija.Przeczytaj tę poruszającą rozmowę i dowiedz się, co Krzysztof Demczuk sądzi o:wpływie wiary w Bożą moc na uwolnienie człowieka od tego, co go niszczy i zniewala;roli ruchów charyzmatycznych w misji Kościoła katolickiego;powołaniu do bycia liderem i nauczycielem;zasadach funkcjonowania wspólnot religijnych;współpracy z przedstawicielami innych wyznań w dziele głoszenia Ewangelii;pracy nad sobą i uczniostwie na drodze duchowego wzrostu;ieniądzach w życiu chrześcijanina;psychoterapii jako sposobie leczenia duszy człowieka wierzącego;wychowaniu dzieci do wiary i dawania świadectwa;przyszłości Kościoła i bliskości ponownego przyjścia Chrystusa.Krzysztof Demczuk lider działającej w Jaworznie wspólnoty Metanoia, prezes związanej z nią fundacji Aplica; doświadczony psychoterapeuta, pomagający m.in. osobom uzależnionym; pedagog i autor programów profilaktycznych dla młodzieży; trener w Szkole Liderów i organizator cyklu konferencji Strefa Zero. Prywatnie mąż Uli i tata Noemi, Samuela oraz Dawida.
W tomie, który jest rezultatem wieloletnich kwerend i studiów Redaktorek, po raz pierwszy zaprezentowana została polskiemu czytelnikowi panorama literatury polsko-żydowskiej powstającej w latach 1861–1918 – twórczości dotąd niewznawianej, mało znanej i rzadko badanej. Panorama ta ma kilka istotnych wymiarów. Po pierwsze, otrzymujemy obraz środowiska polsko-żydowskich literatów publikujących swe utwory na łamach prasy żydowskiej w języku polskim, wydawanej w różnych zaborach od lat sześćdziesiątych XIX wieku aż po próg niepodległości. Po drugie, uzyskujemy wgląd w ewolucję i zróżnicowanie ideowe tego środowiska: od formujących się od lat sześćdziesiątych XIX wieku kręgów integracjonistycznych – po syjonistyczne, rosnące w siłę od przełomu wieków. Po trzecie, Autorki książki zaprezentowały rodzajową, gatunkową i tematyczną rozmaitość tej twórczości – od liryki o charakterze społecznym i utworów dydaktycznych dla dzieci, poprzez tendencyjne i rodzajowe obrazki, nowele, opowiadania, aż po dramat o tematyce obyczajowej i politycznej. Po czwarte, w przypadku autorów bardziej znanych czy uznanych – takich jak na przykład Aleksander Kraushar czy Janusz Korczak – Redaktorki zdecydowały się ogłosić utwory nieprzedrukowywane w dotychczasowych edycjach, co przyczynia się do wzbogacenia i zniuansowania wizerunków pisarzy.
Z recenzji prof. dr hab. Eugenii Prokop-Janiec
Katastrofa w swoim greckim źródłosłowie zawierała splot trzech znaczeń: biologicznego – jako śmierć, upadek bądź kres ciała; politycznego – jako podbój, ujarzmienie, zagłada armii, ludów czy polis; wreszcie, tekstualnego (teatralnego) – jako rozwiązanie węzła dramatycznego, ale również koniec opowieści, tekstu. Καταστροφή łączy w sobie te trzy porządki końca: ciała biologicznego, ciała politycznego, ciała tekstu. W niniejszej książce staraliśmy się nie zapomnieć o żadnym z nich. Katastrofy dają do myślenia.
Strzelaliśmy do nich w domu, w szopie, w ogródku. Wynosiliśmy na ulicę i ładowali na wywrotkę. Pewnie, że to nie było przyjemne. Zwierzęta nie rozumiały, dlaczego je zabijamy. A zabijać było łatwo. Bo to domowe zwierzęta. Nie boją się broni, nie boją się człowieka. Przybiegają na ludzki głos. – Żółw pełzał… Boże! Koło pustego domu. W mieszkaniach były akwaria… Z rybkami…
Swietłana Aleksijewicz
Piołun, „czarnobyl”, Artemisia vulgaris: pierwsze słowo z języka ukraińskiego, które obiegło wszystkie kontynenty […]. 26 kwietnia 1986 roku, radzieckie imperium otrzymało wyrok śmierci.
Oksana Zabużko
Jeśli „literatura” będzie nazwą, którą nadamy temu zbiorowi tekstów, których istnienie, możliwość oraz znaczenie są najbardziej radykalnie zagrożone, po raz pierwszy i ostatni, katastrofą nuklearną, to ta definicja pozwala naszym myślom uchwycić istotę literatury, jej radykalną wątłość położenia oraz radykalną jej historyczność; lecz jednocześnie, literatura [...] pozwala nam na analizę tego, co nazywamy totalnością tego, co podobnie jak literatura i przez to w niej, wystawione jest na takie samo zagrożenie [...].
Jacques Derrida
W niniejszej publikacji autorka stara się odpowiedzieć na pytanie. Czy mezopotamski świat podziemny, opisywany w różnych przekazach ustnych istniejących na starożytnym Bliskim Wschodzie, miał wpływ na koncepcje biblijnego Szeolu?
Moc Tradycji tkwi w nas znacznie głębiej, niż przypuszczamy – nawet nie wiemy, jak głęboko, jakie węzły między substancją duszy a Tradycją zawiązały się przez tysiąclecia. Bóg nas tu postawił – i tu powinniśmy stać. Skąd przekonanie, że możemy znaleźć lepsze dla siebie miejsce? Czy to nie aby tylko zgubna, indywidualistyczna pycha oraz bezrefleksyjny pęd do nowości (będący, jak sądzę, instynktowną niejako reakcją na zagubienie wobec wszechobecnego nadmiaru) podpuszczają nas do niepotrzebnej duchowej ruchliwości? Nie przekroczymy tego, co nas ukształtowało w każdym słowie – a więc też w każdej myśli. Jesteśmy stąd, spod tych Niebios – i nigdy nie będziemy skądinąd. Mnich nie powinien opuszczać swej celi, a człowiek każdy – Tradycji.
Bartosz Jastrzębski (1976) – doktor habilitowany kulturoznawstwa, pisarz, filozof, etyk, wykłada w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Interesuje się pograniczem filozofii, antropologii i literatury, a także historią oraz poszukiwaniami duchowymi i religijnymi. W 2012 roku otrzymał Nagrodę im. Beaty Pawlak za książkę Krasnojarsk zero (wraz z Jędrzejem Morawieckim). W 2014 roku ukazała się jego książka poświęcona współczesnemu szamanizmowi: Współcześni szamani buriaccy w przestrzeni miejskiej Ułan Ude. W 2015 roku opublikował tom esejów Ostatnie Królestwo. Szkice teologiczno-polityczne, za który uhonorowano go nagrodą Feniks. Obecnie zajmuje się przede wszystkim konserwatywną myślą społeczno-polityczną i jej związkami z teologią oraz filozofią religii
Papież Franciszek podpisał 26 września 2017 dekret o heroiczności cnót i tym samym formalnie zakończył się proces beatyfikacyjny o. Serafina Kaszuby. Odtąd przysługuje mu tytuł Czcigodny Sługa Boży. Do beatyfikacji potrzebny jest jeszcze cud.
Historia zakonnika, który po 1945 roku pozostał w Związku Radzieckim, aby prowadzić tajne duszpasterstwo na rozległych obszarach Ukrainy, Kazachstanu i Syberii. Był ścigany przez policję, szkalowany w gazetach, aresztowany i zamknięty w zakładzie dla nieuleczalnie chorych, z którego uciekł. Zmarł we Lwowie w 1977 roku. Książka oparta jest na dokumentach archiwalnych i z procesu beatyfikacyjnego, zawiera dokumenty nigdy dotąd niepublikowane. Autor - o. Ryszard Modelski OFMCap - zajmuje się procesem beatyfikacyjnym ojca Serafina Kaszuby w Rzymie z ramienia prowincji krakowskiej.
Modlitwy i prośby o uwolnienie. Modlitewnik „Rodzina Bogiem silna” to rodzaj pomocy dla każdego, komu zależy na żywym, autentycznym kontakcie z Panem Bogiem.
Zamieściliśmy w nim wiele tekstów do wykorzystania w najróżniejszych życiowych okolicznościach. W kolejnych częściach publikacji znajdują się:
- modlitwy na konkretne pory dnia;
- modlitwy w różnych potrzebach;
- opis przebiegu sakramentu pojednania – zamieszczony rachunek sumienia pomoże głębiej przeżyć to wyjątkowe spotkanie z Panem Jezusem i Bożym miłosierdziem;
- rozważania różańcowe oraz Drogi krzyżowej „ze św. Janem Pawłem II”.
W części końcowej zamieszczono prośby i modlitwy o uwolnienie, a także ustrzeżenie od wpływu złego ducha.
Jeśli więc ktoś pragnie otrzymać odpowiedź na stawianą przez obecną epokę kwestię zła, potrzebuje dogłębnego samopoznania, to znaczy najlepszego poznania swej Całkowitości. Bez pardonu dla miłości własnej człowiek ten musi się dowiedzieć, na ile dobra go stać i do jakich haniebnych czynów jest zdolny, poza tym musi się strzec przed uznawaniem jednego za rzeczywistość, a drugiego za iluzję.
Autorka opowiada o Wielkich Polakach – Chopinie w ojczyźnie i Szkocji, Mickiewiczu, Słowackim, Krasińskim, Norwidzie w Szwajcarii i Włoszech, Żeromskim we Włoszech i Szwajcarii, Conradzie w Anglii. Pięknym językiem i błyskotliwą narracją opisuje wybitnych i zasłużonych Rodaków.
Jeśli wyobrazić sobie trójkąt, którego wierzchołki wyznaczają pojęcia „Ameryka”, „kino” i „jedzenie”, to tematyka „Filmów do zjedzenia” wpisuje się w pole owego trójkąta. Interesują mnie zatem filmowe reprezentacje jedzenia jako integralna część amerykańskiej popkultury – zarówno w jej kulinarnym, jak i medialnym aspekcie. Innymi słowy, filmowe reprezentacje jedzenia pozwolą mi przyjrzeć się amerykańskiej kulturze – zarówno głównego nurtu, jak i kontrkulturze – jednocześnie z dwóch perspektyw: kulinariów i kina.
Kino amerykańskie stanowi interesujący obszar badań nad filmowymi reprezentacjami jedzenia z kilku powodów. Przede wszystkim oferuje mnogość przykładów filmowych obrazów jedzenia. Jak podkreślają Fabio Parasecoli i Laura Lindenfeld, w Stanach Zjednoczonych nie powstały wprawdzie pierwsze produkcje, które zaczęto określać mianem food film (jak duńska „Uczta Bebette” [1987, reż. Gabriel Axel], japońskie „Tampopo” [1985, reż. Jûzô Itami], czy tajwańskie „Jedz, pij, mężczyzno, kobieto” [1994, reż. Ang Lee]), ale to właśnie amerykańska kinematografia w krótkim czasie stała się czołowym wytwórcą tego typu filmów.
Nie oznacza to oczywiście, że wśród analizowanych w książce przykładów nie ma filmów kanonicznych dla zagadnienia filmowego jedzenia – za przynależne do kanonu można uznać choćby „Dinner Rush” (2000, reż. Bob Giraldi), „Julie i Julia” (2009, reż. Nora Ephron), czy „Jiro śni o sushi” (2011, reż. David Gelb). Jednak wyrwanie się z kręgu europejskich arcydzieł pozwoliło „odkryć” znaczenie filmowych reprezentacji jedzenia w produkcjach, które – choć uznawane za amerykański kanon – zwykle nie są omawiane z perspektywy obecnych w nich kulinariów, jak choćby „Obywatel Kane” (1941, reż. Orson Welles), „Chciwość” (1924, reż. Erich von Stroheim), kino gangsterskie czy filmy Charlesa Chaplina.
Część analizowanych w książce fragmentów wraz z krótkim opisem umieszczona jest na blogu: filmydozjedzenia.blogspot.com .
Książka Filmy do zjedzenia daje czytelnikowi radość z lektury i możliwość poznania nader zajmujących i znaczących przestrzeni amerykańskiej kultury. Pokazuje także, jak czytać kino przez kulturę i kulturę przez kino.
prof. Piotr Zwierzchowski
Szczególne uznanie budzi panoramiczność ujęcia zaproponowanego przez Autorkę, którą zajmuje perspektywa food films we wczesnym kinie amerykańskim, klasycznych filmach Chaplina (gdzie niebagatelną rolę odgrywa motyw głodu), obrazach gatunkowych (film gangsterski), osobliwie żarłocznych konsumentach, jakimi są zombie, by tylko na tym wyliczankę – niepełną – zakończyć. Siłą rzeczy prezentowana monografia jest więc też po trosze historią kina amerykańskiego opowiedzianą, chciałoby się rzec, od kuchni.
prof. Mariusz Czubaj
Część 1: Faza reakcjiMesjanizm polski uzyskał w /Księgach narodu i pielgrzymstwa polskiego/ religijne niejako utwierdzenie. Emigracja natchnieniem wielkiego geniuszu została naznaczona stygmatem Chrystusowego z woli Bożej męczeństwa wybranego narodu i powierzone sobie miała, niejako wprost od Boga, przez usta jego proroka, apostolstwo królestwa Bożego na ziemi. Oddaliły się wnet od Mickiewicza poszczególne grupy emigracyjne (raczej on oddalił się od nich), niektóre atakowały go nawet potem ostro (z gniewu, że do nich nie należy), ale myśli główne /Ksiąg/ i cytaty z nich żyją we wszystkich niemal doktrynach mesjanistycznych emigracji, których jest z każdym rokiem więcej i które coraz liczniejszych mają wyznawców. Jedynie stronnictwo monarchiczno-konstytucyjne ks. A. Czartoryskiego i od jakiegoś roku 1835 Towarzystwo Demokratyczne nie usiłują, przynajmniej oficjalnie, uzasadniać swej polityki mesjanicznymi teoriami, opierając się rzekomo na trzeźwej tylko rachubie. Ale i w tych stronnictwach nie brak nigdy wyznawców nowej ery (Józef Ujejski, /Ogólny rzut oka na prądy religijno-społeczne wśród emigracji po r. 1831/, 1915).Część 2: Faza rewizjiMesjanizm nasz był we współczesnej mu Europie nie jakimś anachronicznym dziwolągiem, pogrobowcem sarmackiej megalomanii narodowej, ale zjawiskiem współczesnym swej epoce i mocno osadzonym w jej kontekście intelektualnym; zjawiskiem symptomatycznym i interesującym nie tylko z polskiego, lecz również z ogólnoeuropejskiego punktu widzenia, jako szczególnie jaskrawy przykład oczekiwania uniwersalnej regeneracji, tak charakterystycznego dla myśli europejskiej pierwszej połowy XIX wieku. Fakt, że wyrażał on jednocześnie tragedię narodową Polski, nie zmniejszał jego znaczenia, ale je zwiększał, sprawa polska bowiem zwłaszcza w świadomości ludzi postępu była wówczas sprawą ogólnoeuropejską. Dlatego właśnie prelekcje paryskie Mickiewicza określone zostały przez Wiktora Hugo jako prawdziwa pobudka narodów, rozlegająca się na wszystkie cztery strony świata (Andrzej Walicki, Filozofia a mesjanizm. Studia z dziejów filozofii i myśli społeczno-religijnej romantyzmu polskiego, 1970).
Człowiekowi współczesnemu trudno znaleźć punkt oparcia. Żyje w świecie, który odbiera jako ciągle zmieniający się. Nie może jednak zidentyfikować kierunku tych zmian, nie wie, gdzie i do czego one prowadzą. Każdy dzień bywa dla niego niespodzianką, równie nieoczekiwaną, co niechcianą. Bez jego udziału, jego sukces może przerodzić się w klęskę. Za każdym rogiem spodziewa się nieszczęścia: utraty pracy, choroby, zdrady najbliższych, wreszcie wojny światowej, która straszą go media i której się boi jako politycznego sposobu rozwiązywania błahych nawet sporów między ludźmi. Człowiek współczesny jest samotny, skazany tylko na siebie, nie może nikomu zaufać, bywa, że nie ma z kim porozmawiać, nie potrafi już mówić w sposób zrozumiały dla innych, nie potrafi opowiedzieć o sobie, nie potrafi wysłuchać innych, nie ma czasu, nie ma miejsca, nie ma pieniędzy, nie ma nadziei, nie ma Boga... Czy stan ten można zmienić, czy można sobie z tym poradzić? Jak?... Zanim trafimy w ręce psychologów i psychiatrów, którzy spróbują nam wyprać mózg lub nafaszerować chemią farmaceutyczną, sięgnijmy po mądrość starożytnych. Nie tylko bowiem w naszych czasach dominuje chaos. Właściwie był on zawsze, lecz jego uporządkowanie zależy od nas samych. Trzeba tylko wiedzieć, jak tego dokonać...
Małe dziecko nie uczy się słów. Nabywa mowę razem z wiedzą o świecie. Dlatego, aby bogacić słownikowy inwentarz, trzeba nasycić dziecko językiem zaangażowanym, czyli uczestniczącym w działaniu. Słowa w akcji to pomoc o prawie nieograniczonych możliwościach. To narzędzie, które pozwala ożywić język i nadać mu funkcje użytkowe. Połączenie obrazków, przedstawiających środki transportu, wyposażenie placu zabaw i sprzęty sportowe, z uproszczonymi planszami, prezentującymi między innymi mapę miasta, park czy halę sportową, umożliwia wprowadzenie akcji, na przykład poruszanie się pojazdami, zabawę na placu zabaw czy uprawianie sportów. Zatem dziecko nie tylko uczy się prostego nazywania, ale bawiąc się, poznaje kolejne słowa w kontekście sytuacyjnym i gramatycznym zarazem. Publikacja stanowi twórczy sposób na wspomaganie rozwoju mowy małego dziecka.
Kierownictwo duchowe Ojca Pio nadal jest bardzo pożądane. Jego współcześni czciciele i sypmatycy chętnie sięgają po korespondencję z dziećmi duchowymi. Aby ułatwić im poszukiwanie odpowiedzi na najbardziej nurtujące pytania, na bazie tych listów powstał wybór porad duchowych Ojca Pio. Dotykają one rozmaitych - istotnych - wątpliwości w wierze i prowadzeniu życia chrześcijańskiego. Są wskazówkami, jak dążyć do miłości, prawdy i piękna duchowego.
Ojciec Pio nie napisał żadnych dzieł duchowych czy mistycznych. Pozostawił jednak listy do swych duchowych dzieci. A musiał odpowiadać na bardzo wiele pytań o porady duchowe, które kierowały do niego osoby z różnych stron świata. Najważniejsze sentencje z tych listów zostały zebrane i spisane w książce wydanej nakładem wydawnictwa Serafin i zatytułowanej „Porady duchowe o. Pio”. Możemy znaleźć w niej cenne porady miedzy innymi na temat tego, jak odważnie znosić próby, prawdziwie kochać Boga, powierzyć się opiece kierownika duchowego, przywrócić spokój serca czy też jak wzrastać w miłości Boga. Warto przeczytać tę pozycję, aby przekonać się o bliskości Boga w naszym życiu mimo wielu przeciwności, co do których o. Pio daje wskazówki jak je pokonywać. Pisze między innymi: „zaufaj bezgranicznej Bożej dobroci, a im silniejsze nieprzyjaciel będzie wzmagał ataki przeciw Tobie, z tym większą ufnością powinnaś spocząć na piersi Boskiego Oblubieńca, który nigdy nie pozwoli na to, byś została pokonana” (s. 17, z listu napisanego 17 kwietnia 1914 r. w Petrelcinie do jednej z córek duchowych). Książka ta pozwoli każdemu czytelnikowi na uświadomienie sobie, że otwarcie się na łaskę Bożą w najtrudniejszych momentach życia, pozwala na działanie Jego Miłości w każdej trudnej dla nas sytuacji. - Dorota Mazur portal mojepowolanie.pl -
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
